Wyrok - III SA/Kr 1172/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Bogusław Wolas Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 czerwca 2025 r., nr WO-II.621.1.33.2025 w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu zameldowania na pobyt stały I. uchyla zaskarżoną decyzję orazUchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Bogusław Wolas Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 czerwca 2025 r., nr WO-II.621.1.33.2025 w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu zameldowania na pobyt stały I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
znęcanie / przemoc domowa
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Maria Zawadzka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 19 czerwca 2025 r. znak WO-II.621.1.33.2025 Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 marca 2025 r. znak: SA-02-2.5343.1384.2022 o uchyleniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. zameldowania K. P. na pobyt stały w lokalu przy ul. M. 55/23 w K.Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie przepisów art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), decyzją z dnia 4 kwietnia 2023 r. orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. zameldowania K. P. (dalej: skarżący) na pobyt stały w lokalu przy ul. M. 55/23 w K.Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 2 czerwca 2023 r. znak: WO-II.621.1.47 2023, utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia 4 kwietnia 2023 r.W wyniku skargi wniesionej przez Skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1261/23, uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 czerwca 2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 kwietnia 2023 r.W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał organ do prawidłowego przeprowadzenia postępowania, zawiadomienia Skarżącego i pozostałych strony postępowania o czynnościach procesowych, zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, a także możliwość składania wniosków dowodowych, a po przeprowadzeniu postępowania - w oparciu o całokształt materiału dowodowego ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki uchylenia czynności zameldowania skarżącego na pobyt stały.Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, mając na uwadze zalecenia zawarte w ww. wyroku, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 31 marca 2025 r. znak: SA-02-2.5343.1384.2022, ponownie orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. zameldowania skarżącego na pobyt stały w lokalu przy ul. M. 55/23 w K.Organ stwierdził, że z większości wyjaśnień i zeznań składanych w sprawie wynika, iż Skarżący w dacie dokonania zameldowania na pobyt stały faktycznie nie zamieszkiwał w lokalu przy ul. M. 55/23 w K. i obecnie również w nim nie mieszka. W omawianym lokalu od października 2020 r. do chwili obecnej zamieszkuje lokator J. M., który w sposób jednoznaczny potwierdził fakt niezamieszkiwania skarżącego w tym lokalu w dacie zameldowania, jak i obecnie. Fakt wynajęcia przedmiotowego lokalu, a w konsekwencji zamieszkiwanie w nim przez najemcę jednoznacznie świadczy o tym, że nie można mówić o zamiarze, jak i o fakcie stałego zamieszkiwania w nim przez skarżącego. W ocenie organu wyjaśnienia żony skarżącego, R. P. i zeznania świadka A. K. nie pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę meldunkową dał wiarę powyższym dowodom. Natomiast nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego i zeznaniom świadków E. K. i M. M., gdyż uznał, że były one składane na potrzeby prowadzonego postępowania. Świadkowie nie wykazali ponad wszelką wątpliwość, aby Skarżący faktycznie w dacie zameldowania zamieszkiwał stale w miejscu zameldowania. Sam Skarżący oświadczył, że nie ma dowodów na okoliczność potwierdzenia swojego zamieszkiwania w dacie zameldowania. Organ meldunkowy również nie znalazł dowodów na potwierdzenie tego faktu. Ponadto skarżący stwierdził, że czuje się właścicielem przedmiotowego lokalu, a swoim meldunkiem chciał zablokować żonie jego sprzedaż. W ocenie organu wyjaśnień Skarżącego złożonych w sprawie nie można uznać za przekonujące, co do stałego zamieszkiwania. Pobyt przez kilka dni z uwagi na obowiązki zawodowe nie wypełnia ustawowego obowiązku zgłoszenia zameldowania na pobyt stały w rozumieniu przepisów meldunkowych.W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżący zarzucił brak jakiejkolwiek bezstronności organu pierwszej instancji, a także organu drugiej instancji przy dotychczasowym prowadzeniu i rozpatrywaniu sprawy. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 czerwca 2025 r. utrzymał w o mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji powołał treść art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności oraz wskazał, że zameldowanie na pobyt stały jest dokonane prawidłowo, jeżeli w dacie rejestracji pobytu, osoba legitymuje się pobytem stałym w przedmiotowym lokalu, to jest zamieszkaniem w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, o czym stanowi art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Brak wyżej wymienionej przesłanki powoduje wadliwość dokonanego zameldowania i w konsekwencji skutkuje jego anulowaniem w oparciu o przepis art. 31 ust. 1 ustawy.Organ wyjaśnił, że przepis ten umożliwia organowi administracji decyzyjne usunięcie z ewidencji ludności wpisu o zameldowaniu wadliwego od początku, nie odpowiadającego stanowi faktycznemu. Obowiązek meldunkowy służy bowiem zarówno prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji, jak i ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich. Przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie "uprawnienie" do lokalu, zaś ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Instytucja zameldowania jest jedynie rejestracją danych o miejscu faktycznego pobytu osoby, a tym samym nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu.Dokonanie zameldowania jest zatem czynnością materialno-techniczną zapewniająca techniczne wykonanie przez właściwy organ czynności rejestracyjnej. O zameldowaniu lub odmowie zameldowania w razie wątpliwości muszą decydować przesłanki wyprowadzone wprost z przepisów ustawy o ewidencji ludności. Organ nie może odmówić zameldowania na pobyt stały osobie faktycznie przebywającej w danym pomieszczeniu, gdy zamiar stałego pobytu, jak i istnienie ośrodka osobistych i majątkowych interesów danej osoby są określone na podstawie obiektywnych, w pełni stwierdzonych okoliczności.W dniu 30 września 2022 r. z wnioskiem o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ul. M. 55/23 w K., wystąpiła żona skarżącego R. P., właścicielka przedmiotowej nieruchomości. Wniosek ten umotywowała okolicznością niezamieszkiwania męża w lokalu. W trakcie przeprowadzonej przed organem I instancji rozprawy administracyjnej stosowne wyjaśnienia złożyli świadkowie: A. K., J. M., oraz R. P., która oświadczyła, że jej mąż K. P. nigdy nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Został tam zameldowany na jego prośbę przez swoją teściową, poprzednią właścicielkę lokalu. W związku z powyższym R. P. przekwalifikowała swój wniosek z wymeldowania na anulowanie stałego zameldowania Skarżącego. Z tych względów należało zbadać prawidłowość zameldowania skarżącego w lokalu i dlatego organ postępowanie w sprawie meldunkowej kontynuował w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. zameldowania Skarżącego pod podanym adresem.Wojewoda Małopolski, po analizie zebranego materiału przeprowadził z urzędu dodatkowe czynności wyjaśniające w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie i ustalił że skarżący w dniu 24 stycznia 2021 r. zgłosił jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej firmy: K. P. Specjalistyczny Gabinet [...] adres: K., ul. M. 56, lokal 23 oraz powyższy adres wskazał jako adres do doręczeń. Zapisy takie figurują do chwili obecnej. Z ustaleń organu wynika natomiast, że skarżący ani w tym lokalu nie prowadzi praktyki lekarskiej ani też tam nie zamieszkuje. Ponadto zgłoszenie działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego w lokalu miało miejsce w dniu 24 stycznia 2021 r., a zatem poprzedzało okoliczność zgłoszenia zameldowania na pobyt stały w przedmiotowym lokalu dokonanego w dniu 28 stycznia 2021 roku. Tym samym znajduje potwierdzenie wersja A. K. (ówczesnego współwłaściciela przedmiotowego lokalu) przedstawiona w jej zeznaniach złożonych w toku niniejszego postępowania, że cyt. "zięć nigdy nie mieszkał w lokalu przy ul. M. 55/23 w K. Nie mieszkał tu zarówno w dacie zameldowania, tj. 28 stycznia 2021 roku, jak i nigdy później".Z powyższego wynika zatem, że skarżący po sprzedaży mieszkania przy ul. S. 23/54 w K., gdzie był zameldowany na pobyt stały do dnia 20 stycznia 2021 r. i gdzie również miał zarejestrowaną działalność gospodarczą, w dniu 24 stycznia 2021 r. zgłosił w Urzędzie Miasta Krakowa zmianę miejsca prowadzenia działalności, podając adres: K., ulica M. [...] 55/23, a następnie w dniu 28 stycznia 2021 r. dokonał zameldowania na pobyt stały pod powyższym adresem, jednak okoliczności tej nie towarzyszyło zamieszkanie skarżącego w przedmiotowym lokalu w rozumieniu przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Dlatego też istotnego znaczenia w sprawie meldunkowej skarżącego nabiera dołączone do akt sprawy pismo procesowe złożone przez pełnomocnika skarżącego w dniu 21 czerwca 2023 r. do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie, I Wydział Cywilny w sprawie o ochronę posiadania, jaka toczyła się przed tamtejszym Sądem Rejonowym, sygn. akt: [...] z powództwa skarżącego przeciwko R. P. i wspólnemu synowi stron, która zainicjowana została w marcu 2023 r. i gdzie skarżący domaga się ponownego zamieszkania w domu w B. podnosząc, że przez okres blisko 17 lat (od maja 2005 roku do czerwca 2022 roku) nieruchomość ta stanowiła miejsce, w którym realizował swoje podstawowe funkcje życiowe. Nieruchomość przez ten okres stanowiła główne centrum interesów życiowych skarżącego, który tam mieszkał, nocował, spożywał posiłki wypoczywał, przechowywał rzeczy, przyjmował gości, czy pracował naukowo.Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie rozprawy administracyjnej do akt sprawy została dołączona kolejna umowa - tym razem użyczenia przedmiotowego mieszkania spisana dnia 6 czerwca 2024 r., wskazująca na to, że pozostający od dnia 12 października 2020 r. w użytkowaniu najemcy J. M. lokal nadal pozostaje w jego dyspozycji, jak również nadal będzie pozostawał co najmniej do czerwca 2026 r.Wobec powyższego organ stwierdził, że w czasie, gdy skarżący był zameldowany zarówno na pobyt stały w lokalu przy ul. S. jak i przy ul. M. w K. - to faktycznie przebywał wraz z rodziną w B. i tam też znajdowało się centrum spraw życiowych wymienionego. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można mieć dwóch miejsc stałego pobytu bowiem przepis art. 27 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, jednoznacznie stanowi, że równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego.Organ odwoławczy rozpatrując niniejszą sprawę meldunkową dał wiarę zebranym w niniejszej sprawie dowodom i w oparciu o nie stwierdził, że Prezydent Miasta Krakowa mając na względzie fakt, iż w dniu 28 stycznia 2021 r. skarżący faktycznie w lokalu przy ul. M. 55/23 w K. nie przebywał, prawidłowo uznał, iż w celu doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym należy anulować czynność materialno-techniczną polegającą na zarejestrowaniu pobytu Skarżącego pod wskazanym wyżej adresem, która to czynność już od samego początku była wadliwa.Rozpatrując odwołanie, Wojewoda Małopolski nie znalazł podstaw do podważenia dokonanej przez organ I instancji oceny dowodów zebranych w sprawie.W ocenie Wojewody Małopolskiego, czynność materialno-techniczna polegająca na zarejestrowaniu pobytu stałego skarżącego została dokonana nieprawidłowo i jako niezgodna z przepisami prawa powinna zostać anulowana. Rejestracja pobytu stałego nastąpiła bowiem w wyniku wprowadzenia w błąd organu meldunkowego i nie powinna w ogóle zaistnieć, skoro Skarżący w dacie zgłaszania pobytu stałego faktycznie w rzeczonym lokalu w sposób stały nie przebywał.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to:1. art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez Wojewodę Małopolskiego i Prezydenta Miasta Krakowa przy ponownym rozpoznaniu sprawy do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1261/232. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie dowodów zgłoszonych we wniosku dowodowym z dnia 9 stycznia 2023 r. o dołączenie do akt dokumentu urzędowego w postaci wydruku z bazy meldunkowej Urzędu Miasta Krakowa dla mieszkania przy ul. M. 55/23 na okoliczność wykazania, że J. M. nie mieszkał w dniu 28.01.2022r., to jest w dacie zameldowania Skarżącego pod wskazanym adresem,3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 76 § 2, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz z zeznań świadków, zgłoszonych we wniosku dowodowym z dnia 29 kwietnia 2023 r. wraz odwołaniem z dnia 29.04.2023 r. do Wojewody Małopolskiego od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 04.04.2023r., a to:a) nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów urzędowych w postaci aktów notarialnych Rep. A nr [...] i Rep. A nr [...] na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w mieszkaniu przy ul. M. 55/23 w K. i nie wyjaśnienie, dlaczego organ administracyjny nie wziął tych dokumentów pod uwagę i odmówił im mocy dowodowej,b) nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów i zaniechanie przez organ administracyjny wezwania J. M. do okazania organowi rachunków potwierdzających opłaty mieszkania przy ul. M. 55/23 od dnia 12.10.2020 r. to jest czynszu, gazu, prądu, wody, śmieci i Internetu, a także dokumentów potwierdzających przegląd instalacji gazowej i elektrycznej o których mowa w "umowie użyczenia" na okoliczność wykazania, że J. M. nie uiszczał wskazanych opłat od 12.10.2020 r. i nie wykonywał powyższych przeglądów, co podważa wiarygodność jego zeznań, jak i podważa wiarygodność przedłożonej umowy użyczenia datowanej na dzień 12.10.2020 r., a także dowodzi to, że J. M. w dniu 28.01.2021 r. nie mieszkał pod wskazanym adresem,c) nieprzeprowadzenie dowodu i niezwrócenie się przez organ administracji publicznej do Politechniki Krakowskiej celem ustalenia, czy J. M. podawał organom administracyjnym Uczelni adres zamieszkania (czasowego) od dnia 12.10.2020 r. w K. przy ul. M. 55/23 oraz czy Uczelnia na wskazany adres wysyłała do niego korespondencję i kiedy, na okoliczność wykazania, że w dniu 12.10.2020 r., a także w dniu 28.01.2021 r. J. M. nie mieszkał we wskazanym lokalu i jego zeznania pozostają niewiarygodne,d) nieprzeprowadzenie dowodu wydruku z bazy meldunkowej Urzędu Miasta Krakowa na okoliczność wykazania faktu, że w dniu 12.10.2020 r. i dniu 28.01.2021 r. J. M. nie był i nie jest w tym lokalu zameldowany na pobyt czasowy, co oznacza, że nie mieszkał w nim, a jego zeznania nie mogą zostać uznane za wiarygodne skoro dokumenty urzędowe wskazują fakt przeciwny do zeznań świadka (to już drugi taki tożsamy wniosek pełnomocnika, który pozostał bez rozpoznania i nie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego dowód ten nie został przeprowadzony i dlaczego dla organu nie miał znaczenia);e) nieprzeprowadzenie dowodu z pisma z dnia 25.09.2022 r. do Prokuratury na okoliczność, że skarżący nie miał gdzie mieszkać, bowiem nie został wpuszczony do domu w B. pomimo uchylenia przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy nakazu opuszczenia domu, a przez to wykazanie negatywnego stosunku żony skarżącego R. P. do jego osoby, co powinno być wzięte przez organ pod uwagę podczas swobodnej oceny jej zeznań, motywacji złożenia wniosku o wymeldowanie, co niewątpliwie miało wpływ na dokonywanie prawdziwych ustaleń faktycznych.4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 76, art. 78 § 1 k.p.a., poprzez niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz z zeznań świadków zgłoszonych we wniosku dowodowym z dnia 6 listopada 2024 roku poprzez:a) nieprzesłuchanie na rozprawie administracyjnej w dniu 09.01.2025 r. w charakterze świadka J. M. na okoliczność wykazania zamieszkiwania Skarżącego przy ul. M. 55/23 w dacie meldunku (28.01.2021.) i zamiaru stałego w nim przebywania, a także pozbawienie skarżącego uprawnień procesowych związanych z możliwością zadawania temu świadkowi pytań, pomimo, iż według wskazań Sądu, skarżący jako strona miał prawo wziąć udział w przesłuchaniu tego świadka już w dniu 19.12.2022 r., jednak nie został należycie powiadomiony, a zatem organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, realizując uprawnienia procesowe skarżącego obowiązany był ponownie wezwać i przesłuchać tego świadka (tj. powtórzyć czynność w obecności K. P.),b) niewezwanie na rozprawę administracyjną świadka J. M. do okazania oryginału umowy użyczenia przedmiotowego mieszkania spisanej w dniu 12.10.2020r., a także nie przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu, przez co skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się, co do tego dowodu będącego w posiadaniu tego świadka, a także zadawania świadkowi pytań celem wykazania, że skarżący mieszkał w dniu 28.01.2022 r. we wskazanym mieszkaniu,c) niewezwanie na rozprawę administracyjną świadka J. M. do okazania rachunków (dokumentów) potwierdzających uiszczanie od 12 października 2020 r. opłat za przedmiotowe mieszkanie to jest opłat czynszu, gazu, prądu, wody, śmieci i Internetu, a także dokumentów potwierdzających przegląd instalacji gazowej i elektrycznej zgodnie z § 2 umowy użyczenia na okoliczność wykazania, że świadek J. M. w październiku 2020 r. i styczniu 2021 r. w lokalu tym nie mieszkał,d) niezwrócenie się przez organ do władz Politechniki Krakowskiej z zapytaniem, czy ww. student jako adres zamieszkania (czasowego) bądź do korespondencji podał lokal w K. przy ul. M. 55/23, a jeżeli tak, to kiedy ten adres wskazał oraz, czy Uczelnia kiedykolwiek na wskazany adres kierowała korespondencję do J. M., a jeżeli tak, to kiedy ją kierowała na okoliczność wykazania faktu niezamieszkiwania J. M. w październiku 2020 r. i w styczniu 2021 r. w przedmiotowym lokalu, (to kolejny tożsamy już nieuwzględniony wniosek dowodowy pełnomocnika),e) niedokonanie sprawdzenia w bazie meldunkowej i nie dołączenie do akt wydruku z bazy meldunkowej Urzędu Miasta Krakowa dla mieszkania przy ul. M. 55/23 na okoliczność wykazania, że J. M. w dniu 12.10.2020 r. a także w dniu 28.01.2021 r. nie mieszkał pod wskazanym adresem i nie wzięcie pod uwagę tych ustaleń (to już trzeci taki wniosek),f) nieprzeprowadzenie dowodu z treści aktów notarialnych Rep. A nr [...] i Rep. A nr [...] w zakresie wskazanego w tych dokumentach adresu zamieszkania i na fakt zamieszkiwania skarżącego w lokalu oraz nie okazanie na rozprawie wskazanych dokumentów R. P. celem odniesienia się do tych faktów wynikających z tych dokumentów (to już drugi taki wniosek),g) niedopuszczenie dowodu i nieprzesłuchanie na rozprawie administracyjnej w dniu 09.01.2025 r. w charakterze świadka G. B. na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w K. przy ul. M. 55/23 w dacie meldunku (28.01.2021.) i zamiaru stałego w nim przebywania, a w przypadku odmiennych zeznań przeprowadzenie konfrontacji świadków,h) niedopuszczenie dowodu i nieprzesłuchanie na rozprawie administracyjnej w dniu 09.01.2025 r. w charakterze świadka J. L. na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w K. przy ul. M. 55/23 w dacie meldunku (28.01.2021.) i zamiaru stałego w nim przebywania, a w przypadku odmiennych zeznań przeprowadzenie konfrontacji świadków.5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 85 k.p.a. poprzez niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie dowodów zgłoszonych we wniosku dowodowym z dnia 14 stycznia 2025 r. poprzez:a) niewezwanie A. K. i J. M. do okazania oryginału umowy z dnia 12.10.2020 r. użyczenia lokalu w K. przy ul. M. 55/23 i nie przeprowadzenie przez organ oględzin tego dokumentu na okoliczność stwierdzenia lub uprawdopodobnienia, że został/y nakreślone wraz z podpisami przez jedna osobę, co wyklucza ich autentyczność, a jeśli tak to podważa to wiarygodność świadków posługujących się taką umową,b) niedopuszczenie dowodu i nie zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego celem wydania opinii: czy umowa użyczenia lokalu (kserokopia) w K. przy ul. M. 55/23, datowana na dzień 12.10.2020 r. przedłożona przez J. M. i A. K. jest umową autentyczną, a przez to uniemożliwienie K. P. wykazania braku autentyczności tej umowy i tym samym podważenia wiarygodności osób posługujących się przedmiotową umową jako wiarygodnych świadków (art. 84 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.).6. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § , art. 76 i art. 78 § 1 poprzez niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie dowodów zgłoszonych we wniosku dowodowym z dnia 15 stycznia 2025 r. z treści dokumentów urzędowych:a) uzasadnienia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie III Wydział Rodzinny i Nieletnich w sprawie o rozdzielność majątkową pomiędzy R. P., a skarżącym sygn. akt [...] na okoliczność, że właścicielem mieszkania przy ul. M. 55/23 w K. jest Skarżący albowiem pieniądze na zakup tego mieszkania przekazał teściowej A. K. (są to ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku, które są prawomocne)b) aktów notarialnych Rep. A nr [...] i Rep. A nr [...] w zakresie wskazanego w tych dokumentach adresu zamieszkania i na fakt zamieszkiwania Skarżącego w lokalu przy ul. M. 55/23 w K. co przed notariuszem potwierdziła R. P., (to już trzeci wniosek),c) wydruku Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP na okoliczność zamieszkiwania pod adresem przy ul. M. 55/23 w K. skarżącego i zgłoszenia pod tym adresem działalności gospodarczej,d) prawomocnych postanowień sygn. akt [...] oraz sygn. akt. [...] na okoliczność stwierdzenia, że skarżący nie znęcał się nad R. P., bowiem postępowanie zostało prawomocnie umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego przez Skarżącego - niewątpliwie dowody te wskazują na silny konflikt pomiędzy stronami i toczące się postępowanie rozwodowe, co z kolei obarczało organ administracyjny obowiązkiem szczególnej i wnikliwej (krytycznej) oceny składanych zeznań, ocenianych swobodnie z poszanowaniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, czego organ nie dopełnił,7. naruszenie art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, gdy właściwe było jej uchylenie z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 6 i art. 28 k.p.a. poprzez bezzasadne przyznanie J. M. przymiotu strony, co wynika z protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 19.12.2022 r., z dnia 17.03.2023 r., decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 02.06.2023 r., wezwania z dnia 29.11.2024 r., z protokołu rozprawy z dnia 09.01.2025 r., z decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 19.06.2025r. w sytuacji, gdy przepisy prawa materialnego ustawy o ewidencji ludności, w szczególności art. 31 ust. 1 tej ustawy w zakresie postępowania o anulowanie czynności materialno-technicznej w postaci wykreślenia błędnego wpisu meldunkowego nie dotyczą interesu prawnego i faktycznego J. M., a także w żaden sposób nie uszczuplają jego praw, a także nie nakładają na niego żadnych obowiązków w związku z korzystaniem użyczonego lokalu, zwłaszcza, gdy jak w uzasadnieniu podnoszą organy meldunek służy tylko celom administracyjnym i nie związane jest z nim prawo rzeczowe do lokalu,8. Naruszenie przepisów związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem rozprawy administracyjnej, tj.:a) art. 7 i art. 90 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie na rozprawę administracyjną J. M. w charakterze strony, podczas, gdy z uwagi na brak przymiotu strony powinien zostać wezwany na rozprawę w charakterze świadka i złożyć zeznania, a bezzasadne wezwanie go w charakterze strony mogło utwierdzić go w błędnym przekonaniu, iż jego stawiennictwo nie jest obowiązkowe i rozprawa administracyjna na zasadzie art. 94 § 1 k.p.a. może być prowadzona bez jego udziału, co z kolei doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości zadawania świadkowi pytań i wykazania, że anulowanie czynności materialnotechnicznej było bezzasadne,b) art. 7, art. 94 § 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieodroczenie z urzędu rozprawy administracyjnej w dniu 09.01.2025 r. wobec niestawiennictwa świadka J. M., pomimo, że ze wskazań Sądu wynika, iż skarżący ma prawo być przy przesłuchaniu tego świadka i zadawać mu pytania, bowiem bez własnej winy nie brał udziału w dniu 19.12.2022 r. w rozprawie administracyjnej co doprowadziło do uniemożliwienia skarżącemu wykazania, że na dzień meldunku, tj. 28.01.2022 r. w mieszkaniu przy ul. M. 55/23 w K. mieszkał i wykreślenie błędnego wpisu w rejestrze jest niezasadne,c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 304 § 1 k.p.k. poprzez nierozpatrzenie wniosku i żądania zgłoszonego na rozprawie administracyjnej 9 stycznia 2025 r. i niezabezpieczenie umowy z dnia 12.10.2020 r. użyczenia lokalu przedłożonej przez świadka A. K. pomimo, iż strona kwestionowała autentyczność tej umowy, wskazując, iż zachodzi wysoki stopień prawdopodobieństwa nakreślenia umowy w całości (wraz z podpisami) przez jedna osobę,d) art. 7 w zw. z art. 95 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne uchylenie pełnomocnikowi skarżącego pytania zadanego R. P., czy zdanie w akcie notarialnym dotyczącym przeniesienia własności mieszkań na dzieci: "K. P. zamieszkały K., ul M. 55/23 - jest zdaniem prawdziwym", a przez to pozbawienie skarżącego wykazania zamieszkiwania w K. przy ul. M. 55/23,e) art. 7, art. 94 § 2 k.p.a. i art. 95 § 1 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżącego zgłoszonego na rozprawie administracyjnej w dniu 09.01.2025 r. i nieodroczenie rozprawy wobec niestawiennictwa świadków J. L. i G. B. i uniemożliwienie skarżącemu zadawania pytań tym świadkom, a w konsekwencji wykazania, że w dniu 28.01.2022 r. mieszkał w lokalu przy ul. M. 55/23,9. art. 7 i art. 13 k.p.a. w zw. z art. 96a i art. 96b k.p.a. poprzez nie rozpoznanie wniosku z dnia 5 marca 2025 r. i brak dążenia przez organ do ugodowego załatwienia sprawy pomiędzy Skarżącym, a R. P. oraz nieprzeprowadzenie mediacji pomiędzy stronami, pomimo, iż charakter sprawy na to pozwalał, mianowicie w drodze mediacji R. P. mogłaby cofnąć wniosek o anulowanie meldunku Skarżącego albowiem sprawa została wszczęta z jej wniosku,10. art. 123 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 76 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 85 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie przez organ postanowień w przedmiocie odmowy dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego, a opisanych w pkt I i II niniejszej skargi,11. art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji i niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego organ nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 27 czerwca 2024 i nie przeprowadził dowodów zgłoszonych przez Skarżącego wnioskami dowodowymi z dnia 9 stycznia 2023 r., z dnia 29 kwietnia 2023 r., z dnia 6 listopada 2024 r., z dnia 15 stycznia 2025 r., a także na rozprawie administracyjnej w dniu 9 stycznia 2025 r, (w pkt. 2-18 skargi) oraz dlaczego organ nie przeprowadził mediacji pomiędzy stronami celem ugodowego załatwienia sprawy, jak również dlaczego nie wydał postanowień dowodowych w związku z nieprzeprowadzeniem dowodów,12. art. 7 i 8 k.p.a. art. 77 § 1, art. 80 poprzez naruszenie zasady praworządności, prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, co przejawia się brakiem bezstronności organów administracyjnych w prowadzeniu postępowania, poprzez nieuwzględnianie wniosków dowodowych Skarżącego, wybiórczej i dowolnej, a nie swobodnej ocenie zeznań i pozostałego materiału dowodowego, z przyjęciem jako wiarygodne tylko zeznań świadka A. K. i wyjaśnień R. P., J. M., z pominięciem zeznań świadków E. K., M. M., wyjaśnień Skarżącego nieskonfrontowanie złożonych depozycji przesłuchiwanych osób z pozostałym materiałem dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych i wydania wadliwej decyzji,13. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do sprzeczności występującej w zeznaniach R. P., która w toku postępowania wskazała, że wbrew treści wniosku oraz pierwszych zeznań złożonych w sprawie, oświadczyła, że skarżący nigdy w lokalu nie mieszkał. Tymczasem, tego rodzaju zmiana w treści zeznań, przy równoczesnym daniu pełnej wiary zeznaniom uczestniczki przez organ I instancji oraz II instancji, powinna być przez organy uzasadniona z wskazaniem, jakie okoliczności sprawiły, że organy dały wiarę tym zeznaniom,14. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 oraz 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez:- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Prezydenta Miasta Krakowa i Wojewodę Małopolskiego do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych i przyjęciu, że w dniu 28.01.2021 r. Skarżący nie mieszkał z zamiarem stałego pobyty w mieszkaniu przy ul. M. [...] w K.,- interpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego uchylenia czynności materialnotechnicznej zameldowania Skarżącego.Końcowo Skarżący, w wypadku nie stwierdzenia przez Sąd naruszeń przepisów postępowania, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego, w oparciu o niepełny materiał dowodowy i dowolną ocenę tegoż niepełnego materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Skarga jest zasadna.Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 19 czerwca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 31 marca 2025 r. uchylającą czynność materialno-techniczną polegającą na zarejestrowaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. zameldowania skarżącego na pobyt stały w mieszkaniu przy ul M. w K.Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. 2025 r. poz. 274, dalej jako "ustawa"). W świetle tych regulacji obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego i czasowego wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Oznacza to, że nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby.Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, w przypadku błędu przy czynności zameldowania organ powinien wykreślić nieprawidłowy wpis w drodze decyzji. W razie zatem powzięcia informacji, że zameldowanie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych danych organ meldunkowy powinien skorygować błędny wpis ewidencyjny poprzez wydanie rozstrzygnięcia uchylającego czynność materialno-prawną polegającą na zarejestrowaniu faktu zameldowania. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1196/18).Należy podkreślić, że w sprawie o uchylenie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 28 stycznia 2021 r. zameldowania K. P. na pobyt stały w lokalu przy ul. M. 55/23 w K. został już wydany wyrok przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1261/23, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Jest to o tyle istotne, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2024, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są – co do zasady – związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w ww. przepisie zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2024, uw. 9 do art. 153).Związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. Zatem moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy.Stosując się do powyższych wskazań Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie dokładnie przenalizował wskazane w wyroku WSA w Krakowie z 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1261/23, uchybienia procesowe organów. Z treści uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że przyjęte przez organ za podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ustalenia zostały dokonane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.Podkreślono również, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, ocena czy zgłoszone przy zameldowaniu dane budzą wątpliwości wymaga dokonania ustaleń w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym z zachowaniem przepisów k.p.a. Aby organ gminy mógł uchylić dokonaną czynność, musi ustalić, że fakt nieprawidłowego wpisu zameldowania jest oczywisty. W razie natomiast jakichkolwiek wątpliwości, anulowanie wpisu nie jest możliwe.Przede wszystkim Sąd wskazał, że skarżącemu uniemożliwiono udział w rozprawach administracyjnych na których przesłuchano J. M. oraz uczestniczkę, a zeznania tych świadków stanowiły podstawę ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący został pozbawiony możliwości zadawania świadkom pytań, zgłaszania zarzutów oraz przestawiania dowodów na ich poparcie;Nadto organ nie uwzględnił wniosku skarżącego o przesłuchanie świadków E. K. i M. M. na okoliczność zamieszkiwania przez skarżącego w przedmiotowym lokalu. Wniosek ten nie został w żaden sposób rozstrzygnięty przez organy. Za zasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący uznania przez organy za zeznania świadka pisemnego oświadczenia złożonego przez G. B. Oświadczenie takie bowiem nie może zastępować dowodu z przesłuchania świadka, a jedynie stanowić inny dowód w sprawie. Organy w żaden sposób nie odniosły się do sprzeczności występującej w zeznaniach uczestniczki, która w toku postępowania wskazała, że wbrew treści wniosku oraz pierwszych zeznań złożonych w sprawie, że skarżący nigdy w lokalu nie mieszkał.Natomiast za niezasadny Sąd uznał zarzut oparcia się na dokumencie umowy użyczenia lokalu, ewentualne niedopełnienie przez strony obowiązków podatkowych ponieważ nie miało to wpływu na dopuszczalność przeprowadzenia przedłożonego w toku postępowania dokumentu prywatnego;Sąd polecił aby organy ponownie rozpoznając sprawę przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad postępowania dowodowego, prawidłowo zawiadamiając skarżącego i pozostałe strony postępowania o czynnościach procesowych, zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu, możliwość składania wniosków dowodowych, a po przeprowadzeniu postępowania, w oparciu o całokształt materiału dowodowego organ ustali, czy zostały spełnione przesłanki uchylenia czynności zameldowania skarżącego na pobyt stały, a podjętą decyzję uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.Analizując ponownie przeprowadzone postępowania administracyjne z poszanowaniem zasad z art. 153 P.p.s.a., wskazać należy, że organy nie wykonały prawidłowo zaleceń Sądu. Przede wszystkim organy bezpodstawnie uznały, ze J. M. jest stroną postępowania. W konsekwencji J. M. został wezwany na rozprawę w dniu 9 stycznia 2025 r. jako strona postępowania i jak słusznie wskazano w skardze, wezwanie go w charakterze strony mogło utwierdzić go w błędnym przekonaniu, iż jego stawiennictwo nie jest obowiązkowe i rozprawa administracyjna na zasadzie art. 94 § 1 k.p.a. może być prowadzona bez jego udziału.Nadto J. M. został wezwany przez organ do okazanie oryginału umowy użyczenia lokalu przy ul M., oryginału aktualnej umowy oraz dowodów (rachunków) potwierdzających uiszczenia od dnia 12 października 2020 r. do stycznia 2021 r. opłat czynszu, gazu, prądu, wody, śmieci i Internetu za przedmiotowe mieszkanie. Pomimo prawidłowego wezwania, J. M. nie stawił się na rozprawę. W konsekwencji, pomimo wyraźnych zaleceń Sądu, świadek ten nie został ponownie przesłuchany na rozprawie w obecności skarżącego i jego pełnomocnika, przez co uniemożliwiono skarżącemu zadawanie temu świadkowi pytań. J. M. nie przedłożył również żądnych dowodów uiszczania opłat za przedmiotowe mieszkanie za okres od października 2020 r. do stycznia 2021 r.Organ natomiast prawidłowo na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. przesłuchał uczestniczkę R. P. Skarżący miał więc możliwość bezpośredniego zadawania pytań uczestniczce. Na tej rozprawie zostali także przesłuchani M. M. oraz A. K. W drodze pomocy prawnej została przesłuchana także świadek E. K.Na tą rozprawę w dniu 9 stycznia 2025 r. wezwani zostali także J. L., G. B. Obydwoje nie odebrali wezwań i nie stawili się na rozprawie, a organ nie wezwał tych świadków ponownie na kolejną rozprawę.W konsekwencji organ nie zrealizował zaleceń Sądu sformułowanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1261/23.Ponownie prowadząc postępowanie organ rozpozna sprawę z poszanowaniem zasad postępowania dowodowego, wyznaczą rozprawę na którą skutecznie wezwie świadków, przede wszystkim J. M., a także J. L. oraz G. B. O terminie rozprawy organ prawidłowo zawiadomi skarżącego oraz pozostałe strony postępowania, zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu, a także możliwość składania wniosków dowodowych.Po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o całokształt materiału dowodowego organ ustali, czy zostały spełnione przesłanki uchylenia czynności zameldowania skarżącego na pobyt stały, a podjętą decyzję uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej powyżej ustawy.Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej powyżej ustawy.