Wyrok - II SA/Gl 171/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 24 listopada 2025 r. nr 4.2025 w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi SOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 24 listopada 2025 r. nr 4.2025 w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi S
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Aneta Majowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. ul. [...] (dalej: Skarżąca), reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 23 grudnia 2025 r., stała się decyzja Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: organ odwoławczy) z dnia 24 listopada 2025 r. Nr 4.2025 znak [...] w sprawie ochrony przeciwpożarowej.Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.W dniach od 25 sierpnia 2025 r. do 1 września 2025 r. na podstawie upoważnienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. (dalej: organ pierwszej instancji) przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym w K. przy ul. [...], z których sporządzono protokół z dnia 1 września 2025 r. znak [...] Jak wynika z ustaleń budynek mieszkalny ma następującą charakterystykę: powierzchnia użytkowa – 4.800 m2 (130 lokali mieszkalnych), powierzchnia zabudowy – 1.274 m2, kubatura – 21.882 m2, liczba kondygnacji nadziemnych - 5 (budynek średniowysoki - "SW"), liczba kondygnacji podziemnych – 1, w układzie wieloklatkowym, na klatkę schodową prowadzą bezpośrednio wyjścia z 3 mieszkań na każdej kondygnacji. Obiekt klasyfikuje się do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. W trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych stwierdzono wymienione w protokole uchybienia z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym brak doprowadzenia drogi pożarowej oraz brak wyposażenia budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu (karta nr 8-14 akt administracyjnych). Pismem z dnia 16 września 2025 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania, pismem z dnia 23 września 2025 r. Skarżąca wskazała, że ww. nieprawidłowości nie mają zastosowania do budynku wzniesionego w latach 60. XX wieku (karty nr 16, 21 akt administracyjnych).Decyzją Nr [...] znak [...], [...] z dnia 30 września 2025 r. organ pierwszej instancji, w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1443 z późn. zm.) nakazał Skarżącej wykonanie następujących obowiązków:1. doprowadzić drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd o każdej porze roku do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w K. pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej, spełniającą warunki określone w rozporządzeniu w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, wskazując podstawę prawną nałożonego obowiązku: art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 188), § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 822 z późn. zm.), § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 124 poz. 1030).Organ określił termin wykonania nakazu na 31 marca 2026 r.2. wyposażyć budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w K. w przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopływ prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru. Obowiązek, o którym mowa powyżej, należy wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do użytkowania urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie prób i badań, potwierdzających prawidłowość działania, wskazując podstawę prawną nałożonego obowiązku: art. 4 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, § 183 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm., dalej: w.t.),Organ określił termin wykonania nakazu na 30 stycznia 2026 r.W uzasadnieniu organ powołał ustalenia czynności kontrolnych wskazując, że rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków oraz rozporządzenie w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych nie rozróżniają zakresu stosowania regulacji w nich zawartych, zatem odnoszą się do wszystkich budynków.W odniesieniu do obowiązku określonego w pkt 1 decyzji podał, że do budynku nie została doprowadzona droga pożarowa, zgodnie z § 8 pkt 2 i § 209 ust. 2 pkt 4 w.t. budynek został zakwalifikowany do budynków mieszkalnych i do grupy wysokości średniowysokie (SW), zatem stosownie do § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, do przedmiotowego budynku jest wymagane doprowadzenie drogi pożarowej, o parametrach wskazanych w rozporządzeniu. Jak ustalono: bliższa krawędź ul. [...] znajduje się w odległości 22,768 m od ściany zewnętrznej budynku, pomiędzy ul. [...] a budynkiem znajdują się stałe elementy zagospodarowania o wysokości przekraczającej 3 m - drzewa oraz garaże murowane, występują pojedyncze sięgacze umożliwiające podjazd bliżej budynku, lecz parkują tam samochody. Po przeciwnej stronie budynku brak jakiegokolwiek dojazdu - występują tereny zielone, nieutwardzone, ulica [...] nie posiada możliwości przejazdu bez konieczności zawracania. Odstąpiono od wykonania praktycznego sprawdzenia dojazdu pożarowego samochodem gaśniczym lub specjalnym, ponieważ w trakcie dojazdu samochodem operacyjnym występowały problemy z przejazdem od zjazdu z ul. [...] do przejazdu ul. [...] przed budynek, ze względu na zaparkowane wzdłuż drogi pojazdy. Organ zwrócił uwagę, że brak drogi pożarowej określonej w przepisach prawa w znaczący sposób uniemożliwi prowadzenie i organizowanie akcji ratowniczo – gaśniczej, skuteczność akcji przekłada się na czas gaszenia pożaru. "Wobec braku możliwości dojazdu może dojść do sytuacji, w której w budynku zostaną uwięzieni ludzie, bez możliwości samodzielnego opuszczenia budynku, a równocześnie jednostki ochrony przeciwpożarowej nie będą mogły użyć i wykorzystać sprzętu do ratowania ludzi. W takiej sytuacji istnieje ryzyko powstania bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w obiekcie, w wyniku braku drogi pożarowej" (str. 7 uzasadnienia). Jednocześnie organ pouczył o wynikającej z § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zapatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, możliwości zastosowania na wniosek właściciela budynku rozwiązań zamiennych.W odniesieniu do obowiązku określonego w pkt 2 decyzji organ wyjaśnił, że przeciwpożarowy wyłącznik prądu jest elementem instalacji elektrycznej, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków jest urządzeniem przeciwpożarowym, służy do wyłączenia napięcia w chronionym obiekcie lub jednej ze stref pożarowych, we wszystkich obwodach z wyłączeniem tych instalacji, których funkcjonowanie w czasie pożaru jest konieczne. Wymóg zastosowania przeciwpożarowego wyłącznika prądu wynika z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i zgodnie z § 183 ust. 2 w.t. dotyczy wszystkich obiektów o kubaturze powyżej 1.000 m3. Brak przeciwpożarowego wyłącznika prądu w przypadku wystąpienia zagrożenia pożarowego może opóźnić podjęcie bezpiecznych i skutecznych działań ratowniczo gaśniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej, co w konsekwencji może stworzyć zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa osób mogących przebywać w budynku. Końcowo organ wyjaśnił też, że wskazane obowiązki odnoszą się co całego budynku przy ul. [...], którego elementem jest klatka schodowa o numerze adresowym ul. [...], gdyż na potrzeby czynności kontrolno-rozpoznawczych nie przedłożono dokumentacji potwierdzającej możliwość potraktowania pojedynczej klatki jako odrębnej strefy pożarowej lub odrębnego budynku w ujęciu pożarowym.Decyzja została doręczona w dniu 2 października 2025 r.W odwołaniu do tej decyzji, obecnie Skarżąca Spółdzielnia zarzuciła niepoczynienie ustaleń dotyczących możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie własnościowe i uwarunkowania techniczne. Podkreśliła, że nie posiada tytułu prawnego do terenu niezbędnego dla poprowadzenia drogi pożarowej o parametrach wymaganych w § 12 rozporządzenia, a także niewykazanie przez organ alternatywnej możliwości zapewnienia dojazdu, podobnie zdaniem Skarżącej obowiązek wyposażenia budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu został nałożony bez dokonania analizy technicznej możliwości jego montażu w przedmiotowym budynku. Spółdzielnia zakwestionowała również termin wykonania obowiązków, z pominięciem przez organ potrzeby przeprowadzenia procesu projektowego, uzyskania pozwoleń, oraz wyboru wykonawcy robót.Po rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.), przywołaną na wstępie decyzją z dnia 24 listopada 2025 r. Nr 4.2025 znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.Po przywołaniu stanu sprawy, w tym stanowiska organu pierwszej instancji wyrażonego w piśmie z dnia 23 października 2025 r., organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek został nałożony prawidłowo. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy akt sprawy ustalił, że rozpatrywany budynek stanowi budynek średniowysoki, do którego doprowadzenie drogi pożarowej jest wymagane na podstawie § 12 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, doprowadzenie wymaganej drogi spoczywa na właścicielu obiektu, nie zaś na właścicielu terenu, na którym usytuowana jest droga pożarowa. W powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że zapewnienie drogi pożarowej nie musi być związane z uzyskaniem prawa własności lub innego prawa rzeczowego do gruntu, zarządca niedysponujący takim terenem powinien urządzić przedmiotową drogę na sąsiednim gruncie, na podstawie innego tytułu niż własność. Ponownie przypomniał o zapisach § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i dróg pożarowych, pozwalających na zastosowanie trybu rozwiązań zamiennych.W kwestii drugiego obowiązku, wskazał podstawę prawną jego nałożenia, wyjaśniając, że zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków wyposażają obiekty w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, zatem wobec kubatury budynku przekraczającej 1.000 m3 w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje § 183 ust. 2 w.t., a także § 2 ust. 1 pkt 9 oraz § 3 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego zbyt krótkiego terminu realizacji obowiązków zauważył, że w trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych organ uzyskał informację od przedstawiciela Spółdzielni, aby terminy realizacji nieprawidłowości wyznaczyć po nowym roku, ze względu na przygotowanie planu gospodarczego, do której to prośby organ się przychylił, ponadto Skarżąca podpisała protokół w dniu 1 września 2025 r., zatem wiedziała o stwierdzonych nieprawidłowościach. Organ "nie może akceptować zastanego stanu rzeczy w czasie dłuższym niż jest to absolutnie niezbędne do usunięcia uchybień, a strona władająca powinna podjąć wszelkie działania zmierzające do usunięcia nieprawidłowości w trybie pilnym, a nie wieloletnich inwestycji" (str. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Trudności ekonomiczne czy techniczne związane z wykonaniem nałożonego obowiązku nie świadczą natomiast o niewykonalności tego obowiązku. Podstawową kwestią jest fakt, iż obowiązki zostały nałożone zgodnie z przepisami prawa i na właściwy podmiot. Decyzja została doręczona w dniu 28 listopada 2025 r.Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca Spółdzielnia. W skardze, sporządzonej przez fachowego pełnomocnika, podniosła zarzuty naruszenia:1) art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej w zw. z § 5 i § 16 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - polegające na błędnej wykładni, iż istnieje obowiązek dostosowania wszystkich istniejących budynków do nowych wymagań, podczas gdy jak wynika z § 16 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, obowiązek ten powstaje dopiero gdy warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, właściciel lub zarządca jest zobowiązany do zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego,2) § 2 w.t. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na Skarżącą obowiązku dostosowania budynku już istniejącego i oddanego do użytkowania, ale aktualnie niespełniających wymogu § 183 ust. 2 w.t. (przeciwpożarowy wyłącznik prądu), podczas gdy przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków, co w ustalonym stanie faktycznym nie następuje,3) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, ustalenie – wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu - że warunki techniczne budynku nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi, w szczególności przez ustalenie występowania pojedynczych tzw. sięgaczy, nieustalenie czy usunięcie pojazdów parkujących wzdłuż sięgacza mogłoby zapewnić właściwe warunki ewakuacji,4) art. 7, art. 77 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku a art. 8 § 1 k.p.a. - polegające na naruszeniu obowiązku zbadania i wyjaśnienia czy nałożony na stronę obowiązek jest proporcjonalny do rzeczywistego zagrożenia, przy uwzględnieniu możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych, jeśli nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie dla życia ludzi.Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu pełnomocnik akcentował, że nowe wymogi przeciwpożarowe nie mają zastosowania do budynków wybudowanych zgodnie z prawem obowiązującym w dacie ich powstania. Przepisy przeciwpożarowe mają charakter retrospektywny, a nie retroaktywny - nie nakładają obowiązku dostosowania wszystkich istniejących budynków do nowych wymagań, lecz mogą przewidywać wyjątki, gdy istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Zdaniem Skarżącej, przeprowadzone czynności nie dają podstaw do przyjęcia, że stwierdzone warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. W odniesieniu do obowiązku zapewnienia drogi pożarowej pełnomocnik zaznaczył, że organ nie poczynił ustaleń, czy usuwając parkujące samochody możliwe jest zapewnienie bezpiecznych warunków ewakuacji mieszkańców i prowadzenia akcji gaśniczej. W ocenie Skarżącej zasada proporcjonalności do rzeczywistego naruszenia została naruszona, Spółdzielnia nie posiada tytułu prawnego do gruntów, na których miałaby zostać wykonana droga pożarowa, oraz występują ograniczenia wynikające z ochrony zieleni miejskiej. Natomiast co do przeciwpożarowego wyłącznika prądu, zgodnie z § 2 ust. 1 w.t. przepisy rozporządzenia znajdują zastosowanie przede wszystkim na etapie projektowania, budowy, przebudowy obiektów budowlanych, jak również w przypadku zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, zatem, zdaniem Skarżącej nie zachodzi konieczność dostosowania obiektu do aktualnych wymagań technicznych. Ponadto zgodnie z § 207 ust. 2 w.t. jedynie przepisy w nim enumeratywnie wskazane znajdują - z uwzględnieniem § 2 ust. 2 tego aktu - zastosowanie do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznane zostały za zagrażające życiu ludzi. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż budynek został uznany za zagrażający życiu ludzi w rozumieniu § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Brak zatem podstaw do zastosowania § 183 ust. 2 w.t. i nałożenia obowiązku. Ponownie pełnomocnik zwrócił uwagę, że nieokreślony termin wykonania obowiązków pozostaje nierealny uwzględniając zakres prac niezbędnych do wykonania.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaznaczył, że przepisy przeciwpożarowe służą zapewnieniu wymaganych warunków bezpieczeństwa osób przebywających w budynkach już istniejących, a nie wyłącznie nowoprojektowanych.Postanowieniem z dnia 19 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 171/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.Stosownie do regulacji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy konieczności zapewnienia w istniejącym i użytkowanym budynku ochrony przeciwpożarowej w zakresie wyznaczonym przez obowiązki nałożone w zaskarżonej decyzji.W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej upoważnia właściwego komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej do nakazania, w drodze decyzji administracyjnej, usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Szczegółowe obowiązki wymienione zostały w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Stosownie do tej regulacji, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany m.in. przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1), wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice (pkt 2), zapewnić przeglądy techniczne, konserwacje oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic, w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie (pkt 3), zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji (pkt 4), przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5). Obowiązki te spoczywają zarówno na właścicielach budynków (ust. 1), ich zarządcach lub użytkownikach (ust. 1a zd. 1), a także na podmiotach faktycznie władających tymi budynkami (ust. 1a zd. 2). Ustalenie przez organ straży pożarnej, że dany podmiot należy do jednej z wymienionych kategorii podmiotów pozwala zatem na nałożenie obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W świetle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie oraz powołanych przepisów, organy prawidłowo określiły, że podmiotem zobowiązanym do wykonania nałożonych decyzją obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej jest Skarżąca.Według bezspornych ustaleń organu, podczas przeprowadzonych czynności stwierdzono wymienione w protokole uchybienia z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym brak doprowadzenia drogi pożarowej oraz brak wyposażenia budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu (Wykaz stwierdzonych nieprawidłowości, str. 7 Protokołu z ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia 1 września 2024 r. nr [...], karta nr 8-14 akt administracyjnych). Zgodnie z wynikami kontroli, przedmiotowy budynek mieszkalny posiada 6 kondygnacji, w tym 5 kondygnacji nadziemnych, 130 lokali mieszkalnych, kubatura wynosi 21.882 m3, powierzchnia zabudowy 1274 m2, powierzchnia użytkowa 4.800 m2, zlokalizowany przy ul. [...] w układzie wieloklatkowym, brak informacji o sposobie wydzielenia klatki nr [...] jako odrębnej strefy pożarowej, bliższa krawędź ul. [...] znajduje się w odległości 22,7768 m od ściany zewnętrznej budynku, pomiędzy ul. [...] a budynkiem znajdują się stałe elementy zagospodarowania o wysokości przekraczającej 3 m – drzewa oraz garaże murowane, występują pojedyncze sięgacze umożliwiające podjazd bliżej budynku, natomiast parkują tam samochody, po przeciwnej stronie brak jakiegokolwiek dojazdu – tereny zielone, nieutwardzone, ul. [...] nie posiada możliwości przejazdu bez konieczności zawracania, stwierdzono, że na dzień kontroli budynek nie posiada doprowadzonej drogi pożarowej (pkt 2 protokołu "Charakterystyka pożarowa obiektu", dokumentacja fotograficzna), budynek nie został wyposażony w urządzenie przeciwpożarowe, obowiązkowy przeciwpożarowy wyłącznik prądu (pkt 8 protokołu "Wyposażenie budynku w urządzenia przeciwpożarowe".Poczynione ustalenia w przedmiotowym budynku nie były kwestionowane przez Skarżącą. W uwagach do protokołu Skarżąca wskazała jedynie na możliwe wydłużenie realizacji obowiązków, natomiast w piśmie z dnia 23 września 2025 r. Skarżąca podała, że "wykonanie drogi pożarowej jest obiektywnie niemożliwe ze względu na uwarunkowania prawne i faktyczne otoczenia budynku", "od strony wschodniej i południowej nieruchomość graniczy bezpośrednio z parkiem miejskim", "od strony zachodniej teren jest trwale zagospodarowany przez obiekty na które Spółdzielnia nie ma wpływu" – zespół garaży i budynek usługowy, których Skarżąca nie jest właścicielem (karta nr 21 akt administracyjnych).Przeprowadzona w sprawie kontrola sądowoadministracyjna pozwoliła na stwierdzenie, że nałożone decyzją obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej, znajdują pełne oparcie w obowiązujących przepisach prawa, spełniając wymóg zapewnienia osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwa (art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej).W odniesieniu do obowiązku doprowadzenia drogi pożarowej do przedmiotowego budynku, stosownie do § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, właściciele lub zarządcy terenów utrzymują znajdujące się na nich drogi pożarowe w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych dróg przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej zgodnie z przepisami dotyczącymi przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.Obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej do określonych rodzajów budynków przewiduje § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zgodnie pkt 2 tego zapisu, drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do: budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL VPrzedmiotowy budynek należy do grupy wysokości: "średniowysoki" jako budynek mieszkalny o 5 kondygnacjach nadziemnych, zgodnie z podziałem budynków na grupy wysokości określonym w § 8 pkt 2 w.t. stanowiącym, że do grupy budynków średniowysokich należą m.in. budynki mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. W ramach podziału budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe został zakwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na: mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL (§ 209 ust. 1 pkt 1 w.t.). Budynki mieszkalne określane jako ZL, zalicza się do następującej kategorii zagrożenia ludzi: ZL IV (§ 209 ust. 2 pkt 4 w.t.).Wobec powyższego aktualizuje się obowiązek z przywołanego wyżej § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, tj. obowiązek doprowadzenia do tego budynku drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku.Sposób urządzenia drogi pożarowej, jej parametry, przebieg określają kolejne zapisy § 12, stanowiąc m.in., że dla obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi, droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej musi być oddalona od ściany budynku o 5-15 m. Pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie mogą występować stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych (§ 12 ust. 2), droga pożarowa powinna zapewniać przejazd bez cofania lub powinna być zakończona placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m, względnie można przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu, z tym zastrzeżeniem, że dopuszcza się wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu (§ 12 ust. 9 i 10). Najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej nie może wynosić mniej niż 11 m (§ 12 ust. 11). Dalsze wymagania wobec dróg pożarowych, w tym minimalnej szerokości, nachylenia podłużnego, przewiduje § 13 analizowanego rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Nieuzasadnione pozostają zarzuty skargi o nieustaleniu przez organ czy usunięcie pojazdów parkujących wzdłuż sięgacza mogłoby zapewnić właściwe warunki ewakuacji. Usunięcie pojazdów nie niweluje chociażby kwestii zapewnienia przejazdu bez cofania, względnie odcinka o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu, lub zakończenia drogi pożarowej placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m (zarzut nr 3 petitum skargi). Jak wynika z materiału dowodowego ww. warunki również nie są spełnione.Zwrócić należy uwagę, że nałożonym decyzją obowiązkiem organ nie określił konkretnego przebiegu czy też innych parametrów poza utwardzeniem i jej przejezdnością o każdej porze roku, koniecznych dla osiągnięcia przez wymaganą drogę pożarową. Jak wskazano - określając nałożony obowiązek - Skarżąca jest zobowiązana doprowadzić drogę pożarową "spełniającą warunki określone w rozporządzeniu". Wybór poszczególnych rozwiązań, w ramach dopuszczonych przepisami, uzależniony jest od specyfiki lokalizacji obiektu, parametrów konstrukcyjnych, cech architektonicznych. Przykładowo ustawodawca wprost wskazuje na możliwość uzasadnienia innego, wskazanego w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, poprowadzenia drogi pożarowej warunkami lokalnymi czy architektonicznymi.Zapewnienie właściwych parametrów drogi pożarowej, o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd o każdej porze roku do przedmiotowego budynku, spełniającej warunki określone w rozporządzeniu, spoczywa na Skarżącej. Jak zasadnie wyjaśnił również powyższe zagadnienie organ odwoławczy, Skarżąca "powinna dokonać wyboru optymalnego sposobu postępowania w celu doprowadzenia do skutecznego wyeliminowania występowania stwierdzonych nieprawidłowości w stanie przestrzegania podstawowych wymagań przepisów dotyczących zapewnienia drogi pożarowej o parametrach zgodnych z podanymi przepisami prawa. Aktualnie istniejąca droga dojazdowa nie zapewnia bowiem możliwości prowadzenia skutecznych działań ratowniczo - gaśniczych." (str. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).Wobec argumentacji skargi wyjaśnienia wymaga, iż obowiązek stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, spoczywa również na właścicielach obiektów już istniejących. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podzielanym przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, przyjęto stanowisko, zgodnie z którym istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami wcześniejszych przepisów w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i dróg pożarowych i nadal istnieje oraz jest użytkowany jest zdarzeniem "ciągłym". Wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1144/06, z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 50/09, z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1055/11, z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1335/17, z dnia 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 683/24). Nie budzi więc wątpliwości, że rozporządzenie w sprawie dróg pożarowych ma zastosowanie do budynków wzniesionych przed datą jego wejścia w życie.Tym samym nie są zasadne zarzuty naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Jedynie w przypadku dróg pożarowych istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, jeżeli zostały one wykonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy, nie ma zastosowania określony w § 12 ust. 2 parametr dotyczący oddalenia bliższej krawędzi drogi pożarowej od ściany obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi (§ 17 rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych). W kwestii dalszej argumentacji skargi, kwalifikacja budynku ze względu na bezpieczeństwo pożarowe rzutująca na obowiązek doprowadzenia drogi pożarowej (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych), jak już wyjaśniono, dokonywana jest na podstawie grupy wysokości określanej w § 8 pkt 2 w.t. oraz kategorii zagrożenia ludzi normowanej przez § 209 ust. 2 pkt 4 w.t., nie zaś przez kategorię budynku uznawanego za zagrażający życiu w ramach odrębnego obowiązku jakim jest zapewnienie odpowiednich warunków ewakuacji (§ 16 w Rozdziale 4 "Ewakuacja" rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów).W toku postępowania, wady decyzji Skarżąca upatrywała również w tym, że nie posiada tytułu prawnego do terenu niezbędnego dla poprowadzenia drogi pożarowej. Z takim stanowiskiem Skarżącej nie sposób się zgodzić. Omawiany obowiązek przygotowania budynku do prowadzenia akcji ratowniczej (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej) może zostać nałożony na podmioty odpowiedzialne za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, właściciela, zarządcę, faktycznie władającego obiektem, który ma zostać objęty ochroną przeciwpożarową.Natomiast żaden przepis prawa nie pozwala na nałożenie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej na właściciela gruntów lub budynków sąsiednich.Jak wiadomo, realizacja obiektu budowlanego lub wykonanie robót budowlanych, na które niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia, nie musi odbywać się na nieruchomości stanowiącej własność inwestora, ponieważ przez prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 524 z późn. zm.). A zatem rzeczą Skarżącej Spółdzielni jest pozyskanie tytułu prawnego do gruntów sąsiednich w zakresie niezbędnym do wykonania decyzji albo poprzez zawarcie stosownych umów, albo ustanowienie odpowiednich służebności (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2766/14, z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2362/12), co może odbyć się również w trybie zastąpienia zgody właściciela tych nieruchomości orzeczeniem sądu powszechnego.Brak tytułu prawnego do terenu, przez który droga pożarowa przebiega lub mogłaby przebiegać, nie zwalnia właściciela z realizacji tego obowiązku.W ocenie Sądu nie można zatem podzielić stanowiska Skarżącej, aby na gruncie niniejszej sprawy doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej w zw. z § 5 i § 16 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (zarzut nr 1 petitum skargi).Jednocześnie nie może ujść uwadze, że Skarżąca została pouczona zarówno w decyzji organu pierwszej instancji (str. 7 uzasadnienia), jak i organu odwoławczego (str. 3 uzasadnienia) o treści § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, stosownie do którego, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.Dopuszczenie rozwiązań zamiennych zależy jednak od inicjatywy podmiotu zobowiązanego. Zatem jeśli Skarżąca uważa, że uwarunkowania w tej sprawie nie pozwalają na zrealizowanie drogi przeciwpożarowej, powinna wystąpić do właściwych jednostek o wyrażenie zgody na wprowadzenie rozwiązań zamiennych. Taka inicjatywa, musi jednak pochodzić od Skarżącej, na niej też - jak słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie - ciąży obowiązek przedstawienia konkretnych rozwiązań (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 144/23).Organ nie był zatem uprawniony aby z urzędu nakazać Skarżącej zastosowanie rozwiązania zamiennego, a ze stosownym wnioskiem w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie wystąpiła. Za taki nie można bowiem uznać wyrażonej ogólnie "woli współpracy w celu znalezienia alternatywnych rozwiązań" czy też propozycji oznakowania sięgacza tablicą "Droga pożarowa" (pismo z dnia 23 września 2025 r., karta nr 21-22 akt administracyjnych), w sytuacji opisanych już szczegółowo wyżej nieprawidłowości związanych z brakiem drogi pożarowej, w tym m.in. odległością budynku od krawędzi jezdni, brakiem możliwości zawracania, brakiem placu manewrowego o podanych w rozporządzeniu wymiarach.Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym organ administracji, którego zadaniem jest dbanie o bezpieczeństwo przeciwpożarowe nie jest zobowiązany do badania czy istnieje możliwość zapewnienia drogi przeciwpożarowej o parametrach określonych w § 12 rozporządzenia w sprawie zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Jeżeli taki obowiązek nie może zostać spełniony, to rolą strony jest poszukiwanie rozwiązań zamiennych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 683/24). W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7, art. 77 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. w sposób wskazany w skardze, przez niezbadanie proporcjonalności obowiązku do zagrożenia przy uwzględnieniu możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych (zarzut nr 4 petitum skargi).Z kolei nałożenie obowiązku wyposażenia budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopływ prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru, znajduje oparcie w § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zgodnie z którym, właściciele, zarządcy lub użytkownicy budynków oraz placów składowych i wiat, z wyjątkiem budynków mieszkalnych jednorodzinnych: wyposażają obiekty w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.Jak stanowi § 183 ust. 2-4 w.t., przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopływ prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru, należy stosować w strefach pożarowych o kubaturze przekraczającej 1.000 m3 lub zawierających strefy zagrożone wybuchem (ust. 2), powinien być umieszczony w pobliżu głównego wejścia do obiektu lub złącza i odpowiednio oznakowany (ust. 3), odcięcie dopływu prądu przeciwpożarowym wyłącznikiem nie może powodować samoczynnego załączenia drugiego źródła energii elektrycznej, w tym zespołu prądotwórczego, z wyjątkiem źródła zasilającego oświetlenie awaryjne, jeżeli występuje ono w budynku (ust. 4). Przeciwpożarowy wyłącznik prądu kwalifikowany jest jako urządzenie przeciwpożarowe, zgodnie z definicją zawartą w § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, stąd też powinien zostać wykonany zgodnie z projektem uzgodnionym przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do jego użytkowania jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań, potwierdzających prawidłowość ich działania (§ 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków), o czym orzeczono w pkt 2 decyzji.Nie stanowi przedmiotu sporu, że kubatura przedmiotowego budynku wynosi 21.882 m3, a zatem znacznie przekracza wielkość przewidzianą w § 183 ust. 2 w.t. i dotychczas budynek ten nie został wyposażony w przeciwpożarowy wyłącznik prądu. Bezsprzecznie podlega on zatem wskazanemu obowiązkowi, a jego brak, w ocenie Sądu zagraża życiu ludzi w znaczeniu wynikającym z § 207 ust. 2 w.t.Zarzuty skargi zmierzają natomiast do zakwestionowania stanowiska orzekających w sprawie organów, które przyjęły, że budynek Skarżącej, pomimo jego oddania do użytkowania przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, objęty jest obowiązkiem wyposażenia go w urządzenie przeciwpożarowe w postaci wyłącznika prądu.Strona skarżąca na etapie skargi dostrzegła już jednak, że wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej do takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2362/12, z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 516/13). Zaznaczyła przy tym, że zastosowanie do użytkowanych budynków istniejących przepisów wymienionych w § 207 ust. 2 w.t. dotyczy wyłącznie budynków uznanych za zagrażające życiu ludzi, a sytuacja taka zdaniem strony skarżącej nie została wykazana w niniejszej sprawie.Zdaniem Sądu, brak wyłącznika odcinającego dopływ prądu do wszystkich obwodów w budynku, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru, stanowi zagrożenie życiu ludzi - użytkowników, osób przebywających w budynku, służb ratowniczych podczas prowadzenia działań gaśniczych i ratowniczych - bez konieczności dokonywania dalszych ustaleń, czy brak takiego wyłącznika prądu w użytkowanym budynku, uwzględniając jego indywidualne parametry, stanowi zagrożenie dla życia ludzi.Należy pamiętać, że na właścicielu spoczywają obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których była już mowa, określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. W rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, w Dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe" zawarto m.in. w § 207 ust. 1 obowiązki odpowiedniego zaprojektowania i wykonania budynku oraz urządzeń z nim związanych w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru a w razie jego wystąpienia zapewniający: zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas, ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku, ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe, możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób, uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych. Niewątpliwie związany z powyższym pozostaje nałożony mocą § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, na właścicieli, zarządców lub użytkowników budynków: obowiązek wyposażenia obiektów w przeciwpożarowe wyłączniki prądu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. § 183 ust. 2 w.t.Usprawiedliwiony jest więc wniosek, że każdy budynek o kubaturze przekraczającej 1.000 m3, niewyposażony w przeciwpożarowy wyłącznik prądu, uznaje się za zagrażający życiu ludzi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2775/24), a stwierdzenie braku tego urządzenia w takim budynku, z wyjątkiem jedynie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, stwarza podstawę do stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych i wydania decyzji nakazującej, w ustalonym terminie, wyposażenie budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu. Nietrafiony pozostaje zatem zarzut naruszenia § 2 w.t. przez jego niezastosowanie i nałożenie na Skarżącą tego obowiązku (zarzut nr 2 petitum skargi).Brak w budynku odpowiedniej instalacji elektrycznej, trudności techniczne i koszty związane z wykonaniem instalacji są to okoliczności irrelewantne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Określenie decyzją z dnia 30 września 2025 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją z dnia 24 listopada 2025 r., terminu wykonania obowiązku wyposażenia budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu do dnia 30 stycznia 2026 r., oraz dorowadzenia drogi pożarowej do budynku do dnia 31 marca 2026, nie budzi w ocenie Sądu zastrzeżeń. Należy pamiętać, że podstawową wartością jaka powinna być chroniona jest zdrowie i życie mieszkańców budynku i temu mają służyć nakładane na Skarżącą obowiązki.Skarżąca natomiast na żadnym etapie postępowania nie negowała ustaleń protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych, a jedynie wynikające z tych ustaleń nałożone na Skarżącą obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej.Sąd w składzie orzekającym nie miał wątpliwości, że organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo przyjęły, że Skarżąca ponosi odpowiedzialność za wykonywanie nałożonych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a obowiązki te znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Na Skarżącej spoczywa zatem obowiązek ich wykonania.Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 16 września 2025 r. Skarżąca została zawiadomiona o stwierdzonych w toku kontroli naruszeniach oraz o prawie do składania wyjaśnień, zastrzeżeń i wniosków dowodowych (karty nr 16 akt administracyjnych), uczyniono zatem również zadość wymogom art. 10 § 1 k.p.a. Z uprawnienia tego Skarżąca skorzystała.Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, w tym prawidłowego zastosowania przepisów określających zasady związane z zebraniem dowodów i ich oceną. Uzasadnienia wydanych decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.. orzekł jak w sentencji.Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.