Wyrok - II SAB/Ol 75/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w udostępnieniu informacji publicznej 1/ zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] - w terminie 14 dni; 2/ stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naZobowiązano organ do rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w udostępnieniu informacji publicznej 1/ zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] - w terminie 14 dni; 2/ stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym na
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący
Beata Jezielska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
UZASADNIENIE
Pismem z 4 marca 2026 r. M. N. (dalej: "skarżąca"), powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), zwróciła się do Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] w K. (dalej: "Dyrektor", "organ") z wnioskiem o:1. podanie ilości uczniów, którzy przez okres pełnienia funkcji przez Panią, jako Dyrektora Szkoły zostały zabrane z placówki. Zapytanie dotyczy uczniów, których miejsce zamieszkania nie uległo zmianie, ale zostali przeniesieni do placówek niepublicznych na terenie gminy lub placówek w sąsiednich gminach z różnych powodów, chociaż mogły kontynuować naukę w tutejszej szkole. Wniosła o objęciem danych oddziału przedszkolnego, zerówki oraz klasy I-VIII;2. podanie ilości uczniów, którzy zostali przeniesieni ze Szkoły Podstawowej do innych placówek za czasów ostatnich lat pracy poprzedniej Pani Dyrektor. Wniosła o objęciem okresem taką samą ilość lat, jak udzielenie informacji dotyczące wszystkich kadencji obecnej Pani Dyrektor;3. podanie, jaka subwencja w przeliczeniu na jednego uczniaw poszczególnych latach przepada w związku z przeniesieniem uczniów do innej placówki;4. podanie, jaka wysokość subwencji przepadła w wyniku zabrania uczniówz placówki przez okres pełnienia funkcji przez Panią jako Dyrektora Szkoły;5. podanie ilu nauczycieli w okresie pełnienia przez Panią funkcji jako Dyrektora Szkoły zrezygnowało z pracy lub omowa o pracę została z nimi rozwiązana przed osiągnięciem wieku emerytalnego.Skarżąca wniosła o przesłanie informacji na adres wskazany we wniosku.Następnie 25 marca 2026 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektor, zarzucając jej naruszenie:1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;3. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji.W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że 17 marca 2026 r. Dyrektor podjęła próbę wręczenia jej pisma (bez doprecyzowania, co znajduje się w kopercie) na terenie jej pracy. Skarżąca odmówiła przyjęcia korespondencji z uwagi na fakt, że wręczanie jej prywatnej korespondencji jest nagminne w jej miejscu pracy, przy jej współpracownikach i poprosiła o przesłanie pisma, tak jak wskazała we wniosku – na adres jej miejsca zamieszkania. Również 17 marca 2026 r. Dyrektor zrobiła zdjęcie odpowiedzi na informację publiczną i przesłała ją za pomocą dziennika elektronicznego L. dziecka skarżącej. Zdjęcie pisma nie zostało elektronicznie podpisane przez organ, nie otrzymała ona również oryginału pisma na adres domowy.Skarżąca przytoczyła treść pisma organu i wyjaśniła, że w jej ocenie organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo, że faktycznie odmówił jej udostępnienia oraz nie zakwalifikował prawidłowo wniosku, jako dotyczącego informacji przetworzonej, ani nie wezwał jej do wykazania szczególnie istotnego interesu społecznego. Organ bezpodstawnie uznał, że konieczność dokonania analizy dokumentów zwalnia goz obowiązku udostępnienia informacji, podczas gdy sama konieczność zestawienia danych nie wyłącza obowiązku ich udostępnienia. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wyjaśniła kwestię szczególnego interesu społecznego w załatwieniu wnioskui skonkludowała, że bez znaczenia dla oceny bezczynności pozostaje skierowane do niej pismo z 17 marca 2026 r., skoro działanie Dyrektor nie przybrało formy wymaganej przez prawo, tj. formy decyzji administracyjnej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie –w przypadku nieuwzględnienia powyższego, o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Dyrektor wyjaśniła, że organ nie pozostawał w bezczynności, ponieważ udzielił skarżącej odpowiedzi pismem 17 marca 2026 r., a więc w ustawowym terminie. Wniosek nie został pozostawiony bez rozpoznania, a organ podjął czynności i przekazał skarżącej swoje stanowisko.To – w ocenie Dyrektor – wyklucza przypisanie mu bezczynności w rozumieniu prawa.Odnosząc się do zakresu wniosku Dyrektor podała, że w istocie jest on żądaniem wytworzenia nowych informacji – analiz, zestawień i wyliczeń, a nie wnioskiemo udostępnienie informacji istniejącej. Dodała, że zakres żądania obejmuje okres,w którym system oświaty podlegał istotnym i wieloetapowym zmianom organizacyjnym, m.in. nastąpiło wygaszanie gimnazjów, miała miejsce likwidacja filii Szkoły Podstawowej w Z. oraz zachodziły zmiany organizacyjne związane z przekształceniem sieci szkół, co powoduje, że ustalenie danych wskazanych we wniosku wymagałoby odtworzenia ścieżek edukacyjnych poszczególnych uczniów, analizy wielu procesów reorganizacyjnych i uwzględnienia zmian systemowych. Wyjaśniła, że szkoła nie dysponuje danymi dotyczącymi subwencji w przeliczeniu na ucznia w poszczególnych latach, a subwencja jest przekazywana jednostce samorządu terytorialnego – Gminie K. Ostatecznie Dyrektor wskazała, że nawet przy przyjęciu, że żądanie skarżącej dotyczy informacji przetworzonej, to nie wykazała ona, aby udostępnienie żądanych informacji pozostawało w szczególnie istotnym interesie publicznym, a organ nie uchylił się od rozpoznania wniosku i udzielił odpowiedzi w terminie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym,w składzie trzech sędziów, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem stosownej czynności (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, LEX/el.). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylkow przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, LEX/el.). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu, albo do podjęcia określonej czynności.Natomiast sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacjao sprawach publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez "informację publiczną" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwaw zakresie swoich kompetencji. Informacją publiczną jest więc informacjao aktywności podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie celów publicznych.W szerokim rozumieniu "informacji publicznej" akcentuje się także, że charakter informacji publicznej ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyrok NSAz 22 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 218/18 czy wyrok NSA z 12 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 112/25 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA).Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.Z kolei w myśl ww. art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232,z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne.Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępnionaw czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Co istotne, przepisy u.d.i.p. przewidują trzy formy załatwienia sprawyw przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ może udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p., jak wyżej zaznaczono, polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmujei jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje wnioskodawcyw formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie – że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji.Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organuw przedmiocie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podania ilości uczniów, którzy zostali przeniesieni przez opiekunów ze Szkoły Podstawowej w K. w okresie kadencji obecnej Dyrektor oraz w takim samym okresie w czasie kadencji poprzedniej Dyrektor; wysokości subwencji, która przepadła w związku z przeniesieniem uczniów do innej placówki, a także wskazania ilu nauczycieli złożyło wypowiedzenie w okresie kadencji obecnej Dyrektor lub umowa o pracę została z nimi rozwiązana przed osiągnięciem przez nich wieku emerytalnego.W sprawie nie jest sporne, że Dyrektor Szkoły – jako organ władzy publicznej – jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wobec tego był on zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącej z 4 marca 2026 r. W miejscu tym trzeba podkreślić, że podmiot zobowiązany jest związany określonym przez wnioskodawcę sposobem i formą udostępnienia żądanej przez niego informacji publicznej, co wprost wynika z przepisu art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze u.d.i.p. Tym samym organ nie może odmówić udostępnienia informacjiw sposób wskazany we wniosku w sytuacji, gdy dysponuje środkami technicznymi, które umożliwiają mu jej udostępnienie w sposób i w formie, które zostały wskazane przez wnioskodawcę (zob. wyrok NSA z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1165/21, LEX nr 3337069.). Odstąpienie od wskazanego przez wnioskodawcę sposobu i formy udostępnienia informacji jest możliwe tylko wówczas, gdy środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany, nie umożliwiają mu udostępnienia informacji zgodniez wnioskiem, na co wprost wskazuje przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p.W kontrolowanej sprawie skarżąca zwróciła się pisemnie o udostępnienie określonej we wniosku informacji publicznej i wprost wniosła o przesłanie jej na adres wskazany we wniosku, tj. jej adres zamieszkania. Organ natomiast pismo z 17 marca 2026 r. próbował doręczyć jej w miejscu pracy, a po odmowie przyjęcia go przez wnioskodawczynię przesłał je jako załącznik do wiadomości w elektronicznym dzienniku systemu L. córki skarżącej. Kwestia ta ma doniosłe znaczenie dla oceny bezczynności organu, bowiem według Dyrektor, pismo to miało stanowić odpowiedź na wniosek skarżącej. Tym samym powinno ono zostać doręczone jej w sposób wskazany we wniosku.W tym miejscu należy również dostrzec, iż w odpowiedzi na skargę Dyrektor odnosi się do kwestii informacji publicznej przetworzonej, podczas gdy na żadnym etapie rozpatrywania wniosku organ nie wskazywał, aby wnioskowane dane miały charakter przetworzony, ani też nie wezwał skarżącej do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego wytworzenie wnioskowanej informacji. Tutejszy Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że nawet stwierdzenie przez organ, iż wniosek o udostepnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej, nie przesądza z góry o odmowie udostępnienia danej informacji, a zwłaszcza nie upoważnia organu do wyrażenia takiej odmowy w formie zwykłego pisma. W razie stwierdzenia konieczności przetworzenia żądanej informacji publicznej na potrzeby realizacji wniosku, obowiązkiem organu jest w pierwszej kolejności wezwanie wnioskodawcy do wykazania szczególnego interesu publicznego, ponieważ może on nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej (por. wyrok WSA w Lublinie z 19 lutego 2026 r., sygn. akt II SAB/Lu 2/26, LEX nr 4039281).Wobec niepodjęcia przez organ odpowiedniej czynności materialno-technicznej lub – ewentualnie – wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, należało stwierdzić bezczynność organu, a w konsekwencji zobowiązać organ do rozpoznania wniosku z 4 marca 2026 r. w terminie 14 dni, o czym orzeczonow pkt. 1. sentencji wyroku.W miejscu tym należy zaznaczyć, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynnośćw przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola Sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu organu do jego załatwieniaw sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Sąd nie może natomiast na tym etapie postępowania ingerować w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, czy określona informacja publiczna, będącaw posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia i czy jest to informacja prosta czy też przetworzona (zob. np. wyrok NSA z 9 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4287/21, LEX nr 3274255). To organ rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien dokonać w tym zakresie odpowiednich ustaleń i oceny.Stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawow sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie.W ocenie tutejszego Sądu okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował wniosku skarżącej, a do bezczynności doszło wskutek błędnego przekonania Dyrektor o prawidłowości podjętych w sprawie działań. Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, tutejszy Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku).O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. 3 sentencji wyroku na podstawieart. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.