Wyrok - II SA/Ke 218/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Oddalono sprzeciwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze sprzeciwów A Sp. z o.o. w [...] oraz M. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 marca 2026 r. znak: SKO.OŚ-60/5081/293/2025 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala sprzeciwy. UZASADNIENIE Decyzją z 9.03.2026 r. znak: SKO.OŚ-60/5081/293/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane daOddalono sprzeciwy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze sprzeciwów A Sp. z o.o. w [...] oraz M. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 marca 2026 r. znak: SKO.OŚ-60/5081/293/2025 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala sprzeciwy. UZASADNIENIE Decyzją z 9.03.2026 r. znak: SKO.OŚ-60/5081/293/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane da
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Krzysztof Armański
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono sprzeciwy
UZASADNIENIE
Decyzją z 9.03.2026 r. znak: SKO.OŚ-60/5081/293/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołań: J. R., M. R. oraz B. C. od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia Burmistrza Gminy Włoszczowa z 5.12.2025 r. znak: MRO.6220.11.2025.IJP3, uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Organ I instancji, na podstawie złożonego przez A Sp. z o.o. w [...] (zwanej też dalej "inwestorem" lub "Spółką") wniosku o wydanie ww. decyzji, a w szczególności zgodnie z treścią dołączonej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej "KIP") wraz z uzupełnieniami:- ustalił, że planowane przedsięwzięcie - określone jako polegające na dostosowaniu linii 110kV relacji [...] do obowiązujących norm i przepisów - zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", stanowi inwestycję wymagającą uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;- wystąpił - na podstawie art. 64 ust. 1, 2 i 4 ustawy - do właściwych organów, uzyskując wymagane opinie.J. R. skierował do organu I instancji pismo z 18.11.2025 r.:- domagając się nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż decyzja o warunkach zabudowy inwestycji p.n. "Budowa stacji transformatorowej, przewidzianej do realizacji na częściach działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...]" jest częścią budowanej [...]; dlatego też budowa dwóch stacji transformatorowych została objęta decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z 14.08.2025 r.- załączając decyzję SKO, uchylającą decyzję Burmistrza Gminy Włoszczowa o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji transformatorowej, przewidzianej do realizacji na częściach działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...].Decyzją z 5.12.2025 r. organ I instancji:I. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;II. nie stwierdził zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ to przedsięwzięcie ma być realizowane na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;(wskazując dalej, że)III. charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji.IV. mapa z usytuowaniem przedsięwzięcia oraz terenem oddziaływania stanowi załącznik nr 2 do decyzji.W uzasadnieniu stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga obligatoryjnie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu I instancji w przedmiotowej sprawie został zbadany wpływ inwestycji na środowisko – który nie wykazał negatywnego oddziaływania na komponenty środowiskowe oraz zdrowie i życie ludzi – wobec czego uznano, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.SKO, opisując przebieg postępowania przed organem I instancji, zwróciło uwagę, że podstawowym zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa nowego słupa nr [...] w osi istniejącej napowietrznej linii 110 kV relacji [...] na odcinku [...], bez zmiany jej parametrów charakterystycznych, która obejmuje:- wykonanie nowego fundamentu dla nowego słupa;- montaż nowego słupa kratowego jednotorowego nr [...] w osi istniejącej linii 110 kV;- montaż łańcuchów izolatorowych na słupie;- zawieszenie przewodów fazowych oraz odgromowych;- montaż uziemień konstrukcji słupów.W KIP wskazano, że wykonanie wykopów nie będzie wymagało prowadzenia odwodnienia,a wykonywane prace nie będą powodować zmian stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Powstałe niezanieczyszczone masy ziemne należy w maksymalnym stopniu zagospodarować na terenie inwestycyjnym mając na uwadze zachowanie wartości przyrodniczych, zakaz zmian stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz zapisy art. 101r ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, tj. zabrania się używania do prac ziemnych gleby lub ziemi, jeżeli jest przekroczona w nich dopuszczalna zawartość substancji powodującej ryzyko, określona w odrębnych przepisach. Ewentualny nadmiar mas ziemnych należy przekazać uprawnionym podmiotom. Podczas prac budowlanych wystąpią potencjalne uciążliwości w tym: emisja hałasu, zanieczyszczeń powietrza oraz będą wytwarzane odpady. W ramach działań minimalizujących wpływ tej fazy na środowisko, teren zajęty w związku z realizacją inwestycji zlokalizowany winien być z uwzględnieniem zasady minimalizacji zajęcia terenu i przekształcenia jego powierzchni, a po zakończeniu prac uporządkowany.Jak podano w decyzji organu I instancji, emisja hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza w okresie realizacji przedsięwzięcia będzie miała charakter okresowy i odwracalny, a uciążliwości z nią związane ustaną wraz z zakończeniem prac budowlanych. Ww. emisje oraz ewentualne uciążliwości akustyczne podczas prowadzonych prac budowlanych będą minimalizowane w szczegółowo określony sposób. W KIP wskazano, że na terenie inwestycyjnym nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin i grzybów oraz chronionych siedlisk przyrodniczych. Na terenie inwestycyjnym nie stwierdzono gniazdowania ptaków na ziemi. Nie stwierdzono występowania gatunków płazów i gadów. W związku z realizacją inwestycji nie planuje się wycinki drzew ani krzewów. Teren prowadzenia prac budowlanych obejmuje obszary użytkowane rolniczo, natomiast pozostały teren przedsięwzięcia (regulacji zwisów przewodów) obejmuje obszary użytkowane rolniczo oraz tereny [...]. Na terenie objętym zakresem przedsięwzięcia nie występują cieki powierzchniowe. Planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło nowego elementu krajobrazu, zamierzenie dotyczy przebudowy istniejącej linii elektroenergetycznej. Mając na uwadze charakter terenu inwestycyjnego, skalę przedsięwzięcia, powierzchnię zajmowaną przez planowany obiekt, nie przewiduje się negatywnego wpływu na wartości ekologiczne. Funkcjonowanie linii elektroenergetycznej związane jest z oddziaływaniem promieniowania elektromagnetycznego oraz hałasu. Teren przedsięwzięcia/ oddziaływania obejmuje obszary użytkowane rolniczo oraz tereny [...]. Dopuszczalne standardy jakości środowiska w zakresie pola elektromagnetycznego na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i w miejscach dostępnych dla ludności określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). W KIP na potrzeby analizy w tym zakresie wykonano obliczenia, uwzględniając rzeczywisty przebieg modernizowanej linii elektroenergetycznej, profil gruntu, zastosowany typ i wysokość słupa, typ przewodów, naprężenie i ich wysokość zawieszenia nad gruntem. Przy uwzględnieniu ww. danych wyznaczono największe możliwe wartości natężenia pola elektrycznego i magnetycznego przy maksymalnym 100% obciążeniu linii napowietrznej. Biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych obliczeń, odległość planowanej inwestycji od terenów zabudowy mieszkaniowej oraz przeprowadzone analizy w KIP nie przewidziano, aby oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia w tym zakresie na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i w miejscach dostępnych dla ludności spowodowało przekroczenie dopuszczalnych standardów jakości środowiska, o których mowa w ww. rozporządzeniu.W decyzji organu I instancji podniesiono, że dla terenu inwestycji i obszaru oddziaływania nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajduje się w odległości ok. 300 m w kierunku północnym od osi linii elektroenergetycznej. Najbliżej terenu inwestycji -w odległości ok. 23 m po stronie zachodniej - na działkach nr [...]położony jest teren, dla którego wydana została decyzja o warunkach zabudowy, w której określono jego przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną. Stwierdzono, że jak wynika z licznych badań wokół krajowych linii elektroenergetycznych 110 kV, nawet w najgorszych warunkach pogodowych hałas nie przekracza wartości 30 dB mocy akustycznej A i spełnia kryteria rozporządzenia Ministra Środowiska z 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - a zatem na najbliższych terenach akustycznie chronionych nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Planowana do przebudowy linia 110 kV na etapie eksploatacji nie stanowi źródła emisji zanieczyszczeń powietrza. Ewentualne zanieczyszczenia mogą pochodzić ze środków transportu wykorzystywanych do celów serwisowych/ naprawczych na etapie eksploatacji sieci. Przedmiotowa linia po realizacji planowanego przedsięwzięcia nie będzie powodowała przekroczeń obowiązujących standardów w zakresie emisji zanieczyszczeń powietrza określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24.08.2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26.01.2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do obiektów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych – wg. rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29.01.2016r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Mając na uwadze wyszczególnione rozwiązania dotyczące odprowadzanie ścieków bytowych, gospodarowanie odpadami i wodami opadowymi lub roztopowymi, nie przewidziano wystąpienia zagrożenia dla środowiska. Zapewnienie właściwego stanu technicznego urządzeń i instalacji stanowiących wyposażenie terenu inwestycyjnego oraz prowadzenie okresowych przeglądów ograniczy możliwość wystąpienia sytuacji awaryjnych. Przedsięwzięcie znajduje się na terenie ochrony pośredniej ujęć wody podziemnej, o której mowa w rozporządzeniu nr 13/2012 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 17.09.2012r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęć wody podziemnej SW-I, SW-II, SW-V, Nr 1 (os. Brożka) w miejscowości Włoszczowa. Planowana inwestycja nie narusza zakazów określonych w ww. rozporządzeniu. Mając na uwadze zakres i charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się niekorzystnego wpływu przedsięwzięcia na jakość wód podziemnych. Wskazane w treści badanej decyzji działania ograniczające/minimalizujące oddziaływanie na etapie realizacji przedsięwzięcia zabezpieczą, w ocenie organu I instancji, środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnym zanieczyszczeniem. Realizacja inwestycji w przedmiotowym zakresie nie będzie miała wpływu na stan jakościowy ani ilościowy wód powierzchniowych i podziemnych oraz na cele środowiskowe wskazane w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 4.11.2022r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły. Planowana inwestycja nie obejmuje działań na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Na podstawie informacji zawartych w KIP stwierdzono brak możliwości wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności. Przedmiotowe przedsięwzięcie, zarówno w fazie eksploatacji, jak i w fazie realizacji, przy zachowaniu odpowiednich środków i technik, nie powinno - zdaniem organu I instancji - znacząco oddziaływać na środowisko. Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na etapie realizacji będzie miał charakter lokalny, ograniczony do terenu inwestycji i prac towarzyszących, dotyczyć będzie nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji. W trakcie budowy będzie używany sprawny sprzęt oraz zapewniona zostanie właściwa organizacja pracy, co ograniczy uciążliwości związane z realizacją przedsięwzięcia. Funkcjonowanie przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu oraz pola elektromagnetycznego, nie zachodzi zatem potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Mając na uwadze działania minimalizujące opisane w decyzji nie przewidziano znaczącego negatywnego wpływu na przyrodę.Ze względu na powyższe organ I instancji stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska oraz na zdrowie ludzi, a zaproponowane do realizacji rozwiązania w pełni zabezpieczą środowisko, powierzchnię ziemi i wody gruntowe, biorąc pod uwagę rodzaj, charakter, skalę oddziaływania oraz usytuowanie inwestycji. Zdaniem organu I instancji, dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 62a oraz art. 74 ust. 1 i 2 ustawy w sposób umożliwiający wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.SKO, kwestionując powyższe stanowisko organu I instancji i uzasadniając wydanie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. przytoczonego na wstępie rozstrzygnięcia, stwierdziło, że wadliwie sporządzona KIP jest wewnętrznie niespójna i zawiera istotne braki – co uzasadnia stwierdzenie, że zakwestionowana, wadliwa decyzja została wydana przedwcześnie. KIP uznano za dokument zbyt ogólny, niekompletny, niespełniający wymagań w wystarczającym zakresie określonych w przepisie art. 62a pkt 1 ustawy. Mianowicie, w ocenie SKO, w KIP, określając nazwę planowanego przedsięwzięcia, nie wyjaśniono:- na czym konkretnie polega dostosowanie linii 110kV relacji [...] do obowiązujących norm i przepisów;- jakie przepisy i normy zostały naruszone i na czym to naruszenie polega;- jakie konkretnie warunki należy spełnić aby wyeliminować naruszenie prawa;- nie ustalono ponadto, na jakiej podstawie powstała istniejąca linia średniego napięcia i czy dla istniejącej linii średniego napięcia były w tej sprawie wydawane kiedykolwiek decyzja lokalizacyjna czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.Powyższe kwestie uznano za bardzo istotne, ponieważ planowane przedsięwzięcie dotyczy rozbudowy istniejącej już linii średniego napięcia. Tym samym, wszystkie ww. okoliczności winny zostać zbadane, ustalone i przedstawione w KIP przez jego autora.SKO, analizując KIP, wskazało że w jej części tekstowej podano, że zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje przebudowę odcinka [...] linii średniego napięcia, polegającą na budowie dodatkowego słupa w osi istniejącej linii. Na stronie 24 KIP podano także, że przebudowa będzie prowadzona miejscowo (w kilku punktach gdzie zlokalizowane są słupy). Na str. 6 KIP w bilansie terenu przed i po realizacji przedsięwzięcia podano: w punkcie 2: "powierzchnia projektowana: długość linii: 301,60m, szerokość projektowanej linii WN: 6,2 m". Zdaniem organu II instancji, w sytuacji gdy wnioskowana inwestycja ma polegać na dostosowaniu linii średniego napięcia na odcinku [...] do obowiązujących norm i przepisów, oznacza to de facto, że cała planowana inwestycja dotyczy całego odcinka [...], tj. od słupa nr [...] do słupa nr [...], a skoro tak, to ustawowe granice oddziaływania przedsięwzięcia należało wyznaczyć wokół całego odcinka linii średniego napięcia między słupami [...]. Przedstawiony w KIP, na mapie – bez skali oraz bez potwierdzenia, że stanowi ona kopię mapy poświadczonej przez właściwy organ – obszar oddziaływania przedsięwzięcia wnioskowanej inwestycji nie obejmuje słupów [...] – co uzasadnia stanowisko, że tak wskazany obszar oddziaływania został wskazany wadliwie. Ewidentnym bowiem jest to, że wybudowanie słupa nr [...] będzie bezpośrednio oddziaływało na przewody między słupami [...].W tym kontekście, niezrozumiałym jest, zdaniem SKO, wskazanie w KIP jedynie dowolnie oznaczonego fragmentu odcinka [...] – skoro cały ten odcinek jest objęty przebudową. W badanej decyzji nie podano konkretnej lokalizacji, w tym odległości planowanego słupa od stałego punktu, np. sąsiedniego słupa, czy granic sąsiednich nieruchomości. W KIP podano powierzchnię projektowaną: długość linii: 301,60 m, szerokość projektowanej linii WN: 6,2 m. Nieprawidłowe wskazanie zakresu planowanego przedsięwzięcia uzasadnia stwierdzenie, że wydana decyzja zapadła przedwcześnie - bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie. Powyższe oznacza, że KIP jest niespójna wewnętrznie, wadliwie przedstawia granice planowanej inwestycji i w konsekwencji granice oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia.Organ odwoławczy podkreślił, że istotną kwestią w sprawie jest brak ustalenia i wyjaśnień oraz udokumentowania, czy wnioskowane przedsięwzięcie jest powiązane technologicznie z planowaną na tym terenie wielkopowierzchniową zabudową handlową z towarzyszącą infrastrukturą. W najbliższym sąsiedztwie przedmiotowego zamierzenia (po stronie północnej, północno-wschodniej i wschodniej) przewiduje się realizację przedsięwzięcia przez Spółkę (prowadzonego w ramach oddzielnej procedury) pn.: "Budowa [...] budynków [...], terenowych murów oporowych, wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na częściach działek nr ewid. [...], budowa dwóch stacji transformatorowych na działce nr ewid. 7071, budowa budynku [...] oraz rozbiórka odcinków trzech istniejących linii napowietrznych SN 15 kV oraz budowa trzech odcinków linii kablowych SN 15 kV wraz ze stanowiskami słupowymi oraz odcinka linii napowietrznej w rejonie [...]".Powiązanie przedmiotowej linii z ww. planowaną zabudową usługowo-handlową powoduje zdaniem Kolegium ten skutek, że należało ją zakwalifikować jako element całego przedsięwzięcia handlowego. Należało zatem ustalić w sposób jednoznaczny, czy rozbudowa sieci WN o dodatkowy słup spowodowana jest realizacją zabudowy handlowej ([...]), tj. że w sytuacji, gdyby galerii nie było, to linia ta nie musiałaby zostać powiększona o dodatkowy słup. W niniejszej sprawie nie ma żadnych ustaleń w tym zakresie. Tymczasem kluczową kwestią jest to, że obszar wnioskowanej obecnie inwestycji znajduje się na terenie planowanej zabudowy [...]. Jak dokumentuje zebrany w sprawie materiał dowodowy teren ten objęty jest decyzjami: Burmistrza Gminy Włoszczowa o środowiskowych uwarunkowaniach z 14.08.2025 r., o warunkach zabudowy z 9.08.2023 r. i z 26.07.2024 r., Starosty Kieleckiego o pozwoleniu na budowę z 17.12.2025 r.W ocenie SKO, w takich okolicznościach sprawy obligatoryjne jest uwzględnienie w niniejszym postępowaniu zwartej zabudowy wielkopowierzchniowej o funkcji usługowej wraz z drogami wewnętrznymi, stacjami transformatorowymi, urządzeniami reklamowymi, murami oporowymi, parkingami - a zatem miejscami ogólnodostępnymi dla ludności w jednym czasie.Z kolei zawarte w uzupełnieniu KIP stwierdzenie jej autora, że dla istniejących obszarów rekreacyjno-wypoczynkowych nie zostanie przekroczony normatywny poziom hałasu zostało uznane przez organ II instancji za niewystarczające. KIP nie zawiera bowiem stosownych ustaleń, analizy i oceny kumulacji oddziaływania wszystkich inwestycji, w tym stacji transformatorowych, wielkopowierzchniowej zabudowy usługowej, pylonu reklamowego, układu wewnętrznych dróg, murów oporowych, parkingów oraz wzmożonego ruchu kołowego i pieszego pod tą linią. Z tych względów nie dokonano analizy oddziaływania w pełnym zakresie na odcinku linii elektroenergetycznej [...] w aspekcie kumulacji oddziaływania zabudowy [...] wraz ze stacjami transformatorowymi i całą ww. infrastrukturą, w tym drogową.W decyzji organu I instancji podano, że biorąc pod uwagę strefy oddziaływania planowanej linii oraz ww. inwestycji, charakter i zakres prac związanych z budową obydwu inwestycji nie przewiduje się kumulowania oddziaływań w zakresie pola elektromagnetycznego i emisji hałasu. W KIP analizowano zakres powiązań i kumulacji m.in. z uwagi na planowaną w zasięgu oddziaływania zabudowę handlowo-usługową. Realizacja/eksploatacja planowanego przedsięwzięcia powinna być prowadzona w koordynacji z innymi planowanymi zamierzeniami inwestycyjnymi na terenie miasta Włoszczowa - tak, aby wyeliminować i zminimalizować uciążliwości związane z jej oddziaływaniem na środowisko poprzez m.in. właściwą organizację robót i rozłożenie w czasie prowadzonych prac. Tymczasem, w ocenie SKO, przedłożone w sprawie akta, w tym KIP wraz z jej uzupełnieniami, nie zawierają analizy i oceny skumulowanego oddziaływania ww. przedsięwzięcia z wielkopowierzchniową zabudową usługowo-handlową, parkingami, drogami wewnętrznymi itd. W uzupełnionej dwukrotnie KIP brak jest przedstawienia analizy oddziaływania planowanej inwestycji w aspekcie oddziaływania ww. wielkopowierzchniowej zabudowy handlowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Tym samym, zdaniem organu II instancji, uzasadnienie badanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie znajduje oparcia w przedłożonym materiale dowodowym, w tym w uzupełnionej KIP.SKO, odnosząc się do kwestii wyznaczenia granic obszaru oddziaływania wnioskowanego aktualnie przedsięwzięcia, podniosło, że nie do pogodzenia w państwie prawa jest praktyka tzw. salami slicing, tj. podziału jednego przedsięwzięcia na małe inwestycje i badanie oddziaływania wyłącznie małej części wielkiego przedsięwzięcia. Wszystkie ww. okoliczności dokumentują istotne braki w ustaleniach KIP. W rezultacie - na podstawie tak wadliwego dokumentu - nie sposób było przeprowadzić kolejne etapy postępowania i wydać kończącą to postępowanie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.Ponadto, w ocenie SKO, organ I instancji w ogóle nie odniósł się do uzyskanych opinii i nie ocenił zasadności warunków przez nie określonych. Uzasadnienie badanej decyzji sprowadza się bowiem do przedstawienia opisu przebiegu postępowania, ustaleń zawartych w KIP oraz postanowień organów uzgadniających - bez przedstawienia własnej rzetelnej analizy i oceny organu wszystkich istotnych kwestii w sprawie oraz weryfikacji stanowisk organów w aspekcie skali i zakresu oraz oddziaływania planowanej inwestycji.Dodatkowo SKO zauważyło, że organ I instancji pismem z 11.06.2025 r., zawiadamiając strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wydania ww. decyzji, nie wskazał w ogóle konkretnej lokalizacji planowanego przedsięwzięcia i dopiero w decyzji kończącej postępowanie została podana lokalizacja planowanego przedsięwzięcia - co nie zmienia oceny organu odwoławczego, że w toku postępowania strony nie zostały poinformowane przez organ I instancji w sposób wystarczający o lokalizacji planowanej inwestycji.Podsumowując powyższe, w ocenie organu odwoławczego, kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wszystkie kwestie sporne i stosownego, wyczerpującego postępowania dowodowego, dokumentującego należycie ustalenia w sprawie. Badana decyzja została wydana przedwcześnie, z naruszeniem - w sposób istotny - obowiązujących przepisów ustawy oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 10, art. 11, art. 28, art. 77, art. 80 i 107 § 3 K.p.a.). Jednocześnie brak było możliwości zastosowania art. 136 K.p.a. z uwagi na zakres postępowania konieczny do ponownego przeprowadzenia oraz konieczność uwzględnienia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.).SKO, odnosząc się do odpowiedzi na odwołania złożonej przez inwestora, wyjaśniło, że wobec stwierdzenia ww. istotnych uchybień decyzja organu I instancji wymagała wyeliminowania z obrotu prawnego. Organ odwoławczy nie mógł zatem zgodnie z wnioskiem inwestora utrzymać zaskarżonego rozstrzygnięcia w mocy. Podniesione w niniejszej decyzji kwestie są przedmiotem sporu i zostaną ponownie przeanalizowane w prowadzonym postępowaniu. Natomiast wszelkie kwestie dotyczące możliwości realizacji zabudowy usługowej o powierzchni powyżej 2 000 m2 zostały podniesione przedwcześnie - ponieważ nie są rozstrzygane w postępowaniu dotyczącym wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ponownym postępowaniu organ I instancji powinien pozyskać uzupełnioną i kompletną i wewnętrznie spójną KIP, wystąpić ponownie do organów uzgadniających o opinie w sprawie i w zależności od ustaleń wydać decyzję kończącą to postępowanie, uwzględniającą stanowisko SKO.W sprzeciwie, wywiedzionym od ww. decyzji kasacyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka sformułowała zarzuty naruszenia:I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:1. art. 138 § 2 K.p.a. - poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo że nie zaistniały ustawowe przesłanki jego zastosowania, albowiem:a) decyzja nie jest dotknięta naruszeniami przepisów postępowania wymagającymi przeprowadzenia wyjaśniającego w znacznej części;b) organ odwoławczy dysponował kompletnym materiałem dowodowym - w tym trzema zgodnymi pozytywnymi opiniami organów wyspecjalizowanych oraz uzupełnioną wielokrotnie KIP - pozwalającym na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy;c) organ odwoławczy nie wykazał w uzasadnieniu, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 § 1 K.p.a. - podczas gdy przeprowadzenie ewentualnego uzupełniającego postępowania dowodowego leżało w granicach jego kompetencji;d) niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 K.p.a. jako przepisu o wyjątkowym charakterze;2. art. 136 § 1 K.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie przez SKO uzupełniającego postępowania dowodowego, mimo że organ ten zidentyfikował braki, które uznał za relewantne dla rozstrzygnięcia, a usunięcie ewentualnych braków poprzez wezwanie Inwestora do uzupełnienia KIP lub samodzielne zasięgnięcie opinii wyspecjalizowanych organów leżało w granicach kompetencji i możliwości organu odwoławczego; zasadność tej oceny potwierdza przedstawiona linia orzecznicza, wymagająca wykazania przez organ, dlaczego nie mógł znaleźć zastosowania art. 136 § 1 K.p.a.;3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. - poprzez dokonanie przez organ II instancji dowolnej, wybiórczej i oderwanej od całości akt sprawy oceny materiału dowodowego, polegającej na:a) arbitralnym zakwestionowaniu kompletności KIP bez wskazania konkretnychbraków w zakresie poszczególnych kategorii informacji wymaganych art. 62a ust. 1 pkt 1-14 ustawy,b) pominięciu trzech jednoznacznych pozytywnych opinii RDOŚ, Wód Polskich i ŚPWIS,c) narzuceniu wymagania analizy kumulacji wykraczającej poza granice wnioskowanego przedsięwzięcia, wbrew własnej wcześniejszej ocenie wyrażonej w decyzji ostatecznej z 20.11.2025 r.,d) zastąpieniu rzetelnej analizy prawnej ogólnikową insynuacją sztucznego dzielenia inwestycji, bez wykazania technologicznej nierozdzielności w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy;4. art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji bez:a) precyzyjnego wskazania, które konkretne elementy KIP są niekompletne lub wewnętrznie niespójne i które spośród 14 kategorii informacji z art. 62a ust. 1 ustawy są wadliwe,b) podania, jakich konkretnie ustaleń faktycznych zabrakło,c) wyjaśnienia, dlaczego samodzielne uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. było niemożliwe;5. art. 8 § 1 i art. 6 K.p.a. - poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady praworządności, polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji -pozostającej w rażącej sprzeczności z ostateczną decyzją SKO z 20.11.2025 r. znak: SKO.OŚ-60/3710/187/2025 - w której organ ten wprost zaakceptował odrębność postępowania dotyczącego przebudowy linii 110 kV jako zamierzenia realizowanego w ramach odrębnego postępowania administracyjnego – co stanowi zaprzeczenie własnej, prawomocnie wyrażonej oceny prawnej;II. przepisów prawa materialnego:6. art. 63 ust. 1 w związku z art. 62a ustawy - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że KIP powinna obejmować pogłębioną analizę kumulacji oddziaływań z inwestycją główną wykraczającą poza granice wnioskowanego przedsięwzięcia liniowego, podczas gdy art. 62a ust. 1 pkt 11 ustawy nakazuje ujęcie w KIP jedynie tych przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a KIP w niniejszej sprawie kwestię tę zawierała w wystarczającym zakresie;7. art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy - poprzez błędne zakwalifikowanie przebudowy:a) jednego słupa linii 110 kV (nr [...]);b) na długości 0,3016 km;c) bez zmiany parametrów linii;d) z pozostawieniem istniejących przewodów;e) bez zwiększenia mocy linii,f) bez zmiany funkcji linii;g) bez stworzenia nowego elementu systemu przesyłania energii elektrycznej,jako elementu technologicznie nierozdzielnego z budową [...] – podczas gdy powiązanie technologiczne uzasadniające kwalifikację zamierzeń jako jednego przedsięwzięcia musi wynikać z rzeczywistej nierozdzielności procesu technologicznego - a nie z sąsiedztwa przestrzennego lub tożsamości inwestora.Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO w całości i zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, domagając się rozpoznania sprzeciwu na rozprawie na podstawie art. 64b § 1 w związku z art. 90 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W tym ostatnim zakresie wskazano, że niniejsza sprawa cechuje się wyjątkową złożonością faktyczną i prawną, obejmując ocenę wielopłaszczyznowych naruszeń art. 138 § 2 K.p.a. w kontekście specjalistycznego postępowania środowiskowego dotyczącego infrastruktury elektroenergetycznej wysokiego napięcia, konieczności analizy wzajemnej relacji między dwiema odrębnymi ostatecznymi decyzjami tego samego organu odwoławczego wydanymi w odstępie 4 miesięcy, a także oceny znaczenia postanowienia tut. Sądu, wydanego w powiązanym postępowaniu incydentalnym zaledwie 10 dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Rozpoznanie sprzeciwu na rozprawie pozwoli Spółce na przedstawienie argumentacji ustnej i wyjaśnienie złożonego stanu faktycznego.Odrębny sprzeciw od ww. decyzji SKO wniosła także M. R., domagając się uchylenia jej w całości oraz stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia 5.12.2025 r. ponieważ została ona wydana przez niewłaściwy organ. Wniosła także o zwrot kosztów postępowania.Zdaniem skarżącej sprawa od początku była prowadzona przez organ, który nie miał do tego kompetencji. Inwestycja dotyczy linii elektroenergetycznej 110 kV i stanowi element większego przedsięwzięcia, które ma znaczny zasięg i wpływ na środowisko. W takiej sytuacji decyzję powinien wydawać Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a nie Burmistrz. Jeżeli decyzja została wydana przez niewłaściwy organ, to nie powinna być tylko uchylona, ale uznana za nieważną. Decyzja SKO jest niezrozumiała także dlatego, że zamiast rozstrzygnąć sprawę, Kolegium odesłało ją z powrotem do tego samego organu. Oznacza to, że całe postępowanie może się powtórzyć i zostaną popełnione te same błędy. SKO miało możliwość uzupełnienia materiału dowodowego i rozstrzygnięcia sprawy (art. 136 K.p.a.), ale z tego nie skorzystało. W ocenie skarżącej inwestycja została podzielona na mniejsze części tylko po to, żeby ominąć przepisy. W rzeczywistości wszystkie te elementy są ze sobą powiązane i powinny być oceniane razem. To właśnie na etapie decyzji środowiskowej należy ocenić całość inwestycji i jej wpływ na środowisko. Nie można oddzielać linii energetycznej od inwestycji, której ma ona służyć. Ponadto w tej sprawie trudno mieć zaufanie do SKO, które wcześniej wieloma swoimi decyzjami dopuściło do realizacji tej samej dużej inwestycji we Włoszczowie.W odpowiedzi na sprzeciwy organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a. Nawiązując zaś do wniosku Spółki o rozpoznanie sprawy na rozprawie trzeba podnieść, że rozpoznanie sprzeciwu na rozprawie, nie zaś na posiedzeniu niejawnym, jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, nie jest zaś obligatoryjną formą rozpoznawania takiego środka zaskarżenia. Z całą pewnością nie można uznać, że wniosek skarżącego w tym zakresie jest w jakikolwiek sposób wiążący dla sądu. W niniejszym przypadku sąd nie znalazł podstaw do skierowania sprawy na rozprawę, uznając za wystarczające wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym.Sprzeciwy nie zasługują na uwzględnienie.W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Stosownie do treści art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Rozpoznając sprzeciw sąd ocenia więc jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., co wprost wynika z art. 64e p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 151a § 2 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli decyzji kasacyjnej sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Kognicja sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu sprzeciwu – inaczej niż w przypadku skargi na decyzję wydaną na innej podstawie prawnej niż art. 138 § 2 K.p.a. – jest bowiem ograniczona wyłącznie do badania przesłanek zastosowania tego właśnie przepisu.Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z art. 64b § 3 p.p.s.a., w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 powołanej ustawy nie stosuje się. Art. 32 p.p.s.a. stanowi, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei w art. 33 p.p.s.a. wskazuje się, kto jeszcze jest lub może być uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym na prawach strony. Wyłączenie stosowania art. 33 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia sprzeciwu od decyzji oznacza więc, że stronami tego postępowania są jedynie wnoszący sprzeciw oraz organ administracji, którego działanie (wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.) jest przedmiotem sprzeciwu, gdyż uczestnikami na prawach strony w tym postępowaniu nie mogą być podmioty wymienione w art. 33 p.p.s.a. W związku z tym art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b §3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. m.in. wyrok NSA z 7.06.2018 r.,sygn. II OSK 1319/18, wyrok NSA z 18.12.2020r., sygn. I OSK 2384/20,wyrok WSA w Krakowie z 22.12.2020 r., sygn. II SA/Kr 1196/20). W niniejszym przypadku dotyczy to całego szeregu osób (por. k. 26), w tym m.in. biorącego aktywny udział w postępowaniu administracyjnym J. R..W ocenie sądu w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy zasadnie uznał, że zachodzą podstawy do wydania decyzji kasacyjnej.Zasadnicze znaczenie ma tutaj przede wszystkim zwrócenie uwagi przez SKO, że objęta wnioskiem inwestycja ma zostać zrealizowana w bezpośrednim sąsiedztwie (a w zasadzie wręcz na terenie) większego przedsięwzięcia, którego inwestorem również jest Spółka A, pod nazwą "Budowa [...] budynków [...] ". Jak widać zatem, inwestycja której dotyczy niniejsza sprawa ma zostać zrealizowana na dwóch tych samych działkach co powyższe przedsięwzięcie, tj. o nr ewid. [...]. Mając na względzie powyższe uwagi dotyczące zakresu postępowania zainicjowanego wniesieniem sprzeciwu, sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może przesądzać, czy w aspekcie materialnoprawnym chodzi tu w rzeczywistości o jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy ani czy dochodzi do sztucznego dzielenia przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń. Kwestie te w sposób wiążący będą mogły być oceniane w ramach ewentualnego badania decyzji kończącej postępowanie w sposób merytoryczny. Na obecnym etapie można natomiast stwierdzić, że w opisanych wyżej okolicznościach Kolegium miało wystarczające podstawy do tego, by uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. m.in. w celu ustalenia w sposób jednoznaczny wzajemnego powiązania obu inwestycji, a więc w szczególności czy rozbudowa sieci WN o dodatkowy słup spowodowana jest realizacją zabudowy handlowej ([...]), zwłaszcza w sytuacji gdy sporządzona karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera ustaleń, analizy i oceny kumulacji oddziaływania wszystkich inwestycji, w tym stacji transformatorowych, wielkopowierzchniowej zabudowy usługowej, pylonu reklamowego, układu wewnętrznych dróg, murów oporowych, parkingów oraz wzmożonego ruchu kołowego i pieszego pod tą linią. Z tych względów nie dokonano analizy oddziaływania w pełnym zakresie na odcinku linii elektroenergetycznej [...] w aspekcie kumulacji oddziaływania zabudowy [...] wraz ze stacjami transformatorowymi i całą ww. infrastrukturą, w tym drogową. Niezasadne jest zatem w tym zakresie odwoływanie się przez Spółkę do "jednoznacznych pozytywnych opinii RDOŚ, Wód Polskich i Świętokrzyskiego PWIS", skoro w ocenach tych nie uwzględniono KIP zawierającej szczegółową analizę ewentualnych kumulacji oddziaływań. Co prawda w decyzji organu I instancji znalazło się stwierdzenie (świadczące samo w sobie o tym, że poniższe okoliczności uznano za istotne), że biorąc pod uwagę strefy oddziaływania planowanej linii oraz ww. inwestycji, charakter i zakres prac związanych z budową obydwu inwestycji, nie przewiduje się kumulowania oddziaływań w zakresie pola elektromagnetycznego i emisji hałasu, zaś w KIP analizowano zakres powiązań i kumulacji m.in. z uwagi na planowaną w zasięgu oddziaływania zabudowę handlowo-usługową, jednak twierdzenie to jest bardzo ogólne i lakoniczne, nie zostało poparte żadną szczegółową analizą i danymi. Rację ma SKO, że przedłożone w sprawie akta, w tym KIP wraz z jej uzupełnieniami, nie zawierają analizy i oceny skumulowanego oddziaływania ww. przedsięwzięcia z wielkopowierzchniową zabudową usługowo-handlową, parkingami, drogami wewnętrznymi itd. W uzupełnionej dwukrotnie KIP brak jest przedstawienia analizy oddziaływania planowanej inwestycji w aspekcie oddziaływania wielkopowierzchniowej zabudowy handlowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Tym samym, zdaniem organu II instancji, uzasadnienie badanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie znajduje oparcia w przedłożonym materiale dowodowym, w tym w uzupełnionej KIP.Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4.10.2017 r., sygn. II OSK 598/16, w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się wyraźnie, że cechy przedsięwzięcia należy ocenić w szczególności w kontekście skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami, w sytuacji w której brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do ominięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok Trybunału z 11 lutego 2015 r. w sprawie C-531/13 w postępowaniu Marktgemeinde Straßwalchen i in./Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend). Trzeba zauważyć, że zgodnie z zasadami prewencji i przezorności należy uwzględnić, że skumulowane oddziaływania mogą powodować zmiany w środowisku, będące konsekwencją wpływu danego rodzaju przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami. Skumulowane oddziaływane może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Skumulowane oddziaływanie może być efektem istnienia lub planowania innych podobnych przedsięwzięć na danym terenie (por. też wyrok WSA w Poznaniu z 7.12.2022 r., sygn. IV SA/Po 631/22).W ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia przepisów postępowania w aspekcie art. 62a ust. 1 ustawy, który stanowi o tym, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 (a więc także powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia), a także dane o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Uwzględniając wskazane wyżej okoliczności realizacji planowanego przedsięwzięcia i budowy całego kompleksu o charakterze usługowo-handlowym ([...]) nie można wykluczyć, że dojdzie do takich skumulowanych oddziaływań, co SKO miało podstawy uwzględnić w swym orzeczeniu, nie ograniczając się jedynie do oceny planowanego przedsięwzięcia jako "ingerencji o charakterze punktowym w istniejący układ sieciowy", którego charakterystykę – jak podnosi Spółka – ogranicza załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji.Mając na uwadze zakres orzekania w niniejszej sprawie należy podnieść, że sąd nie może w tym przypadku odnosić się i dokonywać oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego przez SKO w innej ostatecznej decyzji (powoływanej w sprzeciwie decyzji z dnia 20.11.2025r.), która mogła podlegać odrębnemu zaskarżeniu i ocenie. Z kolei przywoływane przez Spółkę postanowienie tut. Sądu z 27.02.2026 r. wydane w sprawie II SA/Ke 675/25 i odmawiające wstrzymania wykonania tej decyzji zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29.05.2026 r., sygn. III OZ 204/26, którym Sąd ten wstrzymał wykonanie powyższej decyzji.W niniejszej sprawie istotny jest zaś fakt, że zakres uzupełnienia postępowania dowodowego, obejmujący ocenę wzajemnych powiązań i ewentualnych skumulowanych oddziaływań obu ww. inwestycji, konieczne w związku z tym uzupełnienie KIP, uzyskanie uzupełnionych opinii, wykracza poza zasięg postępowania, jakie mogłoby przeprowadzić SKO na podstawie art. 136 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), nie pozwala na prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, bowiem równałoby się to z pozbawieniem strony prawa do dwukrotnego rozpoznania jednej sprawy administracyjnej (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 25.10.2024 r., sygn. III SA/Po 406/24).Zauważyć przy tym należy, że wskazane wyżej uchybienia nie są jedynymi jakie stwierdziło Kolegium w odniesieniu do postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Zwróciło bowiem uwagę także na niejasną nazwę planowanego przedsięwzięcia i brak wyjaśnienia, na czym w istocie polega ujęte w tej nazwie "dostosowanie linii 110kV relacji [...] do obowiązujących norm i przepisów". Nie wiadomo zatem jakie przepisy i normy zostały naruszone i na czym to naruszenie polega, jakie konkretnie warunki należy spełnić aby wyeliminować naruszenie prawa, nie ustalono na jakiej podstawie powstała istniejąca linia średniego napięcia i czy dla istniejącej linii były wydawane kiedykolwiek decyzja lokalizacyjna bądź decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto zdaniem Kolegium w sytuacji gdy wnioskowana inwestycja ma polegać na dostosowaniu linii średniego napięcia na odcinku [...] do obowiązujących norm i przepisów, oznacza to de facto, że cała planowana inwestycja dotyczy całego odcinka [...], tj. od słupa nr [...], a skoro tak, to ustawowe granice oddziaływania przedsięwzięcia należało wyznaczyć wokół całego odcinka linii średniego napięcia między słupami [...]. Dotychczas wyznaczony obszar oddziaływania przedsięwzięcia wnioskowanej inwestycji nie uwzględnia tych okoliczności. W badanej decyzji nie podano także konkretnej lokalizacji, w tym odległości planowanego słupa od stałego punktu, np. sąsiedniego słupa, czy granic sąsiednich nieruchomości. Nieprawidłowe wskazanie zakresu planowanego przedsięwzięcia uzasadnia zdaniem SKO stwierdzenie, że wydana decyzja zapadła przedwcześnie - bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie.Zakres tak wskazanego uzupełnienia postępowania przez organ I instancji tym bardziej uzasadnia stanowisko, że zachodziła konieczność wydania decyzji kasatoryjnej i nie można podzielić zapatrywania Spółki, że w sytuacji gdy Kolegium zidentyfikowało braki, które uznało za relewantne dla rozstrzygnięcia, ich usunięcie, w tym wezwanie inwestora do uzupełnienia KIP lub samodzielne zasięgnięcie opinii organów wyspecjalizowanych, leżało w granicach możliwości i kompetencji organu odwoławczego. Z tych samych powodów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w sprzeciwie M. R. zmierzające do wykazania, że Kolegium powinno było samodzielnie rozpoznać sprawę. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu braku właściwości Burmistrza Gminy Włoszczowa do wydania w tym przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podnosząc że przedmiotowa inwestycja dotyczy wyłącznie odcinka sieci [...], a nie jak to wskazują odwołujący sieci przebiegającej przez więcej niż jedną gminę, a tym samym zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy organem właściwym do wydania decyzji jest właśnie Burmistrz Gminy Włoszczowa. W kwestii tego zarzutu należy ponownie zwrócić uwagę na zakres orzekania sądu w sprawie zainicjowanej wniesieniem sprzeciwu, ograniczony treścią art. 64e p.p.s.a.W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w sprzeciwach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił sprzeciwy na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a..