Postanowienie - I SA/Gd 887/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 12 czerwca 2026
Teza
Odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia brak ow formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 18 września 2025 r., nr SKO.463.27.2025 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.Odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia brak ow formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 18 września 2025 r., nr SKO.463.27.2025 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Data orzeczenia
12 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Alicja Stępień
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia brak ow formalnych skargi
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 11 lutego 2026 r., I SA/Gd 887/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P.K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 18 września 2025 r.,w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powodem odrzucenia skargi było nieusunięcie w wyznaczonym terminie jej braku formalnegow postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia.Na powyższe postanowienie, pismem z 18 lutego 2026 r. Skarżący złożył zażalenie, wnosząc w nim o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi.W uzasadnieniu wskazał, że przesyłka z wezwaniem została skierowana na błędny adres. Natomiast na prawidłowy adres nie doręczono żadnego awiza, a tym samym nie miał możliwości odbioru korespondencji ani wykonania wezwania Sądu. W zażaleniu zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt III FZ 202/26 oddalił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia podano, że wezwaniez Sądu kierowano na adres wskazany przez Skarżącego w pierwszym piśmie procesowym w sprawie. Od czasu wpłynięcia skargi Strony do Sądu do czasu wystosowania wezwania o uzupełnienie braku formalnego skargi nie wpłynęło żadne pismo, które wskazywałoby na inny adres Skarżącego. To właśnie na adres wskazany przez Skarżącego w skardze, tj. ul. [...] S., kierowane było wezwanie z Sądu. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie została uznana za doręczoną w trybie, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Wobec tego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a argumentacja Skarżącego o kierowaniu wezwania z Sądu na błędny adres, w świetle okoliczności, że to Skarżący podał nieprawidłowy adres, nie mogła zostać uznana za skuteczną. Zdaniem NSA złożony wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi powinien zostać rozpoznany odrębnie przez Sąd pierwszej instancji.Pismem z 9 maja 2026 r. Skarżący uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, podnosząc że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu. Brak formalny miał charakter wyłącznie techniczny i usuwalny, a uchybienie terminowi wynikało z omyłki pisarskiej w adresie, nie zaś ze złej woli.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Rozpatrując wniosek Strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, Sąd nie stwierdził istnienia takich okoliczności, które przemawiałyby za jego uwzględnieniem.Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Z kolei art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiemo przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana,w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu(§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionychw przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a. tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winyw uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć.W rozpoznawanej sprawie wniosek Skarżącego spełniał wymogi formalne,a rozważeniu podlega wyłącznie kwestia uprawdopodobnienia, że niedochowanie terminu nastąpiło bez winy Strony.Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym, brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem (zob. wyrok NSA z 15 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1486/18; wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10, z 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, publ. Monitor Prawniczy z 2002 r. Nr 23, poz. 1059). Nie budzi również wątpliwości, że obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie powołującej się na tę okoliczność (zob. postanowienie NSA z 13 października 2017 r., sygn. akt II FZ 514/17).W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił, by uchybił terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, bez swojej winy. Z uzasadnienia wnioskui złożonego pisma z 9 maja 2026 r. wynika bowiem, że uchybienie terminu zostało spowodowane błędem Wnioskodawcy. Skarżący podał w skardze błędny adres, co spowodowało, że Sąd doręczał pisma sądowe na inny adres. Nie można zatem twierdzić, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Obowiązkiem strony należycie dbającej o swoje interesy jest sprawdzenie treści pisma przed jego wysłaniem do Sądu. Do uchybienia terminu doszło z przyczyn zależnych od Skarżącego, a niez powodu okoliczności na które Skarżący nie miał żadnego wpływu. Strona nie przedstawiła argumentów, które wskazywałyby, że błąd ten został wywołany przez okoliczność, której nie mógł przezwyciężyć i uzupełnić braku formalnego skargiw zakreślonym terminie.Zdaniem Sądu okoliczności rozpoznawanej sprawy świadczą o tym, że przyczyną uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi był błąd Skarżącego, który należy zakwalifikować jako wyraz pewnego rodzaju niedbalstwa, czy też niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw (zob. postanowienie NSA z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 414/14). Jak wyżej wskazano, instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i skorzystanie z niej nie jest możliwe, gdy strona postępowania dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. postanowienie NSA z 27 maja 2014 r. sygn. akt II GZ 223/14).Mając na uwadze poczynione ustalenia Sąd doszedł do wniosku, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności świadczących o braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.W związku z powyższym Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.. orzekł jak w sentencji postanowienia.