Wyrok - I SA/Wr 44/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska,, Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2025 r. nr 0201- IEE1.7192.133.2025.4 w przedmiocie stwierOddalono skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska,, Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2025 r. nr 0201- IEE1.7192.133.2025.4 w przedmiocie stwier
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Dagmara Dominik-Ogińska
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako DIAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 57 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm.) - dalej u.p.e.a., po zbadaniu akt sprawy w związku z zażaleniem P. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca" lub "spółka"), wniesionym pismem z dnia 7 października 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej również w dniu 7 października 2025 r.), na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu (dalej jako NUS) z dnia 25 września 2025 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia składnika majątkowego z egzekucji - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wniesiony przez spółkę środek zaskarżenia został złożony po terminie. Zaskarżone postanowienie NUS z dnia 25 września 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 29 września 2025 r. (poniedziałek). Od tej zatem daty skarżąca miała 7 dni na wniesienie zażalenia. Tym samym ustawowy termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 6 października 2025 r. Tymczasem zażalenie zostało wniesione za pośrednictwem operatora wyznaczonego w dniu 7 października 2025 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do dokonania przedmiotowej czynności. Postanowienie NUS zawierało prawidłowe pouczenie o terminie do wniesienia zażalenia.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie DIAS z dnia 13 listopada 2025 r. skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:1) art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, podczas gdy w rzeczywistości skarżący dochował 7 – dniowego terminu dokonania tej czynności;2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie weryfikacji prawidłowości doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji oraz obliczenia biegu terminu do wniesienia zażalenia.W uzasadnieniu skarżąca wskazywała, że wbrew twierdzeniom organu doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji miało miejsce w dniu 30 września 2025 r., nie zaś – jak wywodzi organ – w dniu 29 września 2025 r. Tym samym zażalenie wniesiono z zachowaniem terminu.W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona, w całości albo w części, w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.Postanowienie NUS z dnia 25 września 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 września 2025 r.Z akt administracyjnych wynika, że organ dokonał doręczenia postanowienia przez operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045, z późn. zm., dalej jako "u.d.e."), na adres pełnomocnika skarżącej spółki. Ten sposób doręczenia wymaga zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Aktywów Państwowych z dnia 9 sierpnia 2021 r. w sprawie realizacji publicznej usługi hybrydowej w obrocie krajowym (Dz. U. poz. 1503), wydanego na podstawie art. 50 u.d.e. w szczególności zaś udokumentowania sposobu doręczenia, zgodnego z § 6 rozporządzenia.Przepis § 6 cyt. rozporządzenia wskazuje, że dokument elektroniczny potwierdzający odbiór przesyłki listowej rejestrowanej w ramach publicznej usługi hybrydowej jest wytwarzany automatycznie w systemie operatora wyznaczonego w postaci pliku XML i niezwłocznie udostępniany nadawcy w jego skrzynce doręczeń. Ten dokument elektroniczny, zawiera w szczególności informacje o:1) dacie doręczenia, zawiadomienia o próbie doręczenia albo odmowy przyjęcia przesyłki rejestrowanej oraz2) danych adresata przesyłki rejestrowanej, a w przypadku gdy przesyłka rejestrowana została odebrana przez inną uprawnioną osobę, również danych tej osoby obejmujących jej imię, nazwisko oraz określenie jej związku z adresatem.Z raportu elektronicznego potwierdzenia odbioru, jak i z oryginalnego elektronicznego dowodu doręczenia wynika, że przesyłka została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 29 września 2025 r. Treść EPO nie pozostawiała w tym zakresie żadnych wątpliwości.W judykaturze podnosi się, że potwierdzenie odbioru przesyłki ma walor dokumentu urzędowego, potwierdzającego fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2021 r., II OSK 1151/21, LEX nr 3240227; z dnia 16 lipca 2024 r., III OSK 16/23, LEX nr 3750564). Oczywiście, zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. domniemanie to może być obalone, jednak podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące.Mając na względzie funkcję jaką pełni Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru, zastępujące "zwykłe" zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, powyższe uwagi należy również odnosić do wydruków EPO z systemu teleinformatycznego operatora pocztowego (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2024 r., II OZ 676/24, LEX nr 3791818; z dnia 19 grudnia 2024 r., II OZ 793/24, LEX nr 3819061).Pismem z dnia 7 października 2025 r., nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 7 października 2025 r., skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie.Stosownie do treści art. 17 § 1 u.p.e.a. oraz pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.W niniejszej sprawie, w związku z doręczeniem ww. postanowienia stronie w dniu 29 września 2025 r., siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 30 września 2025 r. i upłynął z dniem 6 października 2025 r. Przepis art. 57 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.Tymczasem zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Skarżąca zażalenie nadała za pośrednictwem operatora wyznaczonego w dniu 7 października 2025 r., tj. z przekroczeniem ustawowego terminu do dokonania przedmiotowej czynności.Zachowanie ustawowego terminu do złożenia zażalenia spółka wywodzi z tego, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało przez nią odebrane w dniu 30 września 2025 r. Twierdzenie to jednak jest w ocenie Sądu gołosłowne. Ani bowiem w aktach sprawy nie sposób odnaleźć dowodu potwierdzającego podnoszoną okoliczność ani też sama strona takiego dowodu Sądowi nie oferuje. Stąd też – wobec dowodu przeciwnego znajdującego się w aktach sprawy – nie sposób dać wiary twierdzeniom skarżącej.Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..