Wyrok - III SA/Kr 1659/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 11 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 25 września 2025 r. nr SKO.GN/4160/55/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 25 wrześOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 25 września 2025 r. nr SKO.GN/4160/55/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 25 wrześ
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
biegły
wnioskodawca / wnioskodawczyni
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
11 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Jakub Makuch
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 25 września 2025 r. nr SKO.GN/4160/55/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Ciężkowic z 14 marca 2000 r. znak: G.7413-3/99/2000 w przedmiocie zatwierdzenia granic w toku postępowania rozgraniczeniowego.Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Decyzją z dnia 14 marca 2000 r. Burmistrz Ciężkowic zatwierdził ustaloną protokolarnie granicę pomiędzy działkami nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonymi w B. Postępowanie to toczyło się na wniosek A. Ś.W dniu 25 czerwca 2025 r. do Kolegium wpłynął wniosek T. Ł. (następcy prawnej po A. Ś. – dalej skarżąca) o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z 14 marca 2000 r., z uwagi na to, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).Skarżąca wskazała, że jej matka A. Ś., będąc stroną postępowania rozgraniczeniowego, podejmowała decyzje pod wpływem groźby i przymusu, a jej decyzje nie były nieskrępowane i zgodne z jej wolną wolą, a wynikiem strachu o swoje życie i zdrowie. Dodatkowo skarżąca stwierdziła, że protokół graniczny, będący podstawą wydanej decyzji, zawiera szereg wad geodezyjnych związanych z jego opracowaniem, dodatkowo został podpisany nie przez I. K., a przez jej dzieci, które to działały bez stosownego pełnomocnictwa.W zaskarżonej decyzji z 25 września 2025 r. SKO w Tarnowie orzekło jak na wstępie. Kolegium stwierdziło, że podnoszona przez stronę okoliczność działania jej matki pod wpływem groźby i przymusu, nie może stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa, albowiem jest to okoliczność, mogąca stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Podniesiono, że nie można powoływać się na przesłanki wznowieniowe w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności, a tryby nadzwyczajne są wobec siebie niekonkurencyjne.Niezależnie od powyższego, organ podniósł, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na powoływaną okoliczność. Nie uznano za taki dowód oświadczenia z dnia 19 grudnia 2021 r., adresowanego do Burmistrza Gminy Ciężkowice o uchyleniu się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli. Skarżąca nie potwierdziła też faktu popełnienia przestępstwa stosownym orzeczeniem sądu.Dalej organ wskazał, że kwestionowana decyzja z 14 marca 2000 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.Organ przytoczył art. 29 i 31 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, obowiązujące na dzień wydania ww. decyzji. Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się protokół graniczny z 29 października 1999 r., sporządzony przez uprawnionego geodetę S. K., na okoliczność ustalenia granic przedmiotowych nieruchomości. Geodeta ustalił, że nie ma przeszkód w wyznaczeniu granicy na gruncie. Dalej geodeta wskazał, że punkty graniczne 5-6-7-8-9-10-11-12-13-14-15-16-17-18-19-20-21-22-1130-23-24-25-26-27-28-29-30-31-32-33-34-35 ustalono na podstawie zebranych dowodów według miar biegunowych obliczonych ze współrzędnych. Z kolei przebieg granicy w punktach 1/1-2/1-3-4/2-4/1-5 ustalono na podstawie zgodnego oświadczenia stron.We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca zarzuciła błędy zawarte w protokole granicznym, który, jej zdaniem, nie uwzględniał wszystkich dowodów w sprawie. W efekcie, protokół ten, zdaniem strony, nie odzwierciedla stanu rzeczywistego.Kolegium nie zgodziło się z tymi zarzutami. Wskazało, że na ustalone w toku sprawy punkty graniczne strony wyraziły zgodę, co jest odzwierciedlone podpisami osób biorących udział w trakcie czynności ustalenia przebiegu granic. Pod protokołem podpisała się również A. Ś. – matka skarżącej. To z kolei odpowiada regulacjom określonym w § 11 i § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453).W ocenie Kolegium brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, strona skarżąca nie wskazuje na żaden przepis prawa, który miałby być naruszony, a charakter tego naruszenia byłby oczywisty.Dodano, że operat techniczny sporządzony przez geodetę S. K. na okoliczność ustalenia przebiegu granic nieruchomości (wraz z protokołem granicznym), został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a zatem operat ten został merytorycznie i formalnie zweryfikowany przez uprawniony.Niezależnie od powyższego Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Natomiast z akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja z 14 marca 2000 r. doręczona została stronom postępowania w dniu 22 marca 2000 r. A zatem wniosek strony o stwierdzenie nieważności złożony został po upływie dziesięciu lat od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji.Co do zarzutu strony, że pod protokołem granicznym podpisały się dzieci I. K. zamiast jej samej, Kolegium podniosło, że fakt ten został w protokole graniczymy odnotowany. I. K. brała udział w czynnościach ustalenia przebiegu granic, a podpisy dzieci zostały złożone przy jej obecności i za jej zgodą.Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:1/ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak stwierdzania, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa podczas gdy decyzja została wydana w warunkach zmuszenia A. Ś. do złożenia oświadczenia o uznaniu protokołu granicznego oraz z naruszeniem zasad sporządzania operatu geodezyjnego,2/ art. 158 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa podczas gdy decyzja została wydana w warunkach zmuszenia A. Ś. do złożenia oświadczenia o uznaniu protokołu granicznego oraz z naruszeniem zasad sporządzania operatu geodezyjnego;3/ art. 7, art. 77, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez:a. brak dokładnego zbadania i brak podjęcia stosownych czynności zmierzających do wyjaśnienia czy A. Ś. w trakcie prowadzonego postępowania złożyła oświadczenie woli pod wpływem groźby i w warunkach przymusu,b. brak wzięcia pod uwagę tego, że parcela gruntowa [...], nie znalazła swojego pełnego odzwierciedlenia w działce [...] mimo, iż powinna wejść w całości w pole powierzchni działki [...],c. brak wyjaśnienia tego, że w skład działki [...] wchodzą parcela gruntowa [...] o pow. 6,80 ara oraz [...] o pow. 1,01 ara, które nie znajdują swojego uwzględnienia w protokole granicznym,d. brak wyjaśnienia, dlaczego w zasobie geodezyjnym, na wyrysie z mapy ewidencyjnej działki [...] kolorem szarym widnieją oznaczone granice niespełniające obowiązujących standardów technicznych znajdujące się pomiędzy działkami [...] a działkami [...], [...] i [...], podczas gdy, granice zostały w taki sposób pozostawione, aby można było ustalić granice w całości po parceli gruntowej [...],e. brak wyjaśnienia, dlaczego działka ewidencyjna [...] składająca się z parcel gruntowych [...], [...] o pow. 0,3152 ha oraz parceli gruntowej [...] o pow. 0,0283, o łącznej powierzchni 0,3435 ha ma zawyżoną powierzchnię w EGIB w wysokości 0,45 ha, co rzutuje na prawidłowość sporządzonego operatu,f. brak wyjaśnienia, dlaczego w protokole rozgraniczeniowym zostały podpisane dzieci I. K. zamiast ona sama w sytuacji, w której brak było pełnomocnictwa od I. K. dla jej dzieci,g. pominięcie i brak odniesienia się do dowodów przedłożonych przez wnioskodawczynię w postaci: kopi pisma skarżącej kierowanego do Starostwa Powiatowego w Tarnowie z dnia 9.11.2020 r. wskazujące na nieprawidłowości rozgraniczenia działki [...], kopi pisma A. Ś. kierowanego do Burmistrza Gminy Ciężkowice z dnia 19.12.2018 r. stanowiącego oświadczenie o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli złożonego w sprawie o rozgraniczenie działki [...], kopi pisma A. Ś. kierowanego do Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 12.12.2018 r. wskazujące na nieprawidłowości rozgraniczenia działki [...] i wskazujące na przemoc względem A. Ś., kopi pisma operatu, kierowanego do Burmistrza Gminy Ciężkowice z dnia 31.10.2018 r., kopi pisma operatu, kierowanego do Starostwa Powiatowego w Tarnowie z dnia 31.10.2018 r., kopi pisma A. Ś. kierowanego do Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 10.07.2018 r., kopi pisma A. Ś. kierowanego do Burmistrza Gminy Ciężkowice z dnia 18.09.2017 r., kopi pisma A. Ś. kierowanego do Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 5.06.2018 r., kopi pisma A. Ś. z dnia 10.05.2013 r., kopi pisma skarżącej kierowanego do Starostwa Powiatowego w Tarnowie z dnia 14.09.2012 r., kopi postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 11.07.2011 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nie jest dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej w skrócie: "p.p.s.a.", a które to wady przemawiałyby za wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie odmawiająca stwierdzająca nieważności decyzji Burmistrza Ciężkowic z 14 marca 2000 r. w przedmiocie zatwierdzenia granic w toku postępowania rozgraniczeniowego. Przed oceną merytoryczną wydanego rozstrzygnięcia, z uwagi na zakres podniesionych w skardze zarzutów, przypomnieć należy, że zainicjowane w niniejszej sprawie postępowanie nadzwyczajne polegało wyłącznie na zbadaniu, czy decyzja Burmistrza Ciężkowic z 14 marca 2000 r. obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.Zgodnie z treścią tego przepisu, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.W przypadku przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), która została wskazana przez stronę skarżącą jako podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji z 14 marca 2000 r., oznaczało to obowiązek sprawdzenia przez Kolegium, jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie to, czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu.W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak m.in. NSA w wyroku z 13 lipca 2017 r., I OSK 2721/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).Konieczne jest też wskazanie, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej wyrażonej w art. 16 k.p.a., która służy ochronie takich wartości jak ochrona porządku publicznego, ochrona praw nabytych, pewność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tych powodów decyzja ostateczna korzysta z domniemania legalności, a tryb jej unieważnienia może być zastosowany wyłącznie w sytuacji bezspornego ustalenia istnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Nadto wykładnia tych przesłanek – z uwagi na ochronę wartości, której służy zasada trwałości decyzji ostatecznej – nie może mieć charakteru rozszerzającego, co oznacza, że nie każde naruszenie prawa może być podstawą do wzruszenia decyzji w tym trybie (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1440/20). Poza tym, w orzecznictwie sądowym jest już utrwalony pogląd, że po znacznym upływie czasu wątpliwości co do ustalenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, należy oceniać na korzyść legalności tej decyzji.Dalej wskazać trzeba, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.Stosownie do art. 158 § 2 k.p.a., jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.Zatem z uwagi na to, że od dnia doręczenia decyzji z 14 marca 2000 r. (tj. 22 marca 2000 r.), upłynęło ponad 10 lat, SKO w Tarnowie, już choćby z tego powodu, nie mogło stwierdzić jej nieważności. Nawet gdyby Kolegium doszło do przekonania, że zachodzą podstawy wskazane w art. 156 § 1 k.p.a., mogłoby jedynie ograniczyć się do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Różnica pomiędzy stwierdzeniem nieważności decyzji a stwierdzeniem naruszenia prawa jest natomiast zasadnicza. Decyzja stwierdzająca nieważność eliminuje bowiem z obrotu prawnego wadliwą decyzję oraz znosi jej skutki prawne. Decyzja o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.) pozostawia ją w obrocie prawnym a niezgodność decyzji z prawem ma tylko znaczenie dla wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym (zob. wyrok SN z 14 lutego 2019 r., IV CSK 575/17, LEX nr 2620285).W ocenie Sądu nie zachodziły również podstawy, aby uznać, że decyzja rozgraniczeniowa została wydana z naruszeniem prawa w trybie art. 158 § 2 k.p.a.I tak w pierwszej kolejności należy zgodzić się z SKO w Tarnowie, że główny argument wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji rozgraniczeniowej, tj. rzekome działanie matki skarżącej pod wpływem groźby i przymusu nie może stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa. Jak słusznie wskazało SKO w Tarnowie, jest to okoliczność mogąca stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Z kolei nie można powoływać się na przesłanki wznowieniowe w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności (por. wyrok NSA z 12.12.2022 r., sygn. akt I GSK 3413/18).Poza tym, skarżąca nie przedstawiła też żadnego dowodu na poparcie podnoszonych okoliczności, w tym stosownego orzeczenia sądu. Słusznie oceniło SKO w Tarnowie, że dowodem takim nie mogło być pismo matki skarżącej z 19 grudnia 2018 r., w którym oświadczyła, że uchyla się skutków prawnych oświadczenia woli dotyczącego zgody na rozgraniczenie.Sąd, podobnie jak SKO w Tarnowie, nie dopatrzył się również, aby decyzja z 14 marca 2000 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w aspekcie ustalonego przez organ ją wydający stanu faktycznego sprawy oraz zastosowanych przepisów prawa.Stosownie do obowiązującego na dzień wydania decyzji art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 1989, Nr 30, poz. 163), rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów.Zgodnie zaś z art. 31 powołanej ustawy:1. Czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta).2. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej.3. Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy.4. W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej.W stanie faktycznym niniejszej sprawy protokół graniczny z 29 października 1999 r. został sporządzony przez uprawnionego geodetę S. K. na okoliczność ustalenia granic przedmiotowych nieruchomości. W toku czynności geodeta dokonał wykazu i oceny dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic. Wskazał na mapę zasadniczą 1:2000 (sekcja nr [...]), która przedstawiała przebieg granicy stanu prawnego działki nr [...]. Po zagęszczeniu osnowy pomiarowej, podliczeniu punktów granicznych na miary biegunowe ustalono, że nie ma przeszkód w wyznaczeniu granicy na gruncie. Dalej geodeta wskazał, że punkty graniczne 5-6-7-8-9-10-11-12-13-14-15-16-17-18-19-20-21-22-1130-23-24-25- 26-27-28-29-30-31-32-33-34-35 ustalono na podstawie zebranych dowodów według miar biegunowych obliczonych ze współrzędnych. Z kolei przebieg granicy w punktach 1/1-2/1-3-4/2-4/1-5 ustalono na podstawie zgodnego oświadczenia stron.Odnośnie zarzutów skarżącej dotyczących prawidłowości sporządzonego protokołu granicznego, w tym braku uwzględnienia wszystkich dowodów w sprawie Sąd wskazuje, że zgodnie z § 11 rozporządzenia ministrów spraw wewnętrznych i administracji oraz rolnictwa i gospodarki żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453), jeżeli przebieg granicy został ustalony na podstawie zebranych dowodów, geodeta wykonuje następujące czynności: 1/ wskazuje stronom przebieg granicy, 2/ stabilizuje punkty graniczne, 3/ sporządza protokół graniczny, 4/ wykonuje pomiar granicy, a także trwałych elementów zagospodarowania terenu mających znaczenie dla określenia jej przebiegu. Stosownie zaś do § 12 cyt. rozporządzenia, w razie, gdy ustalenia przebiegu granicy nie można wykonać na podstawie zebranych dowodów, geodeta przyjmuje oświadczenia stron dotyczące przebiegu granicy. Jeżeli strony w zgodnych oświadczeniach wskazują przebieg granicy lub strona nie składająca oświadczenia nie kwestionuje jej przebiegu, geodeta wykonuje czynności, o których mowa w § 11 pkt 2-4.Jak trafnie wskazało SKO w Tarnowie, w kontrolowanej sprawie granice ustalone zostały zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami. W toku czynności geodeta wskazał stronom przebieg granicy, utrwalił punkty graniczne, sporządził protokół graniczny, który został podpisany więc strony postępowania rozgraniczeniowego przystały na tak ustalone granice pomiędzy nieruchomościami.Kluczowym argumentem przemawiającym przeciwko zarzutom skarżącej jest okoliczność, że na ustalone w toku sprawy punkty graniczne strony wyraziły zgodę, co jest odzwierciedlone podpisami osób biorących udział w trakcie czynności ustalenia przebiegu granic. Pod protokołem podpisała się również matka skarżącej – A. Ś.Nie bez znaczenia dla oceny legalności decyzji rozgraniczeniowej w ramach trybu nadzwyczajnego jest okoliczność, że operat techniczny z rozgraniczenia został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Powiatu w Tarnowie, a zatem został merytorycznie i formalnie zweryfikowany przez uprawniony organ i nie dostrzeżono uchybień powodujących uznanie go za wadliwy.Kolegium odniosło się również w zaskarżonej decyzji do zarzutu skarżącej, że wadliwie, jej zdaniem, pod protokołem granicznym podpisały się dzieci I. K. zamiast jej samej. I. K. brała udział w tracie czynności ustalenia przebiegu granic i brak jest w protokole granicznym jakichkolwiek adnotacji wskazujących, że wyraża sprzeciw na przebieg granicy, czy też neguje umocowanie swoich dzieci do podpisania protokołu. Sąd zauważa, że nawet jeżeli złożenie podpisów pod protokołem przez dzieci I. K. nastąpiło bez uzyskania formalnego pełnomocnictwa od matki, to z pewnością nie jest to wada kwalifikowania dająca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej, czy też jej niezgodności z prawem na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. Uchybienie tego rodzaju może być podnoszone w toku kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia, w trybie zwykłym, a jego skuteczność będzie uwarunkowana tym, czy ewentualne uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Odnośnie zarzutu skargi, dotyczącego pominięcia przez SKO w Tarnowie szeregu pism skarżącej i jej matki kierowanych na przestrzeni lat 2018 – 2020 do różnych organów i sądów Sąd zauważa, że dokumenty te zostały nadesłane do SKO w odpowiedzi na wezwanie SKO z 16 lipca 2025 r. o przesłanie dowodów i wyjaśnień na okoliczność tego, że A. Ś. w protokole granicznym złożyła oświadczenie woli pod wpływem groźby. SKO w swoim rozstrzygnięciu oceniło przedstawione dokumenty stwierdzając, że skarżąca nie przedstawiła dowodu na okoliczność złożenia oświadczenia woli przez jej matkę pod wpływem groźby i przymusu, w szczególności nie stanowi go oświadczenie matki skarżącej z 19 grudnia 2018 r. Sąd uznaje taką ocenę organu za słuszną. Wymienione dokumenty zawierają opis historycznych zaszłości dotyczących stosunków rodzinnych i sytuacji na gruncie. Ich treść nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy.Sąd zauważa też, że zgodnie z twierdzeniami uczestników postępowania, wyrażonym w ich pismach procesowych złożonych w toku postępowania przed sądem, którym skarżąca nie zaprzeczyła, przebieg granicy ustalonej decyzją z 14 marca 2000 r. został zweryfikowany w postępowaniu cywilnym przed Sądem Rejonowym w Tarnowie, sygn. akt [...]. Biegły sądowy mgr inż. T. K., analizując operat z 1999-2000 r., szkice polowe oraz aktualne pomiary terenowe, nie stwierdził przesunięcia granicy w sposób podważający prawidłowość decyzji administracyjnej. Wskazał jedynie punktowe różnice techniczne, które nie naruszają ciągłości linii granicznej i mieszczą się w dopuszczalnych granicach błędu. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącej potwierdził, że w postępowaniu rozgraniczeniowym przed sądem cywilnym zapadł nieprawomocny wyrok, od którego skarżąca wniosła środek zaskarżenia.Okoliczność ta dodatkowo przeczy tezie o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu decyzji rozgraniczeniowej z 14 marca 2000 r.Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że decyzji o rozgraniczeniu nie można przypisać kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności, czy też jej niezgodności z prawem na podstawie art. 158 § 2 k.p.a.Zdaniem Sądu, SKO w Tarnowie dokonało rzetelnej oceny podnoszonych zarzutów, zbadało dokumenty na potwierdzenie stanowiska wniosku o stwierdzenie nieważności zgodnie z wymogami procedury administracyjnej i przeanalizowało wszystkie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. na tle okoliczności niniejszej sprawy.Wobec powyższego, nie stwierdzając uchybień dających podstawę do uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..