Wyrok - III SA/Kr 414/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędzia WSA Marta Kisielowska Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na czynność Wójta Gminy Skrzyszów z dnia 21 stycznia 2026 r. nr OJG.4464.1.2026 w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o zwrot kosztów przewozu dziecka do przedszkola I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności w częściStwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędzia WSA Marta Kisielowska Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na czynność Wójta Gminy Skrzyszów z dnia 21 stycznia 2026 r. nr OJG.4464.1.2026 w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o zwrot kosztów przewozu dziecka do przedszkola I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności w części
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
nieustalone
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Maria Zawadzka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
UZASADNIENIE
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność Wójta Gminy S. z dnia 21 stycznia 2026 r. w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu dziecka niepełnosprawnego oraz rodzica do przedszkola, skarżąca A. S. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 39a ustawy prawo oświatowe poprzez niezrealizowanie wynikającego z tego przepisu obowiązku ustawowego ciążącego na gminie, tj. zwrotu kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola oraz jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek gminy w zakresie zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły powstaje wyłącznie od daty zawarcia umowy z rodzicem dziecka.W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o:1. uchylenie w całości zaskarżonej czynności organu;2. stwierdzenie, że zaskarżona czynność została podjęta bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;3. uznanie uprawnienia skarżącej do otrzymania zwrotu kosztów przejazdu dziecka niepełnosprawnego oraz rodzica do placówki oświatowej i z powrotem za okres wskazany we wniosku;4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest matką dziecka posiadającego orzeczenie o niepełnosprawności oraz orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Dziecko realizowało wychowanie przedszkolne w przedszkolu integracyjnym, do którego zostało skierowane przez organ prowadzący. Gmina przez cały okres objęty wnioskiem posiadała wiedzę o sytuacji dziecka, dysponowała orzeczeniami, wydawała decyzje dotyczące świadczeń rodzinnych, prowadziła ewidencję dzieci w wieku przedszkolnym oraz miała pełną świadomość realizowania przez dziecko wychowania przedszkolnego.W dniu 22 grudnia 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o zwrot kosztów dowozu za okresy od 1 września 2022 r. do 15 października 2025 r., a następnie rozszerzyła żądanie o okres do 30 października 2025 r.W odpowiedzi z dnia 21 stycznia 2026 r. Wójt Gminy S. odmówił uwzględnienia wniosku, wskazując, że brak jest podstaw do zawarcia umowy "z mocą wsteczną", a umowa ma charakter konstytutywny i wywołuje skutki wyłącznie na przyszłość.Skarżąca zarzuciła, że stanowisko to pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy Prawo oświatowe oraz z utrwalonym orzecznictwem. Zgodnie z art. 32 ust. 6 tej ustawy obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu. Na podstawie art. 39a ust. 1 obowiązek ten realizowany jest poprzez zorganizowanie transportu albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu. Obowiązek ten ma charakter ustawowy i powstaje z mocy prawa, nie zaś z chwilą zawarcia umowy.Skarżąca wskazała, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 września 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 417/23, w którym Sąd jednoznacznie wskazał, że ustawa Prawo oświatowe nie zawiera norm określających termin złożenia przez rodziców wniosku o zwrot kosztów przewozu niepełnosprawnych dzieci. Ustawa przewiduje zwrot kosztów, a warunkiem jest uprzednie poniesienie tych kosztów przez rodziców oraz ich następczy zwrot przez gminę. Sąd wyraźnie podkreślił, że nie ma przeszkód, aby umowa przewidywała zwrot kosztów również za okres przed złożeniem wniosku, jeżeli rodzice w tym czasie faktycznie realizowali dowóz i spełniali ustawowe przesłanki. Stanowisko to znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6845/21.Zdaniem skarżącej odmowa zwrotu kosztów przewozu dziecka narusza art. 32 ust. 6 i art. 39a ustawy Prawo oświatowe poprzez błędne przyjęcie, że brak wcześniejszej umowy wyłącza możliwość zwrotu kosztów. Skarżąca podkreśliła, że umowa z art. 39а ustawy charakter deklaratoryjny (potwierdza istniejące z mocy ustawy uprawnienie), a nie konstytutywny.Nadto skarżąca zarzuciła, że organ naruszył art. 8 i 9 k.p.a. nie dopełniając obowiązku informacyjnego. Skarżąca wielokrotnie podejmowała próby uzyskania informacji o przysługujących jej uprawnieniach, jednak nie została poinformowana o możliwości uzyskania zwrotu kosztów. Zdaniem skarżącej zaskarżona czynność bezpośrednio ingeruje w jej sferę majątkową i dotyczy ustawowego obowiązku gminy zwrotu kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego. Wobec braku ustawowego terminu na złożenie wniosku oraz wobec jednoznacznego stanowiska sądów administracyjnych dopuszczającego zwrot kosztów za okres sprzed zawarcia umowy, odmowa organu stanowi naruszenie prawa materialnego oraz zasad postępowania administracyjnego.W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o jej oddalenie.Organ przedstawił stan faktyczny sprawy, wyjaśniając, że wnioskiem złożonym w dniu 31 października 2025 r. skarżąca zwróciła się o zawarcie umowy o zwrot kosztów przewozu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola za okres od września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r. W oparciu o złożony wniosek, Wójt Gminy S. w dniu 31 października 2025 r. zawarł ze skarżącą umowę o refundację kosztów przejazdu ucznia niepełnoprawnego oraz rodzica do przedszkola w okresie od 31 października 2025 r. do 30 czerwca 2026 r. Działając na podstawie art. 39a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2025 r. poz. 1043, z późn. zm. – dalej: ustawa), organ uznał, że spełnione są ustawowe przesłanki wynikające z art. 32 ust. 6 ustawy.W dniu 22 grudnia 2025 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek, ubiegając się o zawarcie umowy o zwrot kosztów przewozu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola za okres od 1 września 2022 r. do 15 października 2025 r., tj. za okres wsteczny, sprzed dnia złożenia pierwszego wniosku z dnia 31 października 2025 r.W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, Wójt Gminy S. pismem z dnia 21 stycznia 2026 r. (doręczonym skarżącej w dniu 27 stycznia 2026 r.) odmówił zawarcia umowy o zwrot kosztów przewozu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola za okresy: od 01.09.2022 r. do 30.06.2023 r., od 01.09.2023 r. do 30.06.2024 r., od 01.09.2024 r. do 30.06.2025 r. oraz od 01.09.2025 r. do 15.10.2025r. uzasadniając odmowę tym, że aktualnie obowiązujące regulacje prawne nie dają podstawy do zawarcia umowy o zwrot kosztów przewozu z mocą wsteczną.Wyjaśniono, że realizacja obowiązku gminy w formie zwrotu kosztów przejazdu następuje po uprzednim ustaleniu zasad tego zwrotu w drodze umowy, która określa w szczególności jego zakres, wysokość oraz okres obowiązywania. Umowa ta ma charakter konstytutywny i wywołuje skutki prawne od momentu jej zawarcia i służy bieżącej realizacji obowiązku gminy w zakresie dowozu dziecka do placówki wychowania przedszkolnego. Podobnie jak zmiana formy spełnienia świadczenia nie może następować retroaktywnie, tak również sama umowa nie może odnosić się do okresu sprzed dnia złożenia wniosku i zawarcia umowy. Wynika to z natury tego zobowiązania, które jest realizowane w ramach bieżącej współpracy i ustaleń między stronami.Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że zarówno aktualizacja obowiązku gminy w zakresie zapewnienia transportu, jak i jego realizacja w formie zwrotu kosztów przejazdu, powinny następować wyłącznie ze skutkiem na przyszłość, po złożeniu wniosku przez rodzica oraz po zawarciu stosownej umowy.Jeśli zobowiązanie to ma charakter przemienny, tj. gmina ma obowiązek zorganizować transport albo zrefundować koszty przewozu, to uznać należy, że podobnie jak transport dziecka nie może zostać zorganizowany wstecznie, tak również realizacja tego obowiązku w formie refundacji kosztów przejazdu nie może dotyczyć okresów sprzed zgłoszenia żądania przez rodzica i zawarcia stosownej umowy.W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do objęcia refundacją okresów wcześniejszych, sprzed dnia złożenia wniosku o zawarcie w tym przedmiocie umowy.Niezależnie od powyższego organ wskazał, że domaganie się zawarcia umowy i refundacja kosztów przewozu dziecka niepełnosprawnego do placówki przedszkolnej nie może dotyczyć okresu sprzed ukończenia przez dziecko 5. roku życia. Córka skarżącej 5. rok życia ukończyła w dniu 23 października 2024 r. i dopiero od tego dnia najwcześniej może aktywizować się obowiązek gminy zwrotu kosztów jej przejazdu do przedszkola.Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że z art. 32 ust. 6 ustawy wynika obowiązek gminy transportu dziecka młodszego niż pięcioletnie, jeśli tylko legitymuje się orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. Jest to twierdzenie contra legem, bowiem przepis art. 32 ust. 6 ustawy w sposób wyraźny i jednoznaczny zakreśla obowiązkowe zadanie gminy względem niepełnosprawnych dzieci pięcioletnich i sześcioletnich, a względem dzieci legitymujących się orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, także powyżej (ale nie poniżej) 7. lat. A zatem względem dzieci młodszych, ustawodawca nie nałożył na gminy obowiązku zorganizowania transportu albo zwrot kosztów przewozu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola. Dał gminom wyłącznie taką możliwość, co potwierdza brzmienie art. 32 ust. 7 ustawy, który stanowi, że gmina może zorganizować dzieciom bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do przedszkola.Oznacza to fakultatywność zadania gminy oraz brak odpowiedniego roszczenia rodziców, aby taki transport został zapewniony dziecku niespełniającemu warunków z art. 32 ust. 6 ustawy. Organ podkreślił, że zwrot kosztów transportu dziecka niepełnosprawnego poniżej piątego roku życia stanowi wyłącznie uprawnienie organu i zależy głównie od posiadanych przez gminę i planowanych do wydatkowania na ten cel w danym roku budżetowym środków. Dodatkowo organ zaznaczył, że dopuszczenie refundacji kosztów przewozu niepełnosprawnego dziecka do przedszkola za okres poprzedzający zawarcie w tym względzie umowy pozostawałoby w sprzeczności z zasadami gospodarki finansowej jednostek samorządu terytorialnego, w szczególności z zasadą roczności budżetu oraz planowania wydatków publicznych. Zwrot kosztów stanowi bowiem wydatek budżetowy, który musi być uprzednio zaplanowany i realizowany na podstawie skonkretyzowanego tytułu prawnego, jakim jest umowa zawarta z rodzicem. Dopuszczenie możliwości refundacji kosztów przewozu za okres poprzedzający zawarcie umowy prowadziłoby w istocie do retroaktywnego kreowania zobowiązań finansowych gminy, co pozostawałoby w sprzeczności z zasadami prawidłowej gospodarki finansowej jednostek sektora finansów publicznych. Mając na uwadze przedstawioną argumentację organ wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026 r. poz. 143; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ponadto, w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa.Z treści skargi wynika, że intencją skarżącej było objęcie sądową kontrolą czynności odmawiającej skarżącej zwrotu kosztów dojazdu dziecka do przedszkola. O odmowie zwrotu kosztów dojazdu skarżąca została poinformowana pismem Zastępcy Wójta z dnia 21 stycznia 2026 r.Od przedmiotowego pisma skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Skarżąca otrzymała pismo Wójta w dniu 27 stycznia 2026 r. , zaś skargę do WSA w Krakowie za pośrednictwem organu wniosła w dniu 20 lutego 2026 r., a więc w terminie.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zgodnie, że kwestia zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnego dziecka do przedszkola jest rozstrzygana w drodze czynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 32 ust. 6 ustawy, obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego albo zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice.Zatem odmowę w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu dziecka niepełnosprawnego do przedszkola która jest wyrażona przez organ reprezentujący gminę i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa administracyjnego, ma jednocześnie charakter władczy, indywidualny i jest skierowana na zewnątrz struktur administracji gminnej względem osoby wnioskującej o taki zwrot oraz oparta jest na przepisach prawa administracyjnego, do jakich należą regulacje ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2025 r.poz.1043; zwana dalej jako ustawa) jest czynnością w rozumieniu . art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., która podlega sądowej kontroli. (postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 717/16 oraz wyrok NSA z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 409/18).W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest czynność Wójta Gminy S. z dnia 21 stycznia 2026 r., w zakresie odmawiającym skarżącej zwrotu kosztów przewozu niepełnosprawnego jej dziecka do przedszkola w okresie od dnia 1 września 2022 r. do 30 czerwca 2023 r., od 1 września 2023 r. do 30 czerwca 2024 r., od 1 września 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. oraz od 1 września 2025 r. do dnia 15 października 2025 r., o co skarżąca wnosiła we wniosku z dnia 22 grudnia 2024 r.Wcześniej wnioskiem z dnia 31 października 2025 r. skarżąca ubiegała się o zwrot kosztów przewozu córki do przedszkola za okres od dnia 1 września 2025 r. do 31 sierpnia 2026 r. W dniu 31 października 2025 r. Wójt Gminy S. zawarł ze skarżącą umowę o refundację kosztów przejazdu córki skarżącej do przedszkola za okres od dnia 31 października 2025 r. do dnia 30 czerwca 2026 r. (a więc od dnia zawarcia umowy). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowiły przepisy ustawy Prawo oświatowe. W myśl art. 32 ust. 6 ustawy obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego.Zgodnie z art. 39a ust. 1 ustawy Prawo oświatowe obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. Zwrot kosztów jednorazowego przewozu następuje w wysokości określonej według wzoru opisanego szczegółowo wart. 39a ust. 2.Stosownie do art. 39a ust. 4 ustawy Prawo oświatowe zwrot kosztów przewozu, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiera z rodzicami umowę, o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice (ust. 5). Jeżeli rodzice powierzyli wykonywanie transportu i sprawowanie opieki w czasie przewozu innemu podmiotowi, kwotę zwrotu kosztów przewozu ustala się zgodnie z ust. 2 (ust. 6).Przepisy ustawy Prawo oświatowe przewidują, że gmina może realizować obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły w formie zorganizowania bezpośrednio przez gminę – we własnym zakresie – bezpłatnego transportu i opieki, albo w formie zwrotu kosztów przejazdu uczniów oraz opiekujących się nimi rodziców, gdy dowóz dziecka do szkoły zapewniają rodzice. Wybór sposobu realizacji omawianej powinności publicznoprawnej gminy jest pozostawiony rodzicom dziecka (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 2662/24, wyrok NSA z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 3069/21; wyrok NSA z 13 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 4435/21; wyrok NSA z 7 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2589/21; wyrok NSA z 5 września 2023 r. sygn. akt III OSK 193/23, wyrok WSA w Białymstoku z 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 723/18, wyrok WSA w Łodzi z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1097/17). W przypadku wyboru przez rodziców drugiej z wymienionych form, w sytuacji spełnienia ustawowych przesłanek wójt gminy nie może uchylić się od zawarcia umowy co do zwrotu kosztów przejazdu ucznia oraz jego opiekuna do najbliższej szkoły.W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy S. nie kwestionował obowiązku Gminy zwrotu kosztów przewozu do przedszkola skarżącej w okresie od 31 października 2025 r. do dnia 30 czerwca 2026 r., to jest od momentu złożenia przez skarżącą wniosku w dniu 31 października 2025 r. do końca roku szkolnego 2025/2026. Natomiast Wójt odmówił skarżącej zwrotu kosztów przewozu dziecka do przedszkola na podstawie wniosku złożonego w dniu 22 grudnia 2025 r. - z mocą wsteczną tj. od dnia 1 września 2022 r. do dnia 15 października 2025 r., podnosząc, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dają podstaw do zawarcia umowy o zwrot kosztów z mocą wsteczną. Nadto zdaniem Wójta, zwrot kosztów przejazdu następuje po uprzednim ustaleniu zasad tego zwrotu w drodze umowy, która określa jego zakres, wysokość oraz zakres obowiązywania.Sąd nie podzielił powyższych argumentów Wójta. Prawo oświatowe nie zawiera norm określających termin złożenia przez rodziców wniosku o zwrot kosztów przewozu niepełnosprawnych dzieci do przedszkola. Dodatkowo skoro ustawa przewiduje zwrot kosztów, zatem założeniem ustawy jest uprzednie poniesienie tych kosztów przez rodziców oraz ich następczy zwrot na rzecz rodziców przez gminę. Jak wcześniej wskazano, w myśl art. 39a ust. 4 i ust. 5 ustawy zwrot następuje na podstawie umowy między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, zawartej w terminie 14 dni od uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. W ocenie Sądu w świetle przywołanych przepisów ustawy nie ma przeszkód, by w zawartej umowie został przewidziany zwrot kosztów przewozu niepełnosprawnego ucznia do szkoły także za okres przed złożeniem wniosku, jeżeli rodzice w całym wskazanym we wniosku okresie realizowali przewozy dziecka do szkoły i wykazali spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 39 ust. 4. Przepisy ustawy nie wykluczają zwrotu kosztów za okres przed zawarciem umowy. (wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 września 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 417/23, wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Łd 797/22 wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 4435/21 oraz wyrok NSA z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 4435/21 i in.)W konkluzji uznać należy, że złożenie wniosku w trakcie roku szkolnego, w dniu 22 grudnia 2025 r., nie mogło stanowić przeszkody do przyznania zwrotu kosztów skarżącej za przewóz dziecka do przedszkola przez rodziców za poprzednie lata.Natomiast Sąd uznał za zasadne stanowisko Wójta, zgodnie z którym zwrot kosztów dojazdu nie może dotyczyć okresu sprzed ukończenia przez dziecko 5. roku życia. Ponieważ córka skarżącej ukończyła 5. rok życia w dniu 23 października 2024r. zatem dopiero od tej daty (zgodnie z art. 32 ust. 6 ustawy) skarżąca może skutecznie domagać się od gminy zwrotu kosztów przejazdu dziecka do przedszkola.Sąd nie mógł również uwzględnić rozszerzenia przez skarżącą zakresu skargi na etapie postępowania przed sądem (zwrotu kosztów przejazdu do 30 października 2025 r.) ponieważ Sąd kontroluje jedynie zaskarżone akty, czynności, nie może natomiast zastępować organu.Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę i na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności w części dotyczącej okresu od dnia 23 października 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. oraz od 1 września 2025 r. do dnia 15 października 2025 r.W pozostałej części skargę oddalił. Natomiast o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a..