sygn. III OSK 2622/23 12 czerwca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 2622/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 12 czerwca 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3126/21 w sprawie ze skargi P.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 16 czerwOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3126/21 w sprawie ze skargi P.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 16 czerw
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym jako pracownik / pozorność umowy o pracę
Typ sprawy ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap skarga kasacyjna
Tryb rozprawa
Tematy
ubezpieczenia społeczne ZUS
Data orzeczenia 12 czerwca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Mariusz Kotulski
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3126/21 w sprawie ze skargi P.P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 16 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej w formie zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 3126/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi P.P. (dalej także jako: "wnioskodawca", "skarżący", "skarżący kasacyjnie" na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] (dalej także jako: "organ") z dnia 16 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej w formie zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony: oddalił skargę.Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący.Uchwałą nr [...] z dnia 16 czerwca 2021 r., organ, rozpoznając wniosek skarżącego, działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik Nr 9 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady Miasta [...] z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta [...] i § 35 ust. 1 w zw. § 4, § 7 ust. 2 pkt 7, § 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 8 oraz § 43 ust. 3 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta [...] z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] odmówił zakwalifikowania wnioskodawcy do udzielenia pomocy mieszkaniowej.Pismem z dnia 6 sierpnia 2021 r. wnioskodawca wniósł skargę na ww. uchwałę organu. W złożonej skardze mającej charakter opisowy skarżący poruszył kwestię wysokich jego zdaniem opłat za zajmowane tymczasowe pomieszczenie. Wskazał, że wbrew temu co podnosi organ, zostały złożone kompletne dokumenty. Wniósł o sądowe przydzielenie mieszkania socjalnego na czas nieokreślony.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi.Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z zaskarżonej uchwały oraz akt sprawy, organ kilkakrotnie (pisemnie, mailowo oraz telefonicznie) wzywał skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez dostarczenie dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia analizy wniosku. Skarżący w grudniu 2020 r. uzupełnił złożony wniosek jedynie o część niezbędnych dokumentów. Ze złożonej deklaracji o dochodach wynikało, że jedyny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawcy pochodził z tytułu umowy o pracę M.A.. Informacje te nie zostały potwierdzone z uwagi na brak dostarczenia niezbędnych dokumentów dotyczących uzyskiwania (bądź nie) dochodów przez skarżącego oraz jego syna I.P.. W otrzymanej korespondencji skarżący został zaś poinformowany, że jeżeli któryś z członków gospodarstwa domowego nie był nigdzie zatrudniony oraz nie otrzymywał świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub ośrodka pomocy społecznej, powinien przedstawić zaświadczenie z urzędu pracy czy figurował, jako osoba bezrobotna lub zaświadczenie z ZUS, czy był zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Wskazane zaświadczenia dotyczące skarżącego oraz I.P. nie zostały jednak dostarczone.Prawidłowo więc wskazał organ, że z uwagi na niekompletną dokumentację dotyczącą uzyskiwania dochodów przez członków gospodarstwa domowego skarżącego, nie było możliwości ustalenia średniego miesięcznego dochodu trzyosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia deklaracji, a tym samym ustalenia, czy skarżący spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w przepisie § 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Ponadto organ ustalił, że w chwili rozpatrzenia wniosku na koncie tymczasowego pomieszczenia nr [...] przy ul. [...] w [...] występowało zadłużenie (które w dniu 10 maja 2021 r. wynosiło 2 989,90 zł), a od lipca 2020 r. żadne opłaty za tymczasowe pomieszczenie nie były wnoszone. Wnioskodawcę w przesłanej korespondencji wzywano również do spłaty zaległości figurujących na koncie zajmowanego tymczasowego pomieszczenia, jednakże zaległości te nie zostały wówczas spłacone.Biorąc powyższe pod uwagę, brak jest więc podstaw do uznania, że podjęcie przez organ zaskarżonej uchwały stanowi naruszenie prawa. Zarząd prawidłowo odmówił zakwalifikowania skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skarżący pomimo prowadzonej do niego korespondencji nie dostarczył bowiem wymaganych dokumentów. Dodatkowo wnioskodawca udostępnił wskazane wyłącznie dla niego tymczasowe pomieszczenie osobom do tego nieuprawnionym oraz na koncie zajmowanego tymczasowego pomieszczenia występują zaległości w opłatach, a skarżący, pomimo odebrania pisemnego wezwania do spłaty zaległości, nie wniósł żadnych opłat za użytkowanie lokalu.Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata, skarżący zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 12 § 1 i art. 35 § 1 k.p.a., poprzez kwalifikowane naruszenie zasady rzetelności proceduralnej, polegające na celowym zaniechanie rozpoznania wniosku skarżącego o zawarcie umowy najmu na czas nieokreślony na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów , tj. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali, wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (Dz. Urz. [...]. nr 132, poz. 3937 z późn.zm.) i rozpoznaniu tego wniosku dopiero po wejściu w życie uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...] z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (Dz. Urz, [...] z 2019 r., poz. 14836 z późn.zm.), a nadto – z uwagi na nowelizację tego aktu – nie wskazano która wersja tekstu znalazła zastosowanie w sprawie;b) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 pkt a w zw. z § 4 i następne uchwały nr XXIII/669/2019 przez błędne przyjęcie, że dla, oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ten przepis materialny ma zastosowanie a nie § 4 i następne uchwały nr LVIII/1751/2009.Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną, wskazując obie podstawy – naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego z uwagi na swoją treść oraz konstrukcje umożliwiają ich łączne rozpoznanie, bowiem istota zarzutów sprowadza się do ustalenia, czy w niniejszej sprawie zastosowanie powinna mieć uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali, wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] czy też uchwała nr XXIII/669/2019 Rady [...] z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (Dz. Urz, [...]. z 2019 r., poz. 14836 z późn.zm.). Skarżący kasacyjnie upatruje się celowego działania organu i tym samym kwalifikowanego naruszenia zasady rzetelności proceduralnej, poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku o zawarcie umowy najmu na czas nieokreślony na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów, tj. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r.Przedmiotowe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie jako bezskuteczne.Rozważania w tym przedmiocie należy poprzedzić pewną uwagą wstępną wskazując przede wszystkim, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). A zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., II OSK 2724/12). Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., II FSK 2021/12).Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.Niezależnie od wymogu sporządzenia jej przez fachowego pełnomocnika, musi ona odpowiadać wymogom określonym w przepisach p.p.s.a., a jednym z elementów skargi kasacyjnej jest prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 p.p.s.a. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Do autora skargi kasacyjnej należy prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 174 pkt 1 i 2 i 176 p.p.s.a.).Zauważyć również należy, że przedmiotowe zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w sposób niestaranny, zaś od zawodowego (profesjonalnego) pełnomocnika w osobie radcy prawnego lub adwokata szczególnie wymaga się poprawności również w zakresie normatywnej stylizacji skargi kasacyjnej. W sytuacji, gdy określona jednostka redakcyjna aktu prawnego (np. artykuł) dzieli się na kilka mniejszych jednostek (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony, gdy wskazuje ona jaki naruszono konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej aktu prawnego. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok NSA z 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06, CBOSA; postanowienie NSA z 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10, CBOSA).Dla uporządkowania zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej zarzucił w sposób następujący naruszenie przepisów – i tak:- "art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a." – przedmiotowy art. 145 wprawdzie dzieli się na § 1 i następnie pkt 1, ale nie "ppkt c", bowiem prawidłową jednostką redakcyjną jest lit. c;- "art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a p.p.s.a." – przedmiotowy art. 145 wprawdzie dzieli się na § 1 i następnie pkt 1, ale nie "ppkt a", bowiem prawidłową jednostką redakcyjną jest lit. a;"§ 4 i następne uchwały (...)" – przedmiotowe sformułowanie przepisu jest dalekie od poprawnej stylizacji normatywnej, bowiem pozostawia niejako katalog otwarty naruszeń uchwały, począwszy od § 4 i dalej, zaś takie sformułowanie w ramach skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne i uniemożliwiające rozpoznanie takiego zarzutu.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowe zarzuty zostały sformułowane w sposób nie pozwalający Sądowi na jego kompleksowe rozpatrzenie. Wskazane przepisy zostały nieprecyzyjnie wskazane, bowiem dzielą się na dalsze oznaczone jednostki redakcyjne lub w ogóle dalsze przepisy (w kontekście wspomnianych już ww. uchwał). W petitum skargi kasacyjnej – wbrew dyspozycji art. 176 pkt 2 p.p.s.a. – nie wskazano, której jednostki redakcyjnej powołanych przepisów miałby naruszyć Sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu kasacji również nie zostało sprecyzowane, jakie jednostki redakcyjne zostały przez Sąd pierwszej instancji naruszone, a zatem tak sformułowane zarzuty uchylają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższe sformułowanie zarzutów kasacyjnych wiąże sąd odwoławczy, zaś związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z 17 listopada 2023 r., I GSK 831/20, CBOSA).Ponadto wskazać należy, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi – ich zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji jest konsekwencją poczynionych przez ten Sąd ustaleń i oceny prawnej. Przepisy te wzajemnie się wykluczają, gdyż pierwszy z nich dotyczy uchylenia zaskarżonego aktu a drugi oddalenia skargi. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W przypadku oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji można mu zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego aktu. Natomiast, jeśli z kwestionowanego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, to nie można zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego unormowania, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez wojewódzki sąd administracyjny, normy prawnej. Przy czym w rozpoznanej sprawie WSA w Warszawie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., a zatem nie mógł ich naruszyć. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był natomiast art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Podobnie bowiem, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., również przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi – co już zostało wskazane – jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Wobec tego prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia ww. przepisów wymaga powiązania ich ze wskazaniem innego jeszcze naruszenia prawa.Dalej mając zatem na względzie powiązanie przez skarżącego kasacyjnie przepisu wynikowego z art. 7, art. 12 § 1 i art. 35 § 1 k.p.a. podkreślenia wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla wydania zaskarżonego aktu, czy były one uwzględnione przy jego wydaniu i w jaki sposób zostały ocenione przez organ (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., II OSK 554/07). Sąd wojewódzki nie stosuje bowiem przepisów k.p.a., natomiast kontroluje w tym zakresie organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie.Dlatego też omawiane zarzuty okazały się niezasadne przede wszystkim z tych powodów.Przechodząc do argumentacji skarżącego kasacyjnie, iż w niniejszej sprawie doszło do celowego zaniechania rozpoznania wniosku skarżącego na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów, tj. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r., nie zaś na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, tj. uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...]z dnia 5 grudnia 2019 r. wskazać należy, że skarżący kasacyjnie nie skorzystał ze środka w postaci ponaglenia do rozpoznania wniosku, a następnie skargi na bezczynność czy też przewlekłość organu.Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że niezałatwienie sprawy, wszczętej na wniosek strony w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a., daje podstawy do czynienia organowi zarzutu, że pozostaje bezczynny, bądź że przewlekle prowadzi postępowanie administracyjne. Chodzi więc o sytuację, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź nie podjął stosownej czynności.Ponadto, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane, albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Dlatego załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie – na co trafnie zwrócił uwagę zarówno organ, jak Sąd pierwszej instancji – skarżący pomimo kilkukrotnego wzywania do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie niezbędnych dokumentów zaniechał swoją aktywność w toku postępowania z jego wniosku i przedłożył wyłącznie część wymaganych dokumentów.Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego kasacyjnie, że w niniejszej sprawie organ nie wskazał, która wersja aktu prawnego znalazła zastosowanie w sprawie, bowiem jak wprost wynika z treści zaskarżonej uchwały nr [...] z dnia 16 czerwca 2021 r., organ podjął uchwałę, m.in. na podstawie uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...] z dnia 5 grudnia 2019 r.Odnosząc się do ostatniego z argumentów skarżącego, że wniosek powinien zostać rozpoznany w ramach ówcześnie obowiązującej uchwały, tj. na dzień złożenia wniosku, który wpłynął do organu przed dniem 1 marca 2020 r. wskazać należy, że również nowa uchwała, tj. uchwała nr XXIII/669/2019 Rady [...]z dnia 5 grudnia 2019 r. wprost reguluję przedmiotową kwestię w § 43 ust. 1, tj.: "Realizacja list osób oczekujących na zawarcie umowy najmu sporządzonych według zasad obowiązujących do dnia wejścia w życie niniejszej uchwały dokonywana jest na zasadach określonych w niniejszej uchwale (...)".Mając na uwadze powyższe nie ma racji skarżący kasacyjnie, że organ rozpoznał sprawę skarżącego niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Co więcej, jak już wyżej wskazano, zarzuty skarżącego względem uchwał są na tyle nieostre i nieprawidłowo sformułowane, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ich rozpoznanie, bowiem zarzucenie naruszenia "§ 4 i następne" nie mieści się w należycie sprecyzowanym zarzucie skargi kasacyjnej.Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.W odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy wyjaśnić, że o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu rozstrzyga zawsze wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu uregulowanym w art. 250 i następnych Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem w postępowaniu kasacyjnym wniosek ten nie podlega rozpoznaniu. Zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.W punkcie drugim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stosując art. 207 § 2 p.p.s.a. uznał, że w tej sprawie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający odstąpienie od zasądzenia w całości od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem przedmiot niniejszej sprawy mieści się w szeroko rozumianym "prawie wsparcia socjalnego" lub "prawie wspierania ze środków publicznych".. uznał, że w tej sprawie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający odstąpienie od zasądzenia w całości od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, bowiem przedmiot niniejszej sprawy mieści się w szeroko rozumianym "prawie wsparcia socjalnego" lub "prawie wspierania ze środków publicznych".