Postanowienie - III SAB/Łd 16/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Dnia 11 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszOdrzucono skargę. Dnia 11 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z fundusz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa karna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Katarzyna Ceglarska-Piłat
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
26 stycznia 2026 r. T. K. – obywatel Gruzji, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę cudzoziemca.W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.13 października 2025 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynął wniosek obywatela Gruzji – T. K. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.27 października 2026 r. pełnomocnik wnioskodawcy złożył ponagleniew związku z niezałatwieniem sprawy w terminie.30 stycznia 2026 r. wniosek został przyjęty w ogólnopolskim systemie rejestracji pobytu cudzoziemców POBYT.30 stycznia 2026 r. wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiegow przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualniez ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Wojewoda wskazał, że przedmiotowa skarga dotyczy podnoszonej przez cudzoziemca bezczynności w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy zawierającej się w czasie obowiązywania regulacji określonej w art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 337 ze zm.). Przepis ten przewiduje, że w wymienionym w tej regulacji okresie nie rozpoczyna się bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących zezwolenia na pobyt czasowy, a przepisów o bezczynności organu w tym okresie nie stosuje się. Wobec powyższego przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna.Pismem z 22 maja 2026 r. organ poinformował, że wniosek T. K. wszczynający postępowanie (bez wskazanych w nim załączników ani podpisów) złożony został poprzez e-PUAP 13 października 2025 r., do ponaglenia radcy prawnego D. K. nie złożył pełnomocnictwa do reprezentowania cudzoziemca oraz że w sprawie nie została wydana decyzja bowiem wniosek oczekuje na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skargę należało odrzucić.Na wstępie należy zauważyć, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi skorzystała z regulacji przewidzianej w art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) - dalej: "k.p.a.", to znaczy wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje między innymi sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 p.p.s.a., tj. gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji.W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi warunek formalny skuteczności skargi na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. wyrok NSAz 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2203/20, LEX nr 3179549).W niniejszej sprawie do złożonego przez pełnomocnika skarżącego w formie elektronicznej ponaglenia, nie załączono dokumentu pełnomocnictwa. W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie do art. 33 § 2 i § 3 k.p.a., pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Jeżeli podanie nie zostało wniesione przez stronę osobiście, ale pochodzi od pełnomocnika, to stosownie do art. 33 § 3 k.p.a., jest on zobowiązany dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu administracyjnym, ma obowiązek przedłożenia do akt sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Udzielenie pełnomocnictwa stanowi bowiem dla pełnomocnika jedyne źródło kompetencji do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy, w zakresie wyznaczonym treścią pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2832/18, LEX nr 2782228). Aby pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 219/19, LEX nr 2689363). Niedołączenie dokumentu pełnomocnictwa do podania, złożonego w imieniu mocodawcy, stanowi brak formalny podania i podlega usunięciu na żądanie organu. W kontrolowanej sprawie brak ten nie został jednak uzupełniony. Okoliczność, iż organ nie wezwał do jego uzupełnienia pozostaje bez wpływu na ocenę, iż skarżący nie wypełnił warunku wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia przed organem administracji publicznej, co czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną.W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.Sąd z urzędu zwrócił skarżącemu cały uiszczony wpis od skargi na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.dsds