Wyrok - III SA/Gd 88/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik Protokolant: Sekretarz sądowy Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2025 r., nr SKO Gd/4452/25 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku zawiadomienia o zaległościachOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik Protokolant: Sekretarz sądowy Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2025 r., nr SKO Gd/4452/25 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku zawiadomienia o zaległościach
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Alina Dominiak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
R. T. (zwany dalej także "skarżącym", "stroną") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku zawiadomienia o zaległościach w opłatach za lokal mieszkalny.W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:W lutym 2024 r. [...] Centrum Świadczeń pozyskało informację z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, że pobierająca dodatek mieszkaniowy L. B. posiada zaległości w opłatach za mieszkanie.W okresie od czerwca 2024 r. do maja 2025 r. [...] Centrum Świadczeń prowadziło korespondencję z Przedsiębiorstwem Usługowym E. R. T. - zarządcą nieruchomości, w celu ustalenia czy w okresie pobierania dodatku mieszkaniowego, przyznanego decyzją nr GCŚ/DPM/001S82/DM/04/2023 na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2023 r. oraz decyzją nr GCŚ/DPM/005741/DM/09/2023 na okres od 1 września 2023 r. do 29 lutego 2024 r. występowały zaległości w opłatach bieżących, obejmujące 2 pełne miesiące.W odpowiedzi z dnia 26 maja 2025 r. R. T. (zarządca nieruchomości) poinformował, że w jego opinii L. B. nie posiadała zaległości w opłatach obejmujących 2 pełne miesiące. Do pisma załączono zestawienie należności i wpłat z tytułu opłat za lokal.Po przeprowadzeniu własnej analizy ww. zestawienia organ stanął na stanowisku, że w okresie wypłaty dodatku mieszkaniowego wielokrotnie występowały zaległości obejmujące okres 2 pełnych miesięcy. W związku z tym, pismem z dnia 11 czerwca 2025 r. organ wezwał Przedsiębiorstwo Usługowe E. (zarządcę nieruchomości) do zwrotu wypłaconych dodatków mieszkaniowych za okres od 1 marca do 31 sierpnia 2023 r. w kwocie 2.661,36 zł oraz za okres od 1 września 2023 r. do 29 lutego 2024 r. w kwocie 2.508,48 zł. Zarządca nieruchomości nie dokonał zwrotu wymienionych dodatków mieszkaniowych.Pismem z dnia 11 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta Gdańska zawiadomił Przedsiębiorstwo Usługowe E. o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.Pismem z dnia 9 lipca 2025 r., reprezentowany przez pełnomocnika, R. T. wniósł o ponowne rozważenie sprawy oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego wskazując, że w przedmiotowych okresach zaległości w płatnościach L. B. na rzecz wspólnoty mieszkaniowej nie osiągnęły wysokości dwóch pełnych okresów płatności, rozumianych jako suma dwóch kolejnych pełnych czynszów, bez odjęcia kwoty dodatku.Decyzją z dnia 8 września 2025 r. (nr GCŚ/DPM/000001/DM_ZK/09/2025) Prezydent Miasta Gdańska – działając na podstawie art. 104, art. 189b i art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - zwanej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 8 ust. 4, art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1335 - zwanej w skrócie: "u.d.m.") - nałożył na R. T., prowadzącego Przedsiębiorstwo Usługowe E. R. T., administracyjną karę pieniężną w wysokości 500 zł za niewykonanie obowiązku zawiadomienia [...] Centrum Świadczeń o zaległościach L. B. w opłatach za lokal mieszkalny przy ul. [...] w G.W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że naruszenie obowiązku zawiadamiania o zaległościach w opłatach bieżących za lokal miało miejsce w okresie realizacji dwóch decyzji przyznających dodatek mieszkaniowy w kolejnych okresach. Korespondencja w sprawie zaległości świadczeniobiorcy dodatku mieszkaniowego trwała od czerwca 2024 r. do maja 2025 r. Pomimo poinformowania strony o sposobie interpretacji pojęcie "zaległości obejmujących 2 pełne miesiące" przez organ wypłacający dodatki mieszkaniowe, strona nie poinformowała o zaległościach w opłacaniu czynszu przez L. B. Interpretacja zarządcy nieruchomości zawartego w przepisie art. 8 ust. 4 u.d.m. pojęcia "zaległości za pełne 2 miesiące" jest -zdaniem organu - błędna.Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie i doktrynie, zgodnie z którymi ratio legis dodatku mieszkaniowego polega na współuczestnictwie świadczeniobiorcy w ponoszeniu bieżących kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego polegającym na ponoszeniu i uiszczaniu przez niego pozostałej (poza dodatkiem mieszkaniowym) części opłat związanych z utrzymaniem lokalu. W wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 75/11) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Istotą dodatku mieszkaniowego przewidzianego przez ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest partycypowanie organów administracji publicznej w ponoszeniu kosztów związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez osoby posiadające do niego tytuł prawny, które jednak we własnym zakresie nie są w stanie sprostać ponoszeniu wydatków związanych z jego utrzymaniem. Oznacza to, że dodatki mieszkaniowe stanowią formę pomocy Państwa dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, przy czym osoby te muszą partycypować (współdziałać) w przezwyciężaniu swej trudnej sytuacji. Konsekwencją tego jest okoliczność, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy musi ponosić i uiszczać pozostałą (poza tym dodatkiem) część opłat związanych z utrzymaniem lokalu. Jeżeli tego nie czyni dodatek musi być wstrzymany. Stanowi o tym art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, będący materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym przepisem w wypadku stwierdzenia, że osoba której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Zadaniem zaś organu przyznającego dodatek mieszkaniowy jest zweryfikowanie informacji zarządcy budynku, w tym w szczególności ustalenie, czy zgłoszona zaległość ma charakter bieżący, tzn. czy dotyczy zaległości powstałych w okresie obowiązywania decyzji uprawniającej do dodatku mieszkaniowego, którego wstrzymanie wypłaty ma nastąpić. Przy czym dla wstrzymania takiego dodatku nie ma znaczenia wysokość ogólnej zaległości wobec spółdzielni mieszkaniowej, natomiast istotne jest, czy zaległość ta dotyczy należności bieżących".Powołując się na stanowisko doktryny organ wskazał, że: "Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na podstawie decyzji administracyjnej za ściśle wskazany okres (art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Założeniem tej instytucji jest również to, że wypłacany jest on osobom, które nie zalegają z uiszczaniem należności czynszowych (por. art. 7 ust. 11, art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Zarządca domu jest zobowiązany zaliczyć dodatek mieszkaniowy na poczet przysługujących lub rozliczanych za jego pośrednictwem należności za zajmowany lokal mieszkalny (art. 8 ust 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Innymi słowy, dodatek mieszkaniowy nie może być zaliczony dowolnie na długi najdawniej wymagalne, co byłoby sprzeczne właśnie z ratio legis tej instytucji prawnej, a powinien zostać zaliczony wyłącznie na poczet należności za okres konkretnie oznaczony w decyzji przyznającej takie świadczenie" (R. Dziczek [w:] Komentarz do ustawy o dodatkach mieszkaniowych [w:] Ochrona praw lokatorów. Dodatki mieszkaniowe. Komentarz, wyd. IX, LEX/el. 2025, art. 8).Rozpatrując przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej organ nie znalazł podstaw do ich zastosowania w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że podmiot, na który nałożono karę administracyjną nie zaprzestał naruszania prawa, bowiem nie zwrócił kwot wypłaconych L. B. dodatków mieszkaniowych. Ponadto z posiadanych przez organ informacji wynika, że nienależnie wypłacono dodatek mieszkaniowy L. B., z uwagi na zaległości w opłatach za lokal również w okresie od 1 marca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r., przyznanych decyzją nr GCŚ/DPM/001514/DM/03/2024 z dnia 28 marca 2024 r. Organ podkreślił, że administrator nieruchomości jest każdorazowo powiadamiany w informacji o przyznanych dodatkach mieszkaniowych o obowiązku zgłaszania do [...] Centrum Świadczeń zaległości w opłatach za lokal oraz o konsekwencjach wynikających z niepowiadomienia organu wypłacającego dodatek mieszkaniowy. Na zarządcy nieruchomości jako podmiotu profesjonalnie zajmującego się obsługą nieruchomości spoczywa obowiązek prawidłowego i terminowego realizowania obowiązków nałożonych powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie można zatem uznać, że w sprawie waga naruszenia prawa jest znikoma.W wyniku rozpatrzenia odwołania R. T., zaskarżoną decyzją z dnia 8 grudnia 2025 r. (nr SKO Gd/4452/25) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało pierwszoinstancyjną decyzję w mocy.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 8 ust. 4 u.d.m., z którego wynika, iż zarządca budynku albo inna osoba uprawniona do pobierania należności za lokal mieszkalny zawiadamia organ przyznający dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych zaległości. W przypadku niedopełnienia tego obowiązku zarządca budynku albo inna osoba uprawniona do pobierania należności za lokale mieszkalne zwraca organowi przyznającemu dodatek mieszkaniowy kwoty dodatków wypłaconych za miesiące, w których występowały zaległości w tych opłatach. Zarządca budynku albo inna osoba uprawniona do pobierania należności za lokal mieszkalny zwraca organowi te kwoty w terminie kolejnych 2 miesięcy, jeżeli gospodarstwo domowe, któremu przyznano dodatek mieszkaniowy, nie uiści zaległych opłat w terminie miesiąca od powstania obowiązku zawiadomienia organu o powstaniu zaległości. Jeżeli ryczałt na zakup opału był wypłacany zarządcy budynku albo innej osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny, na których spoczywa obowiązek powiadamiania organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości w opłatach, zarządca budynku albo inna osoba uprawniona do pobierania należności za lokal mieszkalny zwraca także nienależnie wypłacony ryczałt.Z art. 8a u.d.m. wynika zaś, że w przypadku niewykonania obowiązku zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o którym mowa w art. 8 ust. 4, organ uprawniony do przyznania dodatku mieszkaniowego nakłada w drodze decyzji na zarządcę budynku albo inną osobę uprawnioną do pobierania należności za lokal mieszkalny karę pieniężną w wysokości 500 zł. Taką karę administracyjną zastosował organ I instancji wobec strony.Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2016 r. (sygn. akt I OSK 240/15) wskazał, że stwierdzenie w myśl art. 8 ust. 4 u.d.m., iż osoba której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny następuje na podstawie przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, które nie może ograniczać się wyłącznie do odnotowania informacji pochodzącej od podmiotu pobierającego należności za lokale mieszkalne o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 ww. ustawy, obejmujących pełne 2 miesiące.W niniejszym przypadku organ I instancji zebrał materiał dowodowy wystarczający do oceny stanu faktycznego sprawy i we własnym zakresie na jego podstawie ustalił, że L. B. w kilku okresach przyznania jej dodatku mieszkaniowego - np. od 1 marca do 31 sierpnia 2023 r. zalegała z opłatami na kwotę 2.661,36 zł, co oznacza, iż jej zadłużenie z tego tytułu wynosiło ponad dwukrotność wskazanej opłaty.W tej sytuacji odwołujący się winien zawiadomić o tym fakcie organ I instancji a tego nie uczynił stojąc na stanowisku, że zaległości te nie przekraczają wysokości dwumiesięcznej opłaty. Organ odwoławczy wyjaśnił, że L. B. winna wpłacać na poczet opłaty należność po odliczeniu przyznanego jej dodatku mieszkaniowego.Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że stanowisko odwołującego się nie może zostać uwzględnione. Nie przyjął on bowiem do wiadomości co oznacza dwumiesięczna zaległość L. B. w opłatach za lokal i faktycznie nie zawiadomił o tym fakcie organu I instancji.Zdaniem Kolegium administracyjna kara pieniężna została nałożona zasadnie. Organ I instancji nakładając tę karę rozważył dyspozycję art. 189f k.p.a. Naruszenie prawa nie było znikome i mimo informacji o tym co oznacza "zaległość obejmująca dwa pełne miesiące" skarżący nie przyjął jej do wiadomości. Zmusiło to organ I instancji do wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto, skarżący nie zaprzestał naruszenia prawa, bo nie zwrócił nienależnie wypłaconego dodatku mieszkaniowego.Kolegium wyjaśniło, że strona, jako administrator wspólnoty mieszkaniowej, wykonuje obowiązki względem wspólnoty. Jest przy tym każdorazowo informowany o przyznanych dodatkach mieszkaniowych. Należy przyjąć również, że to na konto Wspólnoty a nie odwołującego się wpływają dodatki mieszkaniowe i ustalone opłaty za lokale mieszkalne. Odwołujący się jako administrator zarządza jednak poborem opłat. Skoro przyznany dodatek mieszkaniowy wpłacany na konto Wspólnoty organ I instancji uznał za nienależny, to odwołujący się - a nie Wspólnota - winien zwróć z jej rachunku kwotę przyznanego dodatku mieszkaniowego. Taki obowiązek wynika z powołanego art. 8a u.d.m.R. T. zaskarżył ww. decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych, zarzucając naruszenie przepisów:1) postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik, tj.:a) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska w mocy, podczas gdy decyzja ta winna zostać uchylona a postępowanie administracyjne umorzone;b) art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. - poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, a także poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie;2) prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 4 i art. 8a u.d.m. - poprzez przyjęcie, że skarżący naruszył obowiązek zawiadomienia organu o zaległościach w płatnościach za lokal mieszkalny przy ul. [...] w G., podczas gdy:i) skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do pobierania dodatku mieszkaniowego przyznanego L. B., a podmiotem tym jest Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w G.,ii) obowiązek zawiadomienia organu nie powstał, albowiem zaległość L. B. w zapłacie opłaty za lokal mieszkalny nie przekroczyła w spornym okresie dwóch pełnych okresów płatności,iii) brak zwrotu dodatku mieszkaniowego nie stanowi podstawy do nałożenia kary pieniężnej za brak zawiadomienia organu o zaległości w opłatach za lokal mieszkalny.W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja Kolegium została skierowana do niewłaściwego podmiotu, jak również nie zaistniały przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w świetle art. 8 ust. 4 i art. 8a ust. 1 u.d.m.Skarżący nie powinien być adresatem decyzji, albowiem zgodnie z art. 8 ust. 4 u.d.m. obowiązek zawiadomienia obciąża zarządcę lub inny podmiot, który jest uprawniony do pobierania należności za lokal mieszkalny. Skarżący nie jest ani zarządcą w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomości ani podmiotem uprawnionym do pobierania należności za lokal mieszkalny, w tym dodatku mieszkaniowego przyznanego L. B., co zostało wprost przyznane przez Kolegium w zaskarżonej decyzji. Wszelkie opłaty za lokal, w tym również dodatek mieszkaniowy jest bowiem wpłacany na rachunek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w G. a nie na rachunek skarżącego, jako administratora. Skarżący jako administrator nie jest uprawniony również do podjęcia decyzji o zwrocie dodatku mieszkaniowego.Skarżący wskazał, że kara administracyjna może zostać nałożona przez organ jedynie w ściśle określonym w art. 8a ust. 1 u.d.m. przypadku. Do przesłanek tych nie należy brak zwrotu przez skarżącego dodatku mieszkaniowego. Jest to osobna merytorycznie sprawa natury cywilnoprawnej. Organ nie powinien natomiast niejako wymuszać karą pieniężną zwrot dodatku mieszkaniowego od skarżącego. W tym bowiem celu organ winien skierować przeciwko właściwemu podmiotowi powództwa o zapłatę.Nie może stanowić również uzasadnienia do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy fakt, że skarżący nie przyjął do wiadomości stanowiska Prezydenta Miasta Gdańska. Kwestionowanie bowiem decyzji organu stanowi prawo każdego podmiotu, którego decyzja dotyczy i samo w sobie kwestionowanie stanowiska organu nie może stanowić wystraczającej podstawy do utrzymania kary pieniężnej w mocy.Skarżący zakwestionował również, aby zaistniały przesłanki do obowiązku zawiadomienia organu o zaległościach w płatnościach względem wspólnoty mieszkaniowej, które przekraczałyby kwotę dwóch pełnych okresów płatności. Skarżący wprawdzie nie kwestionuje faktu, że L. B. w okresach objętych postępowaniem administracyjnym nie regulowała względem wspólnoty mieszkaniowej należności związanych z kosztami zarządu nieruchomością wspólną, opłatami indywidualnymi oraz funduszem remontowym w pełnej wysokości. Wpłaty te jednak były na bieżąco, w sposób nieregularny dokonywane, co powodowało, że w ciągu miesiąca zaległość malała. Z wyliczeń dokonanych przez skarżącego wynika, że w powyższych okresach zaległości w płatnościach nie osiągnęły wysokości dwóch pełnych okresów płatności. Skarżący nie podziela stanowiska, jakoby dwa pełne okresy płatności należało liczyć po odjęciu dodatku mieszkaniowego. Nie wynika to bowiem z przepisu prawa, na podstawie którego nałożona została kara pieniężna.Po przytoczeniu treści art. 8 i art. 8a ust. 1 u.d.m. skarżący stanął na stanowisku, że w związku z faktem, iż L. B. dokonywała na bieżąco wpłat na poczet opłat za lokal, w żadnym momencie spornego okresu, którego decyzja dotyczy, nie powstał obowiązek zawiadomienia organu o zaległościach w płatności, albowiem w okresie objętym postępowaniem, zaległości te nie przekroczyły dwóch pełnych okresów płatności. Cytowane przepisy ustawy należy rozumieć w ten sposób, że dwa pełne okresy płatności oznaczają sumę dwóch kolejnych pełnych czynszów, bez odjęcia kwoty dodatku mieszkaniowego.Skarżący zarzucił, że przepis sankcjonujący odnosi się do dwóch pełnych okresów płatności. Nie wskazuje natomiast, że od należnej od uprawnionego kwoty za dwa pełne okresy płatności odejmuje się kwotę należnego dodatku mieszkaniowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepisy stanowiące podstawę do wymierzenia kary należy wykładać ściśle. Niewłaściwe jest natomiast dokonywanie ich wykładni rozszerzająco, na niekorzyść podmiotu, którego postępowanie dotyczy. Zatem stanowisko organu, jakoby termin "dwóch pełnych miesięcy" obejmuje zaległości w płatnościach, które mieszkaniec winien wnieść we własnym zakresie nie wynika z przedmiotowej ustawy i stanowi wykładnię rozszerzającą jej przepisów, która w tym wypadku nie jest uprawniona.Kolegium w żadnej mierze nie odniosło się do zarzutu, że organ nie dokonywał wypłat dodatku mieszkaniowego regularnie, co miesiąc, co również wpływało na powstanie zaległości w płatnościach za lokal L. B. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej.Nie bez znaczenia w sprawie winien być też fakt, że L. B. na bieżąco, w miarę możliwości dokonywała wpłat na poczet należności względem Wspólnoty, w ten sposób, iż wprawdzie nie pokrywały one należności względem Wspólnoty Mieszkaniowej w całości, lecz nie przekroczyły w spornym okresie należności za dwa pełne okresy płatności. Ponadto wpłaty były dokonywane z taką częstotliwością, że powodowały uregulowanie zaległości w terminie miesiąca. Szczegółowe wpływy z tego tytułu skarżący przedstawił organowi w toku postępowania, z rozróżnieniem wpływów z tytułu dodatku mieszkaniowego.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie w całości. Zdaniem organu odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że L. B. zalegała z opłatą za czynsz zajmowanego lokalu mieszkalnego (posiada uprawnienia tylko do jednego lokalu) i w związku z tym skarżący winien o tym fakcie poinformować organ I instancji z racji przyznania jej dodatku mieszkaniowego. Skarżący, jako administrator Wspólnoty Mieszkaniowej, wykonuje względem niej obowiązki dotyczące m.in. ustaleń, kto zalega z opłatami czynszowymi i w jakiej wysokości, i kierowania do tych osób wezwań do zapłaty. Istotnym jest, że skarżący był przy tym każdorazowo informowany o przyznanych przez organ I instancji dodatkach mieszkaniowych, w tym przyznanych L. B. Wbrew temu co zarzuca skarżący, to on a nie Wspólnota Mieszkaniowa jest stroną kwestionowanej decyzji. Wspólnota Mieszkaniowa nie prowadzi rachunków wpłat każdego ze swoich mieszkańców, bo ten zakres prac należy do skarżącego. Po to Wspólnota Mieszkaniowa zatrudniła skarżącego, by zajmował się m.in. takimi właśnie sprawami. Z przepisu art. 8a u.d.m. wynika jednoznacznie, że karę w wysokości 500 zł nakłada się na zarządcę albo inną osobę uprawnioną do pobierania należności za lokal mieszkalny, a w niniejszym przypadku taką osobą jest właśnie skarżący. Nie jest przy tym istotne, że dodatki mieszkaniowe nie wpływały regularnie co miesiąc, co wpływało na powstanie po stronie L. B. zaległości w czynszu. Organ I instancji brał pod uwagę - ustalając powstanie zaległości czynszowych powyżej 2-miesięcznego czynszu - informacje uzyskane od skarżącego i na ich podstawie prowadził swoje ustalenia. Skarżący mimo pouczeń organu I instancji nie przyjął do wiadomości co oznacza dwumiesięczna zaległość L. B. w opłatach czynszowych i - jak wynika z jego stanowiska - tych informacji nie wykorzystywał.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia i co do zasady na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku natomiast braku podstaw do jej uwzględnienia skarga podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 8 września 2025 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł za niewykonanie obowiązku zawiadomienia [...] Centrum Świadczeń o zaległościach L. B. w opłatach za lokal mieszkalny przy ul. [...] w G.Materialnoprawną podstawę wydania przez organy decyzji w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1335 – dalej w skrócie jako: "u.d.m."), a w szczególności art. 8a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 4 zd. 1 tej ustawy.Stosownie do treści art. 8a ust. 1 u.d.m. w przypadku niewykonania obowiązku zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o którym mowa w art. 8 ust. 4, organ uprawniony do przyznania dodatku mieszkaniowego nakłada w drodze decyzji na zarządcę budynku albo inną osobę uprawnioną do pobierania należności za lokal mieszkalny karę pieniężną w wysokości 500 zł.W myśl natomiast art. 8 ust. 4 u.d.m. zarządca budynku albo inna osoba uprawniona do pobierania należności za lokal mieszkalny zawiadamia organ przyznający dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych zaległości.Za zaległość, o której mowa w art. 7 ust. 11 u.d.m. - biorąc pod uwagę treść tego przepisu - należy uznać sytuację, gdy osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny.W ocenie Sądu oczywistym być musi, że w przypadku osoby będącej beneficjentem dodatku mieszkaniowego jako "należność za zajmowany lokal mieszkalny" przyjąć należy pozostającą każdorazowo do zapłaty kwotę pieniężną, będącą różnicą pomiędzy wysokością przyznanej w danym miesiącu beneficjentowi pomocy w formie dodatku mieszkaniowego a wysokością obowiązujących w danym miesiącu opłat za lokal.Zaznaczenia wymaga, że istotą dodatku mieszkaniowego jest partycypowanie organów administracji publicznej w ponoszeniu kosztów związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez osoby posiadające do niego tytuł prawny, które jednak we własnym zakresie nie są w stanie pokryć wydatków związanych z utrzymaniem lokalu zamieszkania. Oznacza to, że dodatki mieszkaniowe stanowią formę pomocy Państwa dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, przy czym osoby korzystające z takiej pomocy zobowiązane pozostają do partycypacji i współdziałania z organem pomocy w przezwyciężaniu swej trudnej sytuacji. Konsekwencją tego musi być uznanie, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy musi każdorazowo ponosić i uiszczać pozostałą (poza przyznanym dodatkiem) część opłat związanych z utrzymaniem lokalu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 379/21).Mając powyższe na uwadze należy zatem przyjąć, że użyty przez ustawodawcę w art. 8 ust. 4 u.d.m. zwrot "wystąpienie zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące", oznacza nieregulowanie na bieżąco przez beneficjenta przyznanej w formie dodatku mieszkaniowego pomocy pozostających do zapłaty należności za zajmowany lokal w pełnej (całkowitej) wysokości ciążącego z tego tytułu na beneficjencie zobowiązania za 2 pełne miesiące, tzn. biorąc w takim wypadku pod uwagę stan (niedobór) konta czynszowego danego lokalu na koniec każdego pełnego miesiąca. W ocenie bowiem Sądu, ponieważ dodatek mieszkaniowy przyznawany jest w cyklu miesięcznym, to dla ustalenia "wystąpienia zaległości" (momentu zaległości), o której mowa w art. 8 ust. 4 u.d.m., należy właśnie brać pod uwagę stan konta czynszowego lokalu na koniec każdego (pełnego) miesiąca (ostatecznie bowiem do tego dnia beneficjent winien opłacić ciążącą na nim – ponad kwotę przyznanego dodatku - część należności czynszowej). W konsekwencji, za zaległość w takim przypadku należy przyjmować każdą niezapłaconą przez beneficjenta na ostatni dzień miesiąca kwotę pieniężną, wskazującą na brak pełnego pokrycia przez niego należnej opłaty czynszowej, czyli – jak zostało to wskazane powyżej – nie dokonania zapłaty pełnej wysokości kwoty pieniężnej obliczonej jako różnica pomiędzy należną w danym miesiącu opłatą za lokal a przyznanym beneficjentowi na ten miesiąc dodatkiem mieszkaniowym.Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, że L. B., zam. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G., będąca beneficjentką dodatku mieszkaniowego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska (nr: GCŚ/DPM/001S82/DM/04/2023 oraz GCŚ/DPM/005741/DM/09/2023) przyznających jej to świadczenie kolejno na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2023 r. oraz na okres od 1 września 2023 r. do 29 lutego 2024 r., pozostawała (w każdym wynikającym z ww. decyzji okresie świadczeniowym) w co najmniej 2-miesięcznej zwłoce w uregulowaniu należności czynszowych w pełnej, obciążającej ją wysokości (np. w marcu i kwietniu 2023 r. czy wrześniu i październiku 2023 r. – vide: zestawienie naliczeń i wpłat jako załącznik do pisma skarżącego z dnia 26 maja 2025 r.), co w konsekwencji – stosownie do art. 8 ust. 4 zd. 1 u.d.m. - aktualizowało po stronie skarżącego obowiązek zawiadamiania organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu wskazanych zaległości (odpowiednio w odniesieniu do każdej z ww. decyzji przyznających L. B. dodatek mieszkaniowy: do dnia 14 maja 2023 r. oraz do dnia 14 listopada 2023 r.).W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie ulega wątpliwości, że to właśnie na skarżącym, jako podmiocie administrującym z ramienia Wspólnoty Mieszkaniowej wskazaną nieruchomością (lokalem), spoczywał obowiązek wynikający z art. 8 ust. 4 zd. 1 u.d.m. Skarżący, co wynika z wyjaśnień jego pełnomocnika złożonych na rozprawie z dnia 11 czerwca 2026 r., działa na podstawie umowy o administrowanie zawartej z Zarządem Wspólnoty Mieszkaniowej, wykonując polecenia Zarządu. Z akt sprawy wynika, że skarżący w ramach swoich obowiązków jako administratora nieruchomości należących do Wspólnoty, mając wgląd do kont czynszowych poszczególnych lokali, zajmuje się dbałością o rozliczenia oraz o należytą realizację obowiązków finansowych członków Wspólnoty. Jak to też podkreślały organy, to właśnie skarżący - jako administrator nieruchomości – jest też każdorazowo powiadamiany w informacji o przyznanych dodatkach mieszkaniowych o obowiązku zgłaszania do [...] Centrum Świadczeń zaległości w opłatach za lokal, a także o konsekwencjach prawnych niepowiadomienia o tym fakcie organu wypłacającego dodatek mieszkaniowy. Nie mogło zatem ulegać jakiejkolwiek wątpliwości, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy to właśnie na skarżącym – jako na "zarządcy budynku albo innej osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny" w rozumieniu art. 8 ust. 4 u.d.m. – ciążył obowiązek zawiadamiania organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 u.d.m., obejmujących pełne 2 miesiące, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych zaległości (czyli o nieterminowym – obejmującym 2 pełne miesiące – regulowaniu należności czynszowych przez beneficjentkę dodatku mieszkaniowego – L. B.). Z tego też powodu nie można było podzielić zasadności twierdzenia skarżącego, iż to nie on lecz Wspólnota Mieszkaniowa, jako podmiot uprawniony do pobierania dodatku mieszkaniowego winna być adresatem zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 8a u.d.m.Nie można było podzielić także, podnoszonej zarówno w skardze jak też w postępowaniu administracyjnym, argumentacji skarżącego odnośnie wykładni art. 8 ust. 4 u.d.m. i związanego z tym ściśle obowiązku o powiadomieniu organu o wystąpieniu zaległości w opłacaniu przez beneficjenta dodatku mieszkaniowego "pozostałych" należności za lokal. Wskazać należy, po pierwsze, ustawodawca nie posługuje się pojęciem, którym operuje skarżący, tj. "pełne 2 okresy płatności" lecz pojęciem "pełne 2 miesiące". Po wtóre też podkreślić należy, że przedstawiona powyżej przez Sąd wykładnia art. 8 ust. 4 oraz art. 7 ust. 11 u.d.m. nie daje podstawy do przyjęcia – jak wskazuje to skarżący – że "2 pełne okresy płatności oznaczają sumę dwóch kolejnych pełnych czynszów, bez odjęcia kwoty dodatku mieszkaniowego". Raz jeszcze bowiem należy wskazać, że w art. 7 ust. 11 u.d.m. (do którego odsyła art. 8 ust. 4 zd. 1 u.d.m.) mówi się wprost o "nie opłacaniu przez beneficjenta na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny", a zatem chodzić musi jedynie o tę część opłaty za lokal (czynszu), która nie jest pokrywana z przekazywanego dodatku mieszkaniowego, a do której zapłaty beneficjent pozostaje nadal obowiązany (ta bowiem wyłącznie część opłat za lokal jest wymagalna, pozostając kwotą pieniężną należną i konieczną do osobistego uregulowania przez beneficjenta). Przyjęcie natomiast rozumowania skarżącego (odwołującego się do wysokości "dwóch kolejnych pełnych czynszów") oznaczałoby w istocie, że na beneficjencie pomocy ciążyłby obowiązek zapłaty pełnego czynszu, co w sposób oczywisty - biorąc pod uwagę cel regulacji u.d.m. i wynikającej z niej pomocy Państwa w dopłacie do czynszu osobom potrzebującym - byłoby ze wszech miar nieracjonalne i świadczyłoby w istocie o stosowaniu wykładni contra legem.W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie było także podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i odstąpienia przez organy od nałożonej na skarżącego pieniężnej kary administracyjnej za niepowiadomienie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości w zapłacie należności za zajmowany lokal mieszkalny.Stosownie bowiem do treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu). Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2020).Unormowanie zawarte w art. 189f § 1 k.p.a. ma zastosowanie także do decyzji związanych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 czerwca 2022 r. (sygn. akt III OPS 1/21) stwierdził, że przepisy działu IVa k.p.a. stanowią dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie przepisów działu IVa k.p.a., w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 k.p.a. Powołany artykuł został dodany do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., na mocy art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie z tą zmianą do przepisów k.p.a. wprowadzono przepisy działu IVa - Administracyjne kary pieniężne, w tym art. 189f. Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej k.p.a. wynika, że intencją prawodawcy było, aby przepisy działu IVa k.p.a. miały charakter ogólny i subsydiarny względem obowiązujących regulacji, które dotyczą administracyjnych kar pieniężnych (zob. uzasadnienie, VIII kadencja, druk sejmowy nr 1183, s. 69-72). W art. 189f k.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych. Przyjąć zatem należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, w tym kar wymierzanych na podstawie u.d.m.Unormowanie w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. umożliwia odstąpienie od nałożenia kary, jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienione w nim przesłanki - waga naruszenia prawa jest znikoma oraz strona zaprzestała naruszania prawa.W ocenie organów żadna z ww. przesłanek nie wystąpiła i stanowisko to należy zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy w pełni podzielić.Należy stwierdzić, że nie sposób uznać spełnienia przesłanki "zaprzestania naruszania prawa" przez skarżącego, gdyż – co wynika z akt sprawy – wobec niepowiadomienia organu wypłacającego dodatek mieszkaniowy przez skarżącego o posiadanych przez L. B. zaległościach czynszowych i ich nieuregulowaniu, decyzją z dnia 28 marca 2024 r. (nr GCŚ/DPM/001514/DM/03/2024) L. B. ponownie został przyznany dodatek mieszkaniowy na kolejny okres świadczeniowy od 1 marca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. W tym też okresie świadczeniowym skarżący stojąc na prezentowanym - i jak wskazał powyżej Sąd nieprawidłowym – stanowisku odnośnie wykładni art. 8 ust. 4 u.d.m., nie powiadamiał również organu wypłacającego dodatek mieszkaniowy o nieterminowym regulowaniu przez beneficjentkę należności i powstałych z tego tytułu zaległościach za pełne 2 miesiące (vide: zestawienie należności i wpłat za okres 01.03.2024 r. do 31.08.2024 r. jako załącznik do pisma skarżącego z dnia 9 lipca 2025 r.).Trudno też było przyjąć, że waga naruszenia prawa w niniejszej sprawie pozostaje znikoma. Podzielić należy stanowisko organów, że na zarządcy (administratorze) nieruchomości, jako na podmiocie profesjonalnie zajmującym się obsługą nieruchomości, spoczywa obowiązek prawidłowego i terminowego realizowania obowiązków nałożonych powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, m.in. bieżącego informowania organu wypłacającego dodatek mieszkaniowy o zaległościach w opłacie należności czynszowych przez beneficjenta takiego dodatku. Założeniem bowiem instytucji dodatku mieszkaniowego jest to, że wypłacany jest on osobom, które nie zalegają z uiszczaniem należności czynszowych. Jak to zostało powyżej już zaznaczone, tylko bowiem w sytuacji partycypacji i współdziałania beneficjenta z organem pomocy w przezwyciężaniu swej trudnej sytuacji, zachodzą podstawy do świadczenia przez Państwo omawianej formy pomocy. Co więcej, zaniechanie na bieżąco informowania organu o występującej zaległości nie skutkuje zastosowaniem przez organ wypłacający świadczenie instytucji wstrzymania wypłaty dodatku do czasu uregulowania zaległości, co w perspektywie prowadzi do kumulacji nienależnie wypłaconych beneficjentowi świadczeń za kolejne miesiące, podlegających ostatecznie konieczności ich zwrotu organowi przyznającemu dodatek mieszkaniowy. Zważywszy zatem na konsekwencje naruszenia przez zarządcę (administrator) nieruchomości wskazanego obowiązku informacyjnego, należało stwierdzić, że waga naruszenia prawa w niniejszej sprawie (art. 8 ust. 4 u.d.m.) nie jest znikoma.Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).