Wyrok - II GSK 1105/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 12 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2570/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 16 lipca 2021 r. nr DPS-DPSZA1.Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2570/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 16 lipca 2021 r. nr DPS-DPSZA1.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
świadek
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
12 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Podstawa prawna
art. 41
kpk
art. 156
kpk
art. 371
ksh
art. 41
kpa
art. 104
kpa
art. 105
kpa
art. 189
dkpa
art. 189
fkpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (12)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.Wyrokiem z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2570/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (skarżący, strona skarżąca) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (KNF, organ) z dnia 16 lipca 2021 r., nr DPS-DPSZA1.456.10.2020.BP, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych.II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.Decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r., nr DPS-WPAI.456.23.2018.AM, działając na podstawie art. 96 ust. 1e ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (ustawa o ofercie), organ nałożył na [...] (Spółka) karę pieniężną w wysokości 500.000 zł wobec stwierdzenia, że przy sporządzaniu: skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017, skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018 – doszło do 23 naruszeń, które polegały m.in. na zawyżaniu wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny, braku odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, nieujawnianiu informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta, rozpoznaniu wartości firmy z tytułu nabycia [...] i aktywów w postaci relacji z [...] w nieuzasadnionej wysokości ze względu na brak oszacowania ich wartości odzyskiwalnej pomimo istnienia przesłanek utraty wartości. Od wskazanej decyzji nie został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ani skarga do sądu administracyjnego, wobec czego decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna.Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2020 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, za naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, w związku ze sporządzeniem: skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017. Pismem z dnia 26 lutego 2020 r. organ zwrócił się do skarżącego o osobiste złożenie w terminie 14 dni od otrzymania wezwania pisemnych zeznań m.in. w sprawie przyczyn naruszeń przez Spółkę obowiązków informacyjnych w zakresie dokumentów okresowych wskazanych w wezwaniu. W zakreślonym terminie Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. W piśmie z 26 marca 2020 r. skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), wniósł o umożliwienie mu wglądu do akt sprawy oraz zadeklarował gotowość do złożenia zeznań. Z kolei w dniach 8 czerwca 2020 r., 10 lipca 2020 r. oraz 17 lipca 2020 r. pełnomocnicy Skarżącego zapoznali się w siedzibie KNF z aktami postępowania. Pismem z dnia 4 września 2020 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania w charakterze świadków: [...], a pismem z dnia 1 października 2020 r. pełnomocnik wniósł o przesłuchanie skarżącego w charakterze strony. Pismem z dnia 24 grudnia 2020 r. organ ponownie wezwał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pisemnych zeznań; na to wezwanie skarżący również nie odpowiedział. Następnie pismem z dnia 6 stycznia 2021 r. organ zawiadomił skarżącego, że zakończenie postępowania jest planowane do 28 lutego 2021 r., dodając, że z uwagi na treść art. 31za ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ustawa COVID-19) oraz treść uchylonego art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy COVID-19, od kwietnia do grudnia 2020 r. w sprawie nie były podejmowane czynności. Pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. nowy pełnomocnik skarżącego poinformował o wypowiedzeniu dotychczasowego pełnomocnictwa i o udzieleniu nowego, jak również wskazał nowy adres do korespondencji. Trzema pismami z dnia 10 lutego 2021 r. organ wezwał skarżącego do: 1) osobistego stawiennictwa w dniu 25 lutego 2021 r. w siedzibie organu w celu złożenia zeznań w charakterze strony na okoliczność udziału skarżącego w wykonywaniu przez Spółkę obowiązków informacyjnych w zakresie śródrocznych raportów okresowych w 2017 r.; 2) sprecyzowania wniosków dowodowych sformułowanych w piśmie z dnia 4 września 2020 r. (przez wskazanie, na jaką okoliczność skarżący wnosi o przeprowadzenie każdego z dowodów); 3) osobistego złożenia zeznań na piśmie w zakresie wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymał od Spółki w latach 2017-2018 z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu, a także pełnej informacji o stanie majątkowym i aktualnej sytuacji finansowej; organ zaznaczył, że informacje te zostaną wykorzystane do oceny przesłanki warunków osobistych strony, o których mowa w art. 189d pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), jednak gdy skarżący nie udzieli odpowiedzi na wezwanie lub nie przedstawi tych okoliczności w pełnym zakresie, to przesłanka ta może nie zostać wzięta przez organ pod uwagę przy ewentualnym wymiarze kary. W notatce służbowej z dnia 16 lutego 2021 r. pracownik organu wskazał, że w dniu 12 lutego 2021 r. podjął próbę osobistego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego ww. pism z dnia 10 lutego 2021 r. i w tym celu udał się pod adres wskazany w toku postępowania przez tegoż pełnomocnika jako adres do doręczeń. W recepcji kancelarii prawnej pod tym adresem poinformowano jednak pracownika organu, że kancelaria ta przechodzi zmiany organizacyjne oraz że pełnomocnik skarżącego nie współpracuje z tą kancelarią i w związku z tym odmówiono przyjęcia pism. Do dnia sporządzenia notatki służbowej pełnomocnik skarżącego nie poinformował organu o zmianie adresu do doręczeń w niniejszym postępowaniu. W konsekwencji wskazane pisma z dnia 10 lutego 2021 r. zostały uznane przez organ za doręczone zgodnie z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. Pismem z dnia 25 lutego 2021 r. organ zwrócił się bezpośrednio do skarżącego o podanie aktualnego adresu do doręczeń pełnomocnika, o ile skarżący jest w posiadaniu tego adresu, wskazując na próbę doręczenia pism pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 lutego 2021 r. i odmowę ich przyjęcia w kancelarii prowadzącej działalność pod adresem wskazanym przez pełnomocnika. Pismem z dnia 10 marca 2021 r. skarżący poinformował, że nie ma wiedzy na temat zmiany adresu do korespondencji jego pełnomocnika. Pismami z dnia 7 kwietnia 2021 r. i 24 maja 2021 r. organ zawiadomił pełnomocnika skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie i o wyznaczeniu nowego terminu, jak też o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś postanowieniem z dnia 1 czerwca 2021 r. organ odmówił uwzględnienia wniosków o przesłuchanie w charakterze świadków osób wskazanych przez skarżącego. Pisma te zostały wysłane na adres do korespondencji pełnomocnika skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego i po awizowaniu były odbierane na podstawie pełnomocnictwa pocztowego. W piśmie z dnia 21 czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przedłużenie terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zaznaczył m.in., że przedłużenie terminu pozwoli na zapoznanie się z dodatkowymi dokumentami oraz na realne odniesienie się do obszernego materiału dowodowego. W piśmie z dnia 21 czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że tego dnia podjął próbę osobistego zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie organu, jednak nie było możliwe skontaktowanie się z żadnym z pracowników Departamentu Postępowań. W związku z tym pełnomocnik skarżącego wniósł o wskazanie terminu zapoznania się z aktami i wyznaczenie dłuższego terminu na wypowiedzenie się w sprawie, aby od terminu zapoznania się z aktami mogło upłynąć co najmniej 7 dni roboczych. W piśmie z dnia 23 czerwca 2021 r. organ zawiadomił pełnomocnika skarżącego, że termin na wypowiedzenie się w sprawie zostaje przedłużony do dnia 30 czerwca 2021 r., a także potwierdził ustalony wcześniej z pracownikiem organu termin na przeglądanie akt postępowania, tj. 25 czerwca 2021 r. W dniu 25 czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie organu, zaś pismem z dnia 30 czerwca 2021 r. przedstawił stanowisko w sprawie, zarzucając m.in., że decyzja z dnia 17 grudnia 2019 r. została wydana niezgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie, oraz podnosząc, że skarżący nie odpowiada za naruszenia stwierdzone w tej decyzji, bo nie był odpowiedzialny w ramach zarządu Spółki za nadzór w zakresie sprawozdawczości finansowej. Dodał, że skarżący nie uczestniczył w żadnych nieformalnych porozumieniach dotyczących transakcji portfeli wierzytelności Spółki. Wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego.Decyzją z dnia 16 lipca 2021 r., działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (u.n.r.f.) oraz art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 850.000 zł, wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę w okresie, w którym skarżący pełnił funkcję członka zarządu tej Spółki, gdyż Spółka ta:a) w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie:i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (rozporządzenie z 2009 r.) w zw. z § 46 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 39 "Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena" (MSR 39), przyjętego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującym określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 listopada 2008 r. (rozporządzenie 1126/2008) oraz § 28, 29 i 32 MSR 34 "Śródroczna sprawozdawczość finansowa" (MSR 34), przyjętego rozporządzeniem nr 1126/2008 – przez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.;ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 29, 30 i 30A MSR 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" (MSR 1) przyjętego rozporządzeniem nr 1126/2008 – przez brak odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.;iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 15 MSR 34, § 39 lit. a i c Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji" (MSSF 7), przyjętego rozporządzeniem nr 1126/2008, § B11, B11C i B11E załącznika B do MSSF 7 oraz § 31, 32A i 33 MSSF 7 – przez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.;iv. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 oraz w zw. z § 90 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 rozporządzenia z 2009 r. – przez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, w półrocznym sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta;b) w związku ze sporządzeniem raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie:i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 14 ust. 1 i § 15 pkt rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych (rozporządzenie z 2001 r.), przez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.;ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z § 89 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 87 ust. 4 pkt 21 rozporządzenia z 2009 r. – przez nieujawnienie informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta w raporcie półrocznym za I półrocze 2017 r.;iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z § 89 ust. 1 pkt 3 i § 87 ust. 7 pkt 10 rozporządzenia z 2009 r. – przez brak ujawnienia informacji istotnych dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w półrocznym sprawozdaniu z działalności emitenta;c) w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie:i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 46 MSR 39 oraz § 28, 29 i 32 MSR 34 – przez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.;ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 29, 30 i 30A MSR 1 – przez brak odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.;iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 15 MSR 34, § 39 lit. a) i c) MSSF 7, § B11, B11C i B11E załącznika B do MSSF 7 oraz § 31, 32A i 33 MSSF 7 – przez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.;iv. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 oraz w zw. z § 87 ust. 10 i § 87 ust. 7 pkt 10 rozporządzenia z 2009 r. – przez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w skonsolidowanym raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.;v. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 9 MSR 36 "Utrata wartości aktywów" (MSR 36), przyjętego rozporządzeniem nr 1126/2008 – przez brak oszacowania wartości odzyskiwalnej aktywów nabytych w wyniku nabycia spółki [...], pomimo istnienia przesłanek utraty wartości, czego skutkiem było rozpoznanie wartości firmy z tytułu nabycia [...] oraz wartości niematerialnej w postaci wartości relacji z [...] w nieuzasadnionej wysokości w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.;d) w związku ze sporządzeniem raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie:i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2009 r. w zw. z § 14 ust. 1 i § 15 pkt 5 rozporządzenia z 2001 r. – przez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.;ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 i § 87 ust. 4 pkt 21 rozporządzenia z 2009 r. – przez nieujawnienie informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta w raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.;iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 rozporządzenia z 2009 r. – przez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.;II. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 u.n.r.f. umorzył postępowanie w części, w jakiej było prowadzone w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, za naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę w zakresie informacji okresowych związanych z przekazaniem organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego z I kwartał roku obrotowego 2017.W uzasadnieniu decyzji KNF wskazała, że skarżący był członkiem zarządu Spółki od dnia 19 kwietnia 2012 r. do złożenia rezygnacji z dniem 1 grudnia 2017 r. Zarząd Spółki był wieloosobowy – oprócz skarżącego (będącego wiceprezesem zarządu) członkami zarządu w tym samym okresie byli: [...]. Zarząd funkcjonował w oparciu o określony uchwałami zarządu podział kompetencji między poszczególnych członków. Wedle tego podziału skarżący był odpowiedzialny za obszary: relacje inwestorskie (do dnia 28 sierpnia 2017 r., od tego dnia za obszar ten odpowiadała [...]), obsługa klienta i marketing, ryzyko i analizy, IT, biuro projektów oraz biuro pomocy i wsparcia dłużnika. Wtórną odpowiedzialność skarżącego organ oceniał, jak stwierdził, jedynie w odniesieniu do naruszeń, których Spółka dopuściła się - będąc spółką publiczną - w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka jej zarządu. Ze sprawozdania finansowego Spółki wynika, iż wynagrodzenie skarżącego z tytułu pełnienia przez niego funkcji członka zarządu w 2017 r. wyniosło łącznie 2 643 000 zł. Wszyscy ww. członkowie zarządu zatwierdzili skonsolidowany raport za I półrocze 2017 r., raport za I półrocze 2017 r., skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał 2017 r. i raport kwartalny za III kwartał 2017 r. Zdaniem KNF, każda z określonych w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie przesłanek nałożenia kary na członka zarządu spółki publicznej została w sprawie spełniona, bowiem w stosunku do Spółki została wydana decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych (w dodatku ostateczna i prawomocna). Organ zaznaczył przy tym, że w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nie badał okoliczności, które legły u podstaw ukarania Spółki, gdyż był związany ustaleniami poczynionymi w decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r. Jako kolejną okoliczność organ wskazał pełnienie przez skarżącego w Spółce funkcji członka zarządu w czasie, gdy doszło do naruszeń stwierdzonych w decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r. Organ powołał się przy tym na art. 371 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (k.s.h.), wskazując, że odpowiedzialności za prowadzenie spraw spółki nie wyłącza zakres czynności z regulaminu zarządu czy uchwał zarządu określających podległość jednostek organizacyjnych, bowiem tylko statut spółki może zakreślić zakres spraw przypisanych wyłącznie danemu członkowi zarządu. Organ dodał również, że na podstawie art. 31za ustawy COVID-19 doszło do zawieszenia terminów w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przed organem do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że organ wyda decyzję załatwiającą sprawę, dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Następnie organ odniósł się do przesłanek wymiaru kary pieniężnej wskazanych w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, uwzględniając przy tym dodatkowe przesłanki z art. 189d k.p.a. Co do wagi naruszenia, organ podkreślił, że była znaczna i stanowiła okoliczność zaostrzającą wymiar kary nałożonej na skarżącego. Działania Spółki polegały bowiem na świadomym i celowym zniekształcaniu prezentowanych sprawozdań finansowych Spółki i grupy kapitałowej przez zafałszowanie wartości posiadanych aktywów i osiąganych wyników finansowych w kolejnych okresach sprawozdawczych. W raportach okresowych publikowanych w 2017 r. Spółka zawyżała wartość aktywów i zysku, co mogło w sposób znaczący wpłynąć na podejmowanie decyzji co do inwestycji w jej papiery wartościowe, w szczególności w obligacje emitowane przez Spółkę (w tym liczne emisje prywatne), których wartość w 2017 r. wyniosła ponad 2 mld zł. Spółka nie zamieszczała również rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z narastającym ryzykiem płynności. KNF stwierdziła, że powyższe okoliczności miały wpływ na kwalifikację wszystkich naruszeń Spółki wskazanych w decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r. jako rażących. W ramach omawianej przesłanki organ odniósł się również do skutków naruszenia, wskazując, że w 2017 r. i 2018 r. nominalna wartość obligacji Spółki wyniosła łącznie ponad 2 mld zł, zaś wyemitowanych w okresie naruszeń, za które odpowiada skarżący – ok. 900 mln zł. Organ zwrócił przy tym uwagę, że, wprawdzie straty po stronie nabywców tych instrumentów zostały w pewnym zakresie zminimalizowane przez zawarcie układu zatwierdzonego przez sąd restrukturyzacyjny, jednak nie było to działanie podejmowane przez skarżącego, lecz przez zarząd Spółki w składzie bez skarżącego, a sam układ obejmuje jedynie 25% zainwestowanych środków. Organ wskazał, że rzeczywista skala utraconych przez uczestników rynku środków jest w chwili obecnej trudna do oszacowania. Dodał, że skutkiem naruszeń był również stan dezinformacji, który utrzymywał się długotrwale na rynku w wyniku nieprawidłowego wywiązywania się przez Spółkę z obowiązku publikacji raportów okresowych, a zatem uczestnicy rynku kapitałowego ponieśli potencjalną znaczną szkodę z uwagi na pozbawienie ich dostępu do rzetelnej informacji o faktycznej sytuacji finansowej Spółki. Działania Spółki naruszały też ważny interes publiczny przejawiający się w fundamentalnej zasadzie rynku kapitałowego – jego transparentności. Zdaniem organu, kolejną przesłanką zaostrzającą wymiar kary była liczba i powtarzalność naruszeń, których dopuściła się Spółka w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w jej Zarządzie. Skarżący ponosi bowiem odpowiedzialność za 15 z 23 naruszeń polegających na zamieszczeniu nieprawidłowych i nierzetelnych danych w czterech raportach okresowych. W dalszej kolejności organ odniósł się do przesłanki przyczyn naruszenia, rozumianej jako stopień odpowiedzialności skarżącego i stopień jego przyczynienia się do naruszeń popełnionych przez Spółkę. Organ uznał, że skarżący był odpowiedzialny za wskazane naruszenia jako członek Zarządu Spółki, gdyż odpowiedzialność za naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych obciąża co do zasady wszystkich członków jej Zarządu, a statut Spółki nie przewidywał jakiegokolwiek ograniczenia odpowiedzialności skarżącego za określone kategorie prowadzenia spraw Spółki. W ocenie organu, stopień odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenia jest znaczny, ponieważ do dnia 28 sierpnia 2017 r. jako członek Zarządu był odpowiedzialny za obszar relacji inwestorskich, a nadto miał świadomość co do podejmowanych przez Spółkę działań, które doprowadziły do stwierdzonych naruszeń, na co wskazuje znajdująca się w aktach administracyjnych korespondencja mailowa między członkami Zarządu Spółki oraz między skarżącym a pracownikami Spółki. Zdaniem KNF, z korespondencji tej wynika, że skarżący nie tylko posiadał wiedzę na temat działalności Spółki w zakresie pozornych transakcji sprzedaży portfeli wierzytelności, ale także zlecał przeprowadzenie tych transakcji, a zatem miał także wiedzę o pogarszającej się kondycji finansowej Spółki i mógł ocenić, że wyniki finansowe przedstawiane inwestorom są nierzetelne i nie odzwierciedlają faktycznej sytuacji w Spółce. Organ nie uwzględnił pozostałych przesłanek wymiaru kary ani na korzyść, ani na niekorzyść skarżącego, uznając, że, przy wymierzaniu kary we wskazanej wysokości nie mógł przeanalizować warunków osobistych skarżącego, w tym również jego sytuacji finansowej, gdyż skarżący nie odpowiedział na wezwanie organu z dnia 10 lutego 2021 r. dotyczące wskazanych okoliczności. Organ zwrócił przy tym uwagę, że ta przesłanka nie może być traktowana jako kluczowa. Zasady ogólne k.p.a. nie zwalniają strony postępowania od wszelkiej aktywności procesowej. Skarżącemu zapewniono natomiast możliwość czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z materiałem dowodowym, a przed wydaniem decyzji – wypowiedzenia się odnośnie do zebranych dowodów. Zdaniem organu, kara w wysokości 850.000 zł jest adekwatna i współmierna do wagi naruszeń, jakich dopuściła się Spółka. Skala i skutki naruszeń dotyczą bowiem szerokiej grupy inwestorów indywidualnych, którzy inwestowali środki pieniężne w akcje i obligacje Spółki, opierając swoje decyzje na nierzetelnych informacjach przez nią przekazywanych. Organ wskazał, że, wymierzając karę w tej wysokości, uwzględnił również aspekt prewencyjny nałożonej kary oraz funkcję represyjną jako uzupełnienie funkcji prewencyjnej. Co do rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania administracyjnego w części, organ wyjaśnił, że nałożenie kary na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie nie mogło odnosić się do naruszeń popełnionych w okresie, w którym Spółka nie miała statusu spółki publicznej, a zatem odnośnie do naruszenia związanego z przekazaniem skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2017 r. Konkludując, organ uznał, że nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 k.p.a., gdyż w sprawie nie można mówić o znikomej wadze naruszenia.Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi w postaci: 1) wydruku wiadomości SMS z dnia 23 maja 2017 r., 2) wydruku korespondencji mailowej z dnia listopada 2016 r., 3) wydruku korespondencji mailowej z czerwca 2017 r. oraz września 2017 r., 4) wydruku korespondencji mailowej z dnia 11 października 2017 r., 5) dwóch wydruków korespondencji mailowej z dnia 26 sierpnia 2017 r., 6) wydruku korespondencji mailowej z dnia 30 października 2017 r., 7) wydruku korespondencji mailowej z dnia 12 czerwca 2017 r., 8) wydruku korespondencji mailowej z dnia 19 lipca 2017 r., 9) kopii wezwania z dnia 24 grudnia 2020 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Postanowieniem wydanym na rozprawie dnia 20 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze.III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji na wstępie wyjaśnił, że obowiązki informacyjne mają związek z zasadą transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego, której ochronę mają na celu normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi. Nakładane na emitentów obowiązki informacyjne służą realizacji wspomnianej zasady. Zasadę transparentności wyznaczają dwa podstawowe wymogi, tj. informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy jest bowiem szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Następnie Sąd Wojewódzki zważył, że przepisy ustawy o ofercie konstruują tzw. mechanizm sankcji sprzężonych. Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za niezgodne z prawem działanie emitenta papierów wartościowych. Sąd Wojewódzki podniósł, że tzw. mechanizm sankcji sprzężonych zawęża zakres ustaleń faktycznych, które powinny zostać poczynione, aby dopuszczalne było nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez tę spółkę obowiązków informacyjnych. Ustaleniu podlega wyłącznie fakt wydania decyzji stwierdzającej naruszenie obowiązków przez spółkę, natomiast nie ma podstaw do ponownego stwierdzania tych naruszeń w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary na członka zarządu spółki. Przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie została wydana decyzja z dnia 17 grudnia 2019 r., w której organ stwierdził naruszenie przez Spółkę określonych obowiązków informacyjnych. Z zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że przy nakładaniu kary pieniężnej na skarżącego organ uwzględnił wyłącznie te spośród naruszeń, których dopuściła się Spółka, które miały miejsce w okresie między uzyskaniem przez Spółkę statusu spółki publicznej a rezygnacją przez skarżącego z funkcji członka jej zarządu. Jak podkreślił Sąd, organ nie naruszył przepisów postępowania, w szczególności art. 7b k.p.a. Zdaniem WSA, organ nie miał obowiązku zwracania się do Prokuratury Regionalnej (która nie może być uznana za organ administracji) w celu udostępniania materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym. Postępowanie administracyjne i postępowanie karne rządzą się innymi regułami. Organ administracji publicznej powinien rozstrzygnąć sprawę na podstawie dowodów, które zgromadzi w toku postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne, które toczyło się w niniejszej sprawie, dotyczyło odpowiedzialności skarżącego za niedopełnienie przez Spółkę obowiązków informacyjnych. W postępowaniu tym skarżący miał możliwość składania wyjaśnień i z możliwości tej skorzystał, choćby przez przedstawienie swojego stanowiska w piśmie z dnia 30 czerwca 2021 r. W takiej sytuacji organ nie miał obowiązku ustalania, jakie wyjaśnienia skarżący składał w toku postępowania karnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, materiał dowodowy zgromadzony przez KNF pozwalał także na dokonanie oceny przyczynienia się skarżącego do tego, że Spółka dopuściła się naruszeń wskazanych w decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r. Wobec tego nie było również konieczne ustalanie treści wyjaśnień pozostałych członków zarządu Spółki, które miały zostać złożone w toku postępowania karnego. W dalszej kolejności Sąd Wojewódzki zauważył, że odpowiedzialność skarżącego jako członka zarządu spółki publicznej nie została wyłączona przez to, że zarząd podejmował uchwały, w których określał podział zadań i kompetencji między swoich członków. W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł, że co do zasady każdy członek zarządu ma obowiązek prowadzenia spraw spółki (a w konsekwencji odpowiada za całość prowadzenia spraw spółki), chyba że inaczej określa to statut spółki, a nie uchwały jej zarządu. Odpowiedzialność członków zarządu spółki publicznej pozostaje w ścisłym funkcjonalnym związku ze stwierdzeniem rażącego naruszenia przez emitenta obowiązków informacyjnych oraz z nałożoną na niego w związku z tym sankcją administracyjną, co jest uzasadnione tym, że działania emitenta manifestują się określonymi zachowaniami jego organu zarządzającego, które polegają na składaniu stosownych oświadczeń woli lub oświadczeń wiedzy lub na braku ich składania, mimo istnienia ku temu prawnie uzasadnionych podstaw lub oczekiwań odnośnie do ich złożenia. W konsekwencji fakt, że skarżący od końca sierpnia 2017 r. – z uwagi na podział zadań w ramach zarządu – nie zajmował się nadzorem nad obszarem relacji inwestorskich, nie oznacza, że nie miał obowiązku doprowadzenia jako członek zarządu do tego, aby realizacja ciążących na Spółce obowiązków informacyjnych następowała zgodnie z prawem i rzetelnie. Mimo wewnętrznego podziału obowiązków w ramach zarządu wszyscy członkowie zarządu zatwierdzili skonsolidowany raport za I półrocze 2017 r., raport za I półrocze 2017 r., skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał 2017 r. i raport kwartalny za III kwartał 2017 r. WSA wywiódł w dalszej części uzasadnienia wyroku, że wynikający z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie termin 12 miesięcy od dnia wydania decyzji stwierdzającej naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę do dnia wydania decyzji nakładającej karę na skarżącego został zachowany, jeśli uwzględni się, że na mocy art. 31za ustawy COVID-19 doszło do zawieszenia biegu terminów przewidzianych dla organu na wydanie decyzji m.in. do czasu dokonania przez organ czynności w postępowaniu po wejściu w życie tego przepis. Z uwagi na to, jeśli pominie się okres od marca do grudnia 2020 r. (tj. od wejścia w życie art. 31za ustawy COVID-19 do podjęcia przez organ kolejnej czynności w niniejszej sprawie), to między wydaniem decyzji stwierdzającej naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę (17 grudnia 2019 r.) a wydaniem decyzji o nałożeniu kary na Skarżącego (21 lipca 2021 r.) nie upłynęło 12 miesięcy. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przeanalizował kwestię przesłanek wymiaru kary, odwołując się – stosownie do art. 96 ust. 16 ustawy o ofercie – do unormowania zawartego w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie. Z uwagi na to, że wskazany w nim katalog przesłanek wymiaru kary jest katalogiem otwartym, organ, wymierzając karę, uwzględnił również dodatkowe przesłanki, w tym te wskazane w art. 189d k.p.a. Przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, jak i ustalaniu wysokości nakładanej kary zastosowanie znajduje instytucja uznania administracyjnego, co oznacza m.in., że wysokość sankcji ustalana jest w oparciu o ocenę organu na podstawie okoliczności obrazujących sytuację finansową i majątkową strony postępowania oraz wagę stwierdzonych naruszeń. Ze względu na to, że wysokość sankcji administracyjnych może być bardzo dotkliwa, istotna jest kwestia proporcjonalności kar administracyjnych. Kara powinna być sprawiedliwa, adekwatna do wagi naruszenia prawa, a dla spełnienia swych celów powinna stanowić istotnie odczuwalną dolegliwość ekonomiczną, proporcjonalną do możliwości płatniczych karanego i adekwatną do rodzaju i stopnia naruszenia prawa. Jak stwierdził Sąd, kary administracyjnej nie można określić z matematyczną dokładnością, gdyż stopień naruszenia prawa stanowi wielkość ocenną. Przy konkretyzowaniu wysokości nałożonej kary organ administracji ma tzw. luz decyzyjny. Kontrola zgodności z prawem decyzji o nałożeniu kary polega na zbadaniu, czy organ poprawnie zrekonstruował treść normy prawnej zawierającej sankcję i dokonał indywidualizacji przesłanek tworzących hipotezę normy prawnej. Sąd pierwszej instancji uznał, że organ w kwestii wysokości nakładanej kary mógł uwzględnić tylko te informacje, które udało się ustalić w ramach zgromadzonego materiału dowodowego. Ustalając wysokość kary, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i uzasadnił wysokość wymierzonej kary zindywidualizowanymi przesłankami. Wymiar kary mieści się w granicach określonych w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie. Mimo że kwota ta jest stosunkowo wysoka, to jednak w świetle przeanalizowanych przez organ przesłanek wymiaru kary, w tym wagi naruszeń obowiązków informacyjnych przez Spółkę w okresie objętym zaskarżoną decyzją, uprawniona jest zdaniem Sądu ocena, że kara w takiej wysokości jest adekwatna w okolicznościach tej sprawy i będzie realizować funkcje zarówno represyjne, jak i prewencyjne. Sąd zauważył przy tym, że w 2017 r. skarżący z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu Spółki uzyskał wynagrodzenie w łącznej wysokości 2.642.000 zł, a więc kilkukrotnie wyższej niż wysokość kary nałożonej na skarżącego w tej sprawie. W tym zakresie nieistotna jest okoliczność, że kara pieniężna wymierzona Spółce w decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r. jest niższa niż kara pieniężna wymierzona skarżącemu. Ustawodawca nie określił, że kary nakładane na podstawie art. 96 ust. 1e i art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie muszą być skorelowane w zakresie ich wysokości. W przypadku każdej z tych kar uwzględnia się okoliczności, o których mowa w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie i które mogą być różne w przypadku emitenta i członka zarządu emitenta, co może wpływać na wysokość wymierzanych kar. Sąd nie podzielił przy tym argumentu, że, skoro spośród przesłanek opisanych w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie na niekorzyść skarżącego zostały uznane jedynie dwie z siedmiu, to wysokość nałożonej kary jest zawyżona. WSA zauważył, że wymienione w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie okoliczności dotyczące skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia (o ile można tę skalę ustalić), strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem (o ile można te straty ustalić) czy sytuacji finansowej podmiotu, na który nakładana jest kara, nie zostały wzięte pod uwagę przez organ, bowiem nie można było ich ustalić bądź z uwagi na charakter naruszeń, jakich dopuściła się Spółka, i wielowymiarowych skutków tych naruszeń, bądź z uwagi na brak przedstawienia przez skarżącego stosownych informacji dot. sytuacji finansowej. Sąd za prawidłową uznał również ocenę organu odnośnie do braku zaistnienia w tej sprawie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określonych w art. 189f k.p.a., ponieważ waga naruszeń obowiązków informacyjnych przez Spółkę, o których zaistnieniu skarżący powinien był mieć (i miał) świadomość jako członek jej zarządu, z całą pewnością nie była znikoma, co wyklucza możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie tego przepisu. Sąd stwierdził nadto, że organ zgodnie z prawem umorzył postępowanie w części, w jakiej było ono prowadzone w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w związku z naruszeniem przez Spółkę obowiązków informacyjnych przy sporządzaniu i składaniu skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017, ponieważ, skoro w dacie (nieprawidłowego) sporządzania skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2017 r. Spółka nie miała statusu spółki publicznej, to nie można skarżącemu przypisać odpowiedzialności za to naruszenie. W niniejszej sprawie, jak stwierdził Sąd Wojewódzki, organ w sposób przekonujący i wyczerpujący uzasadnił zwłaszcza przesłankę, którą można uznać za zasadniczą, to jest wagę naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę, za którą działał skarżący jako członek jej zarządu, a stwierdzone naruszenia mogły w sposób znaczący wpłynąć na podejmowanie decyzji co do inwestycji w papiery wartościowe Spółki, przez co doszło do rażącego naruszenia zasady transparentności rynku kapitałowego. Na wymiar kary mogła też mieć wpływ liczba naruszeń popełnionych w czasie od momentu, gdy Spółka uzyskała status spółki publicznej, do dnia rezygnacji skarżącego z funkcji członka zarządu tej spółki (15 z 23 naruszeń przypisanych Spółce w decyzji z 17 grudnia 2019 r.). Sąd podzielił również ocenę organu co do stopnia przyczynienia się skarżącego do stwierdzonych naruszeń, w tym stopnia świadomości o nieprawidłowościach istotnych z punktu widzenia realizacji obowiązków informacyjnych przez Spółkę; o tej świadomości, a wręcz aktywnym uczestniczeniu skarżącego w działaniach, których skutki powinny znaleźć odzwierciedlenie przy wykonywaniu obowiązków informacyjnych, świadczy zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci m.in. wydruków wiadomości mailowych. Z tego względu WSA za nieistotną uznał argumentację skarżącego, mającą wskazywać, że ww. nie miał pełnej wiedzy na temat części decyzji, które zapadały w Spółce, czy też, że do wielu z nich miał mieć stosunek krytyczny. Mimo deklarowanego braku pełnej wiedzy czy zastrzeżeń co do niektórych działań Spółki, skarżący miał świadomość, że określone, znane mu działania Spółki nie znalazły odzwierciedlenia w raportach okresowych, a mimo to akceptował te raporty, jak też pozostawał członkiem zarządu Spółki do dnia 1 grudnia 2017 r. W związku z tym Sąd uznał, że okoliczności, których miały dotyczyć dowody z dokumentów załączonych do skargi, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W dalszej kolejności Sąd Wojewódzki zauważył, że organ podjął próbę doręczenia na adres wskazany przez pełnomocnika skarżącego pisma z dnia 10 lutego 2021 r., w którym wezwano skarżącego do wskazania pełnej informacji o stanie majątkowym i aktualnej sytuacji finansowej, precyzując, jakie dokumenty skarżący powinien w tym zakresie złożyć i jakich informacji udzielić. Taki tryb doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym był dopuszczalny i przeprowadzono go w tym przypadku prawidłowo. Z notatki służbowej z dnia 16 lutego 2021 r. sporządzonej przez pracownika organu, który podjął próbę doręczenia m.in. wskazanego pisma, wynika, że w recepcji kancelarii prawnej pod adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżącego poinformowano doręczyciela, że pełnomocnik skarżącego nie prowadzi aktualnie działalności pod tym adresem i nie współpracuje z tą kancelarią i w związku z tym odmówiono przyjęcia pism. Zdaniem Sądu, informacja ta uprawniała organ do przyjęcia, że pełnomocnik skarżącego nie zawiadomił o zmianie swojego adresu, a zatem próba doręczenia pism pod wskazanym adresem mogła być uznana za skuteczną na podstawie art. 41 § 2 k.p.a. Sąd za istotne uznał fakt, że organ podjął niezwłocznie próbę ustalenia aktualnego adresu pełnomocnika skarżącego, zwracając się w tej sprawie do skarżącego pismem z dnia 25 lutego 2021 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 10 marca 2021 r. poinformował, że nie ma wiedzy na temat zmiany adresu do korespondencji jego pełnomocnika. W takiej sytuacji KNF kierowała kolejną korespondencję do skarżącego na jedyny znany organowi adres pełnomocnika skarżącego. Okoliczność, że późniejsze pisma były pod tym adresem doręczane (a ściślej – odbierane z placówki pocztowej po ich awizowaniu pod wskazanym adresem), nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości uznania za doręczone pism z dnia 10 lutego 2021 r.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy ofercie poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i uznanie w sposób nieuprawniony, że w realiach niniejszej sprawy tzw. mechanizm sankcji sprzężonych pozwala na zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego uwzględniającego istniejące wewnątrz zarządu i kadry menedżerskiej spółki relacje, istniejący podział kompetencji, co doprowadziło w rzeczywistości do sytuacji, w której skarżący w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. nakładającą karę na Spółkę nie mógł skutecznie przedstawiać swoich racji wobec braku przymioty strony, zaś w niniejszym postępowaniu powyższe okoliczności są traktowane przez organ i sąd jako nieistotne dla rozpoznania sprawy;2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 41 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i uznanie w sposób nieuprawniony, iż zaszły w dniu 12 lutego 2021 r. warunki do przyjęcia fikcji doręczenia "z art. 41 § 2 k.p.k." (tak w oryginale) w odniesieniu do pism datowanych na dzień 10 lutego 2021 r., tj. wzywającego stronę do osobistego stawiennictwa i złożenia zeznań w charakterze strony, wzywającego do uzupełnienia wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków [...], wzywającego do złożenia zeznań na piśmie w zakresie sytuacji osobistej i finansowej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych w wyniku braku możliwości przedstawienia w sposób pełny dowodów istotnych dla skarżącego z punktu widzenia zakresu jego odpowiedzialności;3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i dokonania wadliwych ustaleń faktycznych co do rzeczywistego wpływu skarżącego na decyzje Spółki, skutkujące naruszeniami stwierdzonymi decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r., na skutek zaniechania skorzystania z dowodów zgromadzonych w aktach postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w [...] ([...]), w szczególności wyjaśnień złożonych przez skarżącego, jak również wyjaśnień i zeznań złożonych przez innych członków zarządu Spółki oraz kadry kierowniczej, co doprowadziło do zaniechania ze strony organu pełnego ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak faktyczny udział skarżącego w powstaniu naruszeń opisanych w decyzji wydanej w stosunku do Spółki, świadomości strony co do prawdziwej kondycji finansowej spółki oraz gotowości podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z organami administracji podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia;4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w zw. z art. 371 k.s.h. poprzez zaakceptowanie błędnej interpretacji organu, iż dla zaistnienia odpowiedzialności z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie obojętny jest wewnętrzny podział kompetencji pomiędzy członkami zarządu emitenta dokonany na podstawie uchwał zarządu w ramach regulacji ustalonej w statucie spółki;5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i nienależyte rozważenie wszystkich przesłanek oraz ich wzajemnych relacji, co doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary rażąco wygórowanej;6) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego i kompleksowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez to, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich, istotnych zarzutów i argumentów skarżącego, w szczególności do: a. kwestii charakterystyki podmiotu, jakim był fundusz sekurytyzacyjny Spółki oraz odpowiedzialności za przygotowanie sprawozdań finansowych przez inne podmioty, b. braku spójności w argumentacji organu przy okazji podnoszenia nieprawidłowości przy nabyciu [...];7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1 h i ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie złożonych wraz ze skargą wniosków dowodowych z dokumentów, nieprawidłowo uznanych za zbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.V. Stanowisko strony przeciwnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważyły skutecznie prawidłowości zaskarżonego wyroku.2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych.4. Oddaleniu jako bezzasadne podlegały zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego.4.1. Nie zasługiwał na uwzględnienie z przyczyn formalnych zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez "brak należytego i kompleksowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku" w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji "nie odniósł się do wszystkich, istotnych zarzutów i argumentów skarżącego, w szczególności do: a. kwestii charakterystyki podmiotu, jakim był fundusz sekurytyzacyjny Spółki oraz odpowiedzialności za przygotowanie sprawozdań finansowych przez inne podmioty, b. braku spójności w argumentacji organu przy okazji podnoszenia nieprawidłowości przy nabyciu [...]".Oddalając powyższy zarzut, należało mieć na względzie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie wskazywany jako przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego: 1) nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych; 2) nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 3) nie zawiera oceny prawnej co do istoty sprawy, której dotyczy skarga; 4) zawiera istotne wady konstrukcyjne (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu), które sprawiają, że orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej.W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, Sąd Wojewódzki zrealizował w stopniu dostatecznym obowiązek sporządzenia prawidłowego formalnie i konstrukcyjnie uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., co pozwala Naczelnemu Sądowi na przeprowadzenie efektywnej kontroli instancyjnej, nawet jeśli w ocenie strony skarżącej kasacyjnie w jego treści doszło do pominięcia lub zbyt ogólnego rozważenia określonych kwestii lub argumentów podniesionych w skardze. Istotne jest bowiem to, czy sąd administracyjny pierwszej instancji rozpoznał istotę sprawy, nie będąc związany granicami skargi oraz poddając pod ocenę wszystkie zasadnicze zagadnienia prawne, bez których rozważenia nie można stwierdzić, że sprawa sądowoadministracyjna została rozstrzygnięta zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Strona skarżąca nie może natomiast kwestionować za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. merytorycznej prawidłowości lub zupełności ocen prawnych lub wytycznych procesowych, albowiem tego rodzaju zarzuty zmierzają już do podważenia procesu lub rezultatu sądowoadministracyjnej oceny legalności wykładni lub stosowania prawa, a płaszczyzna merytoryczna (treściowa) oceny legalnościowej sądu administracyjnego może być weryfikowana w postępowaniu kasacyjnym jedynie za pośrednictwem zarzutów naruszenia prawa materialnego lub formalnego, których wadliwa wykładnia lub weryfikacyjne zastosowanie (niezastosowanie) przez sąd pierwszej instancji miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 października 2025 r., II GSK 759/23; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2025 r., II GSK 2687/21).4.2. Pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1 h i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (u.o.p.) w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez "oddalenie złożonych wraz ze skargą wniosków dowodowych z dokumentów, nieprawidłowo uznanych za zbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości".Niezależnie od wadliwości konstrukcyjnej powyższego zarzutu, należy przypomnieć stronie skarżącej kasacyjnie, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. co do zasady nie może być skutecznie powoływany jako podstawa kasacyjna służąca do oceny prawidłowości kontroli przez sąd pierwszej instancji legalności ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, który jest kwestionowany ze względu na naruszenie przepisów prawa procesowego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., II GSK 76/23, LEX nr 3628445; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., II GSK 99/21, LEX nr 3723928).4.3. Bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 41 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez "oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i uznanie w sposób nieuprawniony, iż zaszły w dniu 12 lutego 2021 r. warunki do przyjęcia fikcji doręczenia z art. 41 § 2 k.p.k." (uznano, że odwołanie się do "k.p.k." stanowi oczywisty błąd autora skargi kasacyjnej) "w odniesieniu do pism datowanych na dzień 10 lutego 2021 r.", co w konsekwencji "doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych w wyniku braku możliwości przedstawienia w sposób pełny dowodów istotnych dla skarżącego z punktu widzenia zakresu jego odpowiedzialności".Należy podzielić ocenę prawną Sądu a quo, że sposób wykładni i zastosowania przez KNF art. 41 k.p.a. nie budzi wątpliwości.Powyższy przepis ustanawia fikcję skuteczności doręczenia pisma urzędowego, jeżeli zostanie ustalone, że strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik naruszyli obowiązek zawiadomienia organu prowadzącego postępowanie o zmianie swojego adresu (art. 41 § 1 k.p.a.). W takim wypadku po bezskutecznej próbie doręczenia pisma (np. za pośrednictwem pracownika organu – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie w dniu 12 lutego 2021 r. – zgodnie z art. 39 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie art. 61 pkt 5 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych) pismo to podlega złożeniu do akt sprawy ze skutkiem doręczenia, o którym mowa w art. 41 § 2 k.p.a.Nie zostało również skutecznie podważone domniemanie prawdziwości faktów (zob. art. 76 § 3 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a.) ustalonych w piśmie urzędowym pracownika KNF z dnia 16 lutego 2021 r., w tym stwierdzenie, że reprezentujący skarżącego kasacyjnie pełnomocnik procesowy będący adwokatem (i jednocześnie autorem skargi kasacyjnej) nie prowadzi działalności pod adresem wskazywanym od początku postępowania w pismach procesowych (w tym w pismach z dnia 4 września 2020 r. oraz z dnia 1 października 2020 r.) jako adres korespondencyjny. Konsekwencje procesowe zaniedbań pełnomocnika procesowego, będącego adwokatem, rozciągają się w tym zakresie na sytuację prawną mocodawcy będącego stroną postępowania, a dla oceny tej nie ma znaczenia okoliczność, że przedmiotem doręczenia w dniu 12 lutego 2021 r. były istotne w sprawie pisma urzędowe z dnia 10 lutego 2021 r., obejmujące wezwania do sprecyzowania wniosku dowodowego z dnia 4 września 2020 r. o przesłuchanie świadków ([...]), złożenia pisemnych zeznań w charakterze strony oraz osobistego stawiennictwa w organie celem złożenia zeznań w charakterze strony. Nie jest natomiast istotny fakt, że w późniejszym okresie korespondencja kierowana do ww. pełnomocnika była odbierana pod powyższym adresem w następstwie awizowania i za pośrednictwem pełnomocnika pocztowego (zob. np. pismo z dnia 23 czerwca 2021 r.), skoro w dniu 12 lutego 2021 r. pracownik organu uzyskał informację o zmianie adresu pełnomocnika, utrwaloną następnie w notatce urzędowej z dnia 16 lutego 2021 r., której wiarygodność – gwarantowana ustawowym domniemaniem (art. 76 § 3 k.p.a.) – nie została podważona, a podjęta próba ustalenia nowego adresu pełnomocnika zakończyła się niepowodzeniem (zob. pismo strony skarżącej z dnia 10 marca 2021 r.).Pełnomocnik procesowy skarżącego kasacyjnie, będący autorem skargi kasacyjnej, nie odebrał również pod wskazanym wyżej adresem korespondencji skierowanej do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. przesyłka polecona z dnia 14 kwietnia 2026 r.), pomimo dwukrotnego awizowania.4.4. Oddaleniu podlegały także – zweryfikowane łącznie ze względu na wewnętrzne powiązanie merytoryczne – zarzuty naruszenia: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 u.o.p. przez oddalenie skargi, "mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i uznanie w sposób nieuprawniony, że w realiach niniejszej sprawy tzw. mechanizm sankcji sprzężonych pozwala na zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego uwzględniającego istniejące wewnątrz zarządu i kadry menedżerskiej spółki relacje, istniejący podział kompetencji, co doprowadziło w rzeczywistości do sytuacji, w której skarżący w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. nakładającą karę na Spółkę nie mógł skutecznie przedstawiać swoich racji wobec braku przymioty strony, zaś w niniejszym postępowaniu powyższe okoliczności są traktowane przez organ i sąd jako nieistotne dla rozpoznania sprawy"; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi, "mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i dokonania wadliwych ustaleń faktycznych co do rzeczywistego wpływu skarżącego na decyzje Spółki skutkujące naruszeniami stwierdzonymi decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r., na skutek zaniechania skorzystania z dowodów zgromadzonych w aktach postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w [...] ([...]), w szczególności wyjaśnień złożonych przez skarżącego, jak również wyjaśnień i zeznań złożonych przez innych członków zarządu Spółki oraz kadry kierowniczej, co doprowadziło do zaniechania ze strony organu pełnego ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak faktyczny udział skarżącego w powstaniu naruszeń opisanych w decyzji wydanej w stosunku do Spółki, świadomości strony co do prawdziwej kondycji finansowej spółki oraz gotowości podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z organami administracji podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia"; c) naruszenia art. 96 ust. 6 pkt 2 u.o.p. w zw. z art. 371 k.s.h. (błędnie powiązane z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., pomimo podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "dla zaistnienia odpowiedzialności z art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie obojętny jest wewnętrzny podział kompetencji pomiędzy członkami zarządu emitenta dokonany na podstawie uchwał zarządu w ramach regulacji ustalonej w statucie spółki".Odnosząc się do zagadnienia zakresu stosowalności do odpowiedzialności członka zarządu spółki publicznej (art. 96 ust. 6 pkt 2 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) za naruszenia obowiązków, o których mowa art. 96 ust. 1e w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.p., tzw. mechanizmu sankcji sprzężonych, należy przypomnieć, że jakkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych eksponowane jest stanowisko wskazujące na istnienie materialnoprawnego i funkcjonalnego związku pomiędzy sankcjami nakładanymi na podmioty rynku kapitałowego lub finansowego (np. emitenta) oraz osoby, które pełniły funkcje członków zarządu lub innych zarządzających w tych podmiotach, którego istota wyraża się w normatywnej konstrukcji korelacji odpowiedzialności administracyjnoprawnej podmiotów sankcji podstawowej (pierwotnej) i zależnej (wtórnej), to jednak – jak trafnie i przekonująco podkreślono w wyroku NSA z dnia 28 maja 2024 r., II GSK 524/21, LEX nr 3740275 (por. także wyrok NSA z dnia 7 listopada 2024 r. II GSK 1764/23, LEX nr 3816971) – nie jest uzasadnione przyjmowanie w tym zakresie bezwarunkowego automatyzmu odpowiedzialności byłych członków organu zarządzającego podmiotem sankcji pierwotnej (np. spółki publicznej), który prowadziłby do pozbawienia podmiotu sankcji wtórnej możliwości procesowej obrony swych praw (w tym dowodzenia okoliczności istotnych dla indywidualizacji lub koniecznej subiektywizacji własnej odpowiedzialności) w razie przyjęcia konstrukcji związania orzeczeniem w sprawie odpowiedzialności podmiotu sankcji pierwotnej, wydanym w postępowaniu, w którym podmiot sankcji wtórnej (np. b. członek zarządu) nie był stroną. Powyższy pogląd znajduje także potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE na tle zagadnienia solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe osoby prawnej (zob. wyrok z dnia 27 lutego 2025 r., C-277/24, Adjak, Dz.U.UE C z 2025 r., poz. 2175).W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono jednak podstaw do uznania, że skarżący kasacyjnie były członek zarządu (pełniący funkcję w okresie od 19 kwietnia 2012 r. do 1 grudnia 2017 r.) spółki publicznej, objętej sankcją pierwotną w postaci kary pieniężnej nałożonej decyzją KNF z dnia 17 grudnia 2019 r. (art. 96 ust. 1e w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.p.), został pozbawiony w postępowaniu dotyczącym nałożenia sankcji wtórnej (art. 96 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 96 ust. 1e w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.p.) możliwości obrony swoich praw, w tym dowodzenia okoliczności istotnych dla indywidualizacji lub koniecznej subiektywizacji własnej odpowiedzialności, w związku z brakiem statusu strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. Skarżący kasacyjnie skorzystał bowiem z możliwości procesowych obrony swych praw w powyższym zakresie, składając pisemne wyjaśnienia oraz stosowne wnioski dowodowe, natomiast fakt ich nieuwzględnienia był – jak już stwierdzono – konsekwencją naruszenia obowiązków procesowych przez pełnomocnika.Niezależnie jednak od wskazanych wyżej przesłanek trzeba wyraźnie stwierdzić, że podniesione w skardze kasacyjnej okoliczności związane "z wewnętrznym podziałem kompetencji pomiędzy członkami zarządu emitenta" ("dokonanym na podstawie uchwał zarządu w ramach regulacji ustalonej w statucie spółki") oraz "istniejącymi wewnątrz zarządu i kadry menedżerskiej spółki relacjami", które miały zostać pominięte przez KNF oraz błędnie ocenione w toku kontroli przez Sąd Wojewódzki, nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, albowiem próba ich wykazania bazuje na błędnej wykładni prawa materialnego w zakresie art. 96 ust. 6 pkt 2 u.o.p. w zw. z art. 371 k.s.h.Zakres odpowiedzialności administracyjnoprawnej byłego członka zarządu, o którym mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 u.o.p., jest bowiem co do zasady niezależny od wewnętrznego podziału kompetencji pomiędzy członkami tego organu o strukturze kolegialnej. Zasadą ustawową w odniesieniu do działania wieloosobowego zarządu spółki akcyjnej (jak w przedmiotowej sprawie) jest kolegialność, natomiast wszelkie wyłączenia lub ograniczenia w tym zakresie muszą precyzyjnie wynikać z postanowień statutu spółki (art. 371 § 1 k.s.h.). Jeżeli statut nie reguluje bezpośrednio tego zagadnienia, to późniejsze samoistne uchwały zarządu, rady nadzorczej lub walnego zgromadzenia nie stanowią w tym zakresie podstawy do dekolegializacji czynności zarządu w sferze prowadzenia spraw spółki, w tym czynności związanych z realizacją w imieniu spółki obowiązków administracyjnoprawnych.W szczególności nie stanowi podstawy do zastosowania wyjątku, o którym mowa w art. 371 § 1 k.s.h., postanowienie § 20 lit. d) Statutu Spółki, upoważniające Radę Nadzorczą do zatwierdzenia Regulaminu Zarządu przyjętego uchwałą Zarządu nr 100/2018 z dnia 21 lutego 2018 r.Odrębnie należy uznać bezzasadność twierdzenia skargi kasacyjnej, że naruszeniem przepisów art. 7, art. 7b, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. było zaniechanie przez organ włączenia do materiału procesowego "dowodów zgromadzonych w aktach postępowania karnego" prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w [...] (sygn. akt [...]), w szczególności dowodu z wyjaśnień skarżącego.Strona skarżąca kasacyjnie nie zauważyła w tym zakresie, że zasadą procedury karnej jest niejawność akt postępowania przygotowawczego, natomiast zgodnie z art. 156 § 5 k.p.k. akta te w toku postępowania mogą być udostępnione innym osobom (w tym organom administracji publicznej) za zgodą prokuratora jedynie "w wyjątkowych wypadkach". Ponieważ strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania administracyjnego, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające wystąpienie przez KNF do właściwego prokuratora o wyjątkowe udostępnienie materiału dowodowego z akt postępowania przygotowawczego (skutkujące uchyleniem dla podmiotu trzeciego tajemnicy śledztwa), co jest równoznaczne z sytuacją, że istotnych w sprawie, o której mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 96 ust. 1e u.o.p., faktów nie można w inny sposób ustalić lub zweryfikować, dlatego brak podjęcia przez KNF działań procesowych w tym kierunku nie można było kwalifikować jako naruszenia prawa.4.5. Jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw – co do zasady z przyczyn formalnych – uznano także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1h u.o.p. przez oddalenie skargi, "mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ powołanych wyżej przepisów i nienależyte rozważenie wszystkich przesłanek oraz ich wzajemnych relacji, co doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary rażąco wygórowanej".Zarzut powyższy, zmierzający do zakwestionowania prawidłowości zastosowania względem skarżącego kasacyjnie przesłanek wymiaru kary pieniężnej, o których mowa w art. 96 ust. 1h u.o.p. (art. 96 ust. 16 w zw. z art. 96 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 96 ust. 1h u.o.p.), nie mógł zostać rozpoznany merytorycznie ze względu na jego nieusuwalną wadliwość konstrukcyjną.Strona skarżąca nie wskazała bowiem w sposób precyzyjny i jednoznaczny zakresu istotnych w sprawie – na tle przesłanek wskazanych nietaksatywnie (pkt 1-7) w art. 96 ust. 1h u.o.p. – okoliczności faktycznych, które zostały wadliwie ustalone lub pominięte, skutkując – co wymaga dodatkowego wykazania – błędnym wymiarem kary.Nie jest w tym zakresie wystarczające odwołanie się do bliżej nieokreślonej wady "nienależytego rozważenia wszystkich przesłanek oraz ich wzajemnych relacji". Ponadto – co jest najistotniejsze – analizowany zarzut jest niezupełny w zakresie wzorców odniesienia, gdyż – kwestionując wysokość kary (ocenionej jako "rażąco wygórowana") – nie przywołuje unormowania, z którego wynika jej maksymalna wysokość (art. 96 ust. 6 pkt 2 u.o.p.).5. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 8.100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 8.100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).-----------------------2