Wyrok - II SA/Łd 356/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 10 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2026 roku sprawy ze sprzeciwu I. P. i J. P. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 września 2025 roku nr SKO.4170.88.2025 w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od SaUchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 10 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2026 roku sprawy ze sprzeciwu I. P. i J. P. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 września 2025 roku nr SKO.4170.88.2025 w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Sa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agata Sobieszek-Krzywicka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 września 2025 r. nr SKO.4170.88.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a."), art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 1112 ze zm., dalej również jako: "u.o.o.ś.") i § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej również jako: "rozporządzenie środowiskowe") uchyliło w całości postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk z dnia 20 sierpnia 2025 r., znak: RGKiL.6220.7-29a/2025, którym organ I instancji nałożył na Izbę Administracji Skarbowej w Łodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa centralnego magazynu depozytowego na potrzeby jednostek Krajowej Administracji Skarbowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości C., gmina L." na działce o nr ewid. [...] obręb [...]. Ponadto organ odwoławczy przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:Wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2025 r. inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego powyżej przedsięwzięcia. Pismami z dnia 14 kwietnia 2025 r. organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach oraz do Dyrektora Zarządu Zlewni w Sieradzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisku, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby – co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe organy po zapoznaniu się z Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia (dalej również jako: "KIP") wraz z licznymi jej uzupełnieniami, nadesłanymi przez inwestora, nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.Swój sprzeciw wobec inwestycji wyrazili m.in. właściciele nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, w tym I. P. i J. P., wskazując na potencjalne zagrożenie dla środowiska, wywołane przez przedsięwzięcie, tj. m.in. posadowienie inwestycji na terenach obejmujących siedliska wielu gatunków zwierząt, konieczność dokonania wycinki wielu drzew, potencjalne niebezpieczeństwo dla gleby oraz pobliskich cieków wodnych, spowodowane planowanym przechowywaniem w magazynie substancji ropopochodnych. Strony podkreśliły również, że infrastruktura drogowa, znajdująca się w otoczeniu terenu inwestycji, nie jest przystosowana do obsługi wzmożonego ruchu samochodowego oraz ruchu ciężarowego. W ocenie stron opinie organów opiniujących zostały wydane w sposób arbitralny, w oparciu jedynie o Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia. Wobec tego strony wniosły o nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r., znak: RGKiL.6220.7-29a/2025 Burmistrz Miasta i Gminy Lutomiersk nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzeni oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa centralnego magazynu depozytowego na potrzeby jednostek Krajowej Administracji Skarbowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości C., gmina L." na działce o nr ewid.[...], obręb [...] oraz określił zakres raportu. W uzasadnieniu organ wskazał, iż analizowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane przez organ jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia środowiskowego. Wydając przedmiotowe postanowienie, organ wziął pod uwagę wymagania wskazane w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., w tym rodzaj, charakterystykę, skalę przedsięwzięcia, istotne rozwiązania charakteryzujące przedsięwzięcie, wielkość zajmowanego terenu, różnorodność biologiczną, wykorzystywanie zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, ryzyko wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, zagrożenia dla zdrowia ludzi wynikające z emisji spalin, hałasu i światła, możliwe zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, uwzględniając przede wszystkim strefy ochronne ujęć wód, formy ochrony przyrody, obszary o krajobrazie mającym znaczenie przyrodnicze, historyczne, kulturowe lub archeologiczne, gęstość zaludnienia oraz wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe. Na podstawie KIP oraz aneksów do karty organ ustalił, iż planowane przedsięwzięcie będzie polegać na budowie centralnego magazynu depozytowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. częścią biurową, parkingami, infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi. Depozyt będzie wykorzystywany przez jednostki Krajowej Administracji Skarbowej. Konkretyzując powyższe, przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest: zagospodarowanie terenu działki, budowa budynku magazynowego z częścią socjalną, budowa budynku portierni, budowa budynku pompowni pożarowej, waga samochodowa najazdowa wraz z fundamentem, przyłącze i zewnętrzna instalacja wodociągowa na cele bytowe i przeciwpożarowe, przyłącze i zewnętrzna instalacja gazowa, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, w tym podziemne bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe, przyłącze telekomunikacyjne, przyłącze energetyczne, zewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej, w tym zbiornik retencyjno-rozsączający, zewnętrzna instalacja elektroenergetyczną, zewnętrzna instalacja teletechniczna i telekomunikacyjna, utwardzenia terenu: wewnętrzny układ drogowy, komunikacja kołowa (samochody osobowe i ciężarowe) i piesza, place wewnętrzne, miejsca postojowe dla: samochodów osobowych, straży pożarnej, opaski wokół budynków, place składowe dla pojemników z substancjami ropopochodnymi, place gromadzenia odpadów, place postojowe dla pojazdów uszkodzonych cystern, elementy małej architektury, zjazdy i przyłącza na działkach drogowych nie należących do inwestora, agregat prądotwórczy, wyposażenie budynków, dostawa i wdrożenie systemu zarządzania magazynem.Zgodnie ze wstępną koncepcją zagospodarowania terenu inwestycji bilans poszczególnych powierzchni w granicach własności inwestora jest następujący: powierzchnia działki – 141.226 m2, powierzchnia zabudowy – 65.801 m2, powierzchnia utwardzona – 29.639,2 m2, powierzchnia biologicznie czynna – 45.785,8 m2. Jak wskazano w karcie, głównym elementem koncepcji jest magazyn, bowiem nie przewiduje się w nim żadnych procesów produkcyjnych – mianowicie wyłącznie składowanie towarów. Planowany budynek będzie składał się z sześciu modułów o wielkości ok. 11.000 m2 każdy. Do każdego modułu hali wykonany zostanie podjazd dla TIR-a (dok), brama wjazdowa dla TIR-a oraz minimum dwa wejścia. Do modułu C wykonana zostanie brama wjazdowa dla samochodów osobowych. Moduły połączone będą wewnętrznymi bramami i drzwiami. Działka o nr ewid.[...], obręb[...], gmina L. stanowi obecnie wielkoobszarowe pole uprawne z obszarem zadrzewień w zachodniej (ok. 8/10 ha) oraz wschodniej części działki. Jak wskazano w karcie, inwestycja będzie wiązać się z usunięciem kolidujących drzew. W związku z powyższym dla przeobrażenia ww. działki w analizowane przedsięwzięcie zasadnym jest, aby przedłożona ocena oddziaływania na środowisko zawierała opis elementów przyrodniczych środowiska, jak i również inwentaryzację znajdujących się w obszarze realizacji i przewidywanego zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko gatunków roślin, zwierząt, ptaków i grzybów oraz siedlisk przyrodniczych, obejmującą gatunki i siedliska podlegające ochronie prawnej, w tym drzew i krzewów przeznaczonych do wycinki. Informacje te dostarczą obiektywny obraz sytuacji przyrodniczej analizowanego terenu. Organ podkreślił, że w ocenie nałożonej na inwestora należy przedstawić m.in. szczegółowy opis działań minimalizujących (rozwiązania na etapie realizacji i funkcjonowania przedsięwzięcia) i/lub kompensujących przewidywane oddziaływania poprzez podanie konkretnych działań oraz sposobu i terminów prowadzenia prac. Nie ulega wątpliwości, iż każda ingerencja człowieka w środowisko naturalne skutkuje negatywnymi konsekwencjami. W tym zakresie niezbędnym jest także przeprowadzenie analizy wpływu na środowisko naturalne każdej z faz (etapów) przedsięwzięcia, tj. fazy realizacji (budowy), eksploatacji i likwidacji oraz oddziaływania na znajdującą się w pobliżu formę ochrony przyrody - Puczniewski Obszar Chronionego Krajobrazu oraz projektowany - Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Neru (zgodnie z rekomendacjami i wytycznymi Audytu Krajobrazowego Województwa Łódzkiego, tj. Uchwałą nr XIII/150/25 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 15 kwietnia 2025 r. w sprawie uchwalenia Audytu Krajobrazowego Województwa Łódzkiego).Dalej organ wskazał, iż analizowane przedsięwzięcie z pewnością będzie powodować emisję hałasu i światła sztucznego. W tym zakresie organ zobowiązał inwestora do przedstawienia analizy akustycznej wraz z interpretacją graficzną zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na tereny podlegające ochronie akustycznej, przedstawione w oparciu o symulację wykonaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego, przy zastosowaniu programu do obliczeń rozprzestrzeniania hałasu w środowisku, w którym model obliczeniowy jest zgodny z normą PN-ISO 9613-2:2002. Inwestor musi również przedstawić zagospodarowanie terenów sąsiednich w oparciu o istniejący aktualny plan zagospodarowania przestrzennego oraz przedstawić klasyfikację akustyczną w postaci opinii właściwego organu dotyczącą faktycznego zagospodarowania terenów objętych realizacją przedsięwzięcia oraz terenów sąsiednich, na które może ono oddziaływać, wykonaną zgodnie z zapisami art. 113-115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.), ze wskazaniem, czy działki są chronione w całości, czy tylko w określonej części oraz przeanalizować emisję światła sztucznego (oświetlenie magazynu) na zdrowie ludzi i zwierząt.Organ podkreślił również, że przedmiotem budzącym wątpliwości zarówno organu, jak i lokalnej społeczności jest stan infrastruktury drogowej. Wnioskodawca wskazał, iż jedynym ciągiem komunikacyjnym do terenu planowanego przedsięwzięcia będzie droga powiatowa nr [...]. W tym zakresie zarządca tej drogi - Starosta Pabianicki w piśmie z dnia 9 lipca 2025 r. wskazał, iż stan dróg nie pozwala na przeprowadzenie przejazdu taboru ciężkiego do terenu planowanego przedsięwzięcia ze względu na parametry drogi. Zdaniem zarządcy drogi, droga powiatowa nr [...], jak i pozostałe drogi powiatowe nie spełniają wymaganych norm nośności, a także charakteryzują się wąskimi pasami drogowymi z jezdnią o szerokości do 5,0 m, wąskimi poboczami i brakiem chodników. Zatem, zdaniem organu, za zasadne należy uznać przeprowadzenie analizy możliwości zapewnienia dojazdu taboru ciężkiego do terenu planowanego przedsięwzięcia wraz ze wskazaniem ciągów komunikacyjnych stanowiących główny dojazd do planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem analizy hałasu i odniesieniem się do klasyfikacji akustycznej. Ponadto należy przeanalizować bezpieczeństwo pozostałych uczestników ruchu drogowego, tj. pieszych i rowerzystów, mając na uwadze zlokalizowaną w odległości ok. 500 m od miejsca przedsięwzięcia Szkołę Podstawową w S.. W przypadku planów i/lub projektu przebudowy ww. dróg należy przedstawić wizualizację graficzną zagospodarowania nowej drogi.Organ ocenił także, że na przeanalizowanie zasługuje ryzyko wystąpienia poważnej katastrofy naturalnej i budowlanej - w fazie budowy (realizacji) - obsunięcie się wykopów oraz zagrożenie przy montażu konstrukcji hal, natomiast w fazie eksploatacji - posadowienie mauzerów zawierających substancje ropopochodne, mając na uwadze zaniżenie terenu w kierunku południowym. Wreszcie organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania powstawały konflikty społeczne związane z planowanym przedsięwzięciem. Analiza tego zagadnienia możliwa jest jedynie w oparciu o raport oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł inwestor. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Na wstępie swoich rozważań Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji, iż planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takim przypadku potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zaistniałaby wyłącznie wówczas, gdyby obowiązek taki stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.W niniejszej sprawie organ I instancji uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie organów administracji, które wprawdzie nie mają charakteru wiążącego, lecz stanowią dowód, który organ bierze pod uwagę wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W zaskarżonym postanowieniu organ I instancji nie podzielił stanowiska żadnego z organów opiniujących i nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Lecz, w ocenie Kolegium, w szczególności w przypadku odrzucenia stanowiska organów opiniujących, organ orzekający powinien wskazać, zgodnie z regułami ogólnymi wynikającymi żart. 124 § 2 k.p.a., jakimi okolicznościami (znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym) kierował się, odstępując od uwzględnienia danej opinii.Ponadto podstawowym dowodem w sprawie jest Karta Informacyjna Przedsięwzięcia. Opracowanie to stanowi specyficzny dowód i podlega ocenie jako dokument prywatny. Jednak ze względu na to, że jest sporządzana przez podmiot, który winien dysponować specjalistyczną wiedzą, ma ona szczególną wartość dowodową, stanowiąc kompleksowe opracowanie dotyczące planowanego zamierzenia i jego skutków dla środowiska. Dlatego też podważenie jej ustaleń możliwe jest zasadniczo w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie w sposób niebudzący wątpliwości ustali, że na podstawie danych zawartych w tym opracowaniu nie jest możliwe stwierdzenie czy stan środowiska po realizacji inwestycji nie ulegnie pogorszeniu.Natomiast w rozpatrywanej sprawie, zdaniem Kolegium, nie zidentyfikowano obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia. Nie rozważono także w sposób dostateczny stanowisk organów opiniujących wskazujących jednoznacznie na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Analizując dokumenty zgromadzone w toku postępowania organ odwoławczy stwierdził, że zakres KIP jest zgodny z art. 62a ust. 1 i art. 63 u.o.o.ś.W zakresie oddziaływania na powietrze atmosferyczne w KIP przedstawiono symulację emisji uwzględniającą tło zanieczyszczeń, zgodnie z pismem Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 25 lutego 2025 r. Wyniki analizy przedstawione zostały na załącznikach graficznych. Obliczenia stanu zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego w czasie eksploatacji inwestycji przeprowadzono według metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu określonej w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 roku w sprawie poziomów odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2010 Nr 16, poz. 87) za pomocą programu komputerowego Opa03 wersja 5.424.W zakresie emisji hałasu do środowiska KIP zawiera przeprowadzoną symulację komputerową emisji hałasu. Analiza akustyczna wraz z interpretacją graficzną zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na tereny podlegające ochronie akustycznej, przedstawione w oparciu o symulację wykonaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego. Ocena oddziaływania akustycznego projektowanej inwestycji przeprowadzona została metodą obliczeniową propagacji hałasu z uwzględnieniem wszystkich, znaczących źródeł hałasu. Obliczenia te przeprowadzono według metodyki opisanej w Instrukcji ITB 338/2008 opartej na modelu zawartym w normie PN-ISO 9613-2 Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania. W tym celu użyto programu komputerowego [...]. Analizę propagacji hałasu przeprowadzono dla pory dziennej i nocnej. Uwzględniono wszystkie projektowane źródła hałasu. Wyniki przeprowadzonych obliczeń propagacji hałasu w siatce obliczeniowej w postaci map izolinii jednakowych poziomów hałasu dla pory dnia i nocy zawarto na rysunkach.W KIP opisane zostały także zagadnienia związane z gospodarką odpadami powstającymi zarówno na etapie budowy (likwidacji), jak i w trakcie normalnego funkcjonowania przedsięwzięcia. W tym zakresie zamierzenie inwestycyjne nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego, a prawidłowo prowadzona gospodarka odpadami nie będzie wpływać negatywnie na środowisko.Emisja w zakresie gospodarki wodno-ściekowej wykonana została metodą obliczeniową. W części dotyczącej zapotrzebowania na wodę obliczenia obejmowały cele bytowo-sanitarne, przeciwpożarowe, podlewanie terenów zielonych. Analogicznie przeprowadzono obliczenia wytwarzanych ścieków związanych z zużyciem wody (ścieki socjalne). Dodatkowo przeprowadzono szczegółowe obliczenia ilości wód opadowych i roztopowych z całego terenu przedsięwzięcia oraz rozwiązania obejmujące ujmowanie powstających ilości wód opadowych i roztopowych i ich zagospodarowanie.W KIP przedstawiono wyniki przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej oraz wpływ planowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze. Dokonano szczegółowej inwentaryzacji drzew w obrębie terenu przedsięwzięcia i zaproponowano kompensację przyrodniczą, w znacznym stopniu wykraczającą poza ramy planowanej wycinki drzew. Na terenie inwestycji nie zaobserwowano gatunków podlegających ochronie.Dalej Kolegium wskazało, że organ I instancji, określając zakres raportu, wskazał na konieczność uwzględnienia w raporcie o oddziaływaniu na środowisko: skali powiązań z innymi przedsięwzięciami o podobnym charakterze, oddziaływania na krajobraz, sporządzenia szczegółowej inwentaryzacji przyrodniczej oraz określenia wpływu przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, emisji hałasu oraz światła sztucznego, analizy infrastruktury drogowej stanowiącej dojazd do inwestycji, możliwość wystąpienia i przeciwdziałania katastrofie naturalnej, analizy rozwiązań konfliktów społecznych, określenie wpływu na meliorację i wody płynące, analizy odporności na zmiany klimatu oraz wpływu przedsięwzięcia na klimat i jego zmiany. Kolegium odniosło się do wyszczególnionych powyżej obszarów objętych zakresem raportu.Odnośnie skali powiązań z innymi przedsięwzięciami o podobnym charakterze organ odwoławczy podkreślił, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczonym symbolem 1P - tereny zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów. Ponieważ przedsięwzięcia w całości zajmuje teren wskazany w planie dla tej jednostki, potencjalne powiązanie z innymi przedsięwzięciami o podobnym charakterze dotyczyć może terenów, dla których miejscowy plan dopuszcza realizację podobnej zabudowy. Najbliższy teren o podobnej funkcji zlokalizowany jest w miejscowości Szydłów, oddalonej od inwestycji o ok. 1.4 km. Co, biorąc pod uwagę zasięg planowanej inwestycji, praktycznie wyklucza możliwość skumulowanego oddziaływania. Dotyczy to zarówno odziaływania na klimat akustyczny, wyklucza emisję do powietrza jak i wpływu na środowisko przyrodnicze jak i krajobraz - przy takiej odległości terenów o podobnym charakterze oddziaływanie na krajobraz lub bytowanie zwierząt praktycznie nie występuje. W związku z powyższym, wobec niewskazania w postanowieniu zasadności uwzględnienia wspominanych powiązań, nie sposób znaleźć uzasadnienia dla uwzględnienia tego elementu w raporcie o oddziaływaniu na środowisko.W kontekście oddziaływania na krajobraz Kolegium podkreśliło, że informacje związane z określeniem wpływu planowanej zabudowy na krajobraz zostały zawarte w Aneksie do KIP, w którym wykonano wizualizację zabudowy, z uwzględnieniem struktury terenu inwestycji. Ponadto w części dotyczącej charakterystyki środowiska przyrodniczego przedstawiono dokumentację fotograficzną obrazującą stan istniejący. Biorąc pod uwagę obowiązujący na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którym przedsięwzięcie jest zgodne, należy założyć, że już na etapie sporządzania planu uwzględniono rodzaj dopuszczalnej zabudowy i jej wpływ na krajobraz. Zasadnie zatem zwraca uwagę strona w zażaleniu, że skoro plan miejscowy przewiduje realizację tego typu przedsięwzięć w tej konkretnej lokalizacji, to tego rodzaju analiza musiała być już przeprowadzona na etapie przygotowania projektu planu. Zaskarżone postanowienie nie wskazuje zaś na przyczyny, dla których ponowna analiza w przedmiotowym zakresie byłaby konieczna.Oceniając konieczność sporządzenia szczegółowej inwentaryzacji przyrodniczej oraz określenia wpływu przedsięwzięcia na środowisko naturalne, organ odwoławczy odniósł się do obecnego zagospodarowania terenu planowanego przedsięwzięcia. Obecnie jest to teren użytkowany rolniczo, niewyróżniający się żadnymi szczególnymi walorami przyrodniczymi. Zakres inwentaryzacji przyrodniczej wskazany w postanowieniu nie został w żaden sposób uzasadniony i stoi w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym dotyczącym charakteru przyrodniczego tego miejsca. Jak wskazuje pełnomocnik wnioskodawcy, na analizowanym terenie nie stwierdzono gniazdowania gatunków ptaków będących przedmiotem ochrony krajowej, jak również znajdujących się w załączniku I Dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków, oraz potencjalnych siedlisk możliwych do zajęcia przez gatunki "naturowe". Wykluczono także gniazdowanie gatunków rzadkich, zagrożonych, wodno-błotnych i drapieżnych. Nie stwierdzono występowania bielika, błotniaka stawowego, żurawi. Nad polami w okolicy chętnie żerują myszołowy. W granicach analizowanego terenu stwierdzono obecność następujących ptaków: wróbel zwyczajny, gawron, mazurek, szczygieł, wrona, sroka, sójka zwyczajna, dzięcioł, potrzeszcz, skowronek, sierpówka, kruk zwyczajny. Chętnie żerują tu również bociany białe i jaskółki. W drzewostanie w zachodniej części działki inwestycyjnej gniazduje para grzywaczy. Natomiast brak na przedmiotowym terenie obiektów budowlanych oraz starych, dziuplastych drzew, które mogłyby stanowić siedlisko bytowania nietoperzy. Nie wyklucza się jednak, iż po zmroku mogą żerować w okolicy. Brak cieków w granicach obszaru inwestycji wyklucza bytowanie bobrów. Na przedmiotowym terenie nie ma obszarów po dawnej żwirowni, która mogłaby być siedliskiem sów, nietoperzy, jeży i wiewiórek. Obszar zadrzewiony w zachodniej części działki inwestycyjnej nie podlega wycince, pozostanie bez zmian. W trakcie prowadzonych prac w obrębie terenu inwestycyjnego, jak i w okolicy, stwierdzono pojedyncze ślady występowania następujących gatunków ssaków: sarny, jelenia, zająca szaraka oraz lisa. Wszystkie powyższe ślady świadczą o sporadycznym wykorzystywaniu tej przestrzeni jako miejsca migracji. Realizacja przedsięwzięcia nie ograniczy znacząco możliwości migracji dla lokalnych populacji ww. gatunków, które posiadają liczne tereny zastępcze w sąsiedztwie przedsięwzięcia.Ponadto we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej inwestor zadeklarował wykonanie kompensacji przyrodniczej w związku z planowaną wycinką 32 szt. drzew. Zaproponowano wykonanie nasadzeń zastępczych, w ilości większej niż planowana wycinka min. 38 sztuk drzew. Dodatkowo wzdłuż ogrodzenia po stronie południowej posadzone będą dodatkowe drzewa, łącznie 100 szt. Pomiędzy drzewami zaproponowano posadzenie krzewów. Szczegółowo proponowana kompensacja wskazana została w opinii RDOŚ w Łodzi, który wskazał także dodatkowe działania stanowiące uzupełnienie wspomnianej kompensacji, min.: zagwarantowanie opieki i pielęgnacji drzew pochodzących z nasadzeń, wykonanie pasów zieleni izolacyjnej wzdłuż ogrodzenia działki inwestycyjnej, kontrolowanie terenu budowy pod kątem zagrożenia dla zwierząt, zabezpieczenie pozostawionych drzew przed uszkodzeniem, wykonanie wycinki poza sezonem lęgowym, zastosowanie ażurowych ogrodzeń bez podmurówki w celu umożliwienia migracji zwierząt, zamontowanie min. dwóch domków dla owadów.Biorąc pod uwagę zalecenia związane z ochroną środowiska przyrodniczego, ale również obecny charakter terenu przedsięwzięcia, niestanowiący szczególnego waloru przyrodniczego, trudno, zdaniem Kolegium, znaleźć uzasadnienie dla przeprowadzenia szczegółowej inwentaryzacji, w szczególności w pełnym sezonie lęgowym i wegetacyjnym. Przy czym, co wymaga podkreślenia, organ I instancji nie wyjaśnił, jakie zmiany do posiadanych już informacji może wnieść tak szczegółowa inwentaryzacja, w szczególności w zakresie oceny możliwości i zasadności podjęcia działań kompensujących, minimalizujących. Można przyjąć, że wskazany przez organ I instancji zakres byłby uzasadniony w odniesieniu do terenu obejmującego naturalne i cenne układy ekologiczne. Obszar inwestycji natomiast nie wyróżnia się pod względem żywych składników przyrody na tle terenów sąsiednich i innych terenów w sąsiedztwie inwestycji. Układy ekologiczne charakterystyczne dla terenu przedsięwzięcia są często spotykane na obszarach wiejskich o charakterze rolniczymi i z reguły, jak to wynika z obserwacji i wiedzy, ich składnikami nie są gatunki szczególnej troski oraz zagrożone wyginięciem biocenozy. W skali lokalnej, wykraczającej poza teren przedsięwzięcia, inwestycja nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na przyrodę żywą - nie spowoduje zaburzenia równowagi przyrodniczej lub ciągłości procesów ekologicznych.W zakresie emisji hałasu do środowiska Kolegium podkreśliło, iż KIP zawiera przeprowadzoną symulację komputerową emisji hałasu. Analiza akustyczna wraz z interpretacją graficzną zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na tereny podlegające ochronie akustycznej, przedstawione w oparciu o symulację wykonaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego. Obowiązek wskazany w zaskarżonym postanowieniu, wskazujący na konieczność wykonania analizy akustycznej w raporcie, byłby zatem powieleniem już posiadanych informacji i wniosków wynikających z przeprowadzonej analizy. Dotyczy to również analizy emisji sztucznego światła, która została przestawiona w dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania.Odnośnie analizy infrastruktury drogowej, stanowiącej dojazd do inwestycji, analiza rozwiązań w zakresie dróg dojazdowych do inwestycji, zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji, przedstawiona została na spotkaniu inwestora z Burmistrzem Miasta i Gminy Lutomiersk. Organ przychylił się i zaakceptował rozwiązania wskazane przez wnioskodawcę, które realizowane będą na późniejszym etapie inwestycji. Dotyczy to także wybudowania ciągu pieszego i rowerowego dla mieszkańców.W zakresie możliwości wystąpienia i przeciwdziałania katastrofie naturalnej - w KIP szczegółowo opisano ryzyko wystąpienia awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej. Ponadto zaproponowano szereg rozwiązań projektowych, zabezpieczających środowisko (w szczególności środowisko gruntowo-wodne) przed ewentualnymi skutkami wystąpienia awarii. Informacje te są na tyle szczegółowe, że nie wymagają dodatkowego uzupełnia i poszerzania i byłyby jedynie powieleniem przedstawionych rozwiązań projektowych i technologicznych.Odnosząc się do kwestii rozwiązania konfliktów społecznych, Kolegium stwierdziło, iż trakcie trwania procedury zmierzającej do wydania decyzji środowiskowej inwestor niejednokrotne spotykał się z mieszkańcami, radnymi oraz organem I instancji, przedstawiając swoje plany inwestycyjne. Niejednokrotnie, wychodząc naprzeciw postulatom mieszkańców, proponowano konkretne rozwiązania projektowe (np. budowa ścieżki lub chodnika wzdłuż drogi). Ponadto, co potwierdza dokumentacja zgromadzona w sprawie, wnioskodawca wielokrotnie odpowiadał na przestawiane uwagi i zarzuty, odpowiedzi kierowane były do organu orzekającego. W tym stanie rzeczy, wobec działań inwestora znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowy, organ I instancji winien szczegółowo wyjaśnić, na czym miałaby polegać, oprócz rozwiązań już zaproponowanych, wspomniana analiza konfliktów społecznych.W zakresie określenia wpływu na meliorację i wody płynące, organ wskazał, że teren objęty inwestycją znajduje się poza terenami zmeliorowanymi. Na tym obszarze nie występują wody płynące (cieki lub rzeki). Inwestycja nie wiąże się zatem z przebudową sieci melioracyjnej, co zostało wskazane we wniosku. Rozwiązania projektowe dotyczące gromadzenia wód opadowych i roztopowych w projektowanym zbiorniku oraz zabezpieczenie terenu przed ewentualnymi wyciekami nie stwarza zagrożenia dla wód płynących. W związku z powyższym warunek taki do uwzględnienia w raporcie o oddziaływaniu na środowisko byłby jedynie powieleniem informacji przestawionych w dokumentach, będących w posiadaniu organu I instancji.Wreszcie, odnośnie analizy odporności na zmiany klimatu oraz wpływu przedsięwzięcia na klimat i jego zmiany, Kolegium podkreśliło, iż w KIP zawarte zostały informacje dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na klimat. W odniesieniu do oddziaływania klimatu na projektowaną inwestycję w obecnej chwili brak jest skonkretyzowanych informacji nt. wpływu zmian klimatu dla sektora magazynowego.Reasumując, Kolegium oceniło, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera wyczerpującej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności nie odnosi się szczegółowo do uzyskanych w toku postępowania opinii innych organów. W tym stanie rzeczy organ I instancji nie wykazał, że jedynie procedura oceny oddziaływania na środowisko umożliwi przestawienie rzetelnych i pełnych informacji umożliwiających zaopiniowanie przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium istnieje możliwość rzetelnej oceny faktycznego oddziaływania całości na środowisko, w tym na zdrowie i życie mieszkańców w oparciu o materiał dotychczas zgromadzony w sprawie, w tym w szczególności o dane zawarte w KIP.Sprzeciw od powyższego postanowienia wnieśli I. P. i J. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżając je w całości i zarzucając mu:1) naruszenie art. 62a u.o.o.ś, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że dane zawarte w karcie informacyjnej są wystarczające pomimo zidentyfikowanych przez organ I instancji obszarów ryzyka, kumulacji oddziaływań, wpływu na krajobraz i konfliktów społecznych, które nie pozwalają na jednoznaczną ocenę oddziaływania oraz wadliwości treści karty informacyjnej przedsięwzięcia;2) naruszenie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez SKO w Łodzi, że brak jest podstaw do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia zaliczonego do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, pomimo że ocena kryteriów z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. dokonana przez organ I instancji przemawia za przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko oraz na zastąpieniu merytorycznej oceny organu I instancji własną oceną, mimo że kryteria z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. zostały spełnione i szczegółowo uzasadnione przez organ I instancji;3) naruszenie art. 66 ust. 1 oraz art. 68 u.o.o.ś., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uchyleniu postanowienia organu I instancji w części określającej zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bez wykazania, które z obligatoryjnych elementów raportu żądanych przez organ I instancji wykraczały poza zakres określony w art. 66 ust. 1 u.o.o.ś.;4) naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz sporządzenie uzasadnienia postanowienia, które nie zawiera wyczerpującej analizy zgromadzonego materiału dowodowego;5) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, polegające na niewłaściwym uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu stron.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., iż zaskarżone postanowienie przedwcześnie i bez kompleksowej oceny ryzyka wyeliminowało obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ II instancji oparł się na niewłaściwym założeniu, że KIP i załączone modelowania zastępują raport o oddziaływaniu na środowisko oraz eliminują potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy KIP służy jedynie wstępnej analizie kryteriów z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., a nie kompleksowej ocenie oddziaływań. SKO w Łodzi nadało KIP nadmiernie ważną moc dowodową poprzez uznanie jej za "podstawowy dowód" i na tej podstawie wykluczyło potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomijając ograniczoną funkcję tego dokumentu. Sam fakt, iż katalog podmiotów dopuszczonych do sporządzenia raportu wynika z przepisów u.o.o.ś. (art. 74a), zaś katalog podmiotów dopuszczonych do sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia nie został doprecyzowany, świadczy o szczególnej mocy przyznawanej wyłącznie raportom.Według organu odwoławczego, co skarżący zdecydowanie podważają, istnieje możliwość rzetelnej oceny faktycznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał, w tym w szczególności o dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Jest to założenie błędne, ponieważ organ I instancji po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego doszedł do wniosku o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto strony postępowania oraz mieszkańcy zgłosili liczne zastrzeżenia co do lakoniczności, niespójności i nierzetelności karty informacyjnej, zaś w toku postępowania przed organem I instancji w dniach 8-21 maja 2025 r. wpłynęły pisma wskazujące na konkretne braki i nieścisłości w KIP. Natomiast działania podejmowane przez inwestora w toku postępowania, tj. obszerne uzupełnienia i aneksowanie KIP, mogą zostać uznane za próbę uniknięcia konieczności przeprowadzenia szczegółowej oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu zgodnie z wytycznymi organu I instancji.W ocenie skarżących KIP nie jest kompletna i wystarczająca do jednoznacznego określenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jej postanowienia pozostają w sprzeczności z informacjami wynikającymi z ekspertyz specjalistycznych sporządzanych na zlecenie skarżących. Według KIP prace terenowe wykazały, że w obrębie przedmiotowej działki nie występują potencjalne siedliska bytowania płazów. Z kolei Raport z inwentaryzacji chronionych gatunków [...] w C. sporządzony w lipcu 2025 r. przez dr R. J. wskazuje, że w ciągu zaledwie dwóch wizyt terenowych odnotowano łącznie osiem gatunków [...], w tym pięć gatunków płazów oraz trzy gatunki gadów, wszystkie objęte w Polsce ochroną gatunkową. W raporcie tym wskazano także, że jeden z płazów – [...]- jest chroniony postanowieniami dyrektywy [...] z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. UE. L. z 1992 r. Nr 206, str. 7 ze zm.) Jest to ewidentna sprzeczność tych dwóch dokumentów, podważająca wiarygodność KIP.Zgodnie z KIP na działce inwestycyjnej oraz w najbliższym sąsiedztwie stwierdzono brak występowania gatunków rzadkich w Polsce, brak występowania osobników gatunków bardzo rzadkich i nigdy nie widzianych w Polsce, brak występowania gatunków prawdopodobnie pochodzących z hodowli. Zgodnie z KIP obszar ten cechuje występowanie znacznej ilości gatunków umiarkowanie pospolitych, pospolitych i bardzo pospolitych. Z kolei zgodnie z Raportem z inwentaryzacji chronionych gatunków [...] w C. sporządzonym w lipcu 2025 r. przez dr R. J. oraz mgr M. S. w ciągu zaledwie dwóch wizyt terenowych odnotowano łącznie dwadzieścia sześć gatunków [...], wszystkie objęte w Polsce ochroną gatunkową. W KIP nie wykazano występowania gatunków chronionych takich jak czapla biała, kukułka czy przepiórka, o których wspomina przywołana ekspertyza. Stwierdzenie o występowaniu na tym obszarze tylko gatunków pospolitych jest znacznym nadużyciem, które może uzasadniać konieczność przygotowania dokumentu bardziej wnikliwego, kompleksowego jakim jest raport oddziaływania na środowisko.Według KIP w granicach analizowanego przedsięwzięcia nie stwierdzono gniazdowania gatunków ptaków chronionych przepisami unijnymi dot. obszarów Natura 2000 oraz potencjalnych siedlisk możliwych do zajęcia. Wykluczono także gniazdowanie gatunków rzadkich, zagrożonych, wodno-błotnych i drapieżnych. Informacje te są sprzeczne z wnioskami zawartymi w przedłożonej ekspertyzie, w której stwierdzono występowanie m in. gąsiorka, czapli białej czy bociana białego - gatunków chronionych również na poziomie unijnym, jak i międzynarodowym.Dalej skarżący wskazali, że organ I instancji skrupulatnie przeanalizował wszystkie kryteria z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. i wykazał, że przedsięwzięcie znajduje się w sąsiedztwie obszarów chronionych (Puczniewski Obszar Chronionego Krajobrazu, projektowany Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Neru); będzie oddziaływać na krajobraz, bioróżnorodność, zdrowie ludzi, generuje ryzyko związane z hałasem, światłem, ruchem drogowym, wywołuje konflikty społeczne, wymaga szczegółowych analiz technicznych. SKO w Łodzi, zamiast ocenić legalność postanowienia organu I instancji, zastąpiło merytoryczną ocenę organu I instancji własną oceną, mimo że kryteria z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. zostały spełnione i szczegółowo uzasadnione. Dodatkowo, naruszenie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. nastąpiło poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na przyjęciu przez SKO w Łodzi, że brak jest podstaw do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia zaliczonego do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, pomimo że ocena kryteriów z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. (rodzaj i charakterystyka, usytuowanie, skala i rodzaj oddziaływań) dokonana przez Burmistrza Lutomierska przemawia za przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Organ II instancji błędnie przyjął, że sama kwalifikacja przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie przesądza o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy wymaga ona szczegółowej analizy kryteriów z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., którą organ I instancji przeprowadził i która uzasadniała nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny. Dodatkowo SKO w Łodzi nie przeprowadziło kompleksowej oceny wszystkich kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.Zdaniem skarżących SKO w Łodzi niesłusznie wskazało, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na rezygnację z raportu, pomimo konkretnych wątpliwości dotyczących: stanu dróg dojazdowych i możliwości przejazdu taboru ciężkiego, bezpieczeństwa związanego ze składowaniem substancji ropopochodnych, oddziaływania na krajobraz rolniczy, wpływu na bioróżnorodność (obecność licznych gatunków ptaków, obszary zadrzewień), a także konfliktów społecznych wyrażonych w licznych protestach mieszkańców. Organ II instancji zbagatelizował natomiast zakres i złożoność potencjalnych oddziaływań wymagających raportu o oddziaływaniu na środowisko, w szczególności oddziaływań bezpośrednich, pośrednich, wtórnych i skumulowanych, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, podatności przedsięwzięcia na zmiany klimatu, wpływu na krajobraz i bioróżnorodność, analizy wariantów realizacji przedsięwzięcia oraz konfliktów społecznych.Ponadto organ odwoławczy nie dokonał wyjaśnienia rozbieżności czasowych i merytorycznych w stanowisku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pabianicach, który w opinii z 13 czerwca 2025 r. stwierdził, że dla przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko w przedmiocie sporządzenia raportu pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych, wskazując na wystąpienie konfliktów społecznych, wprowadzone zmiany do karty informacyjnej przedsięwzięcia, brak odpowiedniej infrastruktury oraz rodzaj i skalę potencjalnego oddziaływania, a następnie w opinii z 8 lipca 2025 r. stwierdził, że nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Organowi II instancji należy także zarzucić ograniczenie się do tezy o wystarczalności karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz nietrafnej deprecjacji motywów organu I instancji bez pogłębionej analizy ryzyk środowiskowych i społecznych. W rezultacie organ ten nie zebrał ani nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. SKO w Łodzi nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego w zakresie stanu infrastruktury drogowej wskazanego przez Starostę Pabianickiego w piśmie z 9 lipca 2025 r., zgodnie z którym drogi powiatowe nie spełniają wymaganych norm nośności, charakteryzują się wąskimi pasami drogowymi z jezdnią o szerokości do 5,0 m, wąskimi poboczami i brakiem chodników; wpływu intensywnego ruchu pojazdów ciężkich na bezpieczeństwo mieszkańców, w tym dzieci uczęszczających do Szkoły Podstawowej im. [...] w S.; oddziaływania akustycznego i świetlnego na tereny mieszkaniowe.Wreszcie, w ocenie skarżących, SKO w Łodzi nie uwzględniło interesu społecznego wyrażonego w licznych protestach mieszkańców oraz sprzeciwie Rady Rodziców przy Szkole Podstawowej im. [...] w S.. Nadto, błędnie przyjęło, że analiza rozwiązań konfliktów społecznych nie jest konieczna, ponieważ inwestor wielokrotnie spotykał się z mieszkańcami i odpowiadał na przedstawiane uwagi, podczas gdy sam fakt jednego spotkania mieszkańców z inwestorem i udzielania odpowiedzi nie oznacza rozwiązania konfliktów społecznych. Protesty mieszkańców nie ustały, co świadczy o nierozwiązaniu konfliktu, zaś art. 66 ust. 1 pkt 15 u.o.o.ś. wymaga analizy rozwiązań konfliktów społecznych w ramach oceny oddziaływaniu na środowisko obejmującej weryfikacje raportu.Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wnieśli jak w petitum sprzeciwu.W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jego oddalenie.Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 893/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił sprzeciw.Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2026 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 893/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywrócił skarżącym termin do wniesienia sprzeciwu, natomiast postanowieniem z dnia 15 maja 2026 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 356/26 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2024 r, poz. 1267). Zakres kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie określony został w art. 64e w zw. z art. 64f ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").Zgodnie z art. 64f p.p.s.a. od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia". Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio.W myśl art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.Zgodnie z treścią art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z treści powyższego artykułu wywieść należy obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Procesowym przejawem zasady dwuinstancyjności są określone w art. 138 k.p.a. formy rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. W szczególności podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.pa. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Innymi słowy, możliwość wydania decyzji kasacyjnej (postanowienia kasacyjnego) przez organ II instancji, została powiązana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawisłej sprawy, a więc gdy merytoryczna ocena sprawy przez organ odwoławczy skutkowałaby naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Taki stan rzeczy powodowałby pozbawienie strony do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwa różne organy administracji.Niemniej aktualna treść art. 138 § 2 k.p.a. ogranicza rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego do swego rodzaju ostateczności. Może być zastosowany tylko w razie stwierdzenia, że zakres sprawy pozostały do wyjaśnienia przekracza ramy postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Przepis art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, bądź ocena już złożonych dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające.Powyższe unormowania wskazują, że ustawodawca wąsko zakreślił zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżonej decyzji (postanowienia) ze wszystkimi przepisami prawa (art. 1 § 2 p.p.s.a.), lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a.Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy postanowienia ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego, niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest wyrazem zakwestionowania przez stronę uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, ale jako rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma więc wyłącznie charakter formalny i polega na kontroli sądowej, czy decyzja (postanowienie) kasatoryjna organu drugiej instancji poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Po 649/17, CBOSA).Użyte przez ustawodawcę w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" należy rozumieć w taki sposób, że wada postępowania pierwszoinstancyjnego polegająca na nieustaleniu stanu faktycznego sprawy uniemożliwia organowi odwoławczemu merytoryczne rozstrzygnięcie bez naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a.Dokonując oceny legalności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia sąd administracyjny bada zatem, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia.Pomimo formalnego charakteru sądowej kontroli decyzji kasatoryjnej, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie należy bowiem oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Zakres postępowania wyjaśniającego determinują wszak przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale oceniając zakres sprawy pozostały do wyjaśnienia czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (por. wyroki NSA: z 23 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 512/21; z 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19; z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19 oraz z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 286/21).W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wskazane w tym przepisie, takie jak: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaju, cech i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1. Ponadto, w myśl art. 63 ust. 3 u.o.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (pkt 1), lub z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że realizacja przedsięwzięcia może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (pkt 2). Jak stanowi art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69.Odnosząc się do realiów kontrolowanej sprawy trzeba wskazać, iż organ odwoławczy, po dokonaniu oceny dowodów zgromadzonych w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji, ustalił, że materiał ten jest kompletny. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazuje, że analizując dokumenty zgromadzone w toku postępowania należało stwierdzić, iż zakres karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia jest zgodny z art. 62a ust. 1 i art. 63 ustawy. W ocenie organu, uzupełniona kilkukrotnie przez inwestora w toku postępowania administracyjnego karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera szczegółowe dane, odnoszące się również do szeroko rozumianych kwestii środowiskowych. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że organ II instancji dokonał oceny materiału dowodowego zebranego przez organ i instancji i uznał, iż materiał ten jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Kolegium przeprowadziło analizę kolejnych sekcji KIP, która doprowadziła do konkluzji, że istnieje możliwość rzetelnej oceny faktycznego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie i życie mieszkańców w oparciu o materiał dotychczas zgromadzony w sprawie, w tym w szczególności o dane zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia.Wypada zatem przypomnieć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy", o którym mówi art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, bądź też z przeprowadzeniem go w sposób niezgodny z podstawowymi zasadami tego postępowania, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena, jak ma to miejsce w kontrolowanej sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 stycznia 2026 r., sygn. II SA/Po 932/25). Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega bowiem na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, przy czym konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty. W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem merytorycznym, którego powinnością jest nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania, lecz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji (wyrok WSA we Wrocławiu z 9 kwietnia 2026 r., sygn. IV SA/Wr 541/25). Jeżeli zatem organ odwoławczy ustalił, że zgromadzony w sprawie materiał jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, to należy stwierdzić, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Jak bowiem wskazano powyżej, w sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytorycznym rozstrzygnięciem drugoinstancyjnym, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności - jest wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Tym samym, organ drugiej instancji ma możliwość wydania takiego rozstrzygnięcia wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, przy czym obie przesłanki warunkujące wydanie decyzji kasatoryjnej muszą wystąpić łącznie (zob. wyrok NSA z 11 marca 2025 r., sygn. II GSK 198/25). W badanej sprawie Kolegium podnosi, że organ I instancji naruszył art. 80 k.p.a., gdyż w niedostateczny sposób rozważył zgromadzony materiał dowodowy oraz nie wykazał spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto naruszył art. 124 § 2 k.p.a., bowiem nie odniósł się do opinii wydanych przez organy opiniujące, a także nie wyjaśnił, dlaczego za niewystarczające uznaje dane zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Jednakże organ odwoławczy w żadnym zakresie nie wyjaśnił przeszkód, które miałyby skutkować brakiem możliwości samodzielnego rozstrzygnięcia merytorycznego przez organ II instancji w związku z tym, że pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie wskazał, jakie to konkretnie dowody wymagają jeszcze przeprowadzenia, jakie okoliczności faktyczne pozostają niewyjaśnione oraz dlaczego ich ustalenie nie mogłoby nastąpić w trybie art. 136 k.p.a. Konkluzja organu odwoławczego była wręcz przeciwna. W szczególności trzeba zauważyć, iż Kolegium podkreśliło, że istnieje możliwość rzetelnej oceny w oparciu o materiał dotychczas zgromadzony w sprawie. Rozumieć przez to należy, że nie ma potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Organ drugiej instancji, wbrew argumentacji podniesionej w sprzeciwie, nie może natomiast ograniczać się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, dążąc do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie stwierdzi, aby zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym jego kompetencje, powinien dokonać własnej oceny okoliczności faktycznych i na jej podstawie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Brak jest natomiast podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 KPA w sytuacji, gdy organ odwoławczy dokona oceny merytorycznej odmiennej od tej, jaka stanowiła podstawę podjęcia rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Odmienna ocena merytoryczna wpisuje się bowiem w uprawnienia organu odwoławczego, którego obowiązkiem jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia, o czym stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 KPA świadczą przyznane mu kompetencje reformacyjno-merytoryczne (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2025 r., sygn. II OSK 2665/24).Wobec powyższego nie sposób przyjąć, aby została spełniona druga z przesłanek warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej, tj. konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji należało uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie wykazało łącznego wystąpienia przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a.Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w sprzeciwie należy zauważyć, że dotyczą one przepisów prawa materialnego tj. art. 62a, art. 53 ust. 1 art. 66 ust. 1 oraz art. 68 u.o.o.ś. Skarżący wskazują na naruszenia polegające na nieprawidłowej zdaniem skarżących, ocenie materiału dowodowego dokonanej przez organ II instancji. Odnoszą się one do istoty sprawy. Tymczasem zarzuty dotyczące naruszenia innych norm niż wynikająca z art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być w niniejszym postępowaniu rozpoznawane. Sąd w tym postępowaniu wypowiada się jedynie co do zasadności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., przez co nie może odnosić się merytorycznie do istoty sprawy ani tym bardziej czynić ustaleń za organy, czy też przeprowadzać dowodów z opinii biegłych na okoliczności istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu w przedmiocie sprzeciwu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 64b § 3). Stąd czynienie jakichkolwiek merytorycznych ocen i związanie nimi na przyszłość (art. 153 p.p.s.a.) mogłoby naruszyć prawa pozostałych stron, które w niniejszym postępowaniu sądowym z woli ustawodawcy nie uczestniczą.Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie (punkt 1 sentencji wyroku).O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).a.bł.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).a.bł.