Wyrok - II SA/Łd 309/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 15 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 15 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2026 roku sprawy ze sprzeciwu S. T. od postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 13 października 2025 roku Nr 161/2025 znak: WOP.7722.145.2025.BZ w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego 1. uchyla zaskaUchylono zaskarżone postanowienie. Dnia 15 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2026 roku sprawy ze sprzeciwu S. T. od postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 13 października 2025 roku Nr 161/2025 znak: WOP.7722.145.2025.BZ w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego 1. uchyla zaska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
15 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agata Sobieszek-Krzywicka
Podstawa prawna
art. 97
kpa
art. 138
kpa
art. 15
kpa
art. 136
kpa
art. 64
fppsa
art. 64
eppsa
art. 151
appsa
art. 1
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. Nr 161/2025, znak: WOP.7722.145.2025.BZ Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 września 2025 r. Nr 81/2025, znak: PINB/7355/2247/1949/AT/25, którym organ I instancji zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie uproszczonej legalizacji samowolnie wybudowanego budynku letniskowego, zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...] i [...] – obręb [...], położonych w miejscowości T. przy ul. [...], do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Cywilny wniosku o zasiedzenie nieruchomości gruntowej - działki nr [...] obręb [...], o powierzchni odpowiadającej obszarowi części tarasu i piwnicy domku letniskowego, położonej w miejscowości T.. Ponadto organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:Wnioskiem z dnia 17 sierpnia 2022 r. S. M. zwróciła się do organu I instancji o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego dla opisanej powyżej samowoli budowlanej. W dniu 13 września 2022 r. pracownicy organu I instancji przeprowadzili oględziny obiektu budowlanego.Postanowieniem z dnia 25 października 2022 r. PINB w Tomaszowie Mazowieckim nałożył na wnioskodawczynię obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 marca 2023 r. oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej również jako: "Prawo budowlane"), geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obiektu budowlanego oraz ekspertyzy stanu technicznego obiektu.Pismem z dnia 24 marca 2023 r. profesjonalny pełnomocnik wnioskodawczyni zwrócił się do organu o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na złożenie wniosku o zasiedzenie nieruchomości gruntowej, położonej w miejscowości T. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...], obręb [...], o powierzchni odpowiadającej obszarowi części tarasu i piwnicy domku letniskowego, który znajduje się na działce nr [...]. Organ uwzględnił wniosek i postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2023 r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne.W dniu 4 lutego 2025 r. do organu wpłynął wniosek Y. O. o podjęcie zawieszonego postępowania, gdyż postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim odmówił podjęcia zawieszonego postępowania sądowego oraz umorzył postepowanie w sprawie z wniosku S. M. przy udziale B. A. O. oraz Y. O. o zasiedzenie nieruchomości.Postanowieniem z dnia 20 lutego 2025 r. PINB w Tomaszowie Mazowieckim podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne.Przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2025 r. pełnomocnik S. T. (daw. M.) przedłożył kopię wniosku z dnia 10 kwietnia 2025 r. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości gruntowej, położonej w miejscowości T. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...], obręb [...], o powierzchni odpowiadającej obszarowi części tarasu i piwnicy domku letniskowego, który znajduje się na działce nr [...]. Jako uczestnik postępowania (właściciel działki nr [...]) wskazany został Y. O.. Z uwagi na złożenie przedmiotowego wniosku do Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim pełnomocnik wnioskodawczyni ponownie wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania.Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim w piśmie z dnia 19 sierpnia 2025 r. poinformował organ I instancji, że przed tym sądem pod sygnaturą akt I Ns 256/25 toczy się postępowanie o zasiedzenie nieruchomości z wniosku S. T.. Sprawa została zarejestrowana w dniu 16 kwietnia 2025 r. i na obecnym etapie nie można określić przewidywanego terminu zakończenia postępowania.Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 10 września 2025 r. PINB w Tomaszowie Mazowieckim zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż biorąc pod uwagę zmianę okoliczności od dnia 26 czerwca 2025 r. oraz fakt dania inwestorowi możliwości przystąpienia do legalizacji, gdyż rozbiórka jest ostatecznością, należało zawiesić prowadzone postępowanie, bowiem wynik postępowania w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Mazowieckim o stwierdzenie zasiedzenia części działki o nr ewid. [...] stanowi zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Y. O., a zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. ŁWINB uchylił w całości kontrolowane postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż sam fakt złożenia wniosku przed sądem cywilnym o zasiedzenie nie świadczy o zaistnieniu zależności, umożliwiającej zawieszenie postępowania w oparciu o normę zawartą w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co potwierdza orzecznictwo. Dlatego też organ II instancji uznał, że należało uchylić w całości zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, gdyż sam fakt, że w toku jest postępowanie sądowe o zasiedzenie nieruchomości, nie powoduje automatyzmu, iż w danym stanie faktycznym kwestia ta stanowić będzie zagadnienie wstępne umożliwiające zawieszenie postępowania administracyjnego.Sprzeciw od powyższego postanowienia wniosła S. T., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy błędnego przez organ I instancji zastosowania zawieszenia postępowania pomimo faktu, iż organ I instancji w treści uzasadnienia postanowienia z września 2025 roku szczegółowo wyjaśnił na czym polega "zagadnienie wstępne" w sprawie i tym samym dlaczego zastosowano konieczność instytucji zawieszenia postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy o zasiedzenie przez sądy cywilny. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa prawnego.W uzasadnieniu skarżąca wskazała m.in., iż nie zgadza się ze stwierdzeniem organu, że w uzasadnieniu organ I instancji nie wskazał, dlaczego zawieszenie postępowania jest niezbędne. Organ I Instancji wyraźnie podkreślił bowiem fakt zmiany okoliczności oraz fakt umożliwienia inwestorowi możliwość przystąpienia do legalizacji, gdyż rozbiórka jest ostatecznością. Zatem należało zawiesić prowadzone postępowanie, gdyż wynik postępowania w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Mazowieckim o wydanie zasiedzenia części działki o nr ewid [...] stanowi zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 97§ 1 pkt 4 k.p.a. Ewidentnie więc organ I instancji wskazał dlaczego zawieszenie jest niezbędne - podstawą jest umożliwienie inwestorowi przystąpienia do legalizacji w celu uniknięcia konieczności dokonania rozbiórki. Precyzyjność i oczywiście zwięzłość ww. okoliczności przytoczonej przez organ I instancji nie może być oceniane przez organ odwoławczy jako lakoniczne sformułowanie, de facto organ I instancji nie miał możliwości rozwinięcia uzasadnienia konieczności zawieszenia właśnie celem uniknięcia negatywnych konsekwencji czym organ I instancji wypełnił dyspozycję wynikającą z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje przytoczonego przez organ odwoławczy orzecznictwa, tym niemniej nie ma ono zastosowania do oceny działania organu I instancji, który to w swym uzasadnieniu wyraźnie uzasadnił konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd cywilny. Dalej skarżąca wskazała, że jest jedyną właścicielką nieruchomości położonej w gminie S. pod adresem ul. [...], w miejscowości T., którą odziedziczyła w 2016 r. po swojej mamie U. S.. Dla wskazanej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...]. W dniu 16 2022 r. wnioskodawczyni zwróciła się do PINB w Tomaszowie Mazowieckim o zalegalizowanie budowli w postaci domku letniskowego, który został wybudowany w latach 90-tych na działkach [...] (należącej do skarżącej) i [...](należącej do uczestnika postępowania). Z racji faktu, że część domku letniskowego (piwnica i taras) znajdują się na działce bezpośrednio graniczącej z działką wnioskodawczyni (działka [...]), która stanowi własność uczestnika, organ I instancji zobowiązał wnioskodawczynię do przedstawienia tytułu własności do działki nr [...] w celu kontynuowania i zakończenia procedury legalizacyjnej. Uzyskanie tytułu własności do części nieruchomości w ramach postępowania o zasiedzenie to jedyny i skuteczny sposób umożliwienia przeprowadzenia tzw. postępowania legalizacyjnego, a samo ww. zagadnienie wstępne musi zostać oczywiście rozstrzygnięte przez sąd cywilny.Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca wniosła jak w petitum sprzeciwu.W odpowiedzi na sprzeciw Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jego oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2024 r, poz. 1267). Zakres kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie określony został w art. 64e w zw. z art. 64f ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.").Zgodnie z art. 64f p.p.s.a. od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia". Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio. W myśl art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 151a § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).Zgodnie z treścią art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z treści powyższego artykułu wywieść należy obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Procesowym przejawem zasady dwuinstancyjności są określone w art. 138 k.p.a. formy rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. W szczególności podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.pa. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Innymi słowy, możliwość wydania decyzji kasacyjnej (postanowienia kasacyjnego) przez organ II instancji, została powiązana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawisłej sprawy, a więc gdy merytoryczna ocena sprawy przez organ odwoławczy skutkowałaby naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Taki stan rzeczy powodowałby pozbawienie strony do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwa różne organy administracji.Niemniej aktualna treść art. 138 § 2 k.p.a. ogranicza rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego do swego rodzaju ostateczności. Może być zastosowany tylko w razie stwierdzenia, że zakres sprawy pozostały do wyjaśnienia przekracza ramy postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Przepis art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, bądź ocena już złożonych dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające. Należy także wskazać specyfikę kompetencji organu II instancji w postępowaniu zażaleniowym, a więc dotyczącym jedynie sprawy incydentalnej w toku postępowania, nie zaś meritum materialnoprawnego sprawy. W przypadku wniesienia zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania organ odwoławczy właściwy do rozpatrzenia zażalenia ma bowiem wyłącznie kompetencje do dokonania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w sprawie zawieszenia. Nie jest zatem właściwy do wkroczenia decyzyjnie w zakres postępowania właściwego dla meritum sprawy.Ustawodawca wąsko zakreślił zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżonej decyzji (postanowienia) ze wszystkimi przepisami prawa (art. 1 § 2 p.p.s.a.), lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy postanowienia ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego, niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest wyrazem zakwestionowania przez stronę uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, ale jako rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma więc wyłącznie charakter formalny i polega na kontroli sądowej, czy decyzja (postanowienie) kasatoryjna organu drugiej instancji poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Po 649/17, CBOSA).Użyte przez ustawodawcę w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" należy rozumieć w taki sposób, że wada postępowania pierwszoinstancyjnego polegająca na nieustaleniu stanu faktycznego sprawy uniemożliwia organowi odwoławczemu merytoryczne rozstrzygnięcie bez naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a.Dokonując oceny legalności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia sąd administracyjny bada zatem, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia.Wypada zatem przypomnieć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy", o którym mówi art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, bądź też z przeprowadzeniem go w sposób niezgodny z podstawowymi zasadami tego postępowania, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 stycznia 2026 r., sygn. II SA/Po 932/25). W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem merytorycznym, którego powinnością jest nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania, lecz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji (wyrok WSA we Wrocławiu z 9 kwietnia 2026 r., sygn. IV SA/Wr 541/25).W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie wskazał okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania, które pozostałyby niewyjaśnione i wymagały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wykraczającym poza kompetencje organu II instancji wynikające z art. 136 § 1 k.p.a. ŁWINB nie tylko nie sprecyzował zakresu koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale oparł swoje ustalenia na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. Dokonał jedynie odmiennej jego oceny prowadzącej do konkluzji, że sam fakt złożenia wniosku przed sądem cywilnym o zasiedzenie nie świadczy o zaistnieniu zależności umożliwiającej zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.Wobec powyższego nie sposób przyjąć, aby w kontrolowanej sprawie została spełniona druga z przesłanek warunkujących wydanie postanowienia kasacyjnego, tj. konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji należało uznać, że Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi nie wykazał łącznego wystąpienia przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a.Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w sprzeciwie dotyczących naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wskazać, odnoszą się one do istoty sprawy tj. zasadności zawieszenia postępowania. Tymczasem zarzuty dotyczące naruszenia innych norm niż wynikająca z art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być w niniejszym postępowaniu rozpoznawane. Sąd w tym postępowaniu wypowiada się jedynie co do zasadności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., przez co nie może odnosić się merytorycznie do istoty sprawy ani tym bardziej czynić ustaleń za organy. W postępowaniu w przedmiocie sprzeciwu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 64b § 3). Stąd czynienie jakichkolwiek merytorycznych ocen i związanie nimi na przyszłość (art. 153 p.p.s.a.) mogłoby naruszyć prawa pozostałych stron, które w niniejszym postępowaniu sądowym z woli ustawodawcy nie uczestniczą.Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie (punkt 1 sentencji wyroku).O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).a.bł.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).a.bł.