Postanowienie - III SAB/Łd 10/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Dnia 16 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Bełchatowskiego w przedmiocie rejestracji osoby bezrobotnej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE 19 styczniaOdrzucono skargę. Dnia 16 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Bełchatowskiego w przedmiocie rejestracji osoby bezrobotnej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE 19 stycznia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa karna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Krawczyk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
19 stycznia 2026 r. K. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Bełchatowskiego w zakresie rejestracji jako osoby bezrobotnej.Skarżąca wniosła o:1. stwierdzenie, że Starosta Bełchatowski dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania;2. stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;3. zobowiązanie organu do wydania prawidłowej decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia statusu osoby bezrobotnej od 1 lipca 2024 r. wraz z prawem do zasiłku, bez dalszej zwłoki;4. przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.;5. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;6. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.W uzasadnieniu skargi K. M. wskazała, że 1 lipca 2024 r. złożyła wniosek o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej w Urzędzie Pracy m. st. Warszawy. Decyzją z 9 lipca 2024 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił uznania jej za osobę bezrobotną z dniem 1 lipca 2024 r. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 20 grudnia 2024 r. stwierdził nieważność decyzji z 9 lipca 2024 r. o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 1 lipca 2024 r. Akta sprawy zostały przekazane według właściwości Staroście Bełchatowskiemu zgodnie z pismem z 20 lutego 2025 r. Skarżąca 14 maja 2025 r. wniosła ponaglenie na bezczynność organu, ponieważ nie podjął żadnych czynności procesowych, nie wydał decyzji, nie poinformował o przyczynach zwłoki, nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. Postanowieniem z 26 maja 2025 r. Wojewoda Łódzki stwierdził bezczynność Starosty Bełchatowskiego, naruszenie art. 35 i 36 k.p.a., brak usprawiedliwienia dla zwłoki, zobowiązał organ do załatwienia sprawy do 18 czerwca 2025 r. Pomimo powyższego organ, wydawał w sprawie rejestracji na dzień 1 lipca 2024 r decyzję, która była wadliwa. Wydawał kolejne wadliwe decyzje. Decyzje te były następnie uchylane lub eliminowane z obrotu prawnego. Postępowanie było wielokrotnie zawieszane i wznawiane. Do chwili obecnej (po upływie 11 miesięcy) nie została wydana prawidłowa i ostateczna decyzja w sprawie. Od 1 lipca 2024 r. skarżąca pozostaje bez prawidłowej decyzji. Bezczynność i przewlekłość Starosty Bełchatowskiego trwają nieprzerwanie od dnia przekazania akt sprawy organowi właściwemu, tj. od 20 lutego 2025 r. Organ wydawał kolejne wadliwe decyzje, które były eliminowane z obrotu, co potwierdza zawiniony charakter przewlekłości. Mimo kompletnego materiału, brak jest finalnej, najważniejszej decyzji. Sprawa dotyczy świadczenia socjalnego – zasiłku dla bezrobotnych – stanowiącego podstawowe źródło utrzymania, a wielomiesięczna zwłoka spowodowała realną szkodę majątkową i życiową. Przyznanie sumy pieniężnej spełnia funkcję kompensacyjną, prewencyjną i dyscyplinującą organ.W odpowiedzi na skargę Starosta Bełchatowski wniósł o oddalenie skargi w całości.Organ wskazał, że w niniejszej sprawie w istocie mamy do czynienia z dwoma postępowaniami administracyjnymi związanymi z rejestracją bezrobotnej, które wzajemnie oddziałują na siebie pod względem ustalenia stanu faktycznego i prawnego. Ustalenia w jednym postępowaniu determinują rozstrzygnięcie w drugim postępowaniu. Kwestia wpływu drugiego postępowania ujawniła się dopiero w czasie procedowania pierwszego postępowania. Oba postępowania zainicjowane były przekazaniem spraw Staroście Bełchatowskiemu przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do załatwienia według właściwości, w związku ze stwierdzeniem przez Wojewodę Mazowieckiego na wniosek K. M. nieważności decyzji rejestracyjnych, to jest przekazanie spraw z 20 lutego 2025 r. i z 15 lipca 2025 r. Dopiero ostateczne zakończenie jednego postępowania w sprawie rejestracji bezrobotnej i utrata przez skarżącą statusu bezrobotnej, pozwoliło na podjęcie czynności zmierzających do zakończenia drugiego postępowania. Skarżąca pomimo możliwości zaskarżenia postanowienia o zawieszeniu postępowania nie uczyniła tego. W wyniku ponaglenia skierowanego do Wojewody Łódzkiego – w zakresie wniosku o rejestrację złożonego do Urzędu Pracy Miasta Stołecznego Warszawy, (gdzie stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta m. st. Warszawy, a następnie 20 lutego 2025 r. przekazano sprawę do rozpatrzenia Powiatowemu Urzędowi Pracy w Bełchatowie), Wojewoda Łódzki wskazał, że doszło do bezczynności organu, jednak nie miała ona charakteru rażącego. Starosta Bełchatowski załatwił sprawę do wyznaczonego przez ten organ terminu poprzez wydanie stosownej decyzji. Każda czynność podejmowana przez Starostę Bełchatowskiego po ponagleniu znajduje swoje uzasadnienie merytoryczne oraz faktyczne, zmierzające do rozpoznania sprawy i jej merytorycznego zakończenia. W związku z tym nie można stwierdzić, że działania te prowadzone były w sposób nieefektywny i pozorowany poprzez przeprowadzanie czynności nieistotnych dla sprawy. Wskazane ponaglenie zostało skonsumowane wydaniem przez Starostę Bełchatowskiego 17 czerwca 2025 r. decyzji nr 46/2025.Organ administracji wskazał dalej, że 30 lipca 2024 r. skarżąca dokonała rejestracji jako bezrobotny za pośrednictwem portalu praca.gov.pl. Na podstawie przedstawionej dokumentacji wydana została 13 sierpnia 2024 r. przez Starostę Bełchatowskiego decyzja nr 263/08/24 o uznaniu skarżącej z dniem 30 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. 26 sierpnia 2024 r. wpłynął wniosek skarżącej o przeniesienie dokumentów do urzędu pracy właściwego ze względu na nowe miejsca zamieszkania od 22 sierpnia 2024 r., tj. do Urzędu Pracy m. st. Warszawy. W związku z powyższym, zostało wydane przez PUP w Bełchatowie zawiadomienie z 29 sierpnia 2024 r. o wyłączeniu skarżącej z ewidencji osób bezrobotnych urzędu z dniem 22 sierpnia 2024 r. z powodu zmiany miejsca zamieszkania. 5 września 2024 r. zawiadomienie zostało doręczone skarżącej. 30 sierpnia 2024 r. wydano zaświadczenie o okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej w PUP w Bełchatowie. Zostało ono odebrane 14 września 2024 r. Akta skarżącej zostały 30 sierpnia 2024 r. przekazane do Urzędu Pracy m. st. Warszawy. Po ustaleniu, że skarżąca nie posiada zameldowania stałego ani czasowego na terenie działania Urzędu Pracy m. st. Warszawy 20 lutego 2025 r. przekazano wniosek skarżącej o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej do Starosty Bełchatowskiego jako organu właściwego do rozpoznania sprawy i wydania decyzji w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej od 1 lipca 2024 r.14 maja 2025 r. skarżąca wniosła do Wojewody Łódzkiego skargę i ponaglenie na bezczynność Starosty Bełchatowskiego. Tego samego dnia Starosta Bełchatowski wznowił z urzędu postępowanie w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i prawnych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z 13 sierpnia 2024 r. o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 lipca 2024 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku z dniem 30 lipca 2024 r.Jak wynika z przekazanych akt sprawy, 23 sierpnia 2024 r. K. M. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 9 lipca 2024 r. Następnie 26 sierpnia 2024 r. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 14 października 2024 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 30 października 2024 r. skarżąca złożyła do Wojewody Mazowieckiego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 9 lipca 2024 r. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 27 listopada 2024 r. wszczął na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 9 lipca 2024 r. Decyzją z 20 grudnia 2024 r. Wojewoda Mazowiecki stwierdził nieważność decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 9 lipca 2024 r.Postanowienie Starosty Bełchatowskiego z 14 maja 2025 r. dotyczące wznowienia postępowania zostało doręczone 18 maja 2025 r.Organ administracji 16 maja 2025 r. wysłał do skarżącej wezwanie z 15 maja 2025 r. do złożenia zaświadczenia z ZUS o opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne i FP z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej za okres od 14 maja 2013 r. do 20 sierpnia 2022 r. oraz od 1 lutego 29 czerwca 2024 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania. Wezwanie zostało doręczone 18 maja 2025 r.W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca 18 maja 2025 r. złożyła zaświadczenia z ZUS z 14 maja 2025 r. oraz z 22 października 2024 r.19 maja 2025 r. organ administracji wysłał do skarżącej zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jak również wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 7 dni od daty doręczenia powyższego zawiadomienia. Zawiadomienie zostało uznane za doręczone 3 czerwca 2025 r.Starosta Bełchatowski 21 maja 2025 r. przekazał odpowiedź na skargę i ponaglenie wraz z aktami sprawy Wojewodzie Łódzkiemu.Postanowieniem z 26 maja 2025 r. nr RPS-II.8641.52.2025 Wojewoda Łódzki, w wyniku rozpatrzenia ponaglenia stwierdził, że Starosta Bełchatowsk dopuścił się bezczynności, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał Starostę Bełchatowskiego do załatwienia sprawy do 18 czerwca 2025 r.5 czerwca 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie akt sprawy.Organ administracji 5 czerwca 2025 r. przesłał skarżącej dokumentację oraz poinformował ją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 7 dni od daty doręczenia.15 czerwca 2025 r. do organu administracji wpłynęła odpowiedź skarżącej wraz z załącznikami.17 czerwca 2025 r. organ administracji przesłał do skarżącej wydrukowany regulamin portalu praca.gov.pl, zrzut ekranu strony wyświetlającej się jako pierwsza przy próbie dokonania rejestracji elektronicznej oraz kserokopie trzech pism. Przesyłka została doręczona 29 czerwca 2025 r.Decyzją z 17 czerwca 2025 r. nr 46/2025 Starosta Bełchatowski uchylił decyzję nr 263/08/24 z 13 sierpnia 2024 r. o uznaniu K. M. z dniem 30 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz orzekł o uznaniu K. M. za osobę bezrobotną z dniem 1 lipca 2024 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku.Decyzja ta została doręczona skarżącej 29 czerwca 2025 r.Pismem z 26 czerwca 2025 r. Starosta Bełchatowski poinformował Wojewodę Łódzkiego o wydaniu 17 czerwca 2025 r. decyzji.3 lipca 2025 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie decyzji z 17 czerwca 2025 r. oraz odwołanie od tej decyzji.5 lipca 2025 r. do organu administracji wpłynęło wezwanie skarżącej do spełnienia zobowiązań wynikających z przepisów prawa poprzez uzupełnienie pisma z 17 czerwca 2025 o brakujące kserokopie trzech pism.15 lipca 2025 r. do Starosty Bełchatowskiego wpłynęło pismo Urzędu Pracy m. st. Warszawy z 10 lipca 2025 r., z treści którego wynikało, że 5 czerwca 2023 r. do Urzędu Pracy m. st. Warszawy wpłynął wniosek K. M. o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej. Po sprawdzeniu w Aplikacji Centralnej ustalono, że skarżąca nie podsiadała zameldowania stałego ani czasowego na terenie działania Urzędu Pracy m. st. Warszawy. Posiadała adres zameldowania stałego w B.. W związku z powyższym decyzją z 20 czerwca 2023 r., nr 36134.2023 Prezydent m. st. Warszawy orzekł o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 5 czerwca 2023 r. Na wniosek skarżącej decyzją z 30 kwietnia 2025 r., nr 425/2025 Wojewoda Mazowiecki stwierdził nieważność decyzji z 20 czerwca 2023 r. W związku z tym, że zgodnie z obowiązującymi przepisami 5 czerwca 2023 r. właściwy miejscowo do rozpoznania powyższej sprawy i wydania decyzji był Starosta Bełchatowski, przekazano sprawę zgodnie z właściwością.Dokumenty zostały przekazane do Powiatowego Urzędu Pracy w Bełchatowie w trakcie rozpatrywania odwołania skarżącej.22 lipca 2025 r. organ administracji zawiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia w związku z przekazaniem według właściwości dokumentów z Urzędu Pracy m. st. Warszawy w celu dokonania rejestracji jako osoby bezrobotnej od 5 czerwca 2023 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia.22 lipca 2025 r. Starosta Bełchatowski przekazał Wojewodzie Łódzkiemu dokumenty dotyczące rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej od 5 czerwca 2023 r., o czym zawiadomił skarżącą 24 lipca 2025 r.24 lipca 2025 r. skarżąca ponownie wezwała organ administracji do przesłania trzech brakujących pism dotyczących pisma z 17 czerwca 2025 r.29 lipca 2025 r. doręczono skarżącej pismo z 25 lipca 2025 r., w którym organ administracji poinformował skarżącą, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z 17 czerwca 2025 r. oraz pismo z 29 lipca 2025 r. informujące o przesłaniu dokumentów wraz z pismem z 25 lipca 2025 r.Decyzją z 31 lipca 2025 r., nr 56/2025 Starosta Bełchatowski orzekł o uznaniu skarżącej z dniem 5 czerwca 2023 r. za osobę bezrobotną, o przyznaniu prawa do zasiłku od 5 czerwca 2023 r. do 1 grudnia 2023 w wysokości: 1 491,90 zł miesięcznie, tj. 100 % podstawowej wysokości zasiłku w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, 1 171,60 zł miesięcznie, tj. 100 % podstawowej wysokości zasiłku w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Decyzja ta została doręczona skarżącej 31 lipca 2025 r.4 sierpnia 2025 r. do Starosty Bełchatowskiego wpłynęła decyzja Wojewody Łódzkiego z 31 lipca 2025 r., nr RPS-ll-8641.74.2025 uchylająca w całości decyzję nr 46/2025 z 17 czerwca 2025 r. oraz poprzedzające ją postanowienie z 14 maja 2025 r. i zobowiązująca Starostę Bełchatowskiego do ponownego rozpatrzenia sprawy.Zgodnie z powyższymi zaleceniami Starosta Bełchatowski postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r. wznowił z urzędu postępowanie w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i prawnych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej nr 263/08/24 z 13 sierpnia 2024 r. Postanowienie zostało doręczone skarżącej 22 sierpnia 2025 r.Po analizie i weryfikacji dokumentów organ pierwszej instancji wystąpił do Wojewody Łódzkiego o stwierdzenie nieważności decyzji nr 56/2025 z 31 lipca 2025 r. (pismo z 20 sierpnia 2025 r.).Starosta Bełchatowski 25 i 27 sierpnia 2025 r. przekazał Wojewodzie Łódzkiemu dodatkowe akta sprawy.Postanowieniem z 10 września 2025 r. Starosta Bełchatowski zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r. w sprawie wznowienia z urzędu postępowania w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i prawnych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej nr 263/08/24 z 13 sierpnia 2024 r. o uznaniu skarżącej z dniem 30 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Postępowanie zostało zawieszone w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji 56/2025 z 31 lipca 2025 r.Postanowienie zostało uznane za doręczone 25 września 2025 r.Wojewoda Łódzki decyzją nr RPS-II.8641.103.2025 z 23 września 2025 r. stwierdził z urzędu nieważność decyzji ostatecznej Starosty Bełchatowskiego z 31 lipca 2025 r., nr 56/2025 o uznaniu skarżącej z 5 czerwca 2023 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od 5 czerwca 2023 r. do 1 grudnia 2023 r. Wojewoda Łódzki zobowiązał Starostę Bełchatowskiego do ponownego ustalenia uprawnień skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych i wydania w tym przedmiocie prawidłowej decyzji.15 października 2025 r. organ pierwszej instancji zwrócił się z prośbą do Wojewody Łódzkiego o przesłanie kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji nr RPS-II.8641.103.2025 z 23 września 2025 r. oraz oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez skarżącą. Informacja ta była niezbędna w celu wydania kolejnych decyzji.Wraz z pismem z 16 października 2025 r. Wojewoda Łódzki przesłał: UPD - Urzędowe Poświadczenie Doręczenia decyzji z 23 września 2025 r.; oświadczenie K. M. z 30 września 2025 r. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Z powyższych dokumentów wynikało, że decyzję Wojewody Łódzkiego z 23 września 2025 r. doręczono skarżącej 26 września 2025 r.Zawiadomieniem z 16 października 2025 r., doręczonym 30 października 2025 r., organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia uprawnień prawa do zasiłku dla bezrobotnych w związku ze stwierdzeniem przez Wojewodę Łódzkiego nieważności decyzji nr 56/2025 z 31 lipca 2025 r.Starosta Bełchatowski wezwaniem z 3 listopada 2025 r. wezwał skarżącą do przedłożenia dokumentów, z których wynikałoby z czyjej inicjatywy i z jakich przyczyn nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy z dniem 30 kwietnia 2023 r. w B. Sp. z o.o. w W., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wezwanie zostało uznane za doręczone 18 listopada 2025 r.Decyzją z 26 listopada 2025 r., nr 95/2025 Starosta Bełchatowski odmówił przyznania skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 5 czerwca 2023 r. Decyzję tę uznano za doręczoną 11 grudnia 2025 r.Starosta Bełchatowski decyzją nr 384/12/25 z 29 grudnia 2025 r. orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 lipca 2023 r. Decyzję tę uznano za doręczoną 13 stycznia 2026 r.Dopiero ostateczne zakończenie tej rejestracji pozwoliło na podjęcie zawieszonego postępowania w odniesieniu do drugiej rejestracji.Postanowieniem z 15 stycznia 2026 r. Starosta Bełchatowski podjął zawieszone, postanowieniem z 10 września 2025 r. postępowanie administracyjne, wszczęte 20 sierpnia 2025 r. w sprawie wznowienia z urzędu postępowania w związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i prawnych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej nr 263/08/24 z 13 sierpnia 2024 r.Starosta Bełchatowski wezwaniem z 28 stycznia 2026 r. wezwał skarżącą do złożenia wszystkich dokumentów dotyczących zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia w okresie od 10 września 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. mogących mieć wpływ na ustalenie uprawnień zasiłkowych, a które nie zostały przez skarżącą przedłożone oraz do wskazania aktualnego numeru rachunku bankowego w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wezwanie zostało doręczone 8 lutego 2026 r.W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca złożyła 8 lutego 2026 r. oświadczenie, że we wskazanym okresie nie wykonywała zatrudnienia, umów zlecenia, działalności gospodarczej ani innych form pomocy stanowiących tytuł do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub do opłacenia składek na Fundusz Pracy. Jednocześnie wyjaśniła, że w części tego okresu wykonywała umowę o dzieło od 4 października 2023 r. do 31 stycznia 2024 r.Organ pierwszej instancji 9 lutego 2026 r. ponownie wezwał skarżącą do wskazania aktualnego numeru rachunku bankowego (skarżąca wskazała dwa numery rachunku bankowego). Pismo zostało doręczone skarżącej 11 lutego 2026 r.10 lutego 2026 r. Starosta Bełchatowski wysłał do skarżącej zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia. Zawiadomienie do 17 lutego 2026 r. nie zostało odebrane.11 lutego 2026 r. skarżąca poinformowała organ pierwszej instancji, że oba wskazane w aktach sprawy rachunki bankowe są aktualne i wskazała, który rachunek należy wykorzystać do celów rozliczeń oraz ewentualnych płatności.Starosta Bełchatowski podniósł następnie, że sprawa miała skomplikowany charakter i wymagała przeprowadzenia obszernego postępowania dowodowego. Termin załatwiania sprawy uzależniony był podejmowaniem czynności związanych z gromadzeniem i analizą materiału dowodowego, wzywaniem strony do uzupełniania braków formalnych lub dokumentacji niezbędnej do rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie organ analizował materiał, wzywał do uzupełniania dokumentacji, do zapoznania się z aktami sprawy, wydawał postanowienia, zawiadomienia, wezwania, planując końcowe zaznajomienie strony z aktami sprawy. Takie działania organu świadczą o dążeniu do merytorycznego zakończenia sprawy, a nie o bezczynności czy przewlekłości. Czynności te nie miały charakteru pozornego tylko były merytorycznie uzasadnione.Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia statusu osoby bezrobotnej od 1 lipca 2024 r. w początkowym etapie postępowania uzależnione było od uchylenia decyzji z 30 lipca 2024 r. Postępowanie skomplikowało otrzymanie przez organ dodatkowych dokumentów i kolejnej rejestracji skarżącej od 5 czerwca 2023 r. Gdyby nie ten fakt, poprzednie postępowanie byłoby już zakończone. Otrzymanie wniosku o rejestrację z 5 czerwca 2023 r. miało istotny wpływ na rejestrację z 1 lipca 2024 r. Wydanie prawidłowej decyzji dotyczącej statusu i prawa do zasiłku z dniem 1 lipca 2024 r. jest ściśle uzależnione od wydania prawidłowej decyzji dotyczącej rejestracji z 5 czerwca 2023 r., ponieważ rejestracja z 1 lipca 2024 r. jest rejestracją do uzupełnienia rejestracji z 5 czerwca 2023 r.W odniesieniu do zarzutu skarżącej dotyczącego bezczynności potwierdzonej przez organ nadzoru po ponagleniu, organ pierwszej instancji zaznaczył, że powyższa sprawa była już wyjaśniana Wojewodzie Łódzkiemu. Jako przyczynę zwłoki wskazano, że w okresie przekazywania akt sprawy z Urzędu Pracy m. st. Warszawy do Powiatowego Urzędu Pracy w Bełchatowie wystąpił natłok obowiązków związanych z przygotowaniem do wdrożenia przepisów nowej ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Na pracowników zostały nałożone dodatkowe obowiązki związane z przygotowaniem projektów nowych dokumentów oraz dostosowaniem organizacyjnym urzędu. Wobec pracowników odpowiedzialnych za niezałatwienie sprawy w terminie zastosowano kary porządkowe. Od tego momentu nie można zarzucić Powiatowemu Urzędowi Pracy w Bełchatowie bezczynności w prowadzeniu postępowania wydłużonym w czasie dodatkowo poprzednią rejestracją z 5 czerwca 2023 r., która wpłynęła do Powiatowego Urzędu Pracy 15 lipca 2025 r. Postępowanie znajduje się w fazie końcowej. Czas trwania postępowania był uzasadniony jego charakterem i okolicznościami. Skarżąca wielokrotnie dokonywała odbioru korespondencji w ostatnim możliwym terminie (lub korespondencja była uznawana za doręczoną po upływie 14 dni), co wpływało również na terminy podejmowanych czynności przez organ administracyjny.Pismem z 27 marca 2026 r. Starosta Bełchatowski poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi o wydaniu 20 marca 2026 r. decyzji nr 25/2026 uchylającej decyzję Starosty Bełchatowskiego nr 263/08/24 z 13 sierpnia 2024 r. o uznaniu skarżącej z dniem 30 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz orzekającej o uznaniu skarżącej z dniem 1 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku od 1 lipca 2024 r. do 28 września 2024 r. w wysokości 1 662 zł miesięcznie, tj. 100% podstawowej wysokości zasiłku.Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie.Decyzją z 17 kwietnia 2026 r., nr RPS-II.8641.86.2026 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Bełchatowskiego z 20 marca 2026 r.22 maja 2026 r. skarżąca w uzupełnieniu skargi wniosła o przyznanie jej od organu sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł.W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postępowanie w sprawie trwa 15 miesięcy, mimo że zgodnie z treścią art. 35 k.p.a. ustawowy termin załatwienia sprawy wynosi maksymalnie 2 miesiące. Skala naruszenia jest wyjątkowo rażąca. Organ kilkukrotnie unieważniał własne decyzje. Tego rodzaju działanie nie tylko przedłużyło postępowanie, ale świadczy o braku staranności, należytej weryfikacji materiału dowodowego oraz naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).Zakres kognicji sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2-3 w związku z art. 5 p.p.s.a. wyznaczając przedmiot kontroli sprawowanej nad administracją publiczną. Badanie przez sąd administracyjny dopuszczalności skargi polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 p.p.s.a. Badaniu sądu podlega więc na początku istnienie przedmiotowej przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy na zaskarżoną formę działalności administracji publicznej lub jej zaniechania (bezczynność, przewlekłe prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.Jak stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.W świetle postanowień art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1–4 zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, a nadto przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczające i odmów wydania opinii zabezpieczających, opinii w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinii zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego.Natomiast w świetle postanowień art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. dopuszczalna jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących tych "innych aktów lub czynności", co do których w pkt 4 in fine została wyłączona dopuszczalność skargi. Przepis art. 3 § 2 pkt 9 został dodany do art. 3 § 2 p.p.s.a. na mocy art. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), powoływanej dalej jako "ustawa nowelizująca", w związku ze zmianą brzmienia pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a. i obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej (druki sejmowe nr 1633 i 2539, VII kadencja) wyjaśniono, że celem zmiany, o której mowa, jest wykluczenie zaskarżania do sądu administracyjnego poszczególnych aktów i czynności podejmowanych w ramach sformalizowanych procedur. Podkreślono, że zmiana ta nawiązuje do stanowiska zajętego w doktrynie, że nadmierne rozszerzenie granic kontroli sądowoadministracyjnej może mieć wpływ na standard ochrony zabiegających o nią podmiotów. Zmiana ta uwzględnia też jedno z podstawowych założeń kontroli sądowoadministracyjnej, którym jest kontrola "efektów" działalności organów administracji publicznej i niewkraczanie – jeśli to nie jest niezbędne – w toku postępowania administracyjnego przed jego zakończeniem.Z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przede wszystkim jednak wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest prowadzenie przez organ postępowania, którego dotyczą. Zarówno bezczynność jak i przewlekłość może nastąpić tylko w przypadku istnienia "postępowania w sprawie". Jest to bezczynność i przewlekłość, która narusza interes prawny jednostki. Interes prawny odnosi się do ściśle określonej działalności administracji publicznej, a pomiędzy sytuacją prawną podmiotu i określoną normą prawną musi istnieć pewny związek. Nie wystarczą w tej mierze powiązania potencjalne lub hipotetyczne (por. postanowienie NSA z 8 września 2017 r. I FSK 314/17).Jeżeli postępowanie administracyjne, którego prowadzeniu postawiono zarzut bezczynności lub przewlekłości uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Tym samym zachodzi niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach z 22 czerwca 2019 r., sygn. akt II OPS 5/19 i z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21.W uchwale z 22 czerwca 2019 r., sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność (przewlekłość) stan bezczynności (przewlekłości) musi być w dacie wniesienia skargi aktualny (a nie historyczny). Przeciwna interpretacja pozostawałaby w opozycji do istoty skargi na bezczynność (przewlekłość), czyli potrzeby zmobilizowania organu do załatwienia sprawy, a nadto naruszałaby przyjęty w procedurze system wnoszenia środków zaskarżenia, co do zasady ograniczony terminami.W uchwale z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.W literaturze prawniczej również prezentowane jest stanowisko, że zakończenie postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga na bezczynność (przewlekłość) przed wniesieniem tej skargi sprawia, że prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować (zob. T. Woś, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, art. 58, Warszawa 2016 s. 528).Wskazać również należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.Niezbędnym jest więc przywołanie art. 37 § 1 k.p.a., zgodnie z którym stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).Z powyższych uregulowań wynika jasno, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia, o których stanowi art. 52 p.p.s.a., należy rozumieć – zarówno w przypadku skargi na bezczynność, jak i przewlekłość - wystąpienie przez stronę z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a.W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła wprawdzie 14 maja 2025 r. ponaglenie do Wojewody Łódzkiego na bezczynność Starosty Bełchatowskiego, zaś postanowieniem z 26 maja 2025 r. Wojewoda Łódzki stwierdził, że Starosta Bełchatowski dopuścił się bezczynności, lecz 17 czerwca 2025 r. Starosta Bełchatowski wydał decyzję nr 46/2025 r. Decyzją tą Starosta Bełchatowski uchylił decyzję nr 263/08/24 z 13 sierpnia 2024 r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku od 30 sierpnia 2024 r. oraz uznał skarżącą z dniem 1 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 1 lipca 2024 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z jej wydaniem w sensie procesowym w tym znaczeniu, że decyzja ta istnieje, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i podstawy faktycznej. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (art. 110 § 1 k.p.a.). Nie budzi więc wątpliwości, że wniesione przez skarżącą 14 maja 2025 r. ponaglenie wywołało oczekiwany przez nią skutek w postaci podjęcia rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji – wydania 17 czerwca 2025 r. decyzji kończącej w tym momencie postępowanie przed tym organem. W tym momencie ochrona praw skarżącej została przeniesiona na drogę postępowania odwoławczego. Nie ma znaczenia fakt, że z rozstrzygnięciem tym skarżąca się nie zgodziła i wniosła od niego odwołanie do Wojewody Łódzkiego, który w wyniku jego rozpatrzenia decyzją z 31 lipca 2025 r. je uchylił wraz z poprzedzającym je postanowieniem z 14 maja 2025 r. o wznowieniu postępowania oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja Wojewody Łódzkiego z 31 lipca 2025 r. jest decyzją ostateczną (art. 16 § 1 k.p.a.), a jej wydanie oznacza, że dla organu pierwszej instancji rozpoczął się wówczas bieg nowego terminu do załatwienia sprawy.Zdaniem sądu art. 53 § 2b p.p.s.a. umożliwiający wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu oznacza, że raz wniesione ponaglenie otwiera możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego w tym postępowaniu w każdym czasie, o ile trwa stan bezczynności i przewlekłości postępowania. Jeśli jednak ponaglenie wywołało skutek, tj. organ wydał akt, który następnie został uchylony przez organ wyższej instancji, to w przypadku kolejnej bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skargę do sądu administracyjnego należy poprzedzić nowym ponagleniem służącym przerwaniu aktualnego stanu zaniechania (por. postanowienia: WSA w Łodzi z 26 listopada 2019 r., II SAB/Łd 85/19; WSA w Krakowie z 22 października 2021 r., II SAB/Sz 117/21; WSA w Szczecinie z 15 stycznia 2024 r., II SAB/Sz 160/23).Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie skarga wniesiona 19 stycznia 2026 r. nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia dotyczącego aktualnego w dacie jej wniesienia stanu bezczynności lub przewlekłości, to w ocenie sądu, jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.Mając na uwadze powołane okoliczności, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i § 2 w związku z art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.ds. orzekł, jak w postanowieniu.ds