Wyrok - III SA/Gd 711/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono bezskuteczność czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), Protokolant: Sekretarz sądowy Dagmara Szymańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. C. i S. C. na czynność Burmistrza Miasta Chojnice z dnia 9 października 2025 r. nr WE.4464.25.2025 w sprawie przewozu dziecka z niepełnosprawnościami do szkoły 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżoStwierdzono bezskuteczność czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), Protokolant: Sekretarz sądowy Dagmara Szymańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. C. i S. C. na czynność Burmistrza Miasta Chojnice z dnia 9 października 2025 r. nr WE.4464.25.2025 w sprawie przewozu dziecka z niepełnosprawnościami do szkoły 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Alina Dominiak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezskuteczność czynności
UZASADNIENIE
A. C. i S. C. wnieśli skargę na czynność Burmistrza Miasta Chojnice z dnia 9 października 2025 r. nr WE.4464.25.2025 w przedmiocie przewozu dziecka z niepełnosprawnościami do szkoły.W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2025 r. w sprawie przewozu dziecka niepełnosprawnego do szkoły w roku szkolnym 2025/2026 A. C. wystąpiła do Burmistrza Miasta Chojnice o organizację przez Gminę Chojnice bezpłatnego dowozu ucznia P. C. do Niepublicznej [...] Szkoły Podstawowej [...] w C.Pismem z dnia 28 sierpnia 2025 r. Burmistrz Miasta Chojnice odpowiedział, że zgodnie z treścią art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1043) obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21 rok życia. Nadto organ administracji wskazał, że najbliższą szkołą dla uczniów niepełnosprawnych zamieszkałych na terenie miasta C. jest Zespół Szkół [...] mieszczący się w C., przy ul. [...], do której Gmina Miejska Chojnice zapewnia bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu.Pismem z dnia 2 września 2025 r. A. C. wskazała, że odpowiedź organu jest nieprecyzyjna, a wnioskodawczyni oczekuje decyzji w odniesieniu do możliwości przewozu jej dziecka do szkoły. Strona wyjaśniła powody wyboru wskazanej we wniosku szkoły (potrzeba kształcenia specjalnego ze względu na współistnienie niepełnosprawności), następnie zaś zakwestionowała rozumienie pojęcia "najbliższej szkoły" ujętego w treści wskazanego przez organ przepisu, wyjaśniając, że odnosi się ono do tej placówki, która jest w stanie zapewnić najlepsze wsparcie w przypadku konkretnych potrzeb wynikających z niepełnosprawności, nie zaś o geograficznie najbliższą szkołę.W piśmie z dnia 15 września 2025 r. Burmistrz Miasta Chojnice, wskazał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 28 czerwca 2025 r. W ramach wyjaśnień ponownie przedstawił pełną treść poprzedniego pisma informacyjnego, gdzie akcentuje się ogólnie odnosząc się do uczniów niepełnosprawnych zamieszkałych na terenie miasta C., że szkołą najbliższą dla nich jest Zespół Szkół [...] w C. Dodatkowo w zakresie pojęcia "najbliższej szkoły" organ wskazał, że istotnie tego pojęcia nie powinno utożsamiać się w prosty sposób z geograficzną bliskością szkoły w stosunku do miejsca zamieszkania dziecka. Należy mieć na uwadze szczególne okoliczności danego przypadku, a ściślej - jeżeli najbliższa szkoła nie może zapewnić dziecku odpowiednich metod pracy i nauki, dostosowanych do stopnia jego niepełnosprawności, to uczeń oraz jego rodzice mogą mieć interes nie tylko faktyczny, ale i prawny, aby dziecko uczęszczało do innej szkoły. Organ zaznaczył że jeżeli istnieją takie przesłanki, to prosi wnioskodawców o ich wskazanie.Pismem z dnia 18 września 2025 r. A. C. i S. C. zapewnili, że zmiana szkoły nastąpiła wyłącznie z racjonalnych przesłanek, z uwagi na dobro dziecka (wartość nadrzędna). Strona wyjaśniła, że realizowanie obowiązku edukacji w innym mieście jest trudniejsze niż w miejscu zamieszkania. Jednak w tym procesie najważniejsze jest dziecko. Syn w roku szkolnym 2024/2025 uczęszczał do proponowanej szkoły (Zespół Szkół [...] w C.), gdzie nie zapewniono jednak spersonalizowanego wsparcia i dopasowanego programu nauczania.Główną przesłanką, która przemawia za dowożeniem dziecka jest możliwość osiągania przez nie harmonijnego rozwoju w obszarze intelektualnym, psychicznym, fizycznym i społecznym. W Niepublicznej [...] Szkole [...] w C. synowi zapewniono zindywidualizowane metody pracy i nauki, dostosowane do jego niepełnosprawności. Zadbano o jego wszechstronny rozwój, a także samopoczucie i integrację z uczniami w klasie. Przejawia się to również w dostarczeniu posiłku dostosowanego do potrzeb syna. Syn otrzymuje posiłek z tego samego cateringu i może spożywać ciepły posiłek składający się z tych samych potraw co pozostali uczniowie. W poprzednim roku szkolnym organizacja dnia i tok zajęć narzucały potrzebę dostarczania ciepłego posiłku do szkoły przez rodziców. Wcześniejsza szkoła przede wszystkim nie realizowała zaleceń z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, które Zespół Orzekający z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w C. uzasadnił szczegółowo. Rodzice wskazali w tym zakresie, że ich syn nie otrzymał w szkole w C. zalecanych terapii Si i zajęć z surdopedagogiem. Również nie zapewniono mu koniecznego usprawniania ruchowego - fizjoterapii. Brak realizacji zaleceń spowodował brak postępów w rozwoju psychoruchowym syna. Realizacja tych zaleceń powinna być główną przesłanką w wyborze szkoły.Obecna szkoła odpowiada potrzebom ucznia. W ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej syn otrzymuje wsparcie w postaci indywidualnych zajęć: Si (integracji sensorycznej), terapii surdopedagogicznej, terapii logopedycznej, fizjoterapii, zajęć z psychologiem, terapię biofeedback, terapię ręki, rytmikę oraz rewalidację pedagogiczną, a także w postaci zajęć grupowych Trening Umiejętności Społecznych. Zadbano o realizację wszystkich zaleceń z orzeczenia. Rozwój syna jest ciągle stymulowany. Nauczyciele dbają o kształtowanie motywacji do nauki i rozwój zainteresowań. Poza wymienionymi terapiami syn w ramach zajęć szkolnych uczęszcza na basen (1 raz w tygodniu), gdzie odbywa indywidualną terapię w wodzie, co stanowi znaczące wsparcie dla jego rozwoju ruchowego (zwłaszcza dla jego zdeformowanej po operacji klatki piersiowej, nabywania ogólnej kondycji oraz niwelowania niskiego napięcia mięśniowego). Dużym wsparciem jest także terapii ręki, gdyż syn był porażony prawostronnie i jego umiejętności manualne są bardzo niskie.W ocenie rodziców przytoczone przesłanki wskazują jednoznacznie, że w ogólnie pojętym interesie wskazane jest aby dziecko uczęszczało do innej szkoły niż wskazana w otrzymanej informacji. Podane okoliczności są tym przypadkiem, w którym nie należy utożsamiać pojęcia "najbliższa szkoła" z geograficzną bliskością miejsca zamieszkania ucznia.W konsekwencji rodzice ponownie wnieśli o ustosunkowanie się przez organ do ich wniosku i wydanie przez organ rozstrzygnięcia dotyczącego dowozu ich syna do szkoły. Wnioskodawcy wskazali, że oczekują od organu wydania indywidualnej decyzji.W odpowiedzi Burmistrz Miasta Chojnice wystosował do wnioskodawców pismo z dnia 9 października o treści: "Podtrzymujemy dotychczasowe stanowisko wyrażone w pismach z dnia 28 sierpnia i 15 września 2025 r. w sprawie przewozu dziecka niepełnosprawnego do szkoły w roku szkolnym 2025/2026. Jednocześnie wyjaśniam, że wydanie odmowy zapewnienia przez Burmistrza dowozu dziecka do szkoły nie następuje w formie decyzji administracyjnej, od której służy odwołanie do SKO, raczej jest czynnością zakresu administracji publicznej, dotyczącej obowiązków wynikających z przepisów prawa, od której przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a termin wniesienia wynosi 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o odmowie zapewnienia dowozu. Pismo wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego skutecznie doręczono stronie w dniu 13 października 2025 r.W złożonej w dniu 8 listopada 2025 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. C. i S. C. wskazali, że poprzez złożoną skargę kwestionują rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta Chojnice z dnia 9 października 2025 r. nr WE.4464.25.2025.Skarżący opisali także przebieg sprawy odwołując się do wcześniejszych pism organu z dnia 28 sierpnia 2025 r. i 15 września 2025 r. Z uwagi na sposób, w jaki organ reagował na wniosek skarżących z dnia 28 sierpnia 2025 r. Sąd zwrócił się do skarżących o jednoznaczne potwierdzenie w związku z którym pismem organu składają skargę na czynność w przedmiocie dowodu dziecka niepełnoprawnego do szkoły. Skarżący potwierdzili, że przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie zwarte w piśmie z dnia 9 października 2025 r. nr WE.4464.25.2025. Wskazując, że poprzednie pisma maja w istocie charakter informacyjny i dopiero też w piśmie z dnia 9 października 2025 r. znalazło się pouczenie o prawie zaskarżenia czynności do sądu administracyjnego.W złożonej skardze A. C. i S. C. wnieśli o zobowiązanie Burmistrza Miasta Chojnice do zapewnienia transportu dla P. C. do Niepublicznej [...] Szkoły [...] w C. w roku szkolnym 2025/2026 ale także w latach kolejnych do końca edukacji ich syna zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie - Prawo Oświatowe, a ponadto o zwrot już poniesionych kosztów dowozu dziecka do szkoły do chwili zapewnienia transportu przez organ.W uzasadnieniu skargi, powołując się na przepis art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego skarżący zwrócili uwagę, że zadaniem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom (uczniom) zarówno bezpłatnego transportu jak i opieki w czasie przewozu. Dodatkowo rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie dowozu dzieci i uczniów niepełnosprawnych precyzuje obowiązek zapewnienia transportu do placówki odpowiedniej dla potrzeb dziecka. Ponadto, zgodnie z art. 70 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, każde dziecko ma prawo do edukacji oraz wsparcia w rozwoju, co w przypadku syna skarżących może być realizowane jedynie poprzez zapewnienie transportu do szkoły w C. Jest to bowiem najbliższa szkoła, w której realizowane są zalecenia z posiadanego orzeczenia i jest to priorytet, którym rodzice kierowali się przy wyborze szkoły.Skarżący podkreślili, że w żadnym przepisie prawnym nie jest wskazane, że to gmina określa i decyduje, do jakiej szkoły dziecko ma uczęszczać. Natomiast tak można rozumieć wskazanie szkoły, które miało miejsce w odpowiedzi organu z dnia 28 sierpnia 2025 r. O przesłankach przemawiających za wyborem konkretnej szkoły skarżący informowali w piśmie z 1 września 2025 r., gdzie dowodzili, że ten konkretny wybór nastąpił ze względu na potrzeby realizacji zaleceń dla syna, wynikających z orzeczenia nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego. Skarżący nadmienili, że syn w roku szkolnym 2024/2025 uczęszczał do szkoły wskazywanej przez organ i nie otrzymał odpowiedniego wsparcia, a zalecenia nie były realizowane. Kierując się więc dobrem dziecka skarżący podęli decyzję o zmianie szkoły. W piśmie z dnia 18 września 2025 r. skarżący szczegółowo analizowali te przesłanki.Uzasadnienie prawa do wyboru szkoły skarżący poparli przykładami wyroków sądowych. Na tej podstawie skarżący wskazali, że "najbliższą" szkołą, przedszkolem, ośrodkiem będzie tylko taka szkoła, przedszkole i ośrodek, która pozwala jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem jest najpełniej dostosowana do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka. Nie musi to być szkoła najbliższa w rozumieniu faktycznej odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu.Skarżący podkreślili, że zapewnienie transportu dla ich syna jest realizacją jego fundamentalnych praw do edukacji, bezpieczeństwa oraz pełnego uczestnictwa w życiu szkolnym. Skuteczna organizacja dowozu umożliwi mu niezakłócone korzystanie z możliwości, które szkoła w C. oferuje. Spełnienie tego obowiązku stanowi zarówno wyraz odpowiedzialności organu administracji publicznej, jak i konkretną formę wsparcia w rozwoju dziecka, która przyniesie wymierne korzyści edukacyjne, społeczne i zdrowotne.W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Chojnice wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.W uzasadnieniu skargi organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej w skrócie: "p.p.s.a") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.Organ wskazał, że skarżący o jego piśmie z dnia 28 września 2025 r., stanowiącym w ocenie organu zaskarżoną czynność i odpowiedź na wniosek, dowiedzieli się już w dniu 1 września 2025 r., a zatem mogli złożyć skargę do 1 października 2025 r. W związku z tym skarga z dnia 9 została wniesiona za późno i powinna podlegać odrzuceniu.W przypadku, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o odrzucenie skargi organ wskazał, że najbliższą szkołą w rozumieniu przepisu art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego dla P. C.jest Zespół Szkół [...] mieszczący się w C., przy ul. [...], gdyż w ocenie organu ta szkoła pozwala w pełny sposób realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Nie ma więc potrzeby dowożenia dziecka do szkoły położonej 15 km dalej.Organ zaznaczył, że zapewnia niepełnosprawnym uczniom bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do szkoły w C. To, że rodzice podjęli odmienną decyzję w zakresie wyboru szkoły, nie może to skutkować obowiązkiem Gminy do zapewnienia dowozu ich syna do tej właśnie szkoły.Zdaniem organu podobny pogląd wyraziło Ministerstwo Edukacji Narodowej w stanowisku z 1 września 2017 r., które organ zacytował:"Tak jak dotychczas gminy będą musiały zapewnić bezpłatny transport do szkół i ośrodków, opiekę w czasie przejazdu uczniom niepełnosprawnym.Bezpłatny dowóz przysługuje do:- najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego - niepełnosprawnym dzieciom: 5-letnim i 6-letnim oraz którym odroczono spełnianie obowiązku szkolnego;- najbliższej szkoły podstawowej - niepełnosprawnym uczniom: niesłyszącym, słabosłyszącym, niewidomym, słabo widzącym, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym, z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, i z niepełnosprawnościami sprzężonymi;- najbliższej szkoły ponadpodstawowej - uczniom z niepełnosprawnością ruchową, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia;- ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, który nie musi być najbliższy miejscu zamieszkania:- dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna - do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 24. rok życia;- dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim - do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą 25. rok życia.Gmina może również zorganizować bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu niepełnosprawnym dzieciom i młodzieży, odpowiednio do przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły ponadpodstawowej i ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego również w przypadkach, w których przepisy prawa oświatowego nie wskazują takiego obowiązku.W przypadku niepełnosprawnych uczniów: niesłyszących, słabosłyszących, niewidomych, słabo widzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym lub znacznym, z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera, i z niepełnosprawnościami sprzężonymi, którzy kontynuują naukę w dotychczasowych gimnazjach, gminy mają nadal obowiązek zapewnić im bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do tej szkoły."W piśmie z dnia 17 kwietnia 2026 r. wywiedzionym w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 9 kwietnia 2026 r., skarżący potwierdzili, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność Burmistrza Miasta Chojnice z dnia 9 października 2025 r., gdyż dopiero w tym piśmie zostało zawarte pouczenie o możliwości zaskarżenia czynności do sądu. Wskazane w skardze wcześniejsze pisma organu stanowią integralną część sprawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą one przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest podgląd, że odmowa zapewnienia uczniom dojazdu do placówki oświatowej jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem jest ona zaskarżalna do sądu administracyjnego (por. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 270/17; w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 775/07; w Olsztynie z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 149/08; w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 614/07 i z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 369/15).Przyjąć zatem należało, że zaskarżona w niniejszej sprawie czynność Burmistrza Miasta Chojnice z dnia 9 października 2025 r. nr WE.4464.25.2025 dotycząca odmowy zapewnienia przez gminę P. C., jako dziecku z niepełnosprawnościami, dowozu do Niepublicznej [...] Szkoły Podstawowej [...] w C. w roku szkolnym 2025/2026, podlega kognicji tut. Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.W pierwszej kolejności Sąd wskazuje ze skarga nie podlegała odrzuceniu i została złożona w terminie.Sąd podzielił stanowisko skarżących, że rzeczywistą czynnością odmowy zapewnienia dowozu ich syna do szkoły było wystosowanie do skarżących przez organ pisma w dniu 9 października 2025 r. Dostrzec należy, że ww. pismo, istotnie lakoniczne w swej treści, było jednak wydane po uprzednim wezwaniu skarżących przez organ do wykazania istnienia przesłanek natury faktycznej i prawnej świadczących o tym, że szkoła w C. nie może zapewnić ich dziecku odpowiednich metod pracy i nauki stosowanych do stopnia jego niepełnosprawności. Wskazaną czynność z dnia 9 października 2025 r. należy więc uznać za odmowę odnoszącą się konkretnie do przypadku syna skarżących, podjętą po dodatkowych wyjaśnieniach skierowanych do organu na jego wezwanie we wrześniu 2025 r., aby wykazać z jakich powodów orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego jest w pełni realizowane w szkole, do której uczęszcza dziecko w C. w roku szkolnym 2025/2026, a nie było realizowane w szkole w C., do której dziecko uczęszczało w poprzednim roku szkolnym 2024/2025. Treść wcześniejszych pism organu potwierdza, że zamysłem organu było ujęcie odpowiedzi w sposób jak najbardziej ogólny - odnoszący się do ogółu dzieci niepełnosprawnych - i jedynie informacyjne wyjaśnienie zasad, którymi gmina kieruje się przy organizacji dowozu niepełnosprawnych dzieci do szkoły. W poprzednich pismach z dnia 28 sierpnia 2025 r. i 15 września 2025 r. organ w istocie informuje bowiem, że realizuje swoje ustawowe obowiązku zapewniając dowóz uczniom niepełnosprawnym z C. do szkoły w C. W pismach tych nie ma bezpośredniego odniesienia do tego, że już na tym etapie, organ rzeczywiście podejmuje rozstrzygnięcie odmowne w indywidualnej sprawie dotyczącej P. C., którego rodzice wystąpili z określonej treści wnioskiem, to jest o zapewnienie dowozu ucznia z niepełnosprawnościami do szkoły w C., jako najbliższej w rozumieniu realizowania w niej wszystkich zaleceń z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego tego konkretnego dziecka. Tylko też w piśmie z dnia 9 października 2025 r. zawarto pouczenie o możliwości zaskarżenia czynności do sądu. Działania władzy publicznej niewątpliwe muszą być podejmowane z uwzględnieniem słusznego interesu strony i z zachowaniem zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej. Dostrzec należy, że otrzymując wniosek jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego 2025/2026 organ udzielając w dniu 28 sierpnia 2025 r. i w dniu 15 września 2025 r. wymijających odpowiedzi o charakterze ogólnym i informacyjnym, w istocie sam spowodował, że wniosek można uznać za rozpoznany poprzez stosowną czynność dopiero w dniu 9 października 2025 r.Jedynie na marginesie tej sprawy Sąd wskazuje zatem, że nawet w przypadku przyjęcia, że organ odmówił zorganizowania dowozu syna skarżących do szkoły w C., już poprzez pisma z dnia 28 września 2025 r., czy 15 września 2025 r. w obowiązującym orzecznictwie sądowym trafnie przyjmuje się, że brak pouczenia (podobnie jak pouczenie niepełne, błędne lub niejasne) powoduje, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi jest niezawinione przez stronę. W przypadku skarg na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd administracyjny po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej i rozpoznać skargę (art. 53 § 2 p.p.s.a.) Jak wskazano wyżej, takiej potrzeby w tej sprawie jednak nie było, ponieważ czynność rzeczywiście dotyczącą odmownego załatwienia wniosku skarżących wyrażała się w działaniach organu podjętych dopiero w dniu 9 października 2025 r., a nie w poprzedniej korespondencji w wnioskodawcami, którą można potraktować ewentualnie jedynie jako czynności organu mające na celu wyjaśnienie sprawy. Pismo organu z dnia 9 października 2025 r. nr WE.4464.25.2025 doręczono skutecznie stronie w dniu 13 października 2025 r. W tej sytuacji wniesienie skargi w dniu 8 listopada 2025 r. nastąpiło z zachowaniem reguły, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.Kwestie zapewnienia dowozu i finansowania dowozu dzieci niepełnosprawnych do najbliższej szkoły podstawowej regulują przepisy cyt. wcześniej ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, dalej zwanej ustawą.Wedle art. 32 ust. 6 ustawy obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego. Zgodnie natomiast z treścią art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy, obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie jej art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21 rok życia.Z przepisu art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy wynika, że gmina może realizować obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły w formie zorganizowania bezpośrednio przez gminę - we własnym zakresie - bezpłatnego transportu i opieki, albo w formie zwrotu kosztów przejazdu uczniów oraz opiekujących się nimi rodziców, gdy dowóz dziecka do szkoły zapewniają rodzice. Przy tym wybór sposobu realizacji omawianej powinności publicznoprawnej gminy jest pozostawiony rodzicom dziecka. Wyboru tego dokonuje się na etapie składanego wniosku, który precyzuje w jaki sposób wnioskodawcy oczekują realizacji obowiązku spoczywającego na gminie.Obowiązek gminy dotyczy wyłącznie zapewnienia takim dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 2662/24).W orzecznictwie sądowym (zob. wyrok NSA z 24 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 1379/23) podkreśla się, że najbliższe przedszkole lub szkoła, to placówka pozwalająca w najwyższym stopniu realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem najpełniej dostosowana do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka oraz posiadająca warunki umożliwiające prawidłowe kształcenie i rehabilitację dzieci z rozpoznanym rodzajem niepełnosprawności. Ten element powinien być oceniany indywidualnie w odniesieniu do treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego zaleceń, o charakterze quasi-opinii biegłych, nie może modyfikować organ reprezentujący gminę, ani też orzekający w takiej sprawie sąd administracyjny. Nie musi to być szkoła najbliższa w rozumieniu faktycznej (geograficznej) odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Za najbliższą jednostkę, o której mowa w art. 32 ust. 6 ustawy uznać należy szkołę znajdujące się na terenie innej gminy, a nawet powiatu lub województwa, jeżeli na terenie gminy, w której dziecko niepełnosprawne mieszka, w najbliższej geograficznie odległości nie byłoby placówki zapewniającej dziecku niepełnosprawnemu realizację w pełni zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego dotyczących jego wychowania i kształcenia, wydanych z uwagi na stwierdzone niepełnosprawności dziecka. Warunkiem takiego zastosowania powołanego przepisu jest to, aby w bliższej odległości nie było placówki (przedszkola) zapewniającej dziecku niepełnosprawnemu w sposób najpełniejszy realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (wyrok NSA z 28 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 831/23). Tym samym szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie najbliższą w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy. Zwrócić też należy uwagę, że odbiorcą uprawnień określonych w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy są dzieci niepełnosprawne, zatem ocena w zakresie istnienia podstaw do wnioskowanego bezpłatnego zorganizowania transportu i opieki w czasie przewozu dzieci do placówek oświatowych powinna być dokonywana w sposób szczególnie wnikliwy z wykorzystaniem wiedzy fachowej (por. wyrok NSA z 22 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 367/23).Podkreślenia również wymaga, że zaskarżony akt nie jest formą załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej, do której miałyby zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej jako: k.p.a.). Do tego rodzaju niedecyzyjnych czynności organów administracji publicznej nie stosuje się przepisów k.p.a. Jednakże brak sformalizowanych reguł postępowania wiążącego się z zasadami zapewnienia dowozu niepełnosprawnego ucznia do szkoły, nie oznacza, że odmowa dokonania tej czynności może nastąpić bez szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny wszystkich istotnych jej okoliczności. Reguły te w ocenie Sądu nie zostały zachowane przez organ, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik podjętej czynności.W ocenie Sądu reguły, jakie powinny charakteryzować działania organu w rozpoznawanej sprawie wynikają z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483, z późn. zm. - dalej jako Konstytucja RP), a przede wszystkim z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz ogólnej zasady związania organów administracji prawem (art. 7 Konstytucji RP). Z tego punktu widzenia w postępowaniu, w którym odmówiono dowozu ucznia niepełnosprawnego do szkoły powinny być zapewnione podstawowe, wynikające z zasady demokratycznego państwa prawnego: zasady prawdy obiektywnej, interesu społecznego, słusznego interesu obywateli, a także wysłuchania. Wyrażają one wartości ogólne dla całego systemu prawa, a zatem wartości, na których opiera się cały porządek prawny, a w rezultacie powinny być realizowane we wszystkich postępowaniach prowadzonych przez organy administracji publicznej z udziałem podmiotów zewnętrznych (podobnie, choć w innej rodzajowo sprawie, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1865/23). Obowiązek działania na podstawie prawa stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek odpowiedniego uzasadnienia faktycznego i prawnego ich rozstrzygnięć. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale bez jego uzasadnienia noszą znamiona arbitralności i nie poddają się kontroli sądowej. Jako takie nie mogą być uznane za zgodne z prawem.Ponadto zgodnie z treścią przepisu art. 127 ust. 1 ustawy, kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież niepełnosprawne, niedostosowane społecznie i zagrożone niedostosowaniem społecznym, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Rozporządzenie z 7 września 2017 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2061 - dalej jako rozporządzenie), obecnie zastąpione rozporządzeniem o tym samym tytule z 2 marca 2026 r. - Dz. U. z 2026 r., poz. 428, wydane na podstawie art. 127 ust. 18 ustawy, wymienia jako jeden z aktów indywidualnych wydawanych przez zespoły w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych właśnie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. W art. 127 ust. 10 zdanie drugie ustawy, przewiduje się wymaganie określenia w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego zalecanej formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia niepełnosprawności intelektualnej. Oznacza to znaczne rozbudowanie - w stosunku do ogólnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego - sentencji (części dyspozytywnej) orzeczenia, która nie ogranicza się jedynie do przyznania lub odmowy przyznania świadczenia administracyjnego, ale również kształtuje zakres i charakter tegoż świadczenia. Wskazane w nim zalecenie nie są zatem sugestią ale wiążą organy prowadzące oraz organy szkół i placówek oświatowych i wychowawczych.Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że przy dokonywaniu zaskarżonej czynności organ dysponował orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego P. C. Orzeczenie to zostało przedstawione organowi przy piśmie skarżących z dnia 18 września 2025 r., stanowiącego ich odpowiedź na wezwanie organu, że jeżeli są powody do uznania, że szkoła w C. nie jest szkołą najbliższą w rozumieniu ustawy, to prosi o ich przedstawienie.Z treści orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że P. C., syn skarżących jest dzieckiem z niepełnosprawnością sprzężoną, niepełnosprawnym intelektualnie w stopniu umiarkowanym, słabosłyszącym, niepełnosprawnym ruchowo. W orzeczeniu tym szczegółowo określono zalecane warunki i formy wsparcia umożliwiającego realizację indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz zalecane cele rozwojowe i terapeutyczne, w ramach zaleceń objętych ww. orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego z uwzględnieniem specyfiki funkcjonowania osoby z niepełnosprawnością. W szczególności uwadze należy więc poddać treść zaleceń, gdzie wskazano, że konieczne jest m.in. zapewnienie zajęć rewalidacyjnych z zakresu usprawniania ruchowego – fizjoterapii, a w ramach pomocy psychologiczno – pedagogicznej należy objąć ucznia terapię logopedyczną, terapią SI, zajęciami z surdopedagogiem.Organ powinien był zwrócić się do obu placówek (w C. i w C.), celem ustalenia, która z placówek oświatowych jest tzw. szkołą najbliższą, tj. spełniającą najpełniej wszystkie zalecenia zawarte w ww. orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżących. W tym celu winien był ustalić oraz porównać formy i warunki wsparcia realizowane w szkole w C., do której syn skarżących uczęszcza w roku szkolnym 2025/2026, z tymi realizowanymi w szkole w C., do której uczęszczał w roku szkolnym 2024/2025. Winien je zestawić z sobą i skonfrontować, by ocenić, która z placówek najpełniej realizuje to orzeczenie. Tego zaniechał.W tym kontekście organ winien w szczególności wziąć pod uwagę twierdzenia skarżących, że w Szkole w C. nie były realizowane z ich synem takie konieczne i wynikające z orzeczenia zalecenia jak choćby terapia SI i zajęcia z surdopedagogiem. W tej sprawie ustalenie, czy szkoła może zrealizować zalecenia nie powinno być rozważne abstrakcyjnie przez organ, przy możliwości łatwego ustalenia w tej konkretnej szkole, którą organ uznaje za "najbliższą" i do której dziecko już uczęszczało w poprzednim roku szkolnym, czy tego rodzaju zajęcia wskazane w zaleceniach realizowano w toku kształcenia P. C. w tej szkole. Jeżeli nie były w toku kształcenia realizowane, a takie możliwości zapewnia szkoła w C., szkoła w C. nie będzie mogła być uznana za najbliższą dla ucznia w rozumieniu ustawy Prawo oświatowe.Organ winien nie tylko porównać możliwości terapeutyczno-edukacyjnych obu placówek (tak z sobą jak i w zestawieniu z orzeczeniem) ale wziąć pod uwagę także to, jak ich realizacja wpłynęła na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne syna skarżących. W ocenie Sądu, ze względu na specyfikę sprawy, w której dobrem prawnie chronionym jest dobro niepełnosprawnego dziecka, ustaleń i ocen nie można ograniczyć tylko do hipotetycznego stwierdzenia, że placówka w C. jest w stanie realizować zalecenia wynikające z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Ze względu na dobro dziecka niepełnosprawnego musi być uwzględnione także to, która z placówek najpełniej dostosowała się do zdolności i możliwości syna skarżących. Innymi słowy, w realiach rozpoznawanej sprawy, muszą być wzięte pod uwagę także wyniki realizacji zaleceń z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego i porównanie osiągniętych efektów w obu placówkach.W tych okolicznościach za arbitralne i niepoparte jakimikolwiek ustaleniami faktycznymi należy uznać wskazanie organu - wprost wyrażone też dopiero w odpowiedzi na skargę - że w jego ocenie najbliższą szkołą w rozumieniu przepisu art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego dla P. C. jest Zespół Szkół [...] mieszczący się w C., przy ul. [...], gdyż w ocenie organu ta szkoła pozwala w pełny sposób realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Organ pomimo, że sam wezwał wnioskodawców o wskazanie powodów, dlaczego szkoła w C. nie jest szkoła najbliższą w rozumieniu ustawy, następnie tych argumentów w ogóle nie rozważył. Przekonanie organu, że szkoła w C. pozwala w pełny sposób realizować zalecenia, nie może być dowolne, ale powinno się rzeczywiście do tych zleceń odnosić i opierać na materiale. zebranym w roku czynności wyjaśniających Tymczasem pomimo przedstawienia organowi treści orzeczenia oraz wskazania przez rodziców, jakie konkretnie zalecenia nie były realizowane w szkole w C., a realizowane są w nowej szkole w C., z bardzo też pozytywnym skutkiem dla rozwoju i wyników dziecka, organ nie rozważył tej argumentacji i nie wyjaśnił okoliczności faktycznych tej sprawy.Dowolne jest również wskazanie przez organ na etapie odpowiedzi na skargę, że nie może brać odpowiedzialności za to, że rodzice podjęli odmienną decyzję niż to, aby dziecko uczęszczało do szkoły w C., gdzie gmina zapewniłaby na pewno dowóz i opiekę. Sąd zwraca uwagę, że rodzice podkreślali w tym zakresie, że kierowali się przy zmianie szkoły właśnie opinią specjalistów, wyrażoną w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego ich syna, które wskazuje, jakie zajęcia powinien mieć zapewnione w szkole, których nie miał w szkole w C., gdy do niej uczęszczał. Jak wskazano wyżej, okoliczności tego jak wyglądał tok nauczenia P. C. w szkole w C. i czy korzystał w tej szkole m.in. z terapii SI i pomocy surdopedagoga nie zostały w ogóle wyjaśnione. Organ nie pochylił się też nad tym, czy i jaki wpływ na rozwój psychofizyczny dziecka, na uzyskanie przez nie pozytywnych efektów terapeutycznych i edukacyjnych, miała zmiana szkoły po roku szkolnym 2024/2025. Organ wadliwie zignorował te okoliczności.Jak wynika z akt sprawy, organ nie podjął żadnych czynności w celu zweryfikowania wyjaśnień skarżących i nie pozyskał żadnych materiałów, które były w tej sprawie konieczne dla dokonania wymaganych prawem ustaleń i prawidłowej oceny wniosku skarżących.Zaskarżony akt jest zatem arbitralny i dowolny, w tym nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia, z jakich względów organ uznał, że najbliższa szkołą dla P. C., poza kryterium geograficznym, jest Zespół Szkół [...] w C.. Organ wskazuje, że szkoła w C. jest najbliższą szkołą, która "pozwala w pełny sposób realizować zalecania zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego". Nie przedstawia na to żadnych dowodów i dostatecznej argumentacji. Z tego powodu przedwcześnie odmówiono skarżącym zorganizowania dowozu ich syna do szkoły w C. w roku szkolnym 2025/2026.Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wskazania wynikające wprost z niniejszego wyroku. Rolą organu będzie w szczególności: uzyskanie szczegółowej informacji o możliwości realizacji wszystkich zaleceń i wskazań wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżących w obu placówkach. Dopiero tego rodzaju ustalenia i porównania będą mogły stanowić podstawę oceny, która z placówek jest "najbliższą" w rozumieniu art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy. Organ powinien przy tym pamiętać, że w przypadku dziecka niepełnosprawnego istotnym elementem wpływającym na wybór szkoły przez rodzica jest poczucie jego bezpieczeństwa, dostępność form rehabilitacji i terapii (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 852/25). Wskazać należy, że wniosek skarżących złożony do organu dotyczył wyłącznie roku szkolnego 2025/2026 i określonej wybranej przez wnioskodawców wybranej formy realizacji obowiązku gminy zapewnienia niepełnosprawnemu dziecku dowozu do najbliższej szkoły. Odnosząc się do postulatów skargi wyjaśnienia więc wymaga, że wskazana czynność nie dotyczyła kolejnych lat następujących po roku szkolnym 2025/2026, gdzie ewentualnie mogą być dopiero złożone kolejne wnioski, co pozostaje poza zakresem tej sprawy. Niewątpliwe jednak materiał dowodowy jaki powinien być zebrany przez organ w tej sprawie, dotyczy przedmiotu jaki miałby w oczywisty sposób znaczenie także dla ewentualnych przyszłych ocen realizacji zaleceń o potrzebie kształcenia specjalnego P. C. w poszczególnych szkołach do jakich uczęszczał. Jak wskazano wyżej, takich ustaleń jak na razie nie poczyniono.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku, stwierdzając bezskuteczność czynności.O zwrocie kosztów postępowania orzeczono jak w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada wysokości uiszczonego od skargi wpisu sądowego, który solidarnie obciążał skarżących.Wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych.. Zasądzona kwota odpowiada wysokości uiszczonego od skargi wpisu sądowego, który solidarnie obciążał skarżących.Wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych.