Wyrok - III SA/Łd 182/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 12 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Dnia 12 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi E. G. na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2026 roku nr NS HŚ.906.17.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia choOddalono skargę. Dnia 12 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi E. G. na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2026 roku nr NS HŚ.906.17.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia cho
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
biegły
Data orzeczenia
12 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Ewa Alberciak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z 21 stycznia 2026 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 28 października 2025 r., którą organ ten nie stwierdził u E. G. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi (dalej: PPIS) po otrzymaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia u strony skarżącej choroby zawodowej, tj. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych) – dalej również: "choroba lub choroba zawodowa". W zgłoszeniu tym, jako miejsce zatrudnienia lub wykonywania pracy, w którym występowało narażenie zawodowe będące powodem zgłoszenia podejrzenia choroby wskazano firmę S. Sp.j. w Ł., ul. [...].Następnie PPIS przeprowadził postępowanie w związku z podejrzeniem w skarżącej choroby zawodowej, oraz sporządził "Kartę oceny narażenia zawodowego". Biorąc pod uwagę charakterystykę narażenia (czynniki szkodliwe) wskazano na cztery ostatnie zakłady pracy, w których skarżąca była zatrudniona, tj.: - od 2 maja 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w K. w Ł. ul. [...] jako pomoc produkcji, pomoc szwalni (do 31 października 2011 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku pomoc produkcji oraz jako pomoc szwalni od 1 listopada 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. na 1/2 etatu). Do obowiązków zawodowych strony na wskazanych stanowiskach pracy należało szycie przy użyciu dwuigłówki, sporadycznie stębnówki lub overlocka odzieży reklamowej z dzianiny, pakowanie, prasowanie oraz pakowanie gotowej odzieży w woreczki; - od 5 marca 2012 r. do 4 lutego 2013 r. w S1. w Ł. ul. [...], praca na podstawie umowy zlecenia. Do obowiązków zawodowych skarżącej należało konfekcjonowanie wyrobów w wyznaczonych dniach według potrzeb zleceniodawcy, wykonywanie poprawek szycia, prasowanie, składanie i pakowanie według zlecenia; - od 2 kwietnia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. w K. w Ł. ul. [...] jako pomoc szwalni, w wymiarze 1/2 etatu. Do obowiązków zawodowych strony należało szycie przy użyciu dwuigłówki, sporadycznie stębnówki lub overlocka odzieży lekkiej reklamowej takiej jak: bluzy, podkoszulki, sukienki, koszulki, T-shirty z dzianiny, pakowanie, prasowanie oraz pakowanie gotowej odzieży w woreczki; - od 1 stycznia 2015 r. do nadal w S. Sp.j. w Ł. ul. [...] (praca na 1/2 etatu) jako szwaczka. Do obowiązków zawodowych strony należy szycie odzieży reklamowej takiej jak: bluzy, dresy, kurtki, spodnie, z dzianiny na dwuigłówce. Zaznaczono, że skarżąca pracuje w zespole trzyosobowym, który obsługuje następujące maszyny; overlock, dwuigłówka i stębnówka. Praca na maszynach polega na podwijaniu rękawków, dołów koszulek czy rozszywaniu szwów. Ze sporządzonej przez PPIS w Łodzi "Karty oceny narażenia zawodowego" wynika, że podczas pracy na wskazanych stanowiskach pracy strona wykonywała wielokrotnie powtarzane ruchy monotypowe zginania, prostowania ręki, ruchy rotacyjne przedramienia i dłoni. Wykonywana przez nią praca (szycie) powodowała zaangażowanie mięśni przedramienia, mięśni rąk, mięśni prostowników nadgarstków i palców kończyn górnych. Podczas szycia wykonywała ruchy nawracania i odwracania przedramienia przy zgiętym i wyprostowanym łokciu oraz czynności, które obciążały różne płaszczyzny nadgarstka. W czasie wykonywania pracy ręce okresowo uniesione pozostawały bez podparcia. W okresie zatrudnienia strona skarżąca objęta była profilaktycznymi badaniami lekarskimi (w wyniku których nie orzekano przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy zawodowej na zajmowanym stanowisku), szkoleniami stanowiskowymi z zakresu BHP, a także miała zapewnione przerwy regulaminowe. Skarżąca została poddana badaniom specjalistycznym w jednostkach orzeczniczych, tj. Przychodni Konsultacyjno- Diagnostycznej WOMP w Ł. ul. [...] oraz Klinice Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. . W wyniku przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznej neurologicznej oraz na podstawie analizy narażenia zawodowego, przebiegu klinicznego choroby i analizy dokumentacji medycznej z okresu leczenia, uzyskała dwukrotnie orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, tj.: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka prawego. Z orzeczenia Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy - dalej również: "WOMP" z 28 czerwca 2024 r. wynika, że pierwsze dolegliwości charakterystyczne dla zespołu cieśni w obrębie nadgarstka pojawiły się u badanej w 2021 roku. Została ona wówczas poddana leczeniu operacyjnemu lewej ręki (jest osobą praworęczną). Zespół cieśni w obrębie nadgarstka rozpoznano również w ręce prawej. W ocenie WOMP w Ł. analiza narażenia zawodowego badanej, w tym rodzaju szytej przez nią odzieży, nie pozwala na przyjęcie, że wykonywana przez nią praca prowadziła do występowania opisanych powyżej obciążeń. Ponadto za przyjęciem przeważającego prawdopodobieństwa pozazawodowej etiologii choroby przemawiają poważne czynniki ryzyka - rozpoznana u badanej cukrzyca insulinozależna. Reasumując, jednostka orzecznicza stwierdziła, że brak jest wystarczających podstaw do rozpoznania choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Strona złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce orzeczniczej II stopnia, tj. Instytucie Medycyny Pracy [...] w Ł.– dalej również "IMP". W trybie odwoławczym jednostka orzecznicza II stopnia - zwróciła się pismem do PPIS w Łodzi o ponowne przeprowadzenie oceny narażenia zawodowego z uwzględnieniem chronometrażu pracy strony skarżącej na stanowisku pracy i rodzaju ruchów wykonywanych dłońmi podczas szycia. Z uwagi na okres udokumentowanych pierwszych objawów zespołu cieśni nadgarstka prawo- i lewostronnego zaznaczono aby ewentualną etiologię choroby wiązać jedynie z pracą strony w S. Sp.j. na stanowisku szwaczki (2015 r. - 2024 r.). W związku z powyższym PPIS w Łodzi sporządził nową ocenę narażenia zawodowego zawierającą dokładny opis chronometrażu pracy na stanowisku szwaczki oraz opis ruchów wykonywanych dłońmi podczas procesu szycia w firmie S. Sp.j. 17 czerwca 2025 r. jednostka orzecznicza wydała orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka – dalej również: "ZCN". Ze wskazanego orzeczenia IMP w Ł. wynika, że pierwsze objawy choroby pojawiły się u badanej około 2021 roku pod postacią drętwienia, mrowienia palców lewej ręki oraz zaburzeń czucia. Dolegliwości o podobnym charakterze ze strony prawej ręki pojawiły się około 2023 roku. Na podstawie EMG z 24 sierpnia 2023 r. rozpoznano lewostronny ZCN znacznego stopnia, który operowano 9 listopada 2023 r. W badaniu EMG z 20 czerwca 2024 r. rozpoznano obustronny ZCN. W ocenie IMP w Ł. analiza sposobu wykonywania pracy, z uwzględnieniem wymiaru zatrudnienia, nie pozwala uznać, że sposób wykonywania pracy skarżącej doprowadził do rozwoju ZCN. Analiza narażenia zawodowego wskazuje, że skarżąca wykonywała podczas pracy czynności, które obciążały kończyny górne - ręce okresowo były uniesione bez podparcia. Natomiast z karty oceny narażenia zawodowego i wywiadu z badaną wynika, że sposób wykonywania pracy nie powodował obciążenia nadgarstków i nie mógł doprowadzić do rozwoju ZCN. Praca nie wymagała użycia siły podczas szycia i nie wiązała się z przeciążeniem nadgarstków. Strona, w piśmie z 11 sierpnia 2025 r., złożyła dodatkowe uwagi i zastrzeżenia do orzeczenia lekarskiego IMP z 17 czerwca 2025 r., w którym lekarz orzecznik zdaniem strony błędnie stwierdził, że wykonywana przez nią praca na maszynie dwuigłowej nie jest ciężka. IMP w Ł. w piśmie z 17 września 2025 r. poinformował, że ponowna analiza narażenia zawodowego w S. Sp.j. (tj. w okresie pojawienia się i narastania objawów zespołu cieśni nadgarstka) nie daje podstaw do uznania, że sposób wykonywania pracy mógł doprowadzić do rozwoju zespołu cieśni nadgarstka u strony, biorąc pod uwagę sposób wykonywania przez nią pracy, wymiar zatrudnienia, analizę szytego asortymentu i wykonywane czynności pomocnicze.Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi decyzją z 28 października 2025 r. nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej – tj. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka - wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.Powołaną na wstępie decyzją z 21 stycznia 2026 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 28 października 2025 r., którą organ ten nie stwierdził u skarżącej przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ II instancji, powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanej decyzji, wskazał, że nie znajduje podstaw prawnych do zmiany zaskarżonej decyzji, bowiem materiał dowodowy uzasadnia brak podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle wiedzy medycznej zespół cieśni nadgarstka jest najczęstszą neuropatią uciskową dotyczącą nerwu pośrodkowego kończyn górnych. Występuje przeważnie u kobiet około 50 roku życia, a w związku z pracą - częściej u mężczyzn. ZCN głównie dotyczy ręki dominującej, co jest warunkiem rozpoznania choroby zawodowej. Powstaje on w wyniku uszkodzenia nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka w przebiegu wzmożonego w nim ciśnienia. Na typowy obraz kliniczny schorzenia składają się nocne parestezje, ból ręki i palców w obszarze zaopatrywanym przez włókna nerwu pośrodkowego, wybudzające chorego ze snu, niejednokrotnie z towarzyszącym promieniowaniem dolegliwości do przedramienia, ramienia, a nawet barku. Z czasem pojawiają się zaburzenia czucia najczęściej na I. II, III palcu i (rzadziej) połowie promieniowej palca IV, a następnie deficyty ruchowe (zaburzenia chwytności, zanik mięśni kłębu kciuka, niesprawność ręki). Powyższa mononeuropatia klasyfikowana jest jako najczęstsza choroba przeciążeniowa układu mięśniowo-szkieletowego. Zawodową etiologię ZCN można podejrzewać jedynie wówczas, gdy czynności wykonywane na stanowisku pracy charakteryzują się szybkimi, wielokrotnie powtarzalnymi w długich przedziałach czasowych, ruchami maksymalnego zginania i prostowania, odchylenia łokciowego i promieniowego, ruchami obrotowymi (z nawracaniem i odwracaniem przedramienia) w nadgarstku, ruchami chwytania palcami (chwyt pęsetowy) i/lub silnego ściskania całą ręką narzędzi pracy, bądź też gdy praca wymaga czynności wykonywanych w pozycji stwarzającej ryzyko przeciążenia struktur znajdujących się w kanale nadgarstka w stopniu prowadzącym do wystąpienia stanu zapalnego, co w konsekwencji prowadzi do ucisku na pień nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Ma to miejsce wówczas. gdy w trakcie całej zmiany roboczej lub przez jej znaczną część wykonywane są szybkie wysokopowtarzalne ruchy, obejmujące najczęściej ruch maksymalnego zgięcia grzbietowego i dłoniowego. To właśnie szybkość wykonywanych ruchów w stawach w przeliczeniu na jednostkę czasu, nie zaś ich obciążenie liczone w kilogramach jest zasadniczym czynnikiem sprawczym wystąpienia zawodowego zespołu cieśni nadgarstka. Szczególnie niebezpieczna jest praca, gdy w krótkim czasie trwania czynności manualnej wykonywane są szybkie ruchy nadgarstka bez możliwości zmiany pozycji ręki. Na rozwój zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, oprócz czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy, znaczny wpływ mają również czynniki pozazawodowe, tj. otyłość (stwierdzono, że wzrost BMl o 1 stopień powyżej przyjętej normy wiekowej zwiększa ryzyko rozwoju ZCN o 8%), niedoczynność tarczycy, zaburzenia gospodarki lipidowej, hormonalna terapia zastępcza, doustna antykoncepcja hormonalna, menopauza i okres okołomenopauzalny, przebyta owariektomia, histerektomia, cukrzyca (niekwestionowany czynnik 2,5-3,5-krotnie zwiększający prawdopodobieństwo ZCN), reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie tkanek miękkich nadgarstka, choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego, zmiany pourazowe kości nadgarstka. Organ II instancji wskazał przy tym, że różnorodność przyczyn tej choroby nakłada na lekarzy ustalających rozpoznanie obowiązek przeprowadzenia wnikliwej diagnostyki różnicowej zależnej jednocześnie od oceny warunków pracy, jak również uzyskanych wyników badań. Decydującą rolę w rozpoznaniu ZCN, jako choroby zawodowej, ma ocena sposobu wykonywania pracy. W każdym przypadku dla podejrzenia zawodowego podłoża stwierdzanych zmian konieczna jest dokładna analiza przebiegu pracy, uwzględniająca rodzaj czynności wykonywanych przez pracownika, przyjmowaną pozycję ciała, częstość powtórzeń ruchów oraz okres narażenia. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że z ustaleń jednostek orzeczniczych, tj. Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. oraz Kliniki Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego IMP w Ł., które orzekały w niniejszym postępowaniu wynika, że zespół cieśni nadgarstka prawego rozpoznany u strony nie jest związany z wykonywaną przez nią pracą zawodową. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia zarówno ocena warunków pracy skarżącej, która wskazuje, że wykonywana przez nią praca polegająca na szyciu odzieży lekkiej przy użyciu maszyny dwuigłowej nie obciążała struktur nadgarstków, jak również analiza zmian w jej stanie zdrowia. Z opisu stanowiska pracy zainteresowanej nie wynika, aby monotypowość ruchów, wykonywanie rutynowych powtarzających się szybkich, niezmiennych ruchów nadgarstka w długich okresach czasowych w narzuconym tempie była czynnikiem dominującym, co jest warunkiem koniecznym do rozpoznania zawodowej etiologii ZCN. W przedmiotowej sprawie nie istnieją zatem podstawy do stwierdzenia, że warunki pracy z przeważającym prawdopodobieństwem były przyczyną powstania u skarżącej choroby zawodowej. W związku z powyższym należy przyjąć z przeważającym prawdopodobieństwem, że rozpoznany u skarżącej zespół cieśni nadgarstka nie ma związku z wykonywaną przez nią pracą na stanowisku szwaczki w firmie S. Sp.j. i tym samym ma charakter pozazawodowy. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia zarówno obraz kliniczny choroby, przebieg pracy zawodowej jak i przeprowadzona przez jednostki orzecznicze I i II stopnia szczegółowa diagnostyka orzecznicza. Jednocześnie ŁPWIS zaznaczył, iż organ wydający decyzję związany jest treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa, czy rozpoznane schorzenie odpowiada wymienionemu w wykazie chorób zawodowych, a także ocenia, czy warunki pracy miały wpływ na powstanie tego schorzenia. Właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych, zgodnie z przepisem § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, są lekarze posiadający specjalistyczne kwalifikacje, zatrudnieni w poradniach chorób zawodowych, klinikach chorób zawodowych i w innych wymienionych w tym przepisie jednostkach medycznych, posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie medycyny pracy. A co za tym idzie organ nie może kwestionować rozpoznania zawartego w orzeczeniu lekarskim, jeśli nie budzi ono wątpliwości, a tak jest w niniejszej sprawie, ponieważ orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej zostało, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r., wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 2351 Kodeksu pracy, co jest warunkiem niezbędnym do stwierdzenia choroby zawodowej.W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona zaskarżyła powyżej wskazaną decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że choroba cieśni nadgarstka powstała przed chorobą cukrzy. Nadto, strona podniosła, że zakres jej pracy polega na ciągłej powtarzalności ruchów lewą ręką. Co więcej, skarżąca zwróciła uwagę na to, że nie jest jedyną osobą w zakładzie pracy, która z tego tytułu miała przeprowadzoną operację lewej ręki cieśni nadgarstka. Pracując jako szwaczka wykonywała pracę na dwu igle i na stebnówce wszywając suwaki do bluz dresowych i kurtek, a także pomagała szyciem na owerloku. Praca ta w znacznym stopniu obciążała lewą rękę.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.W piśmie z 27 maja 2026 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie oraz przedłożyła opis badania radiologicznego z dnia 1 lutego 2022 r., z którego wynika, że już w tym czasie rozpoznano u niej zmiany zwyrodnieniowe. Ponadto strona załączyła historię choroby, z której wynika, że jej schorzenie ma związek z wieloletnimi przeciążeniami zawodowymi rąk i nadgarstków. Z tego zaświadczenia wynika także, że cukrzyca pojawiła się u skarżącej dopiero w styczniu 2023 r. po ostrym zapaleniu trzustki, a zatem już po rozpoznaniu u skarżącej zespołu cieśni nadgarstka.W piśmie z 8 czerwca 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał jej stanowisko wyrażone w skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna.Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. 2024 r., poz. 1267) – dalej: p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 p.u.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego skontrolowanego rozstrzygnięcia, ale tylko w razie stwierdzenia co najmniej jednego z naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Odnotować również należy, iż zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).Dokonując kontroli legalności działań administracji sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna.Przedmiot tak rozumianej kontroli w rozpoznawanej sprawie stanowiła decyzja Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 21 stycznia 2026 r., którą organ ten - po rozpoznaniu odwołania skarżącej - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z 28 października 2025 r. o braku podstaw do stwierdzenia u strony skarżącej choroby zawodowej (przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią cieśni w obrębie nadgarstka).Istotą sporu jest w istocie to, czy zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie u strony skarżącej choroby zawodowej, a co za tym idzie czy okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że były podstawy do jej stwierdzenia. Wobec tego w pierwszej kolejności wyjaśnić wypada pojęcie choroby zawodowej oraz przesłanki pozwalające na jej stwierdzenie. Pojęcie choroby zawodowej zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.) – dalej: "k.p.". Zgodnie z wolą ustawodawcy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Równocześnie ustawodawca zaznaczył w art. 2352 k.p., iż rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. W świetle powyższego w judykaturze przyjmuje się, iż definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.Element formalny pozwalający na przyjęcie choroby zawodowej, tj. wskazanie danej choroby w określonym wykazie został w niniejszej sprawie spełniony. Wskazać bowiem należy, iż wykaz chorób zawodowych stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1836) – dalej: "rozporz.ch.z.". Wykaz ten stanowi zamknięty katalog chorób zawodowych. Oznacza to, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba, która jest wymieniona we wskazanym wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Tym samym więc zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie, nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. U strony skarżącej stwierdzono - jak wynika z akt sprawy - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. We wskazanym powyżej wykazie chorób zawodowych znajdują się "Przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy" - pkt 20 wykazu, a w ich ramach - w pkt 1) - wskazano zespół cieśni nadgarstka. Zauważyć przy tym należy, że w odniesieniu do zespołu cieśni nadgarstka ustawodawca określił - w części wskazanego powyżej wykazu - "okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym" na 1 rok - obok pkt 20 (dotyczącego, jak już wskazywano, przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy) zaznaczono bowiem: "1 rok". W świetle powyższego nie może być wątpliwości, że choroba na którą cierpi skarżąca, tj. zespół cieśni nadgarstka (okoliczność niesporna wynikająca z załączonych do akt sprawy dokumentów) została ujęta we wskazanym powyżej wykazie (pkt 20 wykazu, tj. "Przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy"), a co za tym idzie jest to bez wątpienia choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Okoliczność ta została prawidłowo ustalona przez orzekające w sprawie organy - w pierwszej bowiem kolejności ich obowiązkiem było ustalenie, czy rozpoznana u strony skarżącej choroba jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych z czego organy się wywiązały, a co za tym idzie pierwsza ze wskazanych powyżej przesłanek, które pozwalają na stwierdzenie choroby zawodowej została w niniejszej sprawie spełniona.W świetle przywołanych powyżej przepisów obowiązującego prawa kolejnym obowiązkiem orzekających w niniejszej sprawie organów było zbadanie, czy wystąpił związek przyczynowy między objętą wykazem chorobą, a warunkami wykonywanej przez skarżącą pracy, tj. zgodnie z wolą ustawodawcy ustalenie - czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, że choroba na którą cierpi skarżąca, tj. zespół cieśni w obrębie nadgarstka, została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Oceny owego narażenia zawodowego należy dokonać przez pryzmat warunków pracy. Sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określają przepisy przywoływanego już rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - dalej, jak już wskazywano, "rozporz.ch.z.". W myśl § 3 rozporz.ch.z. podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się m.in. właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, którego właściwość ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tym miejscu. Właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, w szczególności przeprowadza ocenę narażenia zawodowego oraz sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia. W przypadku gdy zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej jest w sposób oczywisty bezzasadne, właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie, wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w zdaniu pierwszym (§ 4 ust. 1 rozporz.ch.z.). W niniejszej sprawie zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wystosował do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi lekarz Centrum Medycznego O. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Ł. pismem z 24 listopada 2023 r., które 28 listopada 2023 r. wpłynęło do organu. Wobec powyższego organ ten zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie podejrzenia u strony skarżącej choroby zawodowej. W myśl § 4 ust. 1 a rozporz.ch.z. ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, w przypadku wątpliwości dotyczącej zgromadzonej dokumentacji, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. Odnotować w tym miejscu należy, iż przepis art. 2981 k.p. zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw pracy, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia:"1 ) zakres, sposób i warunki prowadzenia, przechowywania oraz zmiany postaci dokumentacji pracowniczej, z uwzględnieniem wymagań dotyczących dokumentacji w postaci elektronicznej w zakresie organizacji jej przetwarzania i przenoszenia pomiędzy systemami teleinformatycznymi,2) sposób i tryb doręczania informacji lub zawiadomienia o możliwości odbioru dokumentacji pracowniczej w przypadku upływu okresu jej przechowywania oraz poprzedniej postaci tej dokumentacji w przypadku zmiany postaci jej prowadzenia i przechowywania, a także sposób odbioru dokumentacji pracowniczej,3) sposób wydawania kopii całości lub części dokumentacji pracowniczej pracownikowi, byłemu pracownikowi lub osobom, o których mowa w art. 949 § 3- uwzględniając konieczność rzetelnego prowadzenia dokumentacji pracowniczej, zapewnienia realizacji prawa dostępu do tej dokumentacji, potrzebę przechowywania dokumentacji pracowniczej w sposób gwarantujący zachowanie jej poufności, integralności, kompletności oraz dostępności, w warunkach niegrożących jej uszkodzeniem lub zniszczeniem". Wykonując wskazaną powyżej delegację Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu 10 grudnia 2018 r. rozporządzenie w sprawie dokumentacji pracowniczej (Dz.U. z 2024 r., poz. 535 ze zm.) - dalej: "rozporz.dok.prac.", w którym m.in. określono zakres, sposób i warunki prowadzenia, przechowywania oraz zmiany postaci dokumentacji pracowniczej, z uwzględnieniem wymagań dotyczących dokumentacji w postaci elektronicznej. Jak wynika ze wskazanego rozporządzenia pracodawca prowadzi oddzielnie dla każdego pracownika akta osobowe (§ 2 rozporz.dok.prac.), przy czym w akta osobowe pracownika - jak wskazano w § 3 rozporz.dok.prac.) obejmują m.in. oświadczenia i dokumenty dotyczące przebiegu zatrudnienia, a w tym m.in.: zakres czynności (zakres obowiązków), potwierdzenie poinformowania pracownika chociażby o: o warunkach zatrudnienia (art. 29 § 3 i art. 291 § 2 k.p.) oraz o zmianie warunków zatrudnienia (art. 29 § 32 i art. 291 § 4 k.p ), - o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą, oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami (art. 226 pkt 2 k.p ). Nie można też pominąć i tego, że zgodnie z § 6 rozporz.dok.prac. obowiązkiem pracodawcy jest również prowadzenie oddzielnie dla każdego pracownika dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy, która obejmuje m.in.: dokumenty dotyczące ewidencjonowania czasu pracy.W myśl § 5 rozporz.ch.z. właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydawanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia (zgodnie § 5 ust. 2 rozporz.ch.z.) są:1) poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy,2) kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych),- w zakresie wszystkich chorób zawodowych;3) poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych;4) podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby.Z kolei jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 3 rozporz.ch.z.). Odnotować przy tym wypada, iż w myśl § 6 ust. 1 rozporz.ch.z. "lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej »orzeczeniem lekarskim«, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W przypadkach uznanych przez lekarza za uzasadnione stanem zdrowia pracownika, byłego pracownika albo w przypadku śmierci pracownika albo byłego pracownika lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego". W treści § 6 ust. 2 pkt 5 rozporz.ch.z. wyjaśniono przy tym, iż "narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do: (...) sposobów wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego; (...)". Zastrzeżono przy tym - § 6 ust. 5 rozporz.ch.z., iż "jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do:1) pracodawcy - w zakresie obejmującym przebieg oraz organizację pracy zawodowej pracownika lub byłego pracownika, w tym pracę w godzinach nadliczbowych, dane o narażeniu zawodowym, obejmujące także wyniki pomiarów czynników szkodliwych wykonanych na stanowiskach pracy, na których pracownik był zatrudniony, stosowane przez pracownika środki ochrony indywidualnej, (...);2) lekarza sprawującego profilaktyczna opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej - w zakresie dokonania uzupełniającej oceny narażenia zawodowego oraz o udostępnienie dokumentacji medycznej wraz z wynikami przeprowadzonych badań profilaktycznych;3) lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej - o udostępnienie dokumentacji medycznej w zakresie niezbędnym do rozpoznania choroby zawodowej; (...); ( § 6 ust. 5 rozporz.ch.z.). W myśl § 6 ust. 6 rozporz.ch.z. "orzeczenie lekarskie przesyła się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu, zainteresowanemu pracownikowi, byłemu pracownikowi oraz lekarzowi kierującemu na badania, a przypadku gdy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej II stopnia - również jednostce orzeczniczej I stopnia. W przypadku śmierci pracownika albo byłego pracownika orzeczenie lekarskie wydaje się również osobie uprawnionej do świadczeń po zmarłym, o której mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwanej dalej »osobą uprawnioną«, na jej wniosek". Dla porządku odnotować również należy, iż "decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika" (§ 8 ust. 1 rozporz.ch.z ). Zastrzeżono przy tym, że w przypadku gdy właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkowa konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporz.ch.z.).Z uwagi na powyższe nie może być wątpliwości co do tego, że istotnym elementem prawidłowej oceny warunków pracy na potrzeby ewentualnego stwierdzenia u pracownika (byłego pracownika) choroby zawodowej, tj. oceny tych warunków przez pryzmat tego, czy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba pracownika (byłego pracownika) została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, a tym samym ustalenia czy okoliczności konkretnej sprawy wskazują na wystąpienie związku przyczynowego między ujętą w wykazie chorobą, a warunkami wykonywanej pracy - jest zgromadzenie i ocena rzetelnie prowadzonej przez pracodawcę dokumentacji pracowniczej, a w tym przede wszystkim dokumentacji obrazującej przebieg zatrudnienia. Podkreślić przy tym należy, że dokumentacja przebiegu zatrudnienia jest również - obok badań lekarskich i dokumentacji medycznej - bardzo istotna. Istotna jest również możliwość oceny - w oparciu o dokumenty, które zobligowany jest posiadać pracodawca, organizacji pracy zawodowej pracownika (byłego pracownika). Dopiero bowiem na tej podstawie można w sposób nie budzący wątpliwości dokonać oceny narażenia zawodowego, a następnie wydać orzeczenie lekarskie w sprawie stwierdzenia lub nie choroby zawodowej. Nadto, dokumentacja ta jest niezbędna do - wydania zarówno decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jak i decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obydwie decyzje właściwy organ jest zobligowany wydać na podstawie kompletnego materiału dowodowego.W świetle powyższego w judykaturze podnosi się, iż organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, pod takim wszakże warunkiem, że nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są zatem związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (zob. uchwała NSA z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt OPS 3/02, a także wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12; z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06 oraz z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2237/14 - wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.qov.pl). Niemniej jednak to, że organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia nie oznacza, że orzeczenie lekarskie nie podlega jakiejkolwiek ocenie tych organów. Dane zawarte w orzeczeniu lekarskim stanowią jeden z podstawowych dowodów w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, a orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w sprawie choroby zawodowej mają charakter opinii biegłego, tak więc powinna ona odpowiadać wymaganiom stawianym przepisem art. 84 § 1 k.p.a. Tym samym prawidłowe orzeczenie lekarskie musi zawierać w szczególności uzasadnienie zawartego w nim rozstrzygnięcia, które pozwoli organowi administracji publicznej na ocenę jego rzetelności. Tym samym orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie zajętego stanowiska. Organ inspekcji sanitarnej nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, czy też wywołującej wątpliwości (por. np.: wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2734/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 244/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 546/10 - wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).W świetle powyższego nie może być wątpliwości, że zadaniem orzekających w sprawie organów była - po ustaleniu, iż choroba na którą cierpi strona skarżąca została wymieniona w wykazie chorób zawodowych - ocena warunków pracy strony skarżącej i ustalenie na tej podstawie czy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z obowiązku tego - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - organ się wywiązał. Analiza przedłożonych akt sprawy wykazała, iż w ramach przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego zgromadzono pełną dokumentację, która pozwoliłaby na dokonanie oceny, o której mowa w art. 2351 k.p. Ze sporządzonej przez PPIS w Łodzi "Karty oceny narażenia zawodowego" wynika, że podczas pracy na stanowisku pracy strona skarżąca wykonywała wielokrotnie powtarzane ruchy monotypowe zginania, prostowania ręki, ruchy rotacyjne przedramienia i dłoni. Wykonywana przez nią praca (szycie) powodowała zaangażowanie mięśni przedramienia, mięśni rąk, mięśni prostowników nadgarstków i palców kończyn górnych. Podczas szycia wykonywała ruchy nawracania i odwracania przedramienia przy zgiętym i wyprostowanym łokciu oraz czynności, które obciążały różne płaszczyzny nadgarstka. W czasie wykonywania pracy ręce okresowo uniesione pozostawały bez podparcia. W okresie zatrudnienia strona skarżąca objęta była profilaktycznymi badaniami lekarskimi, w wyniku których nie orzekano przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy zawodowej na zajmowanym stanowisku, szkoleniami stanowiskowymi z zakresu BHP, a także miała zapewnione przerwy regulaminowe. Jak wynika z akt sprawy skarżąca została poddana badaniom specjalistycznym w jednostkach orzeczniczych, tj. Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej WOMP w Ł. oraz Klinice Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. W wyniku przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznej neurologicznej oraz na podstawie analizy narażenia zawodowego, przebiegu klinicznego choroby i analizy dokumentacji medycznej z okresu leczenia, uzyskała dwukrotnie orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, tj.: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka prawego. Z orzeczenia Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z 28 czerwca 2024 r. wynika, że pierwsze dolegliwości charakterystyczne dla zespołu cieśni w obrębie nadgarstka pojawiły się u badanej w 2021 roku. Skarżąca została wówczas poddana leczeniu operacyjnemu lewej ręki (jest osobą praworęczną). Zespół cieśni w obrębie nadgarstka rozpoznano również w ręce prawej. W ocenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. analiza narażenia zawodowego badanej, w tym rodzaju szytej przez nią odzieży, nie pozwala na przyjęcie, że wykonywana przez nią praca prowadziła do występowania opisanych powyżej obciążeń. Dodatkowo wskazano, że za przyjęciem przeważającego prawdopodobieństwa pozazawodowej etiologii choroby przemawiają poważne czynniki ryzyka - rozpoznana u badanej cukrzyca insulinozależna. Reasumując wskazana jednostka orzecznicza stwierdziła, że brak jest wystarczających podstaw do rozpoznania choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Z uwagi na okres udokumentowanych pierwszych objawów zespołu cieśni nadgarstka prawo i lewostronnego (EMG z 2023 r.) zaznaczono aby ewentualną etiologię choroby wiązać jedynie z pracą strony w S. Sp.j. na stanowisku szwaczki (2015 r. - 2024 r.). W związku z powyższym PPIS w Łodzi sporządził nową ocenę narażenia zawodowego zawierającą dokładny opis chronometrażu pracy na stanowisku szwaczki oraz opis ruchów wykonywanych dłońmi podczas procesu szycia w firmie S. . Następnie, 17 czerwca 2025 r., Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u strony skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Ze wskazanego orzeczenia IMP w Ł. wynika, że pierwsze objawy ZCN pojawiły się u badanej około 2021 roku pod postacią drętwienia, mrowienia palców lewej ręki oraz zaburzeń czucia. Dolegliwości o podobnym charakterze ze strony prawej ręki pojawiły się około 2023 roku. Na podstawie EMG z 24 sierpnia 2023 r. rozpoznano lewostronny ZCN znacznego stopnia, który operowano 9 listopada 2023 r. W badaniu EMG z 20 czerwca 2024 r. rozpoznano obustronny ZCN. W ocenie IMP w Łodzi analiza sposobu wykonywania pracy z uwzględnieniem wymiaru zatrudnienia nie pozwala uznać, że sposób wykonywania pracy skarżącej doprowadził do rozwoju ZCN. Analiza narażenia zawodowego wskazuje, że strona skarżąca wykonywała podczas pracy czynności, które obciążały kończyny górne - ręce okresowo były uniesione bez podparcia. Natomiast z karty oceny narażenia zawodowego i wywiadu z badaną wynika, że sposób wykonywania pracy nie powodował obciążenia nadgarstków i nie mógł doprowadzić do rozwoju ZCN. Praca nie wymagała użycia siły podczas szycia i nie wiązała się z przeciążeniem nadgarstków. W odpowiedzi na zastrzeżenia strony skarżącej IMP w Ł. w piśmie z 17 września 2025 r. poinformował, że ponowna analiza narażenia zawodowego w S. Sp.j. (tj. w okresie pojawienia się i narastania objawów zespołu cieśni nadgarstka) nie daje podstaw do uznania, że sposób wykonywania pracy mógł doprowadzić do rozwoju u strony skarżącej zespołu cieśni nadgarstka biorąc pod uwagę sposób wykonywania przez nią pracy, wymiar zatrudnienia, analizę szytego asortymentu i wykonywane czynności pomocnicze. W orzeczeniu lekarskim wskazano, iż ZCN jest najczęstszą neuropatią kończyn górnych i najczęstszą chorobą przeciążeniową układu mięśniowo-szkieletowego, dla potwierdzenia etiologii zawodowej schorzenia konieczne jest potwierdzenie istotności obciążenia kończyn górnych w procesie pracy. Dotychczas najlepiej udokumentowany związek przyczynowo - skutkowy z rozwojem ZCN dotyczy pracy charakteryzującej się monotypowością ruchów w stawach nadgarstka wymagającą użycia dużej siły podczas zaciskania dłoni na narzędziach/przedmiotach. Do czynników ryzyka zawodowego należy także praca w narażeniu na długotrwałe nieprzerwanie powtarzane monotypowe ruchy w nadgarstkach w różnych płaszczyznach i / lub monotypowe ruchy chwytania, zaciskania rąk na narzędziach pracy lub obrabianych przedmiotach z użyciem dużej siły i długotrwałą przymusową pozycją kończyn górnych w stawach nadgarstka. Praca obciążająca nadgarstki powinna być wykonywana przez większą część zmiany roboczej, przez wiele miesięcy, a zakres i czas wykonywanej przez stronę pracy (szwaczka odzieży lekkiej) użycia dużej siły nie wymagał.W ocenie sądu wydane w rozpoznawanej sprawie zarówno orzeczenia lekarskie jak i dodatkowe wyjaśnienia udzielone przez jednostkę orzeczniczą II stopnia w sposób wystarczający wyjaśniają poczynione rozpoznanie i metodologię tego rozpoznania oraz przeprowadzonych badań. Orzeczenia te są spójne i logiczne. Wydane zostały na podstawie oceny narażenia zawodowego, dostępnej dla jednostek orzeczniczych dokumentacji medycznej i przeprowadzonych badań medycznych. Organy administracji nie miały podstaw do poddania ich w wątpliwość. Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej uwzględniały charakter wykonywanej przez skarżącą pracy. Równocześnie wobec zarzutów strony skarżącej stwierdzić należy, że z treści orzeczeń lekarskich nie wynika, aby stwierdzona u strony skarżącej cukrzyca miała przesądzające znaczenie dla rozwoju choroby w postaci ZCN. Wręcz przeciwnie, jej stwierdzenie mogło mieć jedynie dodatkowe znaczenie dla rozwoju choroby w postaci ZCN – okoliczność ta nie ma więc przesądzającego znaczenia, również wobec dokumentów załączonych przez stronę do pisma z 3 czerwca 2026 r., które sąd postanowił załączyć w poczet materiału dowodowego. Kluczowe znaczenie dla stwierdzenia choroby zawodowego w postaci ZCN ma jednak – jak wynika z orzeczeń lekarskich – praca charakteryzująca się monotypowością ruchów w stawach nadgarstka wymagającą użycia dużej siły podczas zaciskania dłoni na narzędziach pracy lub obrabianych przedmiotach oraz długotrwałą przymusową pozycją kończyn górnych w stawach nadgarstka. Co więcej, jak wynika z orzeczenia lekarskiego, sytuacja taka dotyczy stanowisk pracy wymagających wymienionego powyżej wykonywania bardzo dużej ilości ruchów w nadgarstkach, bez możliwości przerwania pracy z powodu wymuszonego jej rytmu, nawet w przypadku odczuwania dolegliwości bólowych czy choćby uczucia zmęczenia w obrębie struktur nadgarstka. Co z kolei prowadzi to do przekroczenia granic wydolności fizjologicznej elementów układu ruchu, a co za tym idzie do utraty możliwości prawidłowej regeneracji struktur mięśniowo-ścięgnistych i powstania stanu zapalnego pochewek ścięgnistych, których obrzęk powoduje ucisk nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. W świetle powyższego należy się zgodzić z organem, że wykonywana przez stronę skarżącą praca, na stanowisku szwaczki, która polegała na szyciu odzieży lekkiej przy użyciu maszyny dwuigłowej nie wymaga użycia dużej siły. W szczególności nie wiąże się ona ani z koniecznością użycia dużej siły podczas zaciskania dłoni na narzędziach pracy lub obrabianych przedmiotach, ani z koniecznością utrzymywania długotrwałej przymusowej pozycji kończyn górnych w stawach nadgarstka. Co więcej, nie jest to też praca podczas wykonywania której nie ma możliwości jej przerwania z powodu wymuszonego jej rytmu, nawet w przypadku odczuwania bólu czy choćby uczucia zmęczenia w obrębie struktur nadgarstka – wręcz przeciwnie rytm wykonywanej pracy pozwala na jej przerwanie. Zatem rodzaj i sposób wykonywania przez stronę skarżąca pracy, wobec wskazanej w orzeczeniu lekarskim etiologii choroby w postaci ZCN wskazują, iż należało zgodzić się z organem, że nie było podstaw do stwierdzenia u strony skarżącej choroby zawodowej w postaci ZCN. Ustalone w toku postępowania okoliczności wskazują bowiem na to, że w niniejszym przypadku nie można, ani bezspornie, ani z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że wystąpił związek przyczynowy pomiędzy objęta wykazem chorobą w postaci ZCN, a warunkami wykonywanej przez skarżącą pracy.W świetle przedstawionych powyżej rozważań sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona do tutejszego sądu decyzja zapadła po wnikliwym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, wszechstronnym zebraniu oraz rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający i został oceniony należycie, tj. zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, pozwalając organowi odwoławczemu na utrzymanie w mocy zaskarżonego doń rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego.W tym stanie rzeczy skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.a.kr., podlegała oddaleniu.a.kr