Wyrok - II SA/Gl 43/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. M. (M.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 14 października 2025 r. nr WINB-WOA.7721.251.2025.JB w przedmiocie rozbiórki budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PowiatoUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. M. (M.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 14 października 2025 r. nr WINB-WOA.7721.251.2025.JB w przedmiocie rozbiórki budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiato
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
nie uwzględniono wniosku
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Aneta Majowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 3 lipca 2025 r., nr[...] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (PINB) nakazał obecnie skarżącemu T. M. wykonanie rozbiórki rozbudowanej części budynku rekreacji indywidualnej, usytuowanego na działce o nr ew. [...] w K. Jako podstawę prawną decyzji PINB podał art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze.zm.) oraz art. 49e pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 1691 ze zm., dalej w skrócie "PrBud").W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 13 listopada 2023 r. wydał postanowienie, w którym nakazał inwestorom – B. i T. M. wstrzymanie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku rekreacji indywidualnej usytuowanego na działce o nr ew. [...] w K. wykonywanych bez wymaganego zgłoszenia. Po złożeniu zaś wniosku o legalizację, postanowieniem z dnia 23 listopada 2023 r. nałożył obowiązek przedłożenia do akt sprawy dokumentów legalizacyjnych na podstawie art. 48b ust. 1 i ust. 3 PrBud.Termin na wykonanie tego obowiązku został następnie wydłużony, a ponadto odbyły się ponowne oględziny budynku w celu określenia dokładnych wymiarów rozbudowy. Stwierdzono wówczas brak ściany między częścią powstałą przed 1996 r. a częścią rozbudowaną. W "starej" części budynku znajduje się przyczepa kempingowa. O rozbudowie budynku świadczy odznaczające się nowe pokrycie z papy nad dobudowaną częścią. Budynek został rozbudowany między 2019 - 2021 r. Wobec zaś występującej nadal niekompletności dokumentacji legalizacyjnej inwestorzy postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2024 r. zostali wezwani do usunięcia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych na podstawie art. 49 ust. 1a PrBud, a termin do ich usunięcia został potem wydłużony. Ustalono zarazem, że według zapisów elektronicznej księgi wieczystej prowadzonej dla działki o nr [...] w K. jedynymi właścicielami działki na dzień 28 października 2024 r. są: T. M. oraz G. S.Organ wskazał jednocześnie, że T. M. zabiegał o dalsze przedłużenie terminu na uzupełnienie nieprawidłowości w dokumentacji, uzasadniając to stanem zdrowia i przystąpieniem do prac nad zmianą planu miejscowego. Jednak PINB nie uwzględnił wniosku skarżącego, a dwukrotnie wydłużany termin na zebranie odpowiednich środków, zlecenie uprawnionym osobom wykonania projektu zagospodarowania działki i dostarczenie dokumentacji, do akt sprawy uznał za wystarczający. Skoro zaś termin ten upłynął bezskutecznie, to zastosować należało art. 49e pkt 4 PrBud.Skarżący nie zgodził się z decyzją PINB i wniósł od niej odwołanie. Podniósł w nim, że nie ma wpływu na terminy działania Gminy M. w zakresie zmiany planu miejscowego. Zarzucił niezbadanie, czy możliwe jest doprowadzenie kontrolowanej części budynku do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem dopiero wykazanie braku możliwości doprowadzenia kontrolowanego budynku do stanu zgodnego z prawem może skutkować nakazem rozbiórki. Podniósł także, że obowiązek dokonania rozbiórki nie został dostatecznie sprecyzowany.Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez skarżącego rezultatu, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 14 października 2025 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (ŚWINB) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W motywach decyzji, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, ŚWINB stwierdził, że decyzja PINB zasługuje na utrzymanie w mocy, gdyż została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego. Stwierdził przy tym, że według akt sprawy PINB prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie art. 48b i nast. PrBud. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono prowadzenie rozbudowy istniejącego budynku rekreacyjnego bez wymaganego zgłoszenia. PINB postanowieniem z 13 listopada 2023 r. nakazał wstrzymanie robót budowlanych oraz pouczył inwestorów o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Po złożeniu przez inwestora stosownego wniosku PINB w dniu 23 listopada 2023 r. wydał postanowienie, na podstawie art. 48b ust. 1 PrBud, nakładając obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, w tym zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, projektu zagospodarowania działki oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pomimo kilkukrotnego przedłużania terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów inwestor nie wywiązał się z obowiązku ich złożenia, składając jedynie oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością.ŚWINB zaakcentował, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie kwestionował, że to on jest inwestorem przedmiotowego obiektu ani nie zaprzeczył, iż rozbudowa została wykonana bez wymaganego zgłoszenia. Żadne z wydanych przez PINB postanowień nie zostało zaskarżone i na dzień wydania niniejszej decyzji mają one charakter ostateczny. Wobec zaś nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych PINB zobowiązany był do zastosowania art. 49e pkt 3 PrBud.Odnosząc się do zarzutów odwołania ŚWINB wskazał, że organ I instancji nie miał obowiązku dalszego badania innych okoliczności, gdyż brak dokumentacji kończy procedurę legalizacyjną z mocy prawa. Nie mają znaczenia informacje o planowanych zmianach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie legalizacyjne prowadzone jest bowiem w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie jego prowadzenia. Tak samo stan zdrowia inwestora oraz trudności w uzyskaniu dokumentów nie dawały podstaw do odstąpienia od zastosowania przepisów prawa budowlanego. Zwłaszcza, że PINB wykazał daleko idącą wyrozumiałość wobec strony i kilkukrotnie przedłużył termin do uzupełnienia dokumentacji.W kontekście zarzutu dotyczącego braku precyzyjnego wskazania zakresu rozbiórki ŚWINB podniósł, że w aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 25 marca 2024 r. W protokole tym PINB jednoznacznie określił, która część budynku stanowi rozbudowę, a która jest częścią pierwotną, istniejącą przed 1996 r. Ustalono wówczas, że rozbudowa obejmuje część obiektu powstałą w latach 2019-2021, wyróżniającą się m.in. nowym pokryciem dachowym oraz brakiem ściany oddzielającej ją od starszej części. W czynnościach oględzin uczestniczył skarżący, który został zapoznany z ustaleniami zawartymi w protokole i nie wniósł do nich zastrzeżeń. Tym samym skarżący miał pełną świadomość zakresu przedmiotowego postępowania oraz części budynku objętej obowiązkiem rozbiórki.Pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję ŚWINB wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej.Zarzucił w niej naruszenie:1) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez skonstruowanie uzasadnienia w sposób niepełny, niejasny, wewnętrznie sprzeczny i nie przekonujący strony co do słuszności wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez brak wskazania jakich nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych nie usunęła strona, przy jednoczesnym braku odniesienia się do okoliczności wystąpienia do Gminy [...] z wnioskiem o zmianę miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 31 ust. 1 upzp) oraz tego, że skarżący nie ma żadnych możliwości odwoławczych, a organu nie wiążą również jakiekolwiek terminy, zaś organ nie wskazał stronie alternatywnego, dostępnego dla niej rozwiązania, wobec przedmiotowego braku, w tym w zakresie wyłączenia spod produkcji rolnej w świetle dokumentów zgromadzonych w postępowaniu o sygn.[...] ; skarżący wniósł przy tym o dołączenie tych dokumentów, bowiem w aktach tych znajduje się m.in. potwierdzenie braku oddzielenia części rozbudowanej od "starej", w tym w zakresie instalacji, jak również potwierdzenie złożenia mapy inwentaryzacyjnej dla całego istniejącego na działce obiektu, a dokumentacja ta została uznana za kompletną.2) art. 8 § 1 k.p.a. w szczególności poprzez błędną ocenę stanu faktycznego, poprzez m.in. nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób pełny i obiektywny, a w szczególności niezbadanie, czy możliwe jest doprowadzenie kontrolowanej części budynku do stanu zgodnego z prawem w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji przyczyniło się do faktu, iż sposób prowadzenia postępowania przez organ spowodował brak zaufania strony do władzy publicznej i jej przekonanie, iż organ nie kierował się w sprawie zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; aby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem organ powinien stosować środek najmniej uciążliwy i dopiero wykazanie braku możliwości doprowadzenia kontrolowanego budynku do stanu zgodnego z prawem może skutkować nakazem rozbiórki,3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 § 1, art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomijając tym samym słuszny interes strony, a w szczególności poprzez, błędną ocenę stanu faktycznego polegającą na przyjęciu, że w sprawie powstał obowiązek rozbiórki, a w konsekwencji poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, na skutek czego organ nie ocenił sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym kompletności dokumentacji, w konsekwencji czego uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jest niekompletne, a argumentacja w nich przytoczona wadliwa, co doprowadziło do mylnego przyjęcia, że w sprawie konieczna jest rozbiórka, przy jednoczesnym braku odniesienia się do okoliczności wystąpienia do gminy z wnioskiem o zmianę planów miejscowych (art. 31 ust. 1 u.p.z.p.) oraz tego, że wnioskujący nie ma żadnych możliwości odwoławczych, a gminy nie wiążą również jakiekolwiek terminy;4) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób kompletny i przekonujący zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w szczególności poprzez niewykazanie w sposób przekonujący, że w sprawie zaszła potrzeba orzeczenia rozbiórki obiektu, zwłaszcza, że rozbiórka części budynku jest zbyt daleko idącym środkiem naprawczym, w sytuacji kiedy nie zbadano ani nie wykazano, czy istnieją szanse, aby sporny obiekt doprowadzić do stanu zgodności z prawem w ramach prawidłowo prowadzonego trybu naprawczego uregulowanego w przepisach budowlanych.Skarżący zarzucił także, że obowiązek dokonania rozbiórki nie został dostatecznie sprecyzowany. Pozostawia to stan niepewności co do dokonania rozbiórki i tego, co organ uzna za "rozbudowaną cześć budynku rekreacji".W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania;W uzasadnieniu skarżący przedstawił wywód zmierzający do wykazania zasadności podniesionych zarzutów. Podniósł m.in. że poprzez ekspertyzę techniczną złożoną w postępowaniu [...] wykazał, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Rozbiórka części budynku jest zbyt daleko idącym środkiem naprawczym, w sytuacji kiedy nie zbadano ani nie wykazano, czy istnieją szanse, aby sporny obiekt doprowadzić do stanu zgodności z prawem w ramach prawidłowo prowadzonego trybu naprawczego uregulowanego w przepisach budowlanych.W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.Pismem z dnia 11 lutego 2026 r. uczestniczka A. P. poparła wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji o rozbiórce i jednocześnie zakwestionował tę decyzją. Pismem z dnia 12 lutego 2026 r. tożsame stanowisko zajął uczestnik G. S.Postanowieniem z dnia 5 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.Na rozprawie w dnu 11 czerwca 2026 r. skarżący podtrzymał skargę.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 teg artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.W realiach rozpoznawanej sprawy organy ustaliły, że dokonano rozbudowy istniejącego budynku rekreacyjnego bez wymaganego zgłoszenia, co skutkowało nakazem wstrzymania robót budowlanych przy jednoczesnym pouczeniu o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Okoliczność rozbudowy jak i braku wymaganego zgłoszenia nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą, która wystąpiła z wnioskiem o legalizację. Zabiegi strony skarżącej nie przyniosły jednak oczekiwanego rezultatu, gdyż organ uznał że wnioskodawca, pomimo kilkukrotnego wydłużania terminu nie złożył wymaganych dokumentów legalizacyjnych. Na podstawie art. 48b ust. 1 PrBud organ nałożył bowiem obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, w tym zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, projektu zagospodarowania działki oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem skarżący przedłożył jedynie ostatni z wymienionych dokumentów. Ta okoliczność także nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą.Ze względu na nieprzedłożenie wymaganych dokumentów legalizacyjnych wobec skarżącego, na podstawie art. art. 49e pkt 4 PrBud, decyzją z dnia 3 lipca 2025 r. wydany został nakaz rozbiórki ze wskazaniem, że chodzi o rozbiórkę rozbudowanej części budynku rekreacji indywidualnej, usytuowanego na działce o nr ew. [...] w K. Przedmiotem zaś kontroli Sądu jest obecnie decyzja ŚWINB utrzymująca w mocy decyzję nakładającą ten nakaz rozbiórki.W ocenie Sądu należy przyznać rację skarżącemu, że utrzymana w mocy przez ŚWINB decyzja PINB nakazująca rozbiórkę nie jest wystarczająco precyzyjna. Zabrakło w niej dokładnego określenia tej części budynku, która ma zostać rozebrana.Należy zaakcentować, że decyzja powinna zostać tak sformułowana, by możliwa była jej ewentualna egzekucja, w tym w ramach wykonania zastępczego. Kwestie te szczegółowo reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 268 ze. zm.). Postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 ww. ustawy). Tytuł wykonawczy zawiera m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy). Akta sprawy administracyjnej nie są ponownie analizowane przez organ egzekucyjny, by mógł on zorientować się, jak egzekucja ma być przeprowadzona.Tymczasem organ I instancji nakazał wykonanie rozbiórki części budynku rekreacji indywidualnej, bez dokładnego oznaczenia, tej części która stanowić miała przedmiot rozbiórki. Ograniczył się do określenia, że chodzi o rozbudowaną część. Jednak nie wskazał w sentencji, którą to część budynku traktuje jako "rozbudowaną".ŚWINB podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu.W kontekście zarzutu dotyczącego braku precyzyjnego wskazania części budynku, która podlegać ma rozbiórce ŚWINB wskazał na znajdujący się w aktach sprawy protokół z oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 25 marca 2024 r. Ma z niego wynikać jednoznaczne określenie, która część budynku stanowi rozbudowę, a która jest częścią pierwotną. Jednak w ocenie Sądu wspomniany protokół nie eliminuje wadliwości utrzymanej przez ŚWINB decyzji organu I instancji. To bezpośrednio w sentencji decyzji należało bowiem precyzyjnie wskazać zakres nałożonego obowiązku rozbiórki. Ponadto wskazany w sentencji decyzji zakres obowiązku rozbiórki powinien znajdować oparcie o precyzyjne ustalenia faktyczne zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji. W tym zakresie również nie wystarcza odwołanie się do znajdującego się w aktach sprawy protokołu. Rozbudowana część, mająca zostać objęta nakazem rozbiórki, powinna zostać dokładne zwymiarowana. Jej wymiary powinny zostać przedstawione w ramach ustaleń faktycznych prezentowanych w uzasadnieniu decyzji i znaleźć swoje odzwierciedlenie w sentencji. Bez spełnienia tych wymogów Sąd nie może przejść do oceny, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia faktyczne. Ponadto nie można z góry wykluczyć, że w ponownie prowadzonym postępowaniu strona skarżąca zdoła uzupełnić dokumentację niezbędną do legalizacji.W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.