Wyrok - II SA/Ke 213/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 20 stycznia 2026 r. znak: PSZ.IV.8640.98.2025 w przedmiocie statusu bezrobotnego we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 20 stycznia 2026 r. znak: PSZ.IV.8640.98.2025 w przedmiocie statusu bezrobotnego we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Agnieszka Banach
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 20 stycznia 2026 r. znak: PSZ.IV.8640.98.2025 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpoznaniu odwołania K. W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z 13 października 2025 r. znak:RC.7101.3841b.2025.SW w sprawie:- uchylenia decyzji z 26 sierpnia 2025 r. znak: RC.7101.3162b.2025.AB wydanejz upoważnienia Prezydenta Miasta Kielce, orzekającej o przyznaniu K. W. statusu bezrobotnego od 26 sierpnia 2025 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku,- odmowy przyznania stronie statusu bezrobotnego od 26 sierpnia 2025 r.Wojewoda wskazał, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż skarżąca została zarejestrowana 26 sierpnia 2025 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji zobowiązała się do niezwłocznego informowania Miejskiego Urzędu Pracy w K. o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej oraz okolicznościach mających wpływ na zachowanie statusu bezrobotnego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem.Jak wynika z informacji Krajowego Rejestru Sądowego, skarżąca od 26 sierpnia 2025 r. pełni funkcję wiceprezesa zarządu spółki [...] sp. z o.o. (KRS nr [...]), zwanej dalej "Spółką". Tymczasem, zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025, poz. 620) zwanej dalej "ustawą", statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba będąca członkiem zarządu, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub likwidatorem spółki kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96).Dalej organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z 1 września 2025 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowiono z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z 26 sierpnia 2025 r., na mocy której K. W. uzyskała status osoby bezrobotnej. Podkreślono, że ujawnienie okoliczności określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skutkuje uchyleniem wadliwej decyzji ostatecznej i ponownym rozstrzygnięciem sprawy co do istoty.W konsekwencji uznano, że K. W. już w dniu 26 sierpnia 2025 r. nie spełniała przesłanek warunkujących uzyskanie statusu bezrobotnego, określonych w art. 2 pkt 1 lit. h ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Z tego względu uchylono dotychczasową decyzję i odmówiono uznania jej za osobę bezrobotną od 26 sierpnia 2025 r.Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. h ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia status bezrobotnego może posiadać wyłącznie osoba spełniająca wszystkie ustawowe przesłanki, w tym niebędąca członkiem zarządu, prokurentem, członkiem rady nadzorczej ani likwidatorem spółki kapitałowej w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych. Odwołując się do art. 4 § 1 pkt 2 k.s.h., organ wyjaśnił, że spółką kapitałową jest m.in. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.Dalej organ wskazał, że 9 września 2025 r. skarżąca złożyła w MUPw K. pismo dotyczące wyrejestrowania z powodu podjęcia zatrudnienia, do którego dołączyła kopię umowy o pracę zawartej ze Spółką. Z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS nr [...] wynika natomiast, że skarżąca od 26 sierpnia 2025 r. pełni funkcję wiceprezesa zarządu tej spółki, zarejestrowanej w Krajowym Rejestrze Sądowym tego samego dnia.W związku z ujawnieniem tej okoliczności organ I instancji postanowieniemz 10 września 2025 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z 26 sierpnia 2025 r., a następnie decyzją z 13 października 2025 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję przyznającą skarżącej status bezrobotnego i odmówił przyznania jej tego statusu od dnia 26 sierpnia 2025 r.Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wskazał, że fakt pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu w spółce działającej w formule "not for profit" nie wyłącza zastosowania art. 2 pkt 1 lit. h ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Skarżąca powoływała się bowiem na postanowienia umowy Spółki wskazujące, że działalność gospodarcza prowadzona jest wyłącznie w celu realizacji celów statutowych oraz że Spółka działa zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.Wobec podniesionych wątpliwości interpretacyjnych organ odwoławczy zwrócił się do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o zajęcie stanowiska. Ministerstwo wskazało, że art. 2 pkt 1 lit. h ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia znajduje zastosowanie do wszystkich spółek kapitałowych, niezależnie od charakteru prowadzonej przez nie działalności.Wojewoda podkreślił, że definicja bezrobotnego zawarta w art. 2 pkt 1 ustawy obejmuje zarówno przesłanki pozytywne, jak i negatywne, które muszą zostać spełnione łącznie. Niespełnienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość uzyskania statusu bezrobotnego, a organy administracji nie dysponują w tym zakresie uznaniem administracyjnym. Zdaniem organu, działalność Spółki w formule "not for profit" nie pozbawia jej statusu spółki kapitałowej w rozumieniu Kodeksu spółek handlowych, a tym samym nie wyłącza zastosowania art. 2 pkt 1 lit. h ustawy.Odnosząc się do argumentacji skarżącej dotyczącej art. 64 pkt 3 ustawy, Wojewoda stwierdził, że przepis ten dotyczy pełnienia bez wynagrodzenia funkcji członka statutowych władz organizacji pozarządowej, podczas gdy skarżąca pełni funkcję w organie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że już w dniu rejestracji skarżąca nie spełniała przesłanek warunkujących uzyskanie statusu bezrobotnego, wobec czego decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu.Wojewoda wskazał nadto, że organ I instancji błędnie powołał w podstawie prawnej decyzji art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy, który odnosi się do pozbawienia statusu bezrobotnego, a nie do odmowy jego przyznania. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podobnie oceniono omyłkowe wskazanie w uzasadnieniu decyzji błędnego numeru decyzji z 26 sierpnia 2025 r., uznając je za oczywistą omyłkę pisarską podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody złożyła K. W., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy Spółka jest organizacją pozarządową w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie;art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności wynikających z umowy Spółki w zakresie jej szczególnego charakteru;art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego;art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy udowodniono okoliczność polegającą na możliwości zaliczenia Spółki jako organizacji pozarządowej;art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi umowy Spółki, pomimo iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności posiadania statusu organizacji pozarządowej za nieudowodnioną;art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego decyzji;art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 64 ust. 3 ustawy, bez jakiegokolwiek wskazania przez organ administracji publicznej, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę dowodom;art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na:a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;b) niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy;c) brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej;d) dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby, dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach.Naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, to jest art. 64 ust. 3 ustawy, poprzez nieuznanie, że Spółka spełnia kryteria organizacji pozarządowej.W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów, w oparciu o które strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.Na rozprawie 10 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 142 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.Skarga K. W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego.Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W świetle art. 77 § 1 k.p.a. organ powinien uwzględnić wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu, następnie dokonać oceny ich mocy i wiarygodności. Wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, organ powinien zawrzeć w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).Przede wszystkim zauważyć należy, że decyzja organu I instancji wydana została po uruchomieniu nadzwyczajnego trybu postępowania, stąd zakres rozpoznania tej sprawy determinuje okoliczność, że decyzja będąca przedmiotem kontroli została wydana w wyniku wznowienia postępowania.Zatem w pierwszej kolejności należy ocenić, czy zasadnie wznowiono postępowanie, a więc czy zaistniały przesłanki, których wystąpienie otwiera prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Przesłanki te określone zostały w przepisach art. 145 i art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego, które uzależniają możliwość wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją od wystąpienia szeregu przesłanek zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Zdaniem organów obu instancji w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka pozytywna, o której mowa w art. 145§ 1 pkt 5 k.p.a., według której w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wskazać w tym miejscu należy, że "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.W realiach rozpatrywanej sprawy taką nową okolicznością faktyczną istniejącą w dacie wydawania decyzji przyznającej skarżącej status osoby bezrobotnej a nieznaną organowi, było pełnienie przez stronę funkcji wiceprezesa zarządu spółki prawa handlowego – [...] sp. z o.o. z siedzibą w K.. Informacje o tym fakcie organ I instancji powziął dopiero z oświadczenia strony zawartego we wniosku złożonym 9 września 2025 r. o wyrejestrowanie z powodu podjęcia zatrudnienia, jego załącznika (umowy o pracę) oraz danych ujawnionych w KRS. Z kolei Wojewoda dodatkowo dysponował złożonymi przy odwołaniu umową Spółki przyjętą uchwałą walnego zgromadzenia jej wspólników z 14 sierpnia 2025 r. Skarżąca została powołana na funkcję wiceprezesa zarządu ww. Spółki. Podmiot został zarejestrowany w KRS 26 sierpnia 2025 r. Zatem skarżąca w tym samym okresie równolegle pełniła funkcję wiceprezesa spółki prawa handlowego i była zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Zaistniała zatem okoliczność nieznana organowi w dniu rejestracji, która wyszła na jaw po wydaniu decyzji przyznającej skarżącej status osoby bezrobotnej.Przechodząc zatem do oceny legalności wydanych we wznowionym postępowaniu decyzji kwestionowanych skargą należy wskazać, że zakres istotnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych wyznaczały przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie o rynku pracy i służbach zatrudnienia, w szczególności przepis art. 2 pkt 1 tej ustawy zawierający definicję legalną "bezrobotnego". Stanowi on, że "bezrobotny" oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 lit. a-l, n oraz p, lub osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych, branżowej szkole II stopnia w formie stacjonarnej lub zaocznej, w szkole policealnej w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub przystępującej do egzaminów eksternistycznych z zakresu programu nauczania szkoły dla dorosłych lub branżowej szkoły II stopnia, lub kształcącej się na studiach niestacjonarnych, lub uczącej się w szkole artystycznej realizującej wyłącznie kształcenie artystyczne, niemającą stałego źródła dochodu, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, zwanym dalej "PUP", jeżeli:a) ukończyła 18 lat,b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna,c) nie jest wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zwanej dalej "CEIDG", jako prowadząca działalność gospodarczą albod) zgłosiła do CEIDG wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia nadal trwa, alboe) we wniosku o wpis do CEIDG określiła dzień podjęcia działalności gospodarczej i nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis, dnia podjęcia tej działalności,f) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,g) nie nabyła na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 i 1572 oraz z 2025 r. poz. 620) prawa do zasiłku stałego,h) nie jest członkiem zarządu, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub likwidatorem spółki kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96),i) nie jest prokurentem lub pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222),j) nie jest wspólnikiem spółki jawnej, partnerem lub członkiem zarządu w spółce partnerskiej, komplementariuszem w spółce komandytowej, komplementariuszem lub członkiem rady nadzorczej w spółce komandytowo-akcyjnej, prokurentem lub likwidatorem spółki osobowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych,k) nie jest dyrektorem w radzie dyrektorów, o której mowa w art. 30073 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych,l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,m) nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu na wypadek bezrobocia lub obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w państwach wymienionych w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-d,n) nie prowadzi działalności gospodarczej w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie na podstawie zgłoszenia do rejestru lub bez takiego zgłoszenia, jeżeli prawo danego państwa takiego zgłoszenia nie wymaga.Dla uzyskania statusu bezrobotnego wymagane jest równoczesne spełnienie wszystkich przesłanek określonych w zacytowanym przepisie prawa. Przypomnieć w tym miejscu należy, że ustawa wiąże ustawową definicję bezrobotnego z wieloma przesłankami pozytywnymi i negatywnymi. Taką negatywną przesłanką – której zaistnienie w tej sprawie stwierdziły organy – jest pełnienie przez skarżącą funkcji członka zarządu spółki kapitałowej, bo funkcji wiceprezesa zarządu Spółki, tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 2 pkt 1 lit. h ustawy).Jak wyjaśniła skarżąca, spółka prawa handlowego, w której jest członkiem zarządu, prowadzi działalność "non for profit", spełniając warunki określone dla takiej działalności w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Z umowy Spółki wynika, że nie działa ona w celu osiągnięcia zysku, całość dochodu przeznacza na realizację celów statutowych.Wojewoda – posiłkując się stanowiskiem właściwego ministerstwa – uznał, że ponieważ Spółka jest spółką prawa handlowego (w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 2 k.s.h.), a prowadzenie działalności "non for profit" nie wyklucza jej z katalogu spółek handlowych, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. h ustawy, stąd prawidłowo organ I instancji uchylił decyzję z 26 sierpnia 2025 r. i odmówił stronie przyznania statusu osoby bezrobotnej. Równocześnie organ uznał, że art. 64 pkt 3 ustawy nie ma w sprawie zastosowania, albowiem, w ocenie organu odwoławczego, odnosi się on do sytuacji pełnienia bez wynagrodzenia funkcji członka statutowych władz organizacji pozarządowej, o której mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a skarżąca pełni funkcję wiceprezesa zarządu w spółce prawa handlowego.Odnosząc się do powyższych stanowisk, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 64 pkt 3 ustawy, nie stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego pełnienie bez wynagrodzenia funkcji członka statutowych władz organizacji pozarządowej, o której mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jeżeli członek przedstawi właściwemu PUP oświadczenie organizacji, w której władzach zasiada, potwierdzające pełnioną przez niego funkcję i niepobieranie wynagrodzenia z tytułu jej pełnienia. Jak z kolei stanowi art. 3 ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2025 r., poz. 1338 ze zm.), organizacjami pozarządowymi są:1) niebędące jednostkami sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub przedsiębiorstwami, instytutami badawczymi, bankami i spółkami prawa handlowego będącymi państwowymi lub samorządowymi osobami prawnymi,2) niedziałające w celu osiągnięcia zysku- osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym fundacje i stowarzyszenia, z zastrzeżeniem ust. 4.W ocenie Sądu, art. 3 ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie co do zasady nie wyłącza uznania za organizację pozarządową także spółki prawa handlowego, w tym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która spełnia warunki określone w art. 3 ust. 2 tej ustawy, zwłaszcza, że spółki takie mogą prowadzić działalność pożytku publicznego na zasadach określonych w art. 3 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy. Niedokonanie ustaleń faktycznych dotyczących tego, czy z umowy Spółki, w której skarżąca pełni funkcję członka zarządu, wynika, że Spółka ta może być uznana za organizację pozarządową w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, skutkuje uchyleniem decyzji wydanych w sprawie przez organy I i II instancji. Brak koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zważywszy na treść art. 64 ust. 3 ustawy.Ponadto, jak to już wyżej Sąd wskazał, status bezrobotnego może zostać przyznany osobie, co do której nie zachodzi żadna z przesłanek negatywnych, ale która jednocześnie spełnia przesłanki pozytywne określone w art. 2 pkt 1 ustawy, w tym jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w danym zawodzie lub w danej służbie albo w innej pracy zarobkowej. Oznacza to, że już w samej istocie "bycia" bezrobotnym tkwi to, że osoba, która ma prawny status bezrobotnego, nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Przy czym podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, a tym samym jego dyspozycyjność. Dla uzyskania, jak i kontynuowania statusu bezrobotnego nieodzownym było, by warunek ten był spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez dalszy okres korzystania z tego statusu. A zatem pojęcie "gotowość do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej" oznacza sytuację, gdy określona osoba nie tylko wyraża wolę ( zamiar) i chęć wykonywania pracy, ale jednocześnie osoba ta ma obiektywne możliwości świadczenia tej pracy, a zatem nie występują jednocześnie żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 stycznia 2015 r., IV SA/Wr 786/14 i tam: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r, sygn. akt I OSK 338/11). Należy przez to rozumieć nie tylko rzeczywistą wolę pracowania, ale również znajdowanie się w sytuacji umożliwiającej rozpoczęcie pracy w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego umowy o pracę nakładczą lub innej umowy cywilno-prawnej (por. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - komentarz pod red. Z.Górala, Warszawa 2011, s. 50-51). Przy czym gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego, lecz musi być ona oceniana również w kategoriach obiektywnych, co oznacza rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11). Co istotne, gotowości do podjęcia zatrudnienia nie należy też utożsamiać z brakiem jakiegokolwiek zajęcia lub całkowitym zakazem podejmowania przez osobę bezrobotną innego zajęcia, lecz z brakiem takiej działalności lub obowiązków, które nie będą kolidować z realną możliwością podjęcia zatrudnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 176/11). Innymi słowy, skoro z definicji osoby bezrobotnej wynika, że jest to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, to przyjmuje się, że zajęcia niezarobkowe mogą być przez osobę bezrobotną wykonywane, o ile nie kolidują z możliwością podjęcia przez nią zatrudnienia (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 61/13 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014r. sygn. akt II SA/Go 257/14).Nieodzowne jest zatem ustalenie, czy osoba ta jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, przy czym ocena ta winna odnosić się do obiektywnie i realnie ocenionej sytuacji faktycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 1184/07, z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 141/12, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 573/09, z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 746/12). W świetle tak rozumianego pojęcia gotowości do podjęcia zatrudnienia odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej nastąpić może tylko wówczas, gdy w konkretnym przypadku organ ustali, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego np. z uwagi na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej, wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 14 maja 20144. sygn. akt II SA/Go 257/14).W niniejszej sprawie organy obu instancji nie uczyniły zadość obowiązkowi dostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie. Organy nie ustaliły czy pełnienie przez skarżącą funkcji wiceprezesa zarządu powodowało obiektywnie brak możliwości podjęcia zatrudnienia.Organy administracji dysponują istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy dowodami, a w razie potrzeby mogą realizować uprawnienia procesowe celem "wydobycia" od strony wyjaśnień związanych z zaangażowaniem skarżącej w sprawy Spółki i ilości czasu oraz zaangażowania, jakie poświęca, pełniąc funkcję w zarządzie Spółki.Pełnienie funkcji członka zarządu spółki będącej spółka prawa handlowego spełniającą warunki do uznania jej za organizację pozarządową - w rozumieniu art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - nie powoduje per se możliwości uznania takiej osoby za bezrobotnego ze względu na treść art. 64 pkt 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, jeżeli osoba ta nie spełnia pozostałych warunków określonych w art. 2 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. W każdym wypadku wymaga to dokonania właściwych ustaleń faktycznych w sprawie. Takich w tym wypadku zabrakło, co skutkowało uwzględnieniem zarzutów natury procesowej sformułowanych w skardze (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.).Wszystkie powyższe uchybienia spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. (pkt I wyroku) i orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego przez organ na rzecz skarżącej (pkt II wyroku) na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości 480 zł - opłata za czynności radcy prawnego.Rozpoznając sprawę ponownie, organ uwzględni powyższą argumentację, przeprowadzi postępowanie we wskazanym kierunku, oceni w świetle całości materiału dowodowego spełnienie przez skarżącą przesłanek z art. 2 pkt 1 ustawy.. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości 480 zł - opłata za czynności radcy prawnego.Rozpoznając sprawę ponownie, organ uwzględni powyższą argumentację, przeprowadzi postępowanie we wskazanym kierunku, oceni w świetle całości materiału dowodowego spełnienie przez skarżącą przesłanek z art. 2 pkt 1 ustawy.