Wyrok - III SA/Łd 329/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 11 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia z 17 marca 2026 roku nr SKO.418.74.2025 w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej 1) uchyUchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 11 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia z 17 marca 2026 roku nr SKO.418.74.2025 w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej 1) uchy
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Katarzyna Ceglarska-Piłat
Podstawa prawna
art. 144
kpa
art. 8
kpa
art. 66
kpa
art. 80
kpa
art. 15
kpa
art. 107
kpa
art. 119
ppsa
art. 120
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 17 marca 2026 r., nr SKO.418.74.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpoznaniu zażalenia Z.B. na postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 20 listopada 2025 r., nr CUW- WW.3162.1.3959.2025 o oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 18 pkt 2, art. 33 § 2 pkt 5 oraz art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2025,r., poz. 132 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.Z akt sprawy wynika, że upomnieniem z 24 stycznia 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi wezwał Z.B. do uregulowania należności za okres od 7 stycznia 2020 r. do 21 kwietnia 2021 r. z tytułu parkowania pojazdu o numerze rej. [...] w Strefie Płatnego Parkowania w Łodzi bez uiszczenia opłaty. Upomnienie zostało skierowane na adres: [...] Ł., ul. A. 113/13 i nie zostało przez zobowiązanego odebrane.15 września 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi wystawił wobec Z.B. tytuł wykonawczy o nr [...] obejmujący 36 opłat dodatkowych powstałych w okresie od 7 stycznia 2020 r. do 21 kwietnia 2021 r. w związku z parkowaniem pojazdu o numerze rej. [...], którego zobowiązany był właścicielem, w Strefie Płatnego Parkowania w Łodzi, bez ważnego biletu parkingowego.W piśmie z 16 października 2025 r. Z.B. zgłosił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, tj. nieistnienia należności objętych ww. tytułem wykonawczym. Wskazał, że zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nie istnieje, ponieważ od kilku lat uiszcza opłaty za parkowanie pojazdów za pomocą mobilnych aplikacji typu Skycash, czy Parkingmobi. W załączeniu przedstawił wykaz opłat za parkowanie uiszczonych za pośrednictwem ww. aplikacji mobilnych w okresie od 9 marca 2023 r. do 2 sierpnia 2025 r. Wniósł o zaprzestanie prowadzenia egzekucji, zwolnienie zajęcia z rachunków bankowych, doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, którego do dziś nie otrzymał i zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.Postanowieniem z dnia 20 listopada 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułu wykonawczego wskazując, że zgodnie z art. 13f ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.), dalej u.d.p., za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu pobiera się opłatę dodatkową, której obowiązek uiszczenia ciąży na korzystającym z dróg publicznych. Wymóg wniesienia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego, decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych i innych rozstrzygnięć.Analiza rejestru transakcji dokonanych na rzecz Strefy Płatnego Parkowania w Łodzi poprzez systemy płatności mobilnych SkyCash wykazała - zdaniem organu, brak transakcji dla pojazdu o numerze rej. [...] w okresie od 7 stycznia 2020 r. do 21 kwietnia 2021 r., w którym nałożono opłaty dodatkowe. Jednocześnie po przeanalizowaniu dokumentacji fotograficznej z kontroli stwierdzono, że ww. pojazd został zaparkowany zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w miejscach wyznaczonych znakami D-18 na obszarze Strefy Płatnego Parkowania w Łodzi. W związku z tym należności objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym zostały nałożone zgodnie z obowiązującą wówczas uchwałą Nr LXXIX/2124/18 Rady Miejskiej w Łodzi z 14 listopada 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2018 r., poz. 6362).Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, stwierdzenie braku podstaw do naliczenia opłaty dodatkowej, umorzenie postępowania egzekucyjnego i zwrot zajętych środków pieniężnych. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, w tym naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności:- art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu,- art. 13 ust. 1 oraz art. 13b u.d.p. poprzez przyjęcie, że obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych powstał pomimo braku prawidłowego oznakowania miejsc postojowych.W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, że podstawę prawną wniesionego zarzutu stanowił art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., czyli nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, która została naliczona pomimo, że w miejscu parkowania pojazdu nie było oznakowania poziomego wyznaczającego miejsca postojowe. Brak takiego oznakowania, w ocenie pełnomocnika uniemożliwiał jednoznaczne ustalenie, że pojazd zaparkowany został w miejscu, za które pobiera się opłatę. Podkreślił również, że z załączonej do zażalenia dokumentacji fotograficznej wynika, że w okresie, za który zostały naliczone opłaty parkingowe, skarżący parkował na trzech ulicach, tj. ulicy B., na której ani w dniu naliczenia opłaty dodatkowej ani dziś nie zostały wyznaczone miejsca płatnego parkowania w sposób wymagany przepisami, tzn. do dnia dzisiejszego nie ma znaków poziomych (zdjęcia o nr 1-35); ulicy c. na wysokości Ax. również nie ma oznaczeń poziomych. Obecnie, jak wynika ze zdjęć Google Maps z września 2025 r. miejsca postojowe już zostały wyznaczone przy użyciu znaków poziomych, jednak w dniu naliczania opłaty ich nie było (zdjęcie nr 36). Zdjęcie natomiast nr 37 zostało wykonane na ulicy D., na której dopiero w roku 2024 pojawiły się oznaczenia poziome miejsc parkingowych. W dniu wykonania fotografii oraz naliczenia opłaty dodatkowej takich oznaczeń nie było.Pełnomocnik podniósł także, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, opłaty za postój w strefie płatnego parkowania mogą być pobierane wyłącznie za postój w miejscu wyznaczonym, a wyznaczenie miejsca postojowego powinno być dokonane w sposób jednoznaczny i czytelny dla użytkownika drogi. Samo objęcie obszaru strefą płatnego parkowania nie jest wystarczające do uznania każdego miejsca za miejsce postojowe, a tym samym nie uprawnia do naliczania opłaty dodatkowej. Stanowisko to zostało potwierdzone w wyrokach NSA z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 2587/18 oraz z 1 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 3217/18.Pełnomocnik nadmienił również, że do momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżącemu nie zostało doręczone żadne wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej, zawiadomienie ani upomnienie. O istnieniu zobowiązania dowiedział się dopiero na etapie prowadzonej egzekucji administracyjnej, kiedy z jego rachunku bankowego została ściągnięta cała należność. Takie działanie organu administracji narusza art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., podważa zaufanie obywateli do organów administracji i pozbawia stronę możliwości obrony swoich praw, a nawet możliwości dobrowolnego uregulowania należności lub zakwestionowania jej zasadności przed wszczęciem egzekucji. Okoliczność, że zbliżał się termin przedawnienia nie usprawiedliwia pochopnego i bezprawnego działania organów administracji, który najprawdopodobniej nie dysponuje dowodami doręczenia wezwań do uiszczenia opłaty dodatkowej, ponieważ nigdy nie zostały skarżącemu doręczone.Wskazanym na wstępie postanowieniem z 17 marca 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy wskazując, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel jest związany zarzutami zobowiązanego i w postanowieniu w przedmiocie zarzutów nie może wypowiadać się co do kwestii, które nie zostały przez zobowiązanego podniesione. Skutkiem tego jest ograniczenie zakresu postanowienia w przedmiocie zarzutów do oceny tylko nieprawidłowości zgłoszonych przez zobowiązanego w formie zarzutów.Organ podniósł, że w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia o dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Podniesione w zarzutach okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez wierzyciela. Jeżeli zatem konkretny zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego we właściwym terminie, to nie może być rozpoznany przez wierzyciela.Organ zaznaczył, iż w piśmie z 16 października 2025 r. zobowiązany podniósł zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części wskazując, że od kilku lat opłaca opłaty za parkingi do parkowania samochodów osobowych przy pomocy aplikacji mobilnych Skycash/Parkingmobi, a powyższą okoliczność potwierdził przedstawiając wykaz opłat wniesionych za pośrednictwem ww. aplikacji na terenie Miasta Łodzi w okresie od 9 marca 2023 r. do 2 sierpnia 2025 r.SKO wskazało, że stosownie do art. 66 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. Do zawiadomienia stosuje się odpowiednio przepis art. 65 § 1a. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania (art. 66 § 2 k.p.a.).Zdaniem organu odwoławczego nowe zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącego w zażaleniu (tj. nieistnienie obowiązku i brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia) nie mogą być zatem przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, ponieważ zaskarżone postanowienie dotyczyło zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części i naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zobowiązany powinien zatem wnieść odrębne podanie (kolejny zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej) do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Wierzyciel jednoznacznie stwierdził, że nie odnotowano żadnych płatności z tytułu opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w okresie od 7 stycznia 2020 r. do 21 kwietnia 2021 r., w którym nałożono, opłaty dodatkowe. Zobowiązany tego nie zakwestionował, a załączony wykaz płatności dotyczy innego okresu (tj. lat 2023 -2025). W związku z powyższym zarzut wygaśnięcia w całości obowiązku jest niezasadny. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.1) art. 33 § 4 u.p.e.a, które doprowadziło do nierozstrzygnięcia istoty sprawy, na skutek zaniechania przeprowadzenia prawidłowej analizy treści zarzutu zawartego w piśmie z 16 października 2025 r. i bezpodstawne przyjęcie, że skarżący na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. zgłosił zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części w sytuacji, gdy już w nagłówku pisma sporządzonego przez skarżącego wskazane jest, że zarzut dotyczy "nieistnienia należności objętej tytułem wykonawczym", a zatem jego podstawą był art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.;2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia, czy miejsce postojowe było prawidłowo oznakowane pomimo, że wystarczyłaby zwykła analiza materiału dowodowego w postaci dokumentacji fotograficznej (zdjęcia o nr 1-37), na których widoczny jest brak oznakowania poziomego (linia P-18/P-19) oraz nieczytelne oznakowanie pionowe, co czyni opłatę nielegalną;naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.3) art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13b u.d.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstał w sytuacji, gdy postój odbywał się w miejscu niebędącym prawidłowo wyznaczonym miejscem płatnego parkowania, co stanowi o nieistnieniu obowiązku;4) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu.W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi, umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, zwrot zajętych środków pieniężnych i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 33 § 4 u.p.e.a., co doprowadziło do nierozstrzygnięcia istoty sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziło prawidłowej analizy treści zarzutu zawartego w piśmie z 16 października 2025 r. i bezpodstawnie przyjęło, że skarżący zgłosił zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, w sytuacji, gdy w nagłówku pisma sporządzonego przez skarżącego wskazane jest, że zarzut dotyczy "nieistnienia należności objętej tytułem wykonawczym", a zatem jego podstawą był art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W zażaleniu pełnomocnik doprecyzował podstawę wskazując konkretny przepis ustawy w pierwszym zdaniu uzasadnienia zażalenia. Skoro zatem podstawą wniesionego zarzutu był art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. to organ był zobligowany do jego rozpatrzenia. Opłata dodatkowa została bowiem naliczona pomimo, że w miejscu parkowania pojazdu nie było oznakowania poziomego wyznaczającego miejsca postojowe. Brak takiego oznakowania uniemożliwiał jednoznaczne ustalenie, że pojazd zaparkowany został w miejscu, za które pobiera się opłatę.Pełnomocnik podtrzymał także argumentację przedstawioną w zażaleniu, że do momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżącemu nie zostało doręczone żadne wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej, zawiadomienie ani upomnienie. O istnieniu opłaty dodatkowej skarżący dowiedział się dopiero na etapie prowadzonej egzekucji administracyjnej.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga jest zasadna.Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie kończące postępowanie, wydane na skutek wniesienia zażalenia w postępowaniu egzekucyjnym, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.)W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 17 marca 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 20 listopada 2025 r. o oddaleniu zarzutu Z.B. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.), dalej u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:1) nieistnienie obowiązku;2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;3) błąd co do zobowiązanego;4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a).Stosownie do treści art. 33 § 5 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.Zgodnie z art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:a) w całości,b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).Należy wskazać, że uregulowana w cytowanym powyżej art. 33 i następnych u.p.e.a. instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie. Przy czym ciężar dowodu spoczywa w tym przypadku na zobowiązanym, nie zaś na wierzycielu, czy organie egzekucyjnym. Postępowanie prowadzone w trybie art. 34 u.p.e.a. ogranicza się do rozpatrzenia samego zarzutu ("w zakresie zgłoszonych zarzutów") i nie obejmuje rozpoznania - tak jak w odwołaniu od decyzji - całej sprawy. Ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne i czyniąc to, zarówno wierzyciel, jak i organ egzekucyjny oraz ich organy wyższego stopnia, działaliby bez podstawy prawnej (por. C. Kulesza, w: D.R. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, komentarz do art. 34, teza 2.3) Organ egzekucyjny, rozstrzygając w formie postanowienia w przedmiocie zarzutów, zgodnie z zasadą ograniczonej kognicji w postępowaniu egzekucyjnym nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania administracyjnego. Specyfika postępowania egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów polega na ich rozpatrzeniu i zajęciu stanowiska co do ich zasadności (por. m.in. wyrok NSA z 17 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 2446/22, Lex nr 4039267).Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że 15 września 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi wystawił tytuł wykonawczy obejmujący opłaty dodatkowe powstałe w okresie od 7 stycznia 2020 r. do 21 kwietnia 2021 r. w związku z parkowaniem pojazdu o numerze rej. [...], którego skarżący był właścicielem w Strefie Płatnego Parkowania w Łodzi, bez ważnego biletu parkingowego. Jako podstawę prawną obowiązku Prezydent Miasta Łodzi wskazał art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.), dalej u.d.p.Na podstawie powyżej wskazanego tytułu wykonawczego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, w toku którego skarżący w piśmie z 16 października 2025 r. zgłosił zarzut nieistnienia należności objętych ww. tytułem wykonawczym, tj. w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Postanowieniem z 20 listopada 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 18 u.p.e.a. oddalił zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie konkretyzując w uzasadnieniu zażalenia, że podstawę prawną wniesionego zarzutu stanowi art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., czyli nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi postanowieniem z 17 marca 2026 r. w oparciu o art. 18 pkt 2, art. 33 § 2 pkt 5 oraz art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy uznając, że w piśmie z 16 października 2025 r. skarżący sformułował zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a, tj. wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części argumentując - jak wskazał organ, że od kilku lat uiszcza opłaty za parkingi do parkowania pojazdów przy pomocy aplikacji mobilnych typu Skycash lub Parkingmobi.Zdaniem sądu, w świetle przytoczonych powyżej okoliczności faktycznych, organ odwoławczy rozpoznał inny zarzut, tj. w oparciu art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., niż zarzut zgłoszony przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Należy wyjaśnić, że skoro skarżący zgłosił w piśmie z 16 października 2025 r. zarzut "nieistnienia należności objętych ww. tytułem wykonawczym", którego podstawę prawną następnie sprecyzował jednoznacznie pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu zażalenia wskazując na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpoznaniu zażalenia, nie mogło dokonać odmiennej od zgłoszonej przez stronę i wierzyciela kwalifikacji prawnej zarzutu, a tym bardziej utrzymać w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji o oddaleniu zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. skoro samo rozpatrywało zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Organ, który w drugiej instancji rozpoznaje stanowisko wierzyciela nie może zmienić podstawy prawnej zarzutu zgłoszonego przez stronę. Rozpatrzenie zarzutu może odbywać się wyłącznie w odniesieniu do złożonego przez zobowiązanego zarzutu, tj. w zakresie sformułowanej przez zobowiązanego podstawy prawnej zarzutu i w jego granicach, nie zaś - jak co do zasady odbywa się to w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym - w granicach całej sprawy. Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym w oparciu o jedną z podstaw enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. legitymuje organ do rozpatrzenia zarzutu ale wyłącznie w odniesieniu do tej podstawy, która tak, jak w rozpatrywanym przypadku dodatkowo dookreślona została we wniesionym przez pełnomocnika skarżącego środku zaskarżenia (zażaleniu).W niniejszej sprawie organ odwoławczy w istocie rozpoznał zatem inny zarzut, tj. na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., niż zarzut zgłoszony przez zobowiązanego w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., naruszając tym samym art. 33 § 4 u.p.e.a.Przepis art. 33 § 4 u.p.e.a. nie nakłada na zobowiązanego obowiązku wskazania właściwej podstawy prawnej sformułowanego zarzutu. Z treści tego przepisu wynika, że zarzut zgłoszony w sprawie egzekucji administracyjnej powinien określać istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Jeżeli organ ma wątpliwości co do charakteru pisma, czy właściwego zakwalifikowania istoty żądania strony może wezwać ją do sprecyzowania treści żądania. W rozpatrywanej sprawie, taka sytuacja nie miała jednak miejsca, ponieważ z treści pisma z 16 października 2025 r. jednoznacznie wynika, że skarżący zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku, a organy związane podstawą prawną zgłoszonego zarzutu, zobowiązane były zarzut ten rozpoznać.Należy podkreślić, że zgodnie z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W postępowaniu instancyjnym ocenie organu odwoławczego podlega prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, w którym odniesiono się do pierwotnie postawionego zarzutu. Dokonanie przez organ drugiej instancji oceny innego zarzutu, niż zarzut zgłoszony przez stronę, rozpoznanego prawidłowo przez organ pierwszej instancji, stanowi naruszenie powyższej zasady. Ponadto ze specyfiki postępowania zażaleniowego prowadzonego w trybie art. 34 § 3 u.p.e.a. wynika, że przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów egzekucyjnych, organ odwoławczy związany jest zakresem przedmiotowym objętym rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego.Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie zarzutów może zostać wszczęte jedynie na wniosek (zarzut), który wyznacza ramy takiego postępowania. W takim zaś przypadku jedynie od zobowiązanego zależy, jaki będzie zakres takiego postępowania. Wkraczanie przez organ administracyjny z urzędu, w sferę zarezerwowaną jedynie dla zobowiązanego, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Organ egzekucyjny związany jest podstawą prawną zarzutów i ma ograniczony zakres kognicji w tej materii. Jeżeli zatem zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że w sprawie występują wadliwości uregulowane w innych podstawach prawnych zarzutów, nie może ich samodzielnie uwzględnić.Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ uwzględniając przedstawione powyżej rozważania, w oparciu całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, rozpozna zgłoszony przez skarżącego zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (tj. w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) i wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 17 marca 2026 r.O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł składa się: wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), wpis sądowy od skargi (100 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).d.cz.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł składa się: wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), wpis sądowy od skargi (100 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).d.cz.