Wyrok - I SA/Łd 190/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. U. i J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 26 stycznia 2026 r. nr SKO.4100.154.25 w przedmiocie uchylenia w trybie wznowienia decyzji w przedmiocie zmiany wStwierdzono nieważność decyzji I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. U. i J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 26 stycznia 2026 r. nr SKO.4100.154.25 w przedmiocie uchylenia w trybie wznowienia decyzji w przedmiocie zmiany w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Bożena Kasprzak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 stycznia 2026 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy wydaną wobec J. U. i P. U. decyzję Wójta Gminy K z dnia 30 października 2025 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 i ustalenia wysokości tego zobowiązania.Stan faktyczny sprawy wskazuje, że w dniu 9 marca 2016 r. P. U. i J. U. złożyli informację o nieruchomościach na rok 2015, w której zadeklarowali do opodatkowania:- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 370,70 m2,- budynki pozostałe o powierzchni 73,10 m2,- budynki letniskowe o powierzchni 72,94 m2,- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 370,70 m2,- grunty pozostałe o powierzchni 8.706,30 m2.W dniu 31 grudnia 2020 r. podatnicy złożyli do organu korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych za objęty decyzją okres, w ten sposób, że zmieniono powierzchnie użytkowe budynków i gruntów w stosunku do poprzedniej informacji podatkowej, wyłączając ich część jako przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.W dniu 8 kwietnia 2025 r. P. U. złożył do organu wniosek o wznowienie postępowania wskazując, że zgadza się, iż zarówno grunty terenów Bi - inne tereny zabudowane, jak i grunty terenów B - tereny mieszkaniowe, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jednak, aby można było w ewidencji gruntów uznać teren działki jako B - tereny mieszkaniowe, musi się na gruncie znajdować fizycznie zabudowa mieszkaniowa, a taka zabudowa mieszkaniowa się na terenie działki [...] znajduje od lat 90-tych, co ustalił Starosta podczas oględzin i na tej podstawie błędną ewidencję gruntów z urzędu zmienił. Ewidencji budynków Starosta nie prowadzi dla obszaru gminy K, stąd brak możliwości technicznych wpisania do ewidencji budynków znajdującej się na działce [...] jako zabudowy mieszkaniowej. Argumentował, że sam brak ewidencji budynków, którą to ewidencję Starosta co do zasady powinien prowadzić, nie zezwala organom podatkowym do klasyfikowania budynków mieszkalnych jako niemieszkalnych i opodatkowywania stawką podatku przeznaczoną dla budynków pozostałych.Wskazał, że budynki mieszkalne na działce [...] zostały w 2020 r. w związku z tym opodatkowane nieprawidłową stawką podatku przeznaczoną dla budynków pozostałych niemieszkalnych, sprzecznie z PKOB i domyślnie ewidencją budynków. Stawki podatku od gruntów mogły być w roku 2020 takie same dla terenów Bi i B, w toku prowadzonego na nowo postępowania konieczne będzie ustalenie właściwej stawki podatku od gruntów i zastosowanie przez organ właściwej podstawy prawnej.Podniósł ponadto, że dla terenu działki [...] plan miejscowy (oznaczony symbolem 3UT) nie dopuszcza możliwości prowadzenia żadnej działalności gospodarczej, a organy podatkowe z działalności gospodarczej sprzecznej z prawem nie mogą czerpać korzyści. Organ podatkowy dowiedziawszy się o prowadzeniu działalności gospodarczej sprzecznej z prawem winien podjąć kroki mające na celu przywrócenie stanu z prawem zgodnego.Wskazał też, że organ opodatkował w 2020 roku powierzchnię budynków, która fizycznie nie istnieje. Powierzchnia budynków została ustalona podczas oględzin przeprowadzonych przez pracowników w dniu 24 czerwca 2021 r. na potrzeby postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w roku 2021.Reasumując wniósł o wznowienie, na podstawie art. 240 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej o.p., postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2020 dla działki [...] obręb K.Wniosek o wznowienie postępowania stanowił załącznik do pisma przewodniego przesłanego do organu za pośrednictwem platformy ePUAP.Postanowieniem z dnia 8 maja 2025 r. Wójt Gminy K wznowił postępowanie podatkowe z wniosku P.U. z dnia 8 kwietnia 2025 r. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy K z dnia 16 grudnia 2020 r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok.W dniu 3 lipca 2025 r. organ pierwszej instancji włączył do postępowania protokoły z oględzin przeprowadzonych w dniu 22 kwietnia 2021 r. oraz w dniu 24 czerwca 2021 r. Organ podatkowy przyjął, że w wyniku przeprowadzonych oględzin wyszła na jaw prawidłowa powierzchnia przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, istniejąca przed wydaniem decyzji wymiarowej na rok 2020, nieznana organowi w dacie wydania tejże decyzji. Mając powyższe na uwadze uznał, że w niniejszej sprawie spełniła się przesłanka z art. 240 §1 pkt 5 o.p., tj. iż wyszła na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, istniejąca w dniu wydania decyzji nieznana organowi, który wydał decyzję.Postępowanie zakończyło się decyzją z dnia 30 października 2025 r., mocą której Wójt Gminy K stwierdził istnienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., uchylił w całości decyzję Wójta Gminy K z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 i ustalił J. U. i P. U. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 w kwocie 8.240,00 zł.P. U. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że w pełni zasadnie organ przyjął, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 240 §1 pkt 5 o.p. W tej części decyzja jest prawidłowa i nie jest przedmiotem odwołania. Zarzucił natomiast brak zebrania i oceny materiału dowodowego, tj. naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p.Decyzją z dnia 26 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że przedmiotem oględzin, które odbyły się w dniu 22 kwietnia 2021 r. był budynek gospodarczy oraz budynki letniskowe (15 szt.) znajdujące się na działce nr [...] w miejscowości K, zaś zakresem oględzin objęto powierzchnię użytkową budynku gospodarczego i budynków letniskowych. W trakcie oględzin ustalono, że na powyższej działce znajdują się domy o następujących powierzchniach:- domki typu "Klęk" składające się z pomieszczeń o wysokości od 1,40 do 2,20 m o łącznej powierzchni 19,58 m2 - do opodatkowania 50% - 9,79 m2,- domki typu "Brda" składające się z pomieszczeń o wysokości od 1,40 do 2,20 m o łącznej powierzchni 36,72 m2 - do opodatkowania 50% - 18,36 m2 i o wysokości powyżej 2,20 m o łącznej powierzchni 3,91 m2 - łącznie do opodatkowania 22,27 m2,- budynku gospodarczego składającego się z pomieszczeń o wysokości powyżej 2,20 m o łącznej powierzchni 171,16 m2.Przedmiotem oględzin, które odbyły się w dniu 24 czerwca 2021 r. były budynki letniskowe typu "Brda" znajdujące się na działce nr [...] w miejscowości K, zaś zakresem oględzin objęto powierzchnię użytkową klatek schodowych tych budynków. Ustalono, że powierzchnia użytkowa klatek schodowych w tych budynkach, o wysokości od 1,40 do 2,20 m, ma łączną powierzchnię 1,56 m2 - 50% - 0,78 m2. O taką wartość należy obniżyć przyjętą do opodatkowania powierzchnię użytkową budynków typu Brda (22,27 m2-0,78 m2 = 21,49 m2).Kolegium stwierdziło, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., odnosząca się do nieprawidłowo pierwotnie przyjętej powierzchni budynków letniskowych i gruntów zajętych na działalność gospodarczą. Następnie wskazało, że stawki podatku od nieruchomości za rok 2020 wynikają z uchwały Nr [...] Rady Gminy K z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego z 2019 r., poz. 6888), zaś podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych (o powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy) stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, zaś dla gruntów niestanowiących gospodarstwa rolnego (o powierzchni do 1 ha lub do 1 ha przeliczeniowego) liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.r.).Biorąc pod uwagę wynik całego postępowania, organ odwoławczy przedstawił wyliczenia ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 dla J. U. i P.U..W ocenie organu, podnoszone w odwołaniu kwestie związane z obowiązującym na terenie Gminy K planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Gminy K nr [...] z dnia 30 grudnia 2003 r. nie mogą mieć wpływu na rozpoznanie sprawy, gdyż okoliczności te nie mają przymiotu nowości w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., gdyż ustalenia planu były organowi znane. Ponadto P. U. do czerwca 2021 r; prowadził na spornym terenie ośrodek wypoczynkowy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.SKO stwierdziło następnie, że zasadność zaliczenia w roku 2020 podlegających opodatkowaniu domków "Klęk" i "Brda" do domków letniskowych, a nie mieszkalnych wynika z następujących dokumentów składających się na materiał dowodowy sprawy:- protokołów z oględzin z dnia 22 kwietnia 2021 r. i 24 czerwca 2021 r.,- decyzji Starosty W. znak: [...] z dnia 22 stycznia 2025 r., w której wskazano, że oględziny działki wykazały, iż "na działce nr [...] obręb ewidencyjny K, jednostka ewidencyjna K znajduje się zabudowa w postaci 12 domków letniskowych typu "Brda", 3 domków letniskowych typu "Klęk: oraz budynek świetlicy. Budynki wyposażone są w prąd, kanalizację oraz wodę, ogrzewane pompami ciepła. Mając powyższe na uwadze w dniu 21 stycznia 2025 r. Starosta W. z urzędu dokonał aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków polegającej na zmianie użytku gruntowego inne tereny zabudowane (Bi) na tereny mieszkaniowe (B) w działce nr [...] obręb K, jednostka ewidencyjna K".Ponadto co istotne, do czerwca 2021 r. na działce [...] prowadzony był ośrodek wypoczynkowy, a po tej dacie, domki te były oferowane do najmu jako domki letniskowe.Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia do uchwały Rady Gminy K dodatkowej kategorii "budynków letniskowych", która, jak zarzucono, nie występuje w u.p.o.l., organ drugiej instancji wskazał, że wprowadzając powyższe rozróżnienie Rada skorzystała z upoważnienia zawartego w art. 5 ust. 3 u.p.o.l.W skardze na tę decyzję P. U. zarzucił naruszenie:1. art. 122 o.p. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy,2. art. 187 § 1 o.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wszechstronny całego zebranego materiału dowodowego,3. art. 210 § 4 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający kontrolę toku rozumowania organu,4. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 u.p.o.l. poprzez zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków "pozostałych" wobec obiektów posiadających cechy budynków mieszkalnych,5. przekroczenie granic władztwa podatkowego gminy poprzez zastosowanie uchwały rady gminy w sposób prowadzący do faktycznego wyłączenia zabudowy mieszkaniowej spod ustawowej kategorii budynków mieszkalnych,W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy K i zasądzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (dotyczącego skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego, opinię zabezpieczającą i na odmowę wydania opinii zabezpieczającej). Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że jeżeli sąd administracyjny dostrzeże naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, to niezależnie od argumentów skarżącego, tenże sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia skargi.W myśl art. 145 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie może polegać na: uchyleniu zaskarżonego aktu, stwierdzeniu jego nieważności albo stwierdzeniu wydania wymienionego aktu z naruszeniem prawa. Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia następuje w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach (np. w art. 247 § 1 o.p.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym przypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.Zdaniem Sądu skarga jest uzasadniona, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione. Przy wydaniu kwestionowanej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów procesowych, co w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkować powinno stwierdzeniem jej nieważności. Powołany przepis zobowiązuje sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności aktu, jeżeli zachodzi którakolwiek z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie przyczyna taka opisana została w art. 247 § 1 pkt 3 o.p., gdyż decyzja organu pierwszej instancji, a w konsekwencji także decyzja organu drugiej instancji, wydane zostały w następstwie merytorycznego rozpoznania wniosku, który obarczony był istotnym brakiem formalnym, wyłączającym jego skuteczność prawną.Znajdujący się w aktach administracyjnych oryginał wniosku inicjującego postępowanie w sprawie, czyli wniosku z dnia 8 kwietnia 2025 r. o wznowienie postępowania, nie został opatrzony podpisem skarżącego.Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie poddane sądowej kontroli w niniejszej sprawie zostało zainicjowane skierowanym przez P.U. na skrzynkę ePUAP pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. zatytułowanym "Wniosek o wznowienie postępowania określającego wymiar podatku od nieruchomości za rok 2020 dla działki [...]". Dokument ten został podpisany podpisem elektronicznym. W piśmie tym wnioskodawca wyszczególnił załącznik – "Wniosek o wznowienie postępowania", który został w formacie pdf załączony do tego pisma.Dokonana analiza wniosku, będącego załącznikiem do pisma ogólnego wykazała, że nie został on w ogóle podpisany, wnioskodawcy nie wzywano również do usunięcia braku formalnego wniosku.Tymczasem w myśl art. 3 pkt 13 o.p., ilekroć w ustawie jest mowa o dokumencie elektronicznym - rozumie się przez to dokument elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2070 oraz z 2022 r poz. 1087), zwanej ustawa o informatyzacji.Na podstawie art. 3 pkt 2 tej ustawy, określenie dokument elektroniczny oznacza stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych. Jednocześnie zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy o informatyzacji, ilekroć w przepisach dotyczących informatyzacji zawartych w odrębnych ustawach jest mowa o danych elektronicznych, danych w postaci elektronicznej, danych w formie elektronicznej, danych informatycznych, informacjach w postaci elektronicznej albo informacjach w formie elektronicznej - należy przez to rozumieć, w przypadku wątpliwości interpretacyjnych, dokument elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 2 niniejszej ustawy.Stosownie do art. 169 § 1 o.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.Zagadnienie opatrzenia pisma przewodniego zaufanym podpisem elektronicznym i podpisania załączników do tego pisma, było przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 6 grudnia 2021 r., I FPS 2/21. W uchwale tej NSA wskazał, że: "zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana "podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym".Wprawdzie powyższa uchwała podjęta została na gruncie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niemniej jednak, mając na uwadze fakt, że przepisy Ordynacji podatkowej oraz ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obligują zarówno wnoszącego podanie do organu podatkowego, jak i wnoszącego skargę do sądu - w formie dokumentu elektronicznego - do podpisania podania/skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, uchwała ta nie mogła zostać pominięta przy rozstrzyganiu niniejszego sporu.Zatem również wniosek stanowiący załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP należy uznać za podpisany jedynie wówczas, gdy został on odrębnie podpisany podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.Podanie za pośrednictwem platformy ePUAP można wnieść za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej na kilka sposobów.Sposobem, który nie budzi wątpliwości, jest umieszczenie treści pisma bezpośrednio w formularzu pisma ogólnego, które generowane jest w systemie ePUAP oraz podpisanie tego pisma jednym z akceptowanych przez ustawodawcę podpisów elektronicznych (kwalifikowanym, zaufanym albo osobistym). W takim przypadku treść pisma zawarta jest bezpośrednio w podpisanym piśmie ogólnym (przewodnim).Drugim ze sposobów wniesienia podania jest załączenie do podpisanego pisma ogólnego (przewodniego) odrębnego pliku zawierającego treść podania skierowanego do organu podatkowego. W tym przypadku możliwe jest oddzielne podpisanie podpisem elektronicznym czy podpisem zaufanym pisma ogólnego (przewodniego) i załącznika zawierającego podanie, przy czym czynności tej należy dokonać poza platformą ePUAP. Do podpisania załącznika (podania) podpisem zaufanym służy odrębna usługa w domenie gov.pl.Brak technicznej możliwości podpisania z poziomu ePUAP samego załącznika nie wyklucza w ogóle możliwości podpisania takiego dokumentu w inny sposób, a następnie dołączenia go do formularza pisma ogólnego.Ponadto do podpisywania dokumentów elektronicznych dedykowane są inne narzędzia: do podpisywania podpisem zaufanym służy tzw. "Podpisywarka", zamieszczona na platformie gov.pl, do podpisu kwalifikowanego służą narzędzia komercyjne - oprogramowania do składania i weryfikacji podpisu elektronicznego, natomiast do podpisu osobistego przeznaczona jest aplikacja "e-dowód". Dokument elektroniczny podpisany przy pomocy tych narzędzi może zostać wysłany za pośrednictwem platformy ePUAP, która umożliwia załączenie podpisanego dokumentu elektronicznego do formularza pisma ogólnego. Powyższe oznacza, że nie ma technicznych przeszkód, aby korespondencja kierowana do organu za pomocą platformy ePUAP była podpisana zarówno podpisem zaufanym, jak i kwalifikowanym lub podpisem osobistym.W powołanej uchwale NSA odniósł się do kwestii technicznych, które przemawiają za stanowiskiem, że dla podpisania pisma stanowiącego załącznik do podpisanego formularza pisma ogólnego, w ramach profilu zaufanego ePUAP, konieczne jest odrębne podpisanie tego załącznika.Zdaniem NSA, istotnym argumentem przemawiającym za przyjęciem tego, że wniesienie skargi (tu: wniosku o wznowienie postępowania) za pomocą środków komunikacji elektronicznej wymaga odrębnego podpisania jest to, że w sytuacji rozłączenia jej od formularza pisma ogólnego traci ona walor dokumentu elektronicznego podpisanego.Zgodnie z powyższym niedopuszczalna jest sytuacja, by po rozłączeniu załącznika od pisma ogólnego nie zachował on żadnej ważności. Tak by się stało, gdyby załącznik do pisma ogólnego nie posiadał odrębnego podpisu.W uchwale z dnia 6 grudnia 2021 r. NSA wskazał ponadto, że nie można zgodzić się z poglądami części orzecznictwa, które za niezasadne uznaje wzywanie do usunięcia braku formalnego podpisania skargi, skoro stanowiła ona załącznik do pisma ogólnego sporządzonego na formularzu platformy ePUAP, który został podpisany podpisem elektronicznym. Okoliczność, że na gruncie zasad technicznych systemu ePUAP skarga może stanowić załącznik do pisma ogólnego nie może mieć przeważającego znaczenia.NSA, przypominając założenia wprowadzenia platformy ePUAP, wskazał, że jej podstawowym celem nie jest zagwarantowanie skutecznego podpisywania pism, ale ich doręczanie przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego. Z tego względu nie można nadawać przesądzającego znaczenia zapisom instrukcji do platformy ePUAP, a w szczególności wywodzić, że celem platformy ePUAP jest zapewnienie wnoszenia skutecznie pism sądowych bez ich odrębnego podpisywania.Nie ma przeszkód prawnych ani technicznych, które uniemożliwiałyby podpisanie pisma stanowiącego załącznik do pisma ogólnego wnoszonego za pośrednictwem platformy e-PUAP.Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, ma obecnie moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych i uporządkowała niejednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie skutków podpisywania pisma wysyłanego za pośrednictwem platformy ePUAP, tj. czy złożony podpis dotyczy jedynie samego pisma ogólnego czy skutek podpisu rozciąga się także na dołączone do podpisanego pisma załączniki.Argumentacja NSA zaprezentowana w uchwale z dnia 6 grudnia 2021 r. pozostaje aktualna również na gruncie Ordynacji podatkowej, bowiem charakter prawny dokumentu elektronicznego i pojęcie podpisu elektronicznego regulują w obu przypadkach te same przepisy ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.Wniosek o wznowienie postępowania stanowi podanie, o którym mowa w art. 168 § 1 o.p., które to podanie (niezależnie od tego, czy utrwalone w postaci papierowej, czy elektronicznej) powinno zostać podpisane zgodnie z art. 168 § 3 o.p. Podpis jest niezbędnym elementem podania, wskazuje osobę wnoszącego i pozwala zidentyfikować, czy podanie pochodzi od podmiotu uprawnionego. Nie ulega wątpliwości, że podpis musi być podpisem własnoręcznym. Brak podpisu osoby wnoszącej podanie, jeśli nie zostanie usunięty przez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku podania o wszczęcie postępowania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji i w konsekwencji pozostawienie bez rozpatrzenia.Z akt sprawy poddanej sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu wynika, że wniosek skarżącego z dnia 8 kwietnia 2025 r. został wysłany jako załącznik w formacie pdf do pisma na platformie ePUAP. Wniosek ten nie został przez skarżącego opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści pisma procesowego organu pierwszej instancji z dnia 12 czerwca 2026 r., zawierającego informację, że pismo przewodnie zatytułowane jako "wniosek" z dnia 8 kwietnia 2025 r. zostało podpisane podpisem elektronicznym przez P.U., natomiast pismo stanowiące załącznik nie zostało podpisane (k-66 akt sądowych). Akta sprawy nie zawierają ponadto wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie, skierowanego w trybie art. 169 § 2 o.p. Z dokumentów załączonych do akt nie wynika jednocześnie, żeby uchybienie to zostało dostrzeżone przez organ drugiej instancji orzekający w sprawie.Wobec powyższego decyzja organu pierwszej instancji wydana na podstawie wniosku zawierającego uchybienie formalne w postaci braku podpisu skarżącego i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji są nieważne z powodu rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Wniosek ten nie mógł wywołać skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej.Ustalenie z kolei, że postępowanie dotknięte jest rażącym naruszeniem prawa, czyni bezprzedmiotowym obowiązek odniesienia się do poszczególnych zarzutów skargi. Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu oraz aktu go poprzedzającego z powodu rażącego naruszenia prawa powoduje bowiem powrót sprawy do tego etapu administracyjnego postępowania, w ramach którego organ będzie zobligowany do wezwania wnoszącego pismo do usunięcia braku formalnego wniosku, co – jeśli nastąpi – będzie stanowiło podstawę do dalszego procedowania.Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p., stwierdził nieważność decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji organu odwoławczego, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.O zwrocie kosztów postępowania, w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.P.C.P.C.