sygn. II SA/Gl 295/26 10 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Wyrok - II SA/Gl 295/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 10 czerwca 2026

Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w W. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. dnia 7 stycznia 2026 r. nr C.RUT.477.79.2025.ES w przedmiocie kary pieniężnej za usługi wodne oddala skargę. UZASADNOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w W. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. dnia 7 stycznia 2026 r. nr C.RUT.477.79.2025.ES w przedmiocie kary pieniężnej za usługi wodne oddala skargę. UZASADN
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna opłata za szczególne korzystanie z wód kontrola decyzji administracyjnej odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia 10 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący Krzysztof Nowak
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Powiatowego Zarządu Dróg w W. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. dnia 7 stycznia 2026 r. nr C.RUT.477.79.2025.ES w przedmiocie kary pieniężnej za usługi wodne oddala skargę.

UZASADNIENIE
Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia 28 lipca 2014 r. udzielił obecnie skarżącemu Powiatowemu Zarządowi Dróg w W. z siedzibą w S. pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych pochodzących z odwodnienia drogi do cieku [...] wylotem [...] zlokalizowanym na działkach: numer [...] i [...] oraz wylotem [...] zlokalizowanym na działce numer [...] . Pozwolenie zostało wydane na czas określony, tj. do dnia 28 lipca 2024 r.W dniu 17 października 2024 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o nowe pozwolenie wodnoprawne, które zostało udzielone decyzją z dnia 16 stycznia 2025 r. przez Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. (organ I instancji). Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 5 lutego 2025 r.Decyzją z dnia 23 października 2025 r. organ I instancji wymierzył skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 33 795,00 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych pochodzących z odwodnienia drogi do cieku [...] wylotem [...] zlokalizowanym na działkach numer: [...] i [...] oraz wylotem [...] zlokalizowanym na działce numer [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skarżący nie dołożył należytej staranności w sprawie uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego, co spowodowało, że w okresie od 29 lipca 2024 r. do 30 września 2024 r. korzystał ww. usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zwrócono uwagę, że skarżący jest profesjonalnym zarządcą dróg i zobowiązany jest z odpowiednim wyprzedzeniem wszcząć postępowanie wynikające z Prawa zamówień publicznych tak, aby zdążyć również przeprowadzić procedurę uzyskania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z zapisami Prawa wodnego. Zaakcentowano, że przestrzeganie zapisów jednej ustawy nie zwalnia strony z obowiązku przestrzegania zapisów kolejnej.Organ I instancji przyjął, że waga tego naruszenia prawa jest istotna. Rozważył także możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Jednak w jego ocenie nie zaszła żadna z przesłanek do odstąpienia od jej wymierzenia. Powołując się na treść art. 189e ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t,j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm. - dalej jako k.p.a.) organ podał, że skarżący nie wskazywał by wystąpiły nieprzewidywalne, nadzwyczajne okoliczności (siła wyższa), na które nie miał wpływu.W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G., zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Organ odwoławczy potwierdził, że w III kwartale 2024 r. skarżący korzystał z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Wskazał również, że pozwolenie wodnoprawne obowiązywało do dnia 28 lipca 2024 r., natomiast wniosek o wydanie nowego pozwolenia został złożony dopiero w dniu 17 października 2024 r. Podzielił przy tym stanowisko organu I instancji, że skarżący nie dołożył należytej staranności w sprawie uzyskania nowego pozwolenia.Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji jako niezasadny ocenił zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. wyjaśniając, że odstąpienie przez organ I instancji od wymierzenia kary za IV kwartał 2024 r. dotyczyło innego okresu naruszenia, a więc innego stanu faktycznego w ujęciu czasowym i odrębnego materiału dowodowego, nadto odstąpienie odnosiło się do przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy.Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. akcentując, że w sprawie nie zachodziły interpretacyjne wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść skarżącego.Jednocześnie organ odwoławczy jako prawidłowe ocenił zastosowanie przez organ I instancji art. 472 c ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 960 - dalej jako: "Prawo wodne") poprzez ograniczenie wymiaru kary wyłącznie do okresu rzeczywistego naruszenia. Nie znajdując przy tym podstaw do dodatkowego "miarkowania" kwoty w oparciu o kryteria z art. 189d k.p.a.W ocenie organu odwoławczego nie zachodzą przesłanki umożliwiające zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż naruszenie nie może zostać uznane za naruszenie o znikomej wadze niezależnie od tego, czy doszło do szkody w środowisku. Skarżący w okresie objętym kontrolą w dalszym ciągu korzystał z wód bez aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, a złożenie w wniosku w październiku 2024 r. nie może być uznane za zaprzestanie naruszenia w rozumieniu powyższej regulacji. Brak także podstaw do zastosowania testu proporcjonalności. Zwrócono uwagę, że przepis art. 472aa Prawa wodnego nie przewiduje możliwości odstąpienia od kary z uwagi na brak szkody, dobrą wolę czy inne okoliczności łagodzące.Zdaniem organu odwoławczego skarżący opuścił się niedopatrzenia w zakresie należytej kontroli nad aktualizacją pozwolenia wodnoprawnego, co pozostaje w sprzeczności z zasadą należytej staranności. Zwrócił także uwagę, że skarżący jest podmiotem profesjonalnym co nakłada na niego obowiązek dochowania podwyższonej staranności w zakresie przestrzegania prawa.Organ odwoławczy jako nieuzasadnione ocenił także zarzuty naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a. wskazując, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający i odpowiedni do rozstrzygnięcia sprawy, a ocena braku przesłanek z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została dokonana prawidłowo. Nie wykazano ani "znikomego stopnia naruszenia", ani "zaprzestania naruszenia" w spornym okresie dlatego odstąpienie od kary nie było dopuszczalne.Nie zgodził się również z zarzutem naruszenia obowiązków z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego w zw. z art. 189f § 2-3 k.p.a., wyjaśniając, że zastosowanie § 2-3 ma charakter fakultatywny i wymaga realnej perspektywy osiągnięcia celów kary w inny sposób. Takich przesłanek, w ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie było, ponieważ naruszenie nie zostało usunięte w okresie objętym decyzją.W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia:- art. 7 w zw. z art. art. 77 i 80 oraz w zw. z art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wobec zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie w wyniku uznania, że skarżący nie udowodnił znikomego naruszenia prawa ani nie zaprzestał naruszania prawa na podstawie części materiału dowodowego zebranego w sprawie,- art. 138 § 1 k.pa. poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia i odstąpienia od wymierzenia nałożonej kary pieniężnej lub do jej obniżenia,- art. 472c ust. 3 Prawa wodnego w związku z art. z art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec bezpodstawnego przyjęcia, iż waga naruszenia prawa przez skarżącego jest znacząca oraz błędną wykładnię wobec bezzasadnego uznania, iż skarżący nie zaprzestał naruszania prawa mimo, że posiadał aktualne pozwolenie wodnoprawne w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej;- art. 189f ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 189d pkt 1) k.p.a. wobec bezpodstawnego przyjęcia, iż nie stanowi on podstawy oceny wagi naruszenia prawa przez skarżącego,- art. 472aa ust. 1 pkt 2) ust. 3 pkt 3) Prawa wodnego w zw. z art. 165 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez błędną wykładnię wobec uznania, że administracyjna kara pieniężna wymierzana na podstawie tegoż przepisu nie podlega obniżeniu (tzw. "miarkowaniu") wskutek czego organ nie uwzględnił w procesie wymierzenia kary indywidualnych okoliczności przypadku skarżącego umożliwiających wymierzenie obniżonej kary,- art. 472c ust. 3 Prawa wodnego w związku z art.189d k.p.a. poprzez błędną wykładnię wobec bezpodstawnego uznania, że dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej statuowane przepisem art. 189d k.p.a. nie znajdują zastosowania do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych bez wymaganego zezwolenia wodnoprawnego;W skardze zawarto także wniosek o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, czy przepis art. 472aa ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 3 Prawa wodnego w zakresie, w jakim ustala wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód bez pozwolenia wodnoprawnego w wysokości stanowiącej 500 % opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód bez możliwości zmniejszenia wysokości tej kary ze względu na okoliczności czynu, jest zgodny z przepisem art. 165 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko.Na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała żądania i argumentację skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga jest niezasadna.Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a., względnie stwierdza nieważności decyzji, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Sąd nie ujawnił podstaw do przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć lub miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.W świetle art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (aktualnie t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 960 z późn. zm.- dalej "p.w.") jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne.Do usług wodnych ustawodawca zaliczył między innymi odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 p.w.).Zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) p.w. za usługę wodną obejmującą odprowadzanie do wód: wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast należy uiszczać opłaty.Opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych (art. 270 ust. 11 p.w.).Zgodnie natomiast z treścią art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej.W myśl art. 472aa ust. 2 p.w., administracyjną karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy organ Wód Polskich, a w odniesieniu do Wód Polskich - minister właściwy do spraw gospodarki wodnej.W przypadku odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód (art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w.).Z powyższych przepisów wynika, że odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast stanowi usługę wodną, z którą wiąże się obowiązek uiszczania opłaty stałej i opłaty zmiennej oraz obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Korzystanie z ww. usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego sankcjonowane jest administracyjną karą pieniężną w wysokości pięciokrotności opłaty zmiennej, wyliczaną w oparciu o zasady wynikające z art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w.W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjmowania stanowiska, że kwestionowane skargą decyzje zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691- dalej "k.p.a.").Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że pomiędzy stronami (organem a skarżącą) bezsporne pozostaje, iż Powiatowy Zarządowi Dróg w W. z siedzibą w S. (skarżąca) w okresie od 29 lipca 2024 r. do 30 września 2024 r. korzystała usługi wodnej obejmującej odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych pochodzących z odwodnienia drogi do cieku [...] wylotem [...] zlokalizowanym na działkach: numer [...] i [...] oraz wylotem [...] zlokalizowanym na działce numer [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Prawa i obowiązki dla tej usługi wodnej były wcześniej ustalone w decyzji z dnia 28 lipca 2014 r. Prezydenta Miasta Z. . Pozwolenie zostało wydane na czas określony, tj. do dnia 28 lipca 2024 r.Pomiędzy stronami bezsporne pozostaje, że pomimo wygaśnięcia dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego skarżąca korzystała ze wskazanej usługi wodnej. W dniu 17 października 2024 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o nowe pozwolenie wodnoprawne, które zostało udzielone decyzją z dnia 16 stycznia 2025 r. przez Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. (organ I instancji). Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 5 lutego 2025 r. Skarżąca złożyła także oświadczenie podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych za okres od dnia 29 lipca do dnia 30 września 2024 r., w łącznej ilości 9012,44 m3.Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie.Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznaje, że przepisy art. 472aa ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. nie budzą wątpliwości co do zgodności z ustawą zasadniczą.Sąd nie dopatrzył się podstaw dla stwierdzenia niezgodności zaskarżonej decyzji z konstytucyjnymi zasadami adekwatności i proporcjonalności wymierzanych kar, mechanizmu automatycznego wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przez organ I instancji i dalej automatycznego utrzymania tejże decyzji przez organ II instancji z uwagi na przyjęcie stanowiska, że przepisy nie dają w ogóle możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, czy też jej miarkowania. Przepisy Prawa wodnego określają jednoznacznie sposób obliczenia kary i nie istnieje możliwość obniżenia kary z uwagi na okoliczności podmiotowe czy przedmiotowe.W świetle treści art. 472aa ust. 3 pkt 3 p.w. podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej za korzystanie bez pozwolenia z usługi wodnej odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód stanowi 500 % opłaty zmiennej uiszczanej za taką usługę.Skoro wysokość opłaty zmiennej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3, i czasu, wyrażonego w latach, to oczywistym jest, że wysokość administracyjnej kary pieniężnej wynosząca 500% opłaty zmiennej uwzględnia ilości odprowadzonych wód, wyrażoną w m3, i czas, wyrażony w latach, a przez to wysokość tej kary jest bezpośrednio powiązana z zachowaniem sprawcy deliktu administracyjnego, gdyż wysokość tej kary administracyjnej jest warunkowana czasookresem istnienia stanu naruszenia prawa oraz skalą naruszenia prawa, którą wyraża rozmiar instalacji (powierzchnia umniejszenia naturalnej retencji wody, ilości odprowadzonych wód opadowych).Sąd w całości akceptuje i podziela stanowisko, że przyczyną obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego jest konieczność racjonalnego korzystania ze środowiska i potrzeba jego prewencyjnej ochrony. Pozwolenie stanowi instrument korzystania ze środowiska. Określając warunki legalnego korzystania ze środowiska pozwolenie wodnoprawne stanowi o dopuszczalnym poziomie ingerencji w środowisko, stanowi zgodę na ujawniony organom poziom jego zanieczyszczania.Ustawowy nakaz uzyskania pozwolenia wodnoprawnego stanowi dowód tego, że objęte tym nakazem korzystanie ze środowiska niesie ze sobą zagrożenie pogorszenia stanu środowiska. Wymóg uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na dane korzystanie ze środowiska (usługę wodną) wprowadzany jest wówczas, gdy szkodliwość takiego korzystania jest faktem powszechnie znanym, stwierdzona została konieczność określania dopuszczalnej ingerencji w środowisko. Stąd pochodzi prawna potrzeba wprowadzenia reglamentacji w postaci zgody administracyjnoprawnej jako aktu warunkującego ingerencję w środowisko. Odpowiedzialność karnoadministracyjna rozpoznawana w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym dotyczyła zachowania podmiotu w względem obowiązku pozyskania pozwolenia na korzystanie z usługi wodnej, a przez to szansę na uniknięcie kary ma ten podmiot, który złożył wniosek z odpowiednim wyprzedzeniem i nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego przed wygaśnięciem dotychczasowego, ze względu na opieszałość organów.Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania legalności stanowiska organów o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia spornej kary pieniężnej.Zgodnie z treścią art. 189f § 1 pkt 1-2 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.Ustawodawca nie określił w sposób wyraźny, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie "wagi naruszenia prawa".Przyjmuje się, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. kontrola zaistnienia przesłanki "znikomej" wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. Oczywistym przy tym pozostaje to, że instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być jednak stosowana ze szczególną rozwagą (wyrok NSA z 17.03.2026 r., III OSK 2888/24, LEX nr 4069710).Zgodnie z normą prawną zakodowaną w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ obowiązany jest odstąpić od nałożenia kary w przypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. znikomej wagi naruszenia i zaprzestania naruszenia prawa. Sąd podziela stanowisko, że przesłanka zaprzestania naruszenia prawa może być spełniona także po wszczęciu postępowania do dnia wydania decyzji.Skoro jednak korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia zaktualizowało odpowiedzialności karnoadministracyjną, a warunkiem koniecznym odstąpienia od nałożenia kary jest zaprzestanie naruszenia prawa (stan korzystania z usługi wodnej na podstawie ważnego pozwolenia), to oczekiwanie, że fakt uiszczania opłat za usługi wodne może prowadzić do uchylenia odpowiedzialności karnoadministracyjnej za brak wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego nosi cechy działania w celu obejścia prawa.Organ trafnie nie zgodził się ze stanowiskiem, że o znikomości naruszenia prawa może stanowić fakt, iż w dniu wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej skarżący korzystał z usługi wodnej na podstawie posiadanego pozwolenia, a zatem zaprzestał naruszania prawa. Zauważyć należy, że dopiero w dniu 17 października 2024 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o nowe pozwolenie wodnoprawne, które zostało udzielone decyzją organu I instancji z dnia 16 stycznia 2025 r. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 5 lutego 2025 r.Zauważyć należy, że prawa i obowiązki określone w pozwoleniu wodnoprawnym na wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi i odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych obowiązują od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym stała się ostateczna, chyba że w pozwoleniu wodnoprawnym została określona inna data, od której obowiązuje to pozwolenie (art. 400 ust. 4 p.w.).W ocenie Sądu przyjmować należy, że o zaprzestaniu naruszania prawa będzie można mówić dopiero wówczas, gdy dany podmiot uzyska pozwolenie wodnoprawne, czyli decyzja wydana w tym zakresie stanie się ostateczna. Dopiero wówczas spełnione zostają warunki korzystania z usługi wodnej na podstawie pozwolenia.Organ słusznie wskazał, że w świetle Prawa wodnego, naruszenie polegające na korzystaniu z wód bez pozwolenia jest naruszeniem formalnym i obiektywnym , niezależnym od późniejszego zalegalizowania działalności. Ustawodawca nadał art. 472aa ust. 1 pkt 2 p.w. charakter bezwzględny, co oznacza, że przyczyny braku pozwolenia nie wpływają na ocenę zgodności działania z prawem.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.., skarga podlegała oddaleniu.