sygn. III SA/Lu 674/25 11 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Wyrok - III SA/Lu 674/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 11 czerwca 2026

Teza

Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Protokolant: Referent Paulina Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 17 października 2025 r. nr PS-III.8641.1.6.2025 w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 17 października 2025 r.Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Protokolant: Referent Paulina Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 17 października 2025 r. nr PS-III.8641.1.6.2025 w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 17 października 2025 r.

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę

Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego

Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego

Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt

Tryb rozprawa

Tematy

skarga administracyjna kontrola administracyjna odszkodowanie

Role w sprawie

płatnik składek / pracodawca apelujący / skarżący

Data orzeczenia 11 czerwca 2026

Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Przewodniczący Agnieszka Kosowska

Podstawa prawna

art. 45 kp

Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Protokolant: Referent Paulina Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 17 października 2025 r. nr PS-III.8641.1.6.2025 w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń oddala skargę.

UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 października 2025 r. (nr PS-III.8641.1.6.2025) Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Z. Z., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 19 sierpnia 2025 r. (nr [...]) orzekającą o obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych świadczeń (zasiłku dla bezrobotnych) za okres od dnia 2 sierpnia 2021 r. do dnia 24 października 2021 r. w kwocie 4.158,50 zł.Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:W dniu 2 sierpnia 2021 r. skarżący Z. Z. złożył w Miejskim Urzędzie Pracy w L. wniosek o rejestrację jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 r. organ I instancji uznał skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 2 sierpnia 2021 r. oraz przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 sierpnia 2021 r. w wysokości 1.489,00 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni przysługiwania prawa do zasiłku oraz w wysokości 1.169,30 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni przysługiwania prawa do zasiłku.Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt VII P 222/21, zasądził na rzecz skarżącego od Z. Spółki z o.o. w Ś. , będącego ostatnim pracodawcą skarżącego, kwotę 12.059,57 zł z tytułu odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie z nim umowy o pracę za wypowiedzeniem. Skarżący w dniu 11 marca 2022 r. przedstawił kopię tego wyroku organowi I instancji. Nadto pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r. ostatni pracodawca skarżącego poinformował organ I instancji, że kwota wypłaconego skarżącemu odszkodowania wyniosła 12.059,57 zł i była to równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia liczona jako ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.W takich okolicznościach decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta Lublin orzekł o pozbawieniu skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 2 sierpnia 2021 r. do dnia 31 października 2021 r. w związku z przyznaniem mu wskazanym wyrokiem przez Sąd pracy odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia za pracę oraz zachowaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 listopada 2021 r., na okres przewidziany w ustawie w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego.Decyzją z dnia 27 września 2022 r. Wojewoda Lubelski uchylił wskazaną wyżej decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.Ponownie przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, organ I instancji pismem z dnia 17 października 2022 r. zwrócił się do byłego pracodawcy skarżącego o wyjaśnienie, za jakie konkretne miesiące zostało wypłacone mu odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. W odpowiedzi pracodawca ten poinformował, że kwota wypłaconego skarżącemu odszkodowania wyniosła 12.059,57 zł i została wypłacona na podstawie wyroku sądu zgodnie ze zgłoszonym żądaniem, do którego sąd się w przychylił. Jednocześnie pracodawca sprostował poprzednio udzieloną informację wskazując, że kwota wypłaconego odszkodowania nie jest równowartością trzech ostatnich miesięcznych wynagrodzeń skarżącego, jak zostało to błędnie wskazane w piśmie z dnia 7 kwietnia 2022 r.W takich warunkach decyzją z dnia 14 listopada 2022 r. organ I instancji ponownie orzekł o pozbawieniu skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres od dnia 2 sierpnia 2021 r. do dnia 31 października 2021 r., w związku z przyznaniem wyrokiem Sądu pracy odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem oraz zachowaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 listopada 2021 r. na okres przewidziany w ustawie w wysokości 120% kwoty zasiłku podstawowego.Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 17 stycznia 2023 r. ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sprzeciw od tej decyzji. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 61/23, Sąd oddalił sprzeciw. W uzasadnieniu wskazano, że zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji w ogóle nie odnosiło się do kwestii obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, czego dotyczą przepisy art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Jak zasadnie podniesiono bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołane przepisy nie przewidują pozbawienia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stanowią natomiast podstawę do orzekania o zwrocie nienależnego świadczenia, za które art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy uznaje między innymi zasiłek dla bezrobotnych wypłacony za okres, za który wypłacono odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. W konsekwencji wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia, które nie odnosiło się do istoty przedmiotu sprawy, wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej było zatem uzasadnione.Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 30 stycznia 2024 r. Prezydent Miasta Lublin orzekł o obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 2 sierpnia 2021 r. do 31 października 2021 r. w kwocie 4.506,00 zł.Po rozpatrzeniu zaś odwołania wniesionego przez skarżącego, decyzją z dnia 22 kwietnia 2024 r. Wojewoda Lubelski utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.Na skutek skargi skierowanej przez skarżącego do sądu, wyrokiem z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 357/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – uchylił zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że błędnie uznano, iż w przypadku skarżącego nienależnie pobranym świadczeniem jest zasiłek dla bezrobotnych wypłacony za 3 miesiące. Organy obu instancji pominęły, że w art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia mowa jest o zasiłku wypłaconym za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono odszkodowanie. Istotne znaczenie miała zatem wysokość wypłaconej kwoty, to jest uzyskanej przez bezrobotnego, a nie kwoty, która w świetle przepisów kodeksu pracy byłaby bezrobotnemu należna. W sytuacji zatem, gdy jak w niniejszej sprawie, kwota wypłaconego odszkodowania faktycznie nie odpowiadała wynagrodzeniu za okres pełnych 3 miesięcy (lecz stanowiła jedynie 2,8 wynagrodzenia), nie zachodziły podstawy do uznania za świadczenie nienależnie pobranie zasiłku za okres całych 3 miesięcy. W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że początkiem okresu, za jaki zasiłek dla bezrobotnych podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależnie pobrane, jest dzień 2 sierpnia 2021 r. W tym bowiem dniu, w związku z zakończeniem w dniu 31 lipca 2021 r. stosunku pracy, skarżący zarejestrował się jako bezrobotny i z tym właśnie dniem nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia, określający nienależnie pobrane świadczenie pieniężne w postaci zasiłku dla bezrobotnych, odwołuje się do okresu, za który wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę, to uznać należy, że zwrot świadczenia dotyczy okresu przypadającego bezpośrednio po zakończeniu stosunku pracy, gdyż właśnie za ten okres bezrobotny uzyskał ekonomiczny ekwiwalent w postaci odszkodowania. Przepis art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy przewiduje zwrot przyznanego i wypłaconego zasiłku za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu wypłacono odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Zasiłek dla bezrobotnych stanowi bowiem wsparcie dla osób, które utraciły pracę i są w trakcie poszukiwania nowego zatrudnienia. Jego celem jest zaspokojenie potrzeb finansowych bezrobotnego, w sytuacji utraty pracy i wynagrodzenia z tego tytułu. W przypadku zatem, gdy następczo za określony okres osoba bezrobotna uzyskała odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę, zasiłek wypłacony za ten okres podlega zwrotowi.W konsekwencji decyzją z dnia 19 sierpnia 2025 r. organ I instancji orzekł o obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych świadczeń zasiłkowych za okres od dnia 2 sierpnia do dnia 24 października 2021 r. w kwocie 4.158,50 zł.Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 17 października 2025 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący Z. Z. zaskarżył decyzję Wojewody Lubelskiego, nie precyzując jasno wniosków skargi.Co do zasady zakwestionował obowiązek zwrotu zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 2 sierpnia 2021 r. do dnia 24 października 2021 r., powielając argumentację zawartą w odwołaniu. Zarzucił organom błędną interpretację przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz nieprawidłowe rozumienie pojęcia "wadliwość" i "niezgodność z prawem". W jego ocenie zasądzenie przez Sąd Pracy odszkodowania odnosi się do "wadliwości" wynikającej z braku wskazania przez byłego pracodawcę kryteriów doboru pracownika do zwolnienia i nie ma nic wspólnego z "wadliwością" w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 5, która z kolei wiąże się ze ściśle określonym okresem kalendarzowym podlegającym wliczeniu do 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy. Dokonując własnej interpretacji przepisów obowiązującej do dnia 31 maja 2025 r. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skarżący powołał się na pierwotną intencję ustawodawcy, w myśl której art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy jednoznacznie i wyraźnie określa, co organ I instancji powinien uczynić w przypadku zaistnienia sytuacji określonej przez art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Zdaniem skarżącego konsekwencją zastosowania art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy powinno być ustalenie nowej daty przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż tylko w ten sposób może być zagwarantowane pełne prawo do zasiłku wynikające z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia (...), a także wynikające z art. 72 ust. 1 ustawy prawo do wyższego zasiłku w okresie pierwszych 90 dni przysługiwania prawa do zasiłku. Stąd skarżący wyciągnął wniosek, że okres kalendarzowy odpowiadający przyznanemu odszkodowaniu jest okresem nabywania prawa do zasiłku, a zatem nie może być on okresem jego przysługiwania oraz stwierdza, że w przypadku, gdyby okazało się, że art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy ma zastosowanie, okres od dnia 2 sierpnia 2021 r. do dnia 24 października 2021 r. powinien być uznany za okres nabywania prawa do zasiłku. Podniósł również, że art. 74 i art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia analizowane łącznie, pokazują, że sytuacje okresowego nieprzysługiwania zasiłku dla bezrobotnych nie podważają wynikającego z art. 71 ust. 1 ustawy prawa do zasiłku w pełnym wymiarze. Na tym właśnie – jego zdaniem – polega pierwotna intencja ustawodawcy, która mówi, że mogą wystąpić szczególne sytuacje, z którymi powiązane jest okresowe nieprzysługiwanie prawa do zasiłku, które jednak w generalnym sensie nie podważa prawa do zasiłku w pełnym wymiarze.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową ostateczną argumentację prezentowaną w sprawie.Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. skarżący sprecyzował wnioski skargi wyjaśniając, że nie kwestionuje wysokości nienależnie wypłaconego świadczenia ustalonego w decyzji, podniósł jednak, iż gdyby przesunął się okres przysługującego mu zasiłku dla bezrobotnych poczynając od 25 października 2021 r., to nie musiałby zwracać żadnych środków ustalonych w kwestionowanej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga nie zawiera żadnych należycie usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.Przedmiotem kontroli sądu była decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 17 października 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin, którą orzeczono o obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych świadczeń z tytułu zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 2 sierpnia 2021 r. do dnia 24 października 2021, w łącznej kwocie 4.158,50 zł.Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów stanowił przepis ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 214, ze zm. – dalej jako: "ustawa").W tym miejscu wyjaśnić należy, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy została już uchylona na podstawie art. 460 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620, ze zm. – dalej jako: "ustawa o rynku pracy") z dniem 1 czerwca 2025 r. Jednakże do niniejszego postępowania zastosowanie mają przepisy dotychczasowe (uchylone), bowiem na mocy art. 433 ust. 1 ustawy o rynku pracy, postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Niniejsza sprawa należy do takiej właśnie kategorii.Zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 76 ust. 1 ustawy ustalana jest określona kwota, a organ dokonuje oceny czy zachodzą przesłanki orzeczenia o obowiązku jej zwrotu. Sytuacje, w których świadczenie pieniężne uznaje się za nienależnie pobrane zostały wskazane w art. 76 ust. 2 ustawy.Stosownie do art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy, za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Według zaś art. 45 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277, ze zm. – dalej jako: "k.p."), w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Z treści art. 47ą zdanie pierwsze k.p. wynika, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.Nie było sporne, że zasądzone na rzecz skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt VII P 222/21, odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem stanowi odszkodowanie, o jakim mowa w art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Przepis ten dotyczy odszkodowania, o którym mowa w art. 45 k.p. i którego wysokość określa art. 47ą k.p. Zgodnie z art. 45 k.p., w razie ustalenia, że wypowiedzenie jest niezgodne z przepisami o wypowiadaniu umów lub nieuzasadnione, pracownik ma prawo wyboru roszczenia. Pracownik może żądać przywrócenia do pracy (orzeczenia o bezskuteczności wypowiedzenia) albo odszkodowania na podstawie art. 45 k.p. (por. Małgorzata Gersdorf i in., Kodeks pracy. Komentarz, wyd. IV). Z art. 47ą k.p. wynika, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 k.p., przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał odszkodowanie w wysokości odpowiadającej równowartości 2,8 wynagrodzenia, co odpowiadało 84 dniom wynagrodzenia (2 x 30 dni = 60 dni i 30 dni x 0,8 = 24 dni).Z akt sprawy wynika, że od 1 października 2007 r. do 31 lipca 2021 r. skarżący był zatrudniony w Z. Spółki z o.o. w Ś. . Stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenie umowy przez pracodawcę. W dniu 2 sierpnia 2021 r. dokonał rejestracji w Miejskim Urzędzie Pracy w L. . Decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 r. organ I instancji uznał skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 2 sierpnia 2021 r. oraz przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 sierpnia 2021 r. w wysokości 1.489,00 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni przysługiwania prawa do zasiłku oraz w wysokości 1.169,00 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni przysługiwania prawa do zasiłku. Nie było też sporne, że powołanym wyżej wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r. Sąd zasądził na rzecz skarżącego od pracodawcy kwotę 12.059,57 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem.W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną było w istocie ustalenie wysokości łącznej kwoty nienależnego zasiłku dla bezrobotnych pobranych przez skarżącego w tym samym okresie, za jaki zostało mu wypłacone odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem. Skarżący powołując się na treść art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy twierdził, że w przypadku pobierania zasiłku dla bezrobotnych i następnie przyznania przez Sąd Pracy odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, okres, za który wypłacono odszkodowanie powinien być uwzględniony i zaliczony do "okresu uprawniającego do zasiłku". Natomiast zdaniem organu stanowisko skarżącego jest błędne, ponieważ należy rozróżnić kwestię samego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych po udokumentowaniu wymaganego ustawą okresu co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku, do którego bezsprzecznie wliczany jest okres odszkodowania, od okresu nienależnie pobranego świadczenia, o którym mowa w art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Zaistnienie okoliczności przyznania i wypłaty odszkodowania za określony czas, w sytuacji pobierania już zasiłku dla bezrobotnych, skutkuje zaś koniecznością ustalenia okresu, w jakim doszło do wypłaty zasiłku, za który jednocześnie otrzymano odszkodowanie za niezgodne z przepisami rozwiązanie stosunku pracy.Organ – całkowicie zasadnie – mając na uwadze ustalenia dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym już wcześniej wyroku z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 357/24, według którego, kwota faktycznie wypłaconego odszkodowania nie odpowiadała wynagrodzeniu za okres pełnych 3 miesięcy, a stanowiła jedynie równowartość 2,8 wynagrodzenia, prawidłowo ostatecznie przeliczył okres za jaki kwota odszkodowania została wypłacona. Również zasadnie i prawidłowo przyjął, że początkiem okresu, na jaki zasiłek dla bezrobotnych podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależnie pobrane, jest dzień 2 sierpnia 2021 r., jako początek okresu zasiłkowego. Skarżący nabył bowiem prawo do zasiłku od dnia rejestracji jako bezrobotny (2 sierpnia 2021 r.), co dopiero uprawniało go do pobierania zasiłku w podwyższonej wysokości przez pierwsze 90 dni kalendarzowych, czyli do dnia 30 października 2021 r. Natomiast zasiłek wypłacany w dalszym okresie wypłacano już w niższej przewidzianej ustawą wysokości. Powyższe wynika wprost z treści art. 72 ust. 1 ustawy. W opisanych okolicznościach pozostało zatem 6 dni pobierania zasiłku w podwyższonej wysokości. Pobieranie zasiłku dla bezrobotnych w podwyższonej wysokości możliwe jest wyłącznie w okresie pierwszych 90 dni od dnia dokonania rejestracji. Oznacza to, że nawet pojawienie się nowych następczych okoliczności, skutkujących żądaniem zwrotu pobranego świadczenia, nie powoduje "przesunięcia" daty rejestracji bezrobotnego i możliwości pobierania wyższego zasiłku dla bezrobotnych przez 90 dni liczonych od daty zaistnienia tych nowych okoliczności.W rozpoznawanej sprawie zatrudnienie skarżącego w Z. Sp. z o.o. w Ś. zostało zakończone w dniu 31 lipca 2021 r. Oznacza to, że okres 2,8 miesiąca wynikający z wyroku przez Sądu Pracy, a więc okres 84 dni (30+30+24), za jakie pracodawca dokonał wypłaty odszkodowania, obejmuje dwa pełne miesiące, tj. miesiące sierpień i wrzesień oraz 24 dni miesiąca października 2021 r. W tym właśnie okresie, za który zasądzono odszkodowanie, w sytuacji trwania stosunku pracy, strona pozostawałaby nadal w zatrudnieniu. Sąd Pracy nie dokonał jednak przywrócenia skarżącego do pracy, ani też nie ustalił nowego okresu zatrudnienia po stosownej "przerwie".Skoro zatem skarżący dokonał rejestracji jako bezrobotny w okresie za jaki zostało wypłacone odszkodowanie, czyli za okres 84 dni liczonych po ustaniu stosunku pracy, zasiłek dla bezrobotnych pobrany od pierwszego dnia jego przyznania (2 sierpnia 2021 r.) do ostatniego dnia okresu liczącego 2,8 miesiąca, czyli do dnia 24 października 2021 r. – stanowił świadczenie nienależne pobrane w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Nie było sporne jaka wysokość zasiłku wypłacona została we wskazanym okresie. Zasiłek był wypłacany w okresach miesięcznych: za okres od 2 do 31 sierpnia 2021 r. (30 dni) wypłata zasiłku w kwocie brutto 1.489,00 zł (netto - 1.260,99 zł) nastąpiła w dniu 10 września 2021 r.; za okres od 1 do 30 września 2021 r. (30 dni) w kwocie brutto 1.489,00 zł - w dniu 11 października 2021 r.; za okres od 1 do 30 października 2021 r. w kwocie brutto 1.489,00 zł - w dniu 10 listopada 2021 r. Z uwagi na zmianę wysokości zasiłku od 91-go dnia jego pobierania na kwotę 1.169,30 zł miesięcznie, zasiłek należny za dzień 31 października 2021 r. został wypłacony skarżącemu w kwocie 39 zł.Całkowicie niezasadny okazał się zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy, bowiem zasadą było przyznanie prawa do zasiłku od dnia rejestracji i na podstawie przedstawionych w tym dniu dokumentów potwierdzających okres uprawniający do zasiłku. Jedynie w sytuacji późniejszego udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku ustawodawca przewidział możliwość późniejszego przyznania prawa do zasiłku, o czym mowa w art. 71 ust. 6 ustawy. Natomiast ani wskazany wyżej art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy, ani inne przepisy ustawy nie wskazują innych okoliczności mających wpływ na wysokość podlegającej zwrotowi kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Przesunięcie daty przyznania zasiłku na skutek okoliczności podnoszonych przez skarżącego nie jest możliwe. Obowiązek zwrotu części świadczenia (zasiłku) nie oznacza przesunięcia daty przyznania zasiłku, ale przyznanie go po raz pierwszy nie bezpośrednio od dnia rejestracji a od dnia udokumentowania wymaganych ustawą 365 dni. Zwrot zasiłku, o którym mowa w art. 76 ustawy, nie wyklucza gwarancji jego pobierania w określonej wysokości przez dany okres. Są to odrębne i niezależne regulacje oraz pojęcia.W niniejszej sprawie prawidłowo ustalony został okres, za jaki skarżący zobowiązany jest dokonać zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Jest to okres 2,8 miesiąca, za który wypłacone zostało odszkodowanie i liczony jest od dnia ustania zatrudnienia (31 lipca 2021 r.), a upływał z dniem 24 października 2021 r.Przypomnieć tylko wypada, że rozważane tu kwestie zostały już w zasadzie należycie wyjaśnione w powoływanym już wcześniej wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 357/24. W jego uzasadnieniu wyraźnie wskazano, z czym sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza, że początkiem okresu, za jaki zasiłek dla bezrobotnych podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależnie pobrane, jest dzień 2 sierpnia 2021 r. W tym bowiem dniu, w związku z zakończeniem w dniu 31 lipca 2021 r. stosunku pracy, skarżący zarejestrował się jako bezrobotny i z tym właśnie dniem nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia, określający nienależnie pobrane świadczenie pieniężne w postaci zasiłku dla bezrobotnych, odwołuje się do okresu, za który wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę, to uznać należało, że zwrot świadczenia dotyczy okresu przypadającego bezpośrednio po zakończeniu stosunku pracy, gdyż właśnie za ten okres bezrobotny uzyskał ekonomiczny ekwiwalent w postaci odszkodowania. Przepis art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy przewiduje bowiem zwrot przyznanego i wypłaconego zasiłku za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu wypłacono odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę.Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdzając bezzasadność wszystkich zarzutów podniesionych w skardze obowiązany był ją oddalić w całości – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), o czym orzekł w sentencji wyroku.., przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał odszkodowanie w wysokości odpowiadającej równowartości 2,8 wynagrodzenia, co odpowiadało 84 dniom wynagrodzenia (2 x 30 dni = 60 dni i 30 dni x 0,8 = 24 dni).Z akt sprawy wynika, że od 1 października 2007 r. do 31 lipca 2021 r. skarżący był zatrudniony w Z. Spółki z o.o. w Ś. . Stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenie umowy przez pracodawcę. W dniu 2 sierpnia 2021 r. dokonał rejestracji w Miejskim Urzędzie Pracy w L. . Decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 r. organ I instancji uznał skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 2 sierpnia 2021 r. oraz przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 sierpnia 2021 r. w wysokości 1.489,00 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni przysługiwania prawa do zasiłku oraz w wysokości 1.169,00 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni przysługiwania prawa do zasiłku. Nie było też sporne, że powołanym wyżej wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r. Sąd zasądził na rzecz skarżącego od pracodawcy kwotę 12.059,57 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem.W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną było w istocie ustalenie wysokości łącznej kwoty nienależnego zasiłku dla bezrobotnych pobranych przez skarżącego w tym samym okresie, za jaki zostało mu wypłacone odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem. Skarżący powołując się na treść art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy twierdził, że w przypadku pobierania zasiłku dla bezrobotnych i następnie przyznania przez Sąd Pracy odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, okres, za który wypłacono odszkodowanie powinien być uwzględniony i zaliczony do "okresu uprawniającego do zasiłku". Natomiast zdaniem organu stanowisko skarżącego jest błędne, ponieważ należy rozróżnić kwestię samego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych po udokumentowaniu wymaganego ustawą okresu co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku, do którego bezsprzecznie wliczany jest okres odszkodowania, od okresu nienależnie pobranego świadczenia, o którym mowa w art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Zaistnienie okoliczności przyznania i wypłaty odszkodowania za określony czas, w sytuacji pobierania już zasiłku dla bezrobotnych, skutkuje zaś koniecznością ustalenia okresu, w jakim doszło do wypłaty zasiłku, za który jednocześnie otrzymano odszkodowanie za niezgodne z przepisami rozwiązanie stosunku pracy.Organ – całkowicie zasadnie – mając na uwadze ustalenia dokonane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym już wcześniej wyroku z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 357/24, według którego, kwota faktycznie wypłaconego odszkodowania nie odpowiadała wynagrodzeniu za okres pełnych 3 miesięcy, a stanowiła jedynie równowartość 2,8 wynagrodzenia, prawidłowo ostatecznie przeliczył okres za jaki kwota odszkodowania została wypłacona. Również zasadnie i prawidłowo przyjął, że początkiem okresu, na jaki zasiłek dla bezrobotnych podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależnie pobrane, jest dzień 2 sierpnia 2021 r., jako początek okresu zasiłkowego. Skarżący nabył bowiem prawo do zasiłku od dnia rejestracji jako bezrobotny (2 sierpnia 2021 r.), co dopiero uprawniało go do pobierania zasiłku w podwyższonej wysokości przez pierwsze 90 dni kalendarzowych, czyli do dnia 30 października 2021 r. Natomiast zasiłek wypłacany w dalszym okresie wypłacano już w niższej przewidzianej ustawą wysokości. Powyższe wynika wprost z treści art. 72 ust. 1 ustawy. W opisanych okolicznościach pozostało zatem 6 dni pobierania zasiłku w podwyższonej wysokości. Pobieranie zasiłku dla bezrobotnych w podwyższonej wysokości możliwe jest wyłącznie w okresie pierwszych 90 dni od dnia dokonania rejestracji. Oznacza to, że nawet pojawienie się nowych następczych okoliczności, skutkujących żądaniem zwrotu pobranego świadczenia, nie powoduje "przesunięcia" daty rejestracji bezrobotnego i możliwości pobierania wyższego zasiłku dla bezrobotnych przez 90 dni liczonych od daty zaistnienia tych nowych okoliczności.W rozpoznawanej sprawie zatrudnienie skarżącego w Z. Sp. z o.o. w Ś. zostało zakończone w dniu 31 lipca 2021 r. Oznacza to, że okres 2,8 miesiąca wynikający z wyroku przez Sądu Pracy, a więc okres 84 dni (30+30+24), za jakie pracodawca dokonał wypłaty odszkodowania, obejmuje dwa pełne miesiące, tj. miesiące sierpień i wrzesień oraz 24 dni miesiąca października 2021 r. W tym właśnie okresie, za który zasądzono odszkodowanie, w sytuacji trwania stosunku pracy, strona pozostawałaby nadal w zatrudnieniu. Sąd Pracy nie dokonał jednak przywrócenia skarżącego do pracy, ani też nie ustalił nowego okresu zatrudnienia po stosownej "przerwie".Skoro zatem skarżący dokonał rejestracji jako bezrobotny w okresie za jaki zostało wypłacone odszkodowanie, czyli za okres 84 dni liczonych po ustaniu stosunku pracy, zasiłek dla bezrobotnych pobrany od pierwszego dnia jego przyznania (2 sierpnia 2021 r.) do ostatniego dnia okresu liczącego 2,8 miesiąca, czyli do dnia 24 października 2021 r. – stanowił świadczenie nienależne pobrane w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Nie było sporne jaka wysokość zasiłku wypłacona została we wskazanym okresie. Zasiłek był wypłacany w okresach miesięcznych: za okres od 2 do 31 sierpnia 2021 r. (30 dni) wypłata zasiłku w kwocie brutto 1.489,00 zł (netto - 1.260,99 zł) nastąpiła w dniu 10 września 2021 r.; za okres od 1 do 30 września 2021 r. (30 dni) w kwocie brutto 1.489,00 zł - w dniu 11 października 2021 r.; za okres od 1 do 30 października 2021 r. w kwocie brutto 1.489,00 zł - w dniu 10 listopada 2021 r. Z uwagi na zmianę wysokości zasiłku od 91-go dnia jego pobierania na kwotę 1.169,30 zł miesięcznie, zasiłek należny za dzień 31 października 2021 r. został wypłacony skarżącemu w kwocie 39 zł.Całkowicie niezasadny okazał się zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy, bowiem zasadą było przyznanie prawa do zasiłku od dnia rejestracji i na podstawie przedstawionych w tym dniu dokumentów potwierdzających okres uprawniający do zasiłku. Jedynie w sytuacji późniejszego udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku ustawodawca przewidział możliwość późniejszego przyznania prawa do zasiłku, o czym mowa w art. 71 ust. 6 ustawy. Natomiast ani wskazany wyżej art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy, ani inne przepisy ustawy nie wskazują innych okoliczności mających wpływ na wysokość podlegającej zwrotowi kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Przesunięcie daty przyznania zasiłku na skutek okoliczności podnoszonych przez skarżącego nie jest możliwe. Obowiązek zwrotu części świadczenia (zasiłku) nie oznacza przesunięcia daty przyznania zasiłku, ale przyznanie go po raz pierwszy nie bezpośrednio od dnia rejestracji a od dnia udokumentowania wymaganych ustawą 365 dni. Zwrot zasiłku, o którym mowa w art. 76 ustawy, nie wyklucza gwarancji jego pobierania w określonej wysokości przez dany okres. Są to odrębne i niezależne regulacje oraz pojęcia.W niniejszej sprawie prawidłowo ustalony został okres, za jaki skarżący zobowiązany jest dokonać zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Jest to okres 2,8 miesiąca, za który wypłacone zostało odszkodowanie i liczony jest od dnia ustania zatrudnienia (31 lipca 2021 r.), a upływał z dniem 24 października 2021 r.Przypomnieć tylko wypada, że rozważane tu kwestie zostały już w zasadzie należycie wyjaśnione w powoływanym już wcześniej wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 357/24. W jego uzasadnieniu wyraźnie wskazano, z czym sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza, że początkiem okresu, za jaki zasiłek dla bezrobotnych podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależnie pobrane, jest dzień 2 sierpnia 2021 r. W tym bowiem dniu, w związku z zakończeniem w dniu 31 lipca 2021 r. stosunku pracy, skarżący zarejestrował się jako bezrobotny i z tym właśnie dniem nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia, określający nienależnie pobrane świadczenie pieniężne w postaci zasiłku dla bezrobotnych, odwołuje się do okresu, za który wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę, to uznać należało, że zwrot świadczenia dotyczy okresu przypadającego bezpośrednio po zakończeniu stosunku pracy, gdyż właśnie za ten okres bezrobotny uzyskał ekonomiczny ekwiwalent w postaci odszkodowania. Przepis art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy przewiduje bowiem zwrot przyznanego i wypłaconego zasiłku za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu wypłacono odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę.Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdzając bezzasadność wszystkich zarzutów podniesionych w skardze obowiązany był ją oddalić w całości – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), o czym orzekł w sentencji wyroku.