sygn. II SAB/Gl 178/26 12 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Postanowienie - II SAB/Gl 178/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 12 czerwca 2026

Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. UZASADNIENIE Na podstawie zarządzenia z 15 maja 2026 r. wezwano skarżącą do wykazania, czy wystąpiła w trybie arOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. UZASADNIENIE Na podstawie zarządzenia z 15 maja 2026 r. wezwano skarżącą do wykazania, czy wystąpiła w trybie ar
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot uiszczenie wpisu sądowego / odrzucenie skargi administracyjnej
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
prokurator apelujący / skarżący
Data orzeczenia 12 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący Grzegorz Dobrowolski
Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

UZASADNIENIE
Na podstawie zarządzenia z 15 maja 2026 r. wezwano skarżącą do wykazania, czy wystąpiła w trybie art. 37 kpa z ponagleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę Śląskiego. Dla dokonania tej czynność wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi.W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nadesłała pismo z dnia 11 kwietnia 2026 r., w którym oświadczyła, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmiez dnia 31 marca 2026 r. uznał ponaglenie skarżącej za uzasadnione, jednakże Wojewoda Śląski zignorował wyznaczone terminy.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.Stosownie zaś do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (art. 37 § 2 k.p.a.) i wnosi się je do: 1) organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy.Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, skarga strony skarżącej nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia. Jak wynika z przywoływanego już art. 37 k.p.a. ponaglenie winno być skierowane do właściwego organu. Złożenie ponaglenia do właściwego organu nie jest tylko warunkiem formalnym złożenia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, ale też ma umożliwić podjęcie wymaganych działań przez organ administracji pozostający w zwłoce. Wyczerpanie zatem środka zaskarżenia, jakim jest ponaglenie, jako wypełnienia jednego z warunków dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność lub przewlekłość sprowadza się wyłącznie do uprzedniego wniesienia ponaglenia.Tymczasem – w okolicznościach sprawy –skarżąca dokonała precyzyjnego określenia adresata, do którego zostało skierowane ponaglenie, wskazując, że jest to Wojewoda Śląski (pismo z dnia 19 i 28 marca 2026 r.) oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (pismo z dnia 28 marca 2026 r.). Ponaglenie z dnia 28 marca 2026 r. zostało przekazane Wojewodzie Śląskiemu przy piśmie z dnia 31 marca 2026 r. nr [...], w którym jednoznacznie podkreślono, że nie zostało ono skierowane do organu wyższego stopnia nad Wojewodą Śląskim, tj. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W świetle art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1079 ze zm.) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody. Powołane powyżej pisma nie zostały skierowane do organu wyższego stopnia. Oznacza to, że skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jejw postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, gdyż nie skierowała ponaglenia do organu wyższego stopnia nad organem, który miałby dopuszczać się bezczynności.W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..