Wyrok - I SA/Bd 153/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 5 lutego 2026 r. nr 0401-IEW1.4263.23.2025 w przedmiocie odmowy rozłożenia zaległości podatkowych na raty 1. uchyla zaskarżoną dUchylono zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kleczkowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 5 lutego 2026 r. nr 0401-IEW1.4263.23.2025 w przedmiocie odmowy rozłożenia zaległości podatkowych na raty 1. uchyla zaskarżoną d
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
sprawa podatkowa / kontrola decyzji organu podatkowego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Kwota główna
6.900 zł · zaległość podatkowa z decyzji
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
sprawa podatkowa
skarga administracyjna
podatek dochodowy od osób prawnych
kontrola administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
skarżąca/podatnik
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Joanna Ziołek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 28 sierpnia 2025 r. A. B. (skarżący) wniósł o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w kwocie 6.900 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w kwocie 14.518 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę i w podatku dochodowym od osób prawnych za 2020 r. w kwocie 5.282 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę.W piśmie z dnia 22 września 2025 r. skarżący doprecyzował wniosek, iż zwraca się z prośbą o rozłożenie na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę wynikających z decyzji z dnia 12 lutego 2025 r. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako byłego prezesa zarządu B.-W. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w T.Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu, celem rozpatrzenia wniosku skarżącego o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, wszczął dwa odrębne postępowania.W wyniku postępowania w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w kwocie 6.900 zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę, decyzją z dnia 27 października 2025 r. odmówił rozłożenia na raty zaległości wynikających z decyzji tego organu z dnia 12 lutego 2025 r. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za luty 2020 r. w kwocie 6.900 zł wraz z odsetkami za zwłokę, naliczonymi na dzień złożenia wniosku (28 sierpnia 2025 r.) w kwocie 4.648 zł i kosztami egzekucyjnymi w kwocie 434,24 zł.W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, decyzją z dnia 5 lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy rozłożenia na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy.Dokonując oceny materiału zgromadzonego w sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), nie przewidują możliwości udzielania ulg w spłacie kosztów egzekucyjnych. Udzielanie ulg w spłacie kosztów egzekucyjnych reguluje bowiem ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stąd zaszła konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w zakresie odmowy rozłożenia na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec B.-W. sp. z o.o. w likwidacji i umorzenia postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dokonał również oceny przedawnienia objętych postępowaniem zaległości podatkowych, dochodząc do wniosku, że bieg terminu przedawnienia tej zaległości został przerwany w dniu 14 lipca 2021 r., z uwagi na zajęcie rachunku bankowego, w związku z czym, stosownie do treści art. 70 § 1 O.p., zaległość podatkowa B.-W. sp. z o.o. w likwidacji za ww. okres nie uległa przedawnieniu.Przechodząc do oceny wystąpienia w sprawie przesłanek udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a § 1 O.p., tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego organ odwoławczy dokonał analizy sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, jak również okoliczności, które przyczyniły się do powstania i nieuregulowania przedmiotowej zaległości. Organ wskazał, że z materiału zebranego w sprawie wynika, że skarżący został solidarnie odpowiedzialny za długi podatkowe B.-W. sp. z o.o. w likwidacji i oprócz zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2020 r. tej spółki w kwocie 6.900 zł wraz z odsetkami za zwłokę 4.648 zł, posiada również zaległości tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. Dodatkowo skarżącego obciążają zaległości z tytułu odpowiedzialności jako osoby trzeciej, za nieuregulowane zobowiązania zlikwidowanej T. sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2019-2020 oraz należne odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 28.617,03 zł.Oceniając niniejszą sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że powody nieuregulowania obciążających skarżącego zaległości w podatku od towarów i usług w ustawowym terminie, nie wypełniają znamion okoliczności nadzwyczajnych i nie są to zdarzenia losowe, na które nie miałby wpływu, bowiem wynikają z podjętych przez niego decyzji. Organ zaznaczył, że to skarżący własnym działaniem przyczynił się do powstania zaległości podatkowych i w konsekwencji naliczenia odsetek za zwłokę. Taka postawa nie wskazuje, aby w sprawie wystąpił ważny interes podatnika. Nadto organ stwierdził, że konsekwencja niedopełnienia obowiązków podatkowych, nie leży w interesie publicznym, stanowi naruszenie zasady sprawiedliwości podatkowej polegającej na równości i powszechności obowiązku podatkowego. Z tego względu, w sprawie nie dopatrzono się przesłanki interesu publicznego.Organ zauważył, że z inicjatywą płatności ratalnej, skarżący wystąpił dopiero po otrzymaniu upomnień wzywających do zapłaty zaległości, którymi go obciążono. Pomimo złożonych deklaracji zapłaty miesięcznych rat w kwocie 300 zł, na poczet zaległości podatkowych skarżący nie dokonał żadnej wpłaty.Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że nie jest możliwe udzielenie skarżącemu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r. B.-W. sp. z o.o. w likwidacji, w postaci rozłożenia ich zapłaty na raty.W skardze do Sądu zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy O.p., a mianowicie:1) art. 2a poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do zastosowania art. 116 w zakresie możliwości rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej, wyłącznie na niekorzyść skarżącego, co doprowadziło do wydania przedmiotowej decyzji,2) art. 122 poprzez wybiórcze, nierzetelne i jednostronne potraktowanie materiału dowodowego,3) art. 121 § 1 oraz art. 191 poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach, które nie mają znaczenia dla sprawy i nie przesądzają o słuszności tezy Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzednio Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu, że nie może być udzielona skarżącemu ulga w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej, wynikającej z decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowej spółki,4) art. 121 § 1 oraz art. 191 poprzez przyjęcie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzednio Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu określonej tezy i podporządkowanie tej tezie dowodów, które jakoby wskazują, że nie można udzielić skarżącemu ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wynikającej z decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki,5) art. 180 poprzez uznanie za dowód okoliczności faktycznych oraz przesłanek niemających znaczenia w sprawie,6) art. 191 poprzez ocenę dowodów sprzeczną z zasadą swobodnej oceny dowodów,7) art. 191 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 122 poprzez dokonanie oceny dowodów w sprawie niezgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, przekraczając granice tej swobody, gdyż ocena ta nie została dokonana:• na podstawie całokształtu materiału dowodowego,• z uwzględnieniem wszystkich dowodów w ich funkcjonalnym powiązaniu,• z uwzględnieniem wiedzy, doświadczenia życiowego, praw logiki oraz informacji wynikających z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami.Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 27 października 2025 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).Oceniając zaskarżona decyzję z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ona prawo.Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług w kwocie 6.900 zł wraz z odsetkami w wysokości 4.648 zł.Zaległość ta wynika z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 12 lutego 2025 r. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego jako byłego prezesa zarządu B.-W. sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za luty 2020 r. W wyniku wniesionego odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarga na decyzję organu odwoławczego została przez tut. Sąd oddalona wyrokiem z dnia 9 września 2025 r., I SA/Bd 365/25. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do NSA.Wskazać należy, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami: "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Konkretyzacja tych pojęć jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy.O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane. W szczególności niezbędne jest ustalenie sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla podatnika. Interes podatnika musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało wyraźnie dostrzegalne, negatywne skutki. Najogólniej rzecz ujmując, spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po stronie podatnika przyczyn powodujących, że żądanie zapłaty podatku bez rozłożenia na raty może zachwiać podstawami jego bytu ekonomicznego. W związku z tym w postępowaniu podatkowym w sprawie o przyznanie ulgi w spłacie zaległości podatkowych szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., II FSK 1134/15).Z kolei odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255).Podjęcie decyzji w zakresie wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" wymaga uprzedniego zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie obowiązki organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też w art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona).Należy też podkreślić, że użycie w przepisie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. wyrazu "może" oznacza, że organ na zasadzie uznania administracyjnego dokonuje wyboru alternatywnego rozstrzygnięcia polegającego na udzieleniu bądź odmowie udzielenia ulgi. Mając jednak pozostawiony wybór takiego lub innego rozstrzygnięcia, organ podatkowy ma zawsze obowiązek wszechstronnego wytłumaczenia się w uzasadnieniu decyzji, dlaczego podjął właśnie takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Przyznana zatem organom podatkowym swoboda w rozstrzyganiu nie oznacza dowolności.W celu ustalenia, czy w sprawie zaistniał "ważny interesu podatnika" organ poddał szczegółowej analizie sytuację ekonomiczną skarżącego. W tym względzie w zaskarżonej decyzji wskazano, że aktualnie źródłem dochodów wnioskodawcy jest świadczenie emerytalne, które wynosi 3.590,86 zł miesięcznie. Ponadto z prac dorywczych uzyskuje on dochód 1.000 zł miesięcznie. Z oświadczenia o stanie majątkowym z dnia 28 sierpnia 2025 r. wynika, że skarżący nie uzyskuje aktualnie żadnych dochodów z działalności gospodarczej oraz stosunku pracy, a nadto, że źródłem spłaty zobowiązania objętego wnioskiem będzie emerytura. Natomiast na podstawie złożonych zeznań podatkowych (PIT-37) ustalono, iż za 2023 r. skarżący uzyskał dochód z pracy w kwocie 41.940 zł, a za 2024 r. – w wysokości 50.280 zł. Dodatkowo za 2023 r., w zeznaniu o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (PIT-28), wykazał on przychód opodatkowany według stawki 5,5% z działalności prowadzonej na własne nazwisko w kwocie 203.400 zł. Z kolei stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego kształtują się następująco: czynsz/podatek od nieruchomości - 500 zł, wydatki na wyżywienie - 800 zł, spłata kredytów - 3.000 zł. Wysokość pozostałej do zapłaty kwoty kredytu skarżący określił na kwotę 133.000 zł. Organ ustalił też, że wnioskodawca nie posiada nieruchomości oraz ruchomości, a także innych składników majątku.Oprócz zaległości w kwocie 6.900 zł wraz z odsetkami w wysokości 4.648 zł, skarżącego obciążają zaległości, jako byłego prezesa zarządu B.-W. sp. z o.o., z tytułu odpowiedzialności jako osoby trzeciej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2019-2020 w łącznej kwocie 19.800 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 12.588 zł oraz odsetki od nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych w kwocie 256 zł (por. decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 27 października 2025 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych), a także koszty postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 28.617,03 zł. W sumie więc kwota zaległości podatkowych wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego stanowi kwotę ok. 73.000 zł. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, skarżącego obciążają także zaległości (w nieokreślonej wysokości) z tytułu odpowiedzialności jako osoby trzeciej za nieuregulowane zobowiązania spółki [...].W świetle powyższego, ewidentnie z uzyskiwanych aktualnie dochodów z emerytury i prac dorywczych, skarżący nie jest w stanie jednorazowo uregulować obciążających go należności publicznoprawnych, przyjmując nawet, że należności o charakterze prywatnym nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych.W tym kontekście nie można zgodzić się z organem, że ważny interes podatnika winien być konsekwencją nadzwyczajnych, losowych zdarzeń. Wskazana przesłanka zastosowania ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej nie może być rozumiane w sposób skrajnie zawężający, sprowadzający się de facto do stwierdzenia, że w każdej sytuacji, gdy podatnik dopuścił do powstania zaległości podatkowej, z góry wykluczone jest istnienie ważnego interesu podatnika. Takie ujęcie abstrahuje od treści normatywnej art. 67a § 1 pkt 2 O.p., w którym ustawodawca przewidział możliwość przyznania ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego także wówczas, gdy brak zapłaty wymaganych należności wynika z przyczyn związanych z sytuacją finansową podatnika, niekoniecznie będących rezultatem nadzwyczajnych zdarzeń losowych (por. wyroki NSA z dnia 7 listopada 2025 r., III FSK 531/25 i z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt III FSK 533/24). Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można zatem ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy losowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje losowe, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz ponoszonych wydatków (por. wyroki NSA: z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 31/08; z dnia 4 sierpnia 2017 r., II FSK 1915/15; z dnia 2 lipca 2024 r., III FSK 1153/23).Podkreślenia też wymaga, że rozłożenie na raty zaległości podatkowej jest ulgą, która nie powoduje rezygnacji przez Skarb Państwa z dochodzenia wierzytelności, lecz tylko dostosowuje możliwości płatnicze podatnika do jego sytuacji materialnej. Ulga ta jest formą pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego. Jest to szczególnie istotne, gdy podatnik dysponuje ograniczonymi środkami na zaspokajanie swoich potrzeb bytowych.W rezultacie udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań w postaci układu ratalnego może być zasadne, gdy sytuacja majątkowa i finansowa wnioskodawcy wskazuje na niemożność jednorazowej spłaty zobowiązań. Jednocześnie jednak sytuacja ta powinna być na tyle dobra, żeby podatnik mógł spłacać należności w ratach. Zastosowana ulga nie może mieć bowiem charakter pozorny. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd, że stosowanie instytucji rozłożenia na raty zaległości podatkowych powinno sprzyjać efektywnej ich realizacji. Przyznanie ulgi ma sens wtedy, jeżeli podatnik może regulować zaległość z bieżących dochodów, a jednocześnie czas spłaty zaległości jest akceptowalny z punktu widzenia interesów Skarbu Państwa. Dlatego zasadna jest odmowa rozłożenia na raty zaległości podatkowej, jeżeli osiągane przez stronę dochody nie gwarantują, że udzielona ulga byłaby możliwa do wykonania (por. wyrok NSA z 19 lutego 2008 r., I FSK 263/07; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2020 r., II FSK 724/18).W rozpatrywanej sprawie skarżący zaproponował, że zaległe zobowiązania będzie spłacał w ratach po 300 zł miesięcznie. Organ odwoławczy w ogóle do tej propozycji się nie odniósł. Natomiast w decyzji organu pierwszej instancji stwierdzono, że zaproponowana przez skarżącego kwota raty w wysokości 300 zł miesięcznie jest nieadekwatna do wysokości posiadanych przez skarżącego zaległości. Nie wyjaśniono jednak jaka, według organu, powinna być wysokość miesięcznej raty i czy skarżący byłby w stanie regulować te raty z uzyskiwanych dochodów.Organ wadliwie także sprowadził interes publiczny w istocie do obowiązku powszechnego i terminowego płacenia podatków. Takie podejście czyniłoby samą instytucję ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w istocie martwą, pozbawiając ją jakiegokolwiek znaczenia normatywnego. Interes publiczny nie jest tożsamy z interesem fiskalnym państwa rozumianym w sposób absolutny. Przeciwnie, jego istotą jest ochrona wartości o charakterze wspólnym, takich jak: sprawiedliwość społeczna, poszanowania godności człowieka, zaufanie do państwa, skuteczność egzekucji podatkowej. W tym kontekście organ nie dokonał rzetelnej oceny skutków, jakie dla interesu publicznego niosłoby zastosowanie ulgi. Wbrew jego twierdzeniom, rozłożenie należności na raty nie oznacza również uszczuplenia dochodów budżetowych i w ten sposób ograniczenia możliwości realizacji zadań publicznych, a jedynie przesunięcie w czasie wpływu tych dochodów, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka nieskutecznej egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2025 r., III FSK 533/24).Zdaniem Sądu, odmowa udzielenia skarżącemu wnioskowanej ulgi w zapłacie podatku powinna być efektem rzetelnej i wszechstronnej oceny stanu faktycznego. Natomiast argumentacja organu nie jest wyczerpująca. Zabrakło kompleksowego i przekonującego wartościowania wszystkich okoliczności związanych z sytuacją materialną strony. Organ wadliwie też zawęża rozumienie przesłanki ważnego interesu podatnika jedynie do sytuacji nadzwyczajnych i wyjątkowych, a interesu publicznego do interesu fiskalnego państwa rozumianego w sposób absolutny. Obowiązkiem organu było dokonanie wyważenia z jednej strony zasady terminowego i pełnego wykonywania zobowiązań podatkowych, z drugiej zaś potrzeby ochrony wskazanych wyżej wartości o charakterze wspólnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, nie zawiera również pogłębionej oceny zdolności skarżącego do spłaty zadłużenia w ratach akceptowalnych przez organ.Mając powyższe na uwadze organ ponownie oceni, czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika i interes publiczny. Motywy wyboru alternatywy decyzyjnej, z uwzględnieniem powyższych zaleceń Sądu, winny zostać wskazane w uzasadnieniu decyzji.W rezultacie zaskarżona decyzja narusza art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz art. 67a § 1 pkt 2 O.p.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach sądowych postanowiono na podstawieart. 200, art. 205 § 4 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi(500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).. Na koszty te składa się wpis od skargi(500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).