Postanowienie - II GZ 207/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 10 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. W. "P." Sp. z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2725/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi P. W. "P." Sp. z o.o. w R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 lipca 2025 r. nr DIH-2Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. W. "P." Sp. z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2725/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi P. W. "P." Sp. z o.o. w R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 lipca 2025 r. nr DIH-2
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
10 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Gabriela Jyż
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania objętej skargą P. W. "P." Sp. z o.o. w R. decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 lipca 2025 r., w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków w zakresie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.Sąd I instancji wskazując na przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Strona nie określiła, czy w jej przypadku zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", czy też "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sąd wskazał również, że w uzasadnieniu skargi, poza stwierdzeniem, że spółka wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na stan faktyczny sprawy i poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, nie zawarto żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem.W takim stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.P. W. "P." Sp. z o.o. w R., zażaleniem zaskarżyło w całości postanowienie Sądu I instancji podnosząc, że zażalenie znajduje oparcie w zarzucie naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. 134 p.p.s.a i w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia pozostającego w sprzeczności z treścią ww. przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., braku zastosowania przesłanek z niego wynikających oraz braku wzięcia pod uwagę trudnych do odwrócenia skutków prawnych i faktycznych, Jakie może spowodować utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, a to przy wykazaniu przez Skarżącą przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji.Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a następnie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 lipca 2025 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesiony w nim zarzut wraz z jego uzasadnieniem nie podważają prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.Wskazać należy, że przyznanie stronie skarżącej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z tego względu sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien kierować się jedynie przesłankami wyczerpująco określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie, przy znacząco dużym nakładzie sił i środków lub będzie niemożliwy (zob. np. postanowienia NSA: z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II FZ 695/17; LEX nr 2405804; z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, niepubl.; z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811).Wnioskodawca powinien wskazać na konkretne zdarzenia lub okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności nawet z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą te przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.Mając na uwadze powyższe rozważania za prawidłową uznać należy ocenę wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 lipca 2025 r., jakiej dokonał Sąd I instancji, stwierdzając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, a co wynika z analizy treści postawionego w skardze wniosku oraz jego uzasadnienia, nie zawiera on jakiejkolwiek argumentacji na podstawie, której możliwym byłaby ocena wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na potencjalną możliwość wystąpienia jednej bądź obu przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej przewidzianej w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona poza powołaniem się w ramach wniosku na "zaprezentowany w treści skargi stan faktyczny" mający przemawiać w ocenie strony za zastosowaniem w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazała jakichkolwiek innych okoliczności mających zobrazować ewentualny wpływ wynikający z konieczności uiszczenia nałożonej na spółkę kary na jej sytuację finansową i majątkową oraz zdolności do regulowania jej zobowiązań.Wskazany, kluczowy z perspektywy przesłanek, jakie wnioskodawca zobowiązany jest wykazać w związku z domaganiem się zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., brak wniosku czyniły niemożliwym dokonanie przez Sąd I instancji obiektywnej oceny możliwości wystąpienia jednej bądź obu z przesłanek powołanego przepisu, konsekwencją czego była zasadna odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków w zakresie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.Nie jest przy tym zasadne stanowisko strony wyrażone w motywach zażalenia, które co do istoty sprowadza się do kwestionowanej prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako okoliczności mającej stanowić uzasadnioną podstawę zastosowania ochrony tymczasowej w stosunku do spółki. Wskazania, poza poczynionym już wywodami odnośnie obowiązku jakie ciążą na wnioskodawcy, wymaga, na co również słusznie zwrócił uwagę w motywach zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji, że zarzuty stawiane w skardze oraz subiektywne przekonanie strony o zasadności jej zarzutów, a przy tym wadliwości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie mogą stanowić podstawy żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jak również nie podlegają ocenie w ramach rozpoznania takiego wniosku albowiem kwestie związane z kontrolą decyzji i oceną jej prawidłowości lub wadliwości są przedmiotem rozważań w postępowaniu głównym, nie zaś w postępowaniu wpadkowym, którego przedmiotem jest ocena możliwości zaistnienia bądź niezaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.