Wyrok - I OSK 1043/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Po 63/25 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 listopaUchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Po 63/25 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 listopa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
ubezpieczyciel
organ rentowy / ZUS
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Joanna Skiba
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
art. 3
ppsa
art. 182
ppsa
art. 183
ppsa
art. 134
ppsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Po 63/25 po rozpoznaniu skargi I. K. (dalej "skarżąca") na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 listopada 2024 r., znak 010070/680/2819260/2023 w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 kwietnia 2024 r. znak SW/1014820359.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych reprezentowany przez r.pr. K. M., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 134 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm.) (dalej jako: P.p.s.a.) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa ZUS oraz decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 kwietnia 2024 r. znak SW/1014820359 w związku z objęciem kontrolą Sądu zgodności z prawem rozstrzygnięcia organów obu instancji w zakresie prawa l. K. do świadczenia wychowawczego a nie w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 25 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576). Decyzja o zmianie okresu przysługującego l. K. świadczenia wychowawczego wydana została w dniu 12 lutego 2024 r. znak sprawy 010070/680/2819260/2023, postępowanie 389207210 i nie została skutecznie zaskarżona;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023r. poz. 1634, dalej jako: P.p.s.a.) w zw. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.), poprzez błędne przyjęcie, iż w toku postępowania w przedmiocie przyznania l. K. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K. K., Zakład naruszył ww. przepisy k.p.a., bowiem posiadając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy winien ustalić czy dane zawarte w rejestrze są zgodne z zapisami wynikającymi z rejestru, tym bardziej w kontekście daty wjazdu wskazanej w paszporcie dziecka, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie rozstrzygała kwestii prawa do świadczenia wychowawczego a kwestię nienależnie pobranego świadczenia, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia przez ten Sąd decyzji wydanych przez organ pierwszej i drugiej instancji;c) art. 134 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa ZUS oraz decyzji Zakładu z 12.04.2024 r. znak SW/1014820359 pomimo braku oceny merytorycznej, czy świadczenie wychowawcze przyznane l. K. na dziecko K. za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. stanowi nienależnie pobrane świadczenie, o którym mowa w art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576);d) art. 141 § 4, art. 153 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez sformułowanie zaleceń organowi co do przesłanek rozpoznania wniosku skarżącej contra legem, tj. w oparciu o wszelkie dostępne dokumenty i wyjaśnienia ustalenie rzeczywistego okresu wjazdu i wyjazdu dziecka z Polski do Ukrainy w kontekście prawa do świadczenia wychowawczego w sytuacji, gdy prawo do świadczenia wychowawczego przysługującego l. K. na dziecko K. zostało orzeczone prawomocną decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 lutego 2024 r. znak sprawy 010070/680/2819260/2023, postępowanie 389207210.W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o:1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozstrzygnięcie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania;3. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych4. rozpoznanie sprawy posiedzeniu niejawnym.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podnoszonych w niej twierdzeń.Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a., ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia.Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna podnosi jedynie zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego poprzez nieodniesienie się przez ten Sąd do kwestii zaistnienia/bądź nie, w rozpoznawanej sprawie, przesłanek nienależnie pobranego przez skarżącą świadczenia wychowawczego.Przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej należało przypomnieć, że Sąd I instancji przyjął za podstawę orzekania stan sprawy, zgodnie z którym Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 12 kwietnia 2024 r., znak: SW/1014820359, działając na podstawie art. 25 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 421, z późn. zm. - dalej u.p.p.w.d.) stwierdził, że wypłacone skarżącej świadczenie wychowawcze na dziecko K. K., za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w łącznej kwocie 500,00 zł, stanowi nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze. Organ wskazał, że ww. kwotę strona ma zwrócić wraz z odsetkami na wskazany rachunek bankowy pod rygorem potrącenia należności z innymi świadczeniami wypłacanymi z ZUS lub wszczęcia postępowania egzekucyjnego.Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z 12 listopada 2024 r. nr 010070/680/2819260/202, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając stanowisko organ wskazał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponieważ zgodnie z rejestrem prowadzonym przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, dziecko utraciło legalny pobyt w Polsce w związku z wyjazdem z terytorium Polski w dniu 4 lutego 2023 r.Organ wyjaśnił, że na podstawie ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje cudzoziemcom spełniającym warunki legalnego pobytu w Polsce oraz posiadania dostępu do rynku pracy. Ponadto prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje obywatelom Ukrainy lub ich małżonkom na podstawie art. 26 ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 167 ze zm. - dalej u.p.o.u.), przebywającym w Polsce, których pobyt na terytorium Polski jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.p.w.d. W rejestrze Komendanta Głównego Straży Granicznej, o którym mowa w art. 3 ust 3 u.p.p.w.d. odnotowano przyjazd dziecka w dniu 8 marca 2022 r. jako przyjazd obywatela Ukrainy w związku działaniami wojennymi oraz wyjazd w dniu 4 lutego 2023 r. i powtórny przyjazd w dniu 28 września 2023 r. Stąd pobyt dziecka na terytorium Polski jest uznany za legalny w okresie świadczeniowym od 28 września 2023 r. do 31 maja 2024 r. Wbrew zarzutom odwołania przyjazd dziecka do Polski w dniu 26 lutego 2023 r. nie został odnotowany przez Komendanta Głównego Straży Granicznej. Organ końcowo zwrócił uwagę, że mimo informacji, w związku z postępowaniem o świadczenie wychowawcze, o nieodnotowaniu pobytu dziecka w rejestrze wraz z wezwaniami z 29.08.2023 r., 6.11.2023 r. i 20.12.2023 r. o podjęcie działań w celu wyjaśnienia niezgodności, rejestr Straży Granicznej nie został zaktualizowany.Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca, w której podniosła, że nie zgadza się z decyzją, ponieważ organ błędnie ustalił daty wyjazdu i przyjazdu dziecka do Polski z Ukrainy. Skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji.W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie.Sąd I instancji uwzględnił złożony przez skarżącą środek odwoławczy.Na wstępie zwrócić należy uwagę, że podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 25 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w zw. z art. 26 ustawy z dnia 2 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa przebywającym w Polsce, których pobyt na terytorium Polski jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 ww. ustawy.Przypomnienia również wymaga, że w dniu 28 marca 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o świadczenie wychowawcze na dzieci A., I., V. i K. na okres świadczeniowy od 1 czerwca 2023 r. do 31 maja 2024 r. ZUS informacją z 7 marca 2023 r. przyznał skarżącej wnioskowane świadczenie. W dniu 10 lipca 2023 r. system w postępowaniu automatycznym wydał decyzję o wstrzymaniu wypłaty świadczenia na dzieci V. i K., bowiem zgodnie z zapisami w rejestrze straży granicznej dzieci wyjechały z Polski w dniu 4 lutego 2023 r. i nie odnotowano ich powrotu w okresie 30 dni od dnia wyjazdu. Wypłatę na ww. dzieci zrealizowano jedynie za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. Decyzją z 12 kwietnia 2024 r., w odniesieniu do dziecka K., organ dokonał zmiany świadczenia wychowawczego przyznając skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na okres od 1 września 2023 r. do 31 maja 2024 r., jednocześnie odmawiając prawa do świadczenia na okres 1 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. Zgodnie ze zaktualizowanym w dniu 26 stycznia 2024 r. rejestrem, dziecko posiadało uprawnienia pobytowe w Polsce od 8 marca 2022 r. do 4 lutego 2023 r. oraz od 28 września 2023 r.W tak przedstawionych okolicznościach sprawy, zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd I instancji przy rozpoznaniu sprawy bezsprzecznie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. (błędnie co prawda powołane w petitum skargi kasacyjnej jako art. 134 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji: 1) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić; 2) rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem; 3) rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy; 4) nie rozpoznał istoty sprawy.Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola decyzji w sprawie zwrotu nienależnie pobranego przez skarżącą świadczenia wychowawczego na dziecko – K. – za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii czy świadczenie wychowawcze przyznane skarżącej za ww. okres stanowi świadczenie nienależnie pobrane, o którym mowa w art. 25 u.p.p.w.d. Sąd skupił się, jak trafnie zauważył skarżący kasacyjnie organ, jedynie na okolicznościach cofnięcia uprawnienia stronie.Zauważenia również wymaga, że istotnym, wręcz kluczowym w sprawie jest fakt, iż Sąd I instancji, przy rozstrzyganiu sprawy, zupełnie pominął okoliczność wydania w sprawie decyzji z 10 lipca 2023 r., na mocy której wstrzymano wypłatę świadczenia na dziecko K., bowiem zgodnie z zapisami w rejestrze straży granicznej dziecko wyjechało z Polski w dniu 4 lutego 2023 r. i nie odnotowano jego powrotu w okresie 30 dni od dnia wyjazdu. Przedmiotowa decyzja nie została przez skarżącą zaskarżona, a tym samym stała się ostateczna. Sąd I instancji pominął również fakt wydania przez organ decyzji z 12 lutego 2024 r., którą to decyzją organ dokonał zmiany świadczenia wychowawczego przyznając skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na K. na okres od 1 września 2023 r. do 31 maja 2024 r., jednocześnie odmawiając prawa do świadczenia na okres 1 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. Zgodnie ze zaktualizowanym w dniu 26 stycznia 2024 r. rejestrem, dziecko posiadało uprawnienia pobytowe w Polsce od 8 marca 2022 r. do 4 lutego 2023 r. oraz od 28 września 2023 r. Przedmiotowa decyzja również nie została przez skarżącą zakwestionowana i w konsekwencji wiązała Sąd I instancji przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Zatem kwestie odnoszące się do ustalenia okoliczności wyjazdu dziecka z terytorium Ukrainy i powrotu do Polski, podnoszone przez skarżącą, mogłyby stanowić ewentualną polemikę w postępowaniach, w których wydano decyzje z 10 lipca 2023 r. oraz z 12 lutego 2024 r. Konsekwencją tamtych postępowań jest natomiast postępowanie wszczęte w niniejszej sprawie dotyczące zwrotu nienależnie pobranego przez skarżącą świadczenia.W tym stanie rzeczy, za zasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w toku postępowania w przedmiocie przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K., organ naruszył ww. przepisy k.p.a.Trafny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Art. 141 § 4 P.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, jeżeli strona, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, tego zażąda. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.W oparciu o powyższe uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwa kontrola instancyjna wydanego przez Sąd I instancji wyroku. Sąd ten odniósł się bowiem do okoliczności innej sprawy, rozstrzygniętej już inną, ostateczną decyzją. Nie odniósł natomiast się do kwestii zasadniczej – a mianowicie zasadności wydanych w sprawie decyzji w oparciu o przesłanki wynikające z art. 25 ustawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony był możliwości wydania orzeczenia merytorycznego w sprawie.W ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą Sądu I instancji będzie dokonanie analizy przepisu art. 25 u.p.p.w.d. w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przy uwzględnieniu decyzji z 10 lipca 2023 r. oraz decyzji z 12 lutego 2024 r. i ich skutków prawnych w przedmiotowym postępowaniu.Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. uznając, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. W rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak jest zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.. uznając, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. W rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak jest zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.