Wyrok - II SA/Gl 76/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 14 listopada 2025 r. nr C.RUZ.4219.17.2025.1.BS w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 14 listopada 2025 r. nr C.RUZ.4219.17.2025.1.BS w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępow
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Krzysztof Nowak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 25 lipca 2025 r., nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K., działając na podstawie art. Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 403, art. 409, art. 396 ust. 1 pkt 8 i art. 397 ust. 3 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r., poz. 960 ze zm.) oraz art. 16 ustawy z 13 lipca 2023 r. o rewitalizacji rzeki Odry (Dz. U. z 2023 r., poz. 1963) odmówił L. F. (dalej jako strona lub skarżąca) przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z 27 grudnia 2022 r. znak [...] udzielającą M. W. (dalej jako uczestnik postępowania) pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną – odprowadzanie wód opadowych z terenu działek nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] obręb [...] do rowu melioracyjnego na terenie działki nr ewid. [...] za pośrednictwem istniejącego wylotu. W uzasadnieniu tego postanowienia przywołano treść art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i wskazano, że uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione przesłanki podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W następstwie przeprowadzonej analizy stanu faktycznego i prawnego stwierdzono, że strona nie dotrzymała terminu do złożenia stosownego wniosku, gdyż o istnieniu decyzji z 27 grudnia 2022 r. dowiedziała się 17 lutego 2023 r. , czyli na 38 dni przed wystąpieniem ze stosownym wnioskiem. Zdaniem organu pierwszej instancji niedotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 58 powyższego Kodeksu powoduje niemożność procedowania tego wniosku o wznowienie postępowaniaNiezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. domagając się uchylenia tego aktu i wznowienie przedmiotowego postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji. Wskazanemu rozstrzygnięciu postawiono zarzut naruszenia: art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzywrócenie terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, mimo że strona uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy; art. 7 powyższego Kodeksu poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania wbrew ustaleniom stanu faktycznego i prawnego; art. 7a tego Kodeksu poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości wbrew normie na niekorzyść strony; art. 12 wskazanego Kodeksu poprzez przewlekłość prowadzenia przedmiotowego postępowania; art. 6, art. 8, art. 11 przywoływanego Kodeksu i wyrażonych w nich zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności brak merytorycznego uzasadnienia i brak wskazania procesu decyzyjnego poprzez ograniczenie się do przedstawienia czynności podejmowanych przez organ administracji. W uzasadnieniu wskazanego zażalenia przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością jego wniesienia, akcentując fakt niewielkiego opóźnienia wynoszącego 8 dni, oraz to, że działania organu pierwszej instancji obarczone były wadą spowodowana prowadzeniem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego uczestnikowi postępowania z jej pominięciem. Ponownie podkreślono, że przekazanie przez uczestnika postępowania drogą mailową skanu decyzji nie może mieć doniosłości prawnej i świadczyć o tym, że została z nią zapoznana. W zażaleniu tym zamieszczono stwierdzenie, że działania organu pierwszej instancji rażąco naruszają prawo. Dodatkowo zaakcentowano, że od 4 czerwca 2025 r. organ pierwszej instancji dysponuje wiedzą dotyczącą daty wykonania wylotu, gdyż został on wykonany w 2010 r. a nie jak zostało to przyjęte w pozwoleniu wodnoprawnym w 1971 r., a tym samym organ ten jest w posiadaniu wiedzy o nielegalności wskazanego wylotu i nie podejmuje przewidzianych prawem działań. Pismem z 17 sierpnia 2025 r. pełnomocnik strony wniósł kolejne zażalenie na przedmiotowe postanowienie podnosząc zarzut naruszenia postanowień art. 24 § 1 pkt. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jako uzasadnienie tego zażalenia podniesiono, że w wydaniu decyzji z 27 grudnia 2022 r. jak również spornego postanowienia brała udział ta sama osoba i okoliczność ta wyczerpuje znamiona braku bezstronności organu w prowadzeniu postępowania administracyjnego i uzasadnia uwzględnienie wniesionego zażalenia.Pismem z 11 września 2025 r. uczestnik postępowania odniósł się do wniesionego zażalenia i uznał je za bezzasadne, a rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji za prawidłowe i trafnie oddające przebieg prowadzonego postępowania. W ocenie uczestnika postępowania stanowisko strony wynika z jej subiektywnego niezadowolenia z podjętego rozstrzygnięcia.Postanowieniem z 14 listopada 2025 r., nr C.RUZ.4219.17.2025.1.BS Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego aktu wpierw zaprezentowano dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie przywołano art. 58 powyższego Kodeksu dotyczący przesłanek przywrócenia terminu na gruncie postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych przesłanek warunkujących skuteczność wniosku o przywrócenie terminu do dokonania prawem przewidzianej czynności i przeprowadził ich analizę w kontekście sytuacji faktycznej występującej w rozpoznawanej sprawie. W następstwie przeprowadzonej analizy stwierdzono, że nie została wykazana przesłanka złożenia wniosku w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W ramach przedmiotowego postępowania nie uprawdopodobniono również braku winy strony w niedochowaniu terminu do dokonania przewidzianej prawem czynności. W końcowej części uzasadnienia przedmiotowego postanowienia odniesiono się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu i uznano, że nie stanowią one podstawy dla uwzględnienia wniesionego środka odwoławczego.Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia tego aktu w całości. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, mimo tego, że uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy; art. 7 tego Kodeksu poprzez wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia wbrew ustaleniom stanu faktycznego i prawnego; art. 7a powyższego aktu poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony; art. 12 poprzez przewlekłość postępowania oraz brak wymaganej wnikliwości; art. 6, art. 8 i art. 11 przywoływanego Kodeksu poprzez naruszenie zasad w nich wyrażonych i wadliwe prowadzenie postępowania, brak merytorycznego odniesienia się do okoliczności wskazanych przez stronę, brak merytorycznego uzasadnienia i brak wskazania procesu decyzyjnego organu. W uzasadnieniu wniesionej skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością, podtrzymując stanowisko wyrażone na wcześniejszym etapie prowadzonego postepowania. Ponownie podkreślono, że korespondencja mailowa nie może stanowić dowodu uzyskania wiedzy o podejmowanych przez organy administracji rozstrzygnięciach.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. wniósł o jej oddalenie i przedstawił analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i nie podzielił zarzutów formułowanych w skardze.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.W tym kontekście nie stwierdzono podstaw do uwzględnienia skargi. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) wykazała bowiem, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa, gdyż nie narusza obowiązujących przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.Istota rozpoznawanej sprawy związana jest z postanowieniem wydanym w ramach postępowania zmierzającego do wznowienia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji z 27 grudnia 2022 r. udzielającej uczestnikowi postępowania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną – odprowadzanie wód opadowych z terenu wymienionych działek do rowu melioracyjnego na terenie działki należącej do skarżącej za pośrednictwem istniejącego wylotu. O wydaniu wskazanej decyzji skarżąca została poinformowana drogą mailową 17 lutego 2023 r., jak również w tych dniach uczestnik postępowania osobiście informował ja o wydaniu spornej decyzji. Z wnioskiem o wznowienie postępowania skarżąca wystąpiła pismem z 30 marca 2023 r., a organ pierwszej instancji wznowił postępowanie postanowieniem z 11 marca 2024 r. a decyzją z 2 kwietnia 2024 r. umorzył postępowanie administracyjne. Wskazana decyzja stała się ostateczna, albowiem nie wniesiono od niej odwołania. Pismem z 18 kwietnia 2024 r. skarżącą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 27 grudnia 2022 r.Skuteczność takiego wniosku zależna jest od spełnienia wymogów wynikających z postanowień art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w art. 58 § 2 jest niedopuszczalne.Treść przywołanego powyżej przepisu należy zestawić ze stanem faktycznym występującym w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć należy, że organ administracji publicznej przywraca termin do dokonania określonej czynności w przypadku zaistnienia przesłanek uzasadniających podjęcie takiej czynności. W pierwszej kolejności osoba zainteresowana obowiązana jest wystąpić z takim wnioskiem, przy czym we wniosku tym obowiązana jest uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Powyższą przesłankę należy rozpoznać w realiach przedmiotowej sprawy. Skarżąca o decyzji z 27 grudnia 2022 r. dowiedziała się 17 lutego 2023 r. Fakt, że została ona jej przekazana drogą mailową nie ma wpływu na fakt uzyskania informacji o tym, że w obrocie prawnym taka decyzja występuje. Można dodać, że uczestnik postępowania w tych dniach osobiście informował skarżącą o wydaniu wskazanej decyzji. Zatem oznacza to, że skarżąca o wydaniu decyzji wiedziała od 17 lutego 2023 r.Wniosek o wznowienie postępowania został złożony do organu pierwszej instancji pismem z 30 marca 2023 r., a zatem już po upływie terminu do złożenia takiego wniosku, albowiem wniosek o wznowienie postepowania z uwagi na wystąpienie przesłanki przewidzianej art. 145 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego składa się w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o istnieniu decyzji administracyjnej. W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek taki powinien być złożony do 17 marca 2023 r. Fakt wznowienia postępowania dotyczącego decyzji z 27 grudnia 2022 r., a następnie wydanie decyzji z 2 kwietnia 2024 r. o umorzeniu postępowania, dla oceny prawidłowości wydania kwestionowanego postanowienia mają znaczenie informacyjne, przy czym zauważyć należy, że w przypadku bezzasadnego wszczęcia postępowania wznowieniowego organ administracji wydaje właśnie decyzje o umorzeniu postępowania, a tym samym takie zakończenie postępowania uznane musi być za prawidłowe.W przywołanym powyżej art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W tej sytuacji rozważenia wymaga to kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Okoliczność też rozpoznać należy w sposób możliwie najbardziej uwzględniający stanowisko skarżącej i można przyjąć, że o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dowiedziała się z decyzji z 2 kwietnia 2024 r. umarzającej postępowanie administracyjne. Decyzja ta została skarżącej doręczona 11 kwietnia 2024 r., a zatem w terminie do 18 kwietnia 2024 r. uprawniona była wystąpić o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca wniosek taki złożyła właśnie 18 kwietnia 2024 r., a tym samym można uznać, że ten wymóg formalny dopełniła.W świetle poczynionych ustaleń rozważyć należy, czy dopełniony został kolejny wymóg, a mianowicie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu, należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przyjmując stanowisko uwzględniające oczekiwania skarżącej można przyjąć, że wymóg ten także został dopełniony, albowiem wniosek o wznowienie postepowania został sformułowany w piśmie z 27 marca 2023 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji 30 marca 2023 r.W świetle poczynionych ustaleń rozważyć należy, czy dopełniony został ostatni wymóg formalny wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie czy skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Analiza akt administracyjnych pozwala uznać, że zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak również w piśmie z 1 czerwca 2025 r. będącym odpowiedzią skarżącej na wezwanie organu administracji publicznej skarżąca nie wskazała przyczyn pozwalających uznać, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W pismach kierowanych do organów administracji nie wskazała powodów dla których złożenie wniosku o wznowienie postepowania nastąpiło z uchybieniem terminu jednego miesiąca.Powyższe ustalenie zostało prawidłowo uchwycone przez wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej. Przyjdzie uznać, że w tym zakresie organy te nie dopuściły się uchybienia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a to oznacza, że kwestionowane postanowienie wydane zostało w sposób prawidłowy.W skardze do tutejszego Sądu podniesiono zarzuty, które nie dały podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Zamieszczony w skardze zarzut nie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, mimo tego, że uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy nie zasługuje na uwzględnienie i został on już powyżej rozpatrzony. Zarzut naruszenia postanowień art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia wbrew ustaleniom stanu faktycznego i prawnego także został rozpoznany i wypowiadający się Sąd nie dostrzegł występowania tego typu uchybienia. Zarzut naruszenia postanowień art. 7a powyższego aktu poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony, również nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi, albowiem uznać przyjdzie, że wypowiadające się w sprawie organy miały w polu widzenia sytuację skarżącej i dokonywały interpretacji stosowanych przepisów z uwzględnieniem jej stanowiska. W przypadku zarzutu dotyczącego naruszenia postanowień art. 12 tego Kodeksu poprzez przewlekłość postępowania oraz brak wymaganej wnikliwości, przyjdzie uznać, że nie może on stanowić samoistnej przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi. Za takim stanowiskiem przemawia to, że w ramach prowadzonego postępowania skarżąca nie korzystała z możliwości przewidzianych treścią art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie uruchamiała postępowania zmierzającego do wykazania przewlekłości działania organu administracji publicznej czy też jego bezczynności. W konsekwencji tak sformułowany zarzut nie może stanowić wystarczającej podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. Z kolei kwestia braku wnikliwości w działaniu organu jest elementem oceny, a nie naruszenia przepisów prawa tym samym nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. Zarzuty związane z treścią art. 6, art. 8 i art. 11 przywoływanego Kodeksu, a odwołujące się do naruszenia zasad w nich wyrażonych i wadliwego prowadzenie postępowania, braku merytorycznego odniesienia się do okoliczności wskazanych przez stronę, braku merytorycznego uzasadnienia i braku wskazania procesu decyzyjnego organu, związane są podobnie jak powyżej z odmienna oceną działań wypowiadających się w sprawie organów administracji publicznej. Analiza treści podejmowanych rozstrzygnięć pozwala uznać, że organy te w sposób wnikliwy przeprowadziły analizę stanu faktycznego i w prawidłowy sposób dokonały interpretacji zastosowanych norm prawnych. Tym samym nie dopuściły się w tym zakresie naruszeń prawa.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. i nie uruchamiała postępowania zmierzającego do wykazania przewlekłości działania organu administracji publicznej czy też jego bezczynności. W konsekwencji tak sformułowany zarzut nie może stanowić wystarczającej podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. Z kolei kwestia braku wnikliwości w działaniu organu jest elementem oceny, a nie naruszenia przepisów prawa tym samym nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. Zarzuty związane z treścią art. 6, art. 8 i art. 11 przywoływanego Kodeksu, a odwołujące się do naruszenia zasad w nich wyrażonych i wadliwego prowadzenie postępowania, braku merytorycznego odniesienia się do okoliczności wskazanych przez stronę, braku merytorycznego uzasadnienia i braku wskazania procesu decyzyjnego organu, związane są podobnie jak powyżej z odmienna oceną działań wypowiadających się w sprawie organów administracji publicznej. Analiza treści podejmowanych rozstrzygnięć pozwala uznać, że organy te w sposób wnikliwy przeprowadziły analizę stanu faktycznego i w prawidłowy sposób dokonały interpretacji zastosowanych norm prawnych. Tym samym nie dopuściły się w tym zakresie naruszeń prawa.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.