Wyrok - III SA/Kr 1505/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na zarządzenie Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 22 lipca 2025 r.nr 109/2025 w sprawie zmiany zarządzenia Nr 75/2022 Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 29 sierpnia 2022 r. w sprawie powołania składu osobowStwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na zarządzenie Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 22 lipca 2025 r.nr 109/2025 w sprawie zmiany zarządzenia Nr 75/2022 Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 29 sierpnia 2022 r. w sprawie powołania składu osobow
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Marta Kisielowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia w całości
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem nr 109/2025 Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 22 lipca 2025 roku w sprawie zmiany zarządzenia nr 75/2022 Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 29 sierpnia 2022 r. w sprawie powołania składu osobowego Małopolskiej Rady ds. Polityki Senioralnej, Marszałek Województwa Małopolskiego zmienił §1 Zarządzenia Nr 75/2022 Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 29 sierpnia 2022 r. w sprawie powołania składu osobowego Małopolskiej Rady ds. Polityki Senioralnej w ten sposób, że ustalił skład osobowy Małopolskiej Rady ds. Polityki Senioralnej III kadencji (§ 1). Wykonanie Zarządzenia powierzył Dyrektorowi Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie (§ 2).Podstawę prawną zarządzenia stanowił art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 581, dalej: "u.s.w."), oraz § 5 ust. 5 w zw. z ust. 1 i ust. 2 uchwały Nr LXXI/1069/23 Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie nadania statutu Małopolskiej Rady ds. Polityki SenioralnejW skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B. (dalej: "skarżący") zarzucił zarządzeniu naruszenie art. 10c ust. 9 i ust. 11 u.s.w.Skarżący podniósł, że statut wojewódzkiej rady seniorów powinien określać tryb i kryteria wyboru członków rady, tymczasem Sejmik Województwa Małopolskiego nie uregulował w statucie tych kwestii stosownie do treści art. 10 c ust. 11 pkt 1 u.s.w. Słownik Języka polskiego (www.sjp.pwn.pl) podaje znaczenie pojęcia "tryb" Jako procedurę. Sejmik powinna zatem uregulować w Statucie m.in. sposób podania do wiadomości, że określone podmioty wskazane w § 2 ust, 2 Statutu mogą zgłaszać kandydatów na członków wojewódzkiej rady seniorów, termin zgłaszania kandydatów na członków rady, formę zgłoszenia takiego kandydata. Statut nie wskazuje również co dzieje się w przypadku, gdy podmioty desygnujące kandydatów na członków rady wskazane w § 2 ust. 2 Statutu wskażą liczbę kandydatów przekraczającą maksymalną liczbę osób, o której mowa w § 2 ust. 1 Statutu (w jaki sposób Jest ustalany ostateczny skład osobowy gminnej rady seniorów). Nie określiła również w Statucie kryteriów wyboru członków Wojewódzkiej rady seniorów. Skarżący podkreślił, że u.s.w. nie dopuszcza powoływania członków rady seniorów przez organ wykonawczy, czy też marszałka województwa. Członkowie rady powinny być wybierani przez mieszkańców.W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Małopolskiego wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Wskazał na wstępie, że skarżącemu nie przysługuje legitymacja skargowa zgodnie z art. 90 u.s.w. ponieważ zaskarżone zarządzenie nie narusza interesu prawnego skarżącego. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, wskazał, że u.s.w. nie wyklucza z udziału w radach seniorów przedstawicieli Województwa Małopolskiego, zaznaczył także, że stanowią oni zdecydowaną mniejszość składu rady.W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wskazania interesu prawnego w zaskarżeniu zarządzenia skarżący wskazał, że interes prawny skarżącego wynika z faktu powołania w skład wojewódzkiej rady seniorów urzędników, co pozbawia skarżącego realnego wpływu na opiniowanie spraw lokalnych, spraw seniorów, zastępując dialog społeczny wewnętrzną strukturą administracyjną.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:Skarga zasługiwała na uwzględnienie.Na wstępie należy wskazać, że Sąd wyrokiem z 16 czerwca 2026 r. (sygn. akt 1504/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia z dnia 25 września 2023 r. nr LXXII/1069/23 w sprawie nadania statutu Małopolskiej Radzie ds. Polityki Senioralnej w części, tj.: w zakresie § 3 załącznika numer 1 do uchwały (regulującego skład i powoływanie wojewódzkiej rady seniorów) oraz § 5 ust. 2, ust. 3 i ust. 5 załącznika numer 1 do uchwały (regulującego odwoływanie członków wojewódzkiej rady seniorów).W pierwszej kolejności konieczne było rozważenie, czy skarżący posiada legitymację skargową do wystąpienia ze skargą na zaskarżoną uchwałę zgodnie z art. 90 ust. 1 u.s.w., który stanowi: każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił (ust. 3). Zgodnie natomiast z art. 91 ust. 1 przepisy art. 90 ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich.W rezultacie, przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonego aktu, konieczna jest ocena, czy zaskarżone zarządzenie naruszyło interes prawny lub uprawnienie skarżącego.Skarga wnoszona na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w, podobnie jak na podstawie art. 101 u.s.g., jest środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego lub uprawnienia przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ gminy wydający akt generalny (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07). Interes prawny powinien wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną podmiotu wnoszącego skargę, a zaskarżana uchwała powinna naruszać sferę praw lub obowiązków skarżącego.W konsekwencji, skarżący powinien wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną, polegający na tym, że akt wpływa na jej sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawiając go pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12). Sąd zobowiązany jest natomiast do zbadania, czy będące przedmiotem skargi zarządzenie, narusza chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nie interesy innych osób. Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na zarządzenie organu, otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego, niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., II OSK 2019/06).Źródłem interesu prawnego (a także obowiązku oraz roszczenia) mogą być takie normy, które określają treść praw lub obowiązków, tj. sposób zachowania się swoich adresatów, którymi w przestrzeni prawa administracyjnego są przede wszystkim podmioty znajdujące się na zewnątrz wobec znajdujących się w strukturze organów państwa podmiotów wyposażonych we władcze kompetencje (W. Jakimowicz, O bezpośredniości interesu prawnego w prawie administracyjnym, Studia Prawa Publicznego 2022, nr. 3 (39)).W niniejszej sprawie źródła interesu prawnego skarżący upatrywał w przepisach ustawy o samorządzie województwa.Art. 10c u.s.w. stanowi: 1. Województwo sprzyja solidarności międzypokoleniowej oraz tworzy warunki do pobudzania aktywności obywatelskiej osób starszych w społeczności danego regionu. 2. Sejmik województwa, z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanych środowisk, może utworzyć wojewódzką radę seniorów. 3. Sejmik województwa tworzy wojewódzką radę seniorów na wniosek: 1) w województwie do 2 000 000 mieszkańców - co najmniej 500 mieszkańców tego województwa, którzy ukończyli 60 lat; 2) w województwie powyżej 2 000 000 mieszkańców - co najmniej 800 mieszkańców tego województwa, którzy ukończyli 60 lat. 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest rozpatrywany przez sejmik województwa w terminie niedłuższym niż 3 miesiące od dnia jego złożenia. 5. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, spełnia wymogi, o których mowa w tym przepisie, sejmik województwa tworzy wojewódzką radę seniorów w terminie niedłuższym niż 3 miesiące od dnia jego złożenia. 6. W przypadku odrzucenia wniosku złożonego przez podmiot, o którym mowa w ust. 2, kolejny wniosek może być złożony przez ten sam podmiot niewcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia odrzucenia poprzedniego wniosku. 7. Wojewódzka rada seniorów ma charakter konsultacyjny, doradczy i inicjatywny. 8. W sprawach dotyczących województwa wojewódzka rada seniorów może kierować zapytania lub wnioski w formie uchwały. Uchwała powinna zawierać krótkie przedstawienie stanu faktycznego będącego jej przedmiotem oraz wynikające z niej pytania. Marszałek województwa lub osoba przez niego wyznaczona są obowiązani udzielić odpowiedzi na piśmie, niepóźniej niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały. 9. Wojewódzka rada seniorów składa się z przedstawicieli osób starszych oraz przedstawicieli podmiotów działających na rzecz osób starszych, w szczególności przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz podmiotów prowadzących uniwersytety trzeciego wieku. 10. Członkowi wojewódzkiej rady seniorów biorącemu udział w posiedzeniach wojewódzkiej rady seniorów lub w zorganizowanym wydarzeniu, na którym reprezentuje on wojewódzką radę seniorów, mogą być zwracane, na jego wniosek, poniesione koszty, w tym koszty przejazdu na terenie kraju związane z udziałem w posiedzeniu wojewódzkiej rady seniorów lub w zorganizowanym wydarzeniu, na którym reprezentuje on wojewódzką radę seniorów, na podstawie dokumentów, w szczególności rachunków, faktur lub biletów, potwierdzających poniesione wydatki lub informacji o wysokości poniesionych kosztów przejazdu samochodem. 11. Sejmik województwa, tworząc wojewódzką radę seniorów, nadaje jej statut określający w szczególności: 1) tryb i kryteria wyboru jej członków, 2) zasady i tryb jej działania, 3) długość jej kadencji, z tym że kadencja nie może trwać dłużej niż kadencja sejmiku województwa, na terenie którego funkcjonuje ta rada, 4) zasady wygaśnięcia mandatu i odwołania jej członków - dążąc do wykorzystania potencjału podmiotów działających na rzecz osób starszych, a także zapewnienia sprawnego sposobu wyboru członków wojewódzkiej rady seniorów. 12. Jeżeli sejmik województwa zadecydował o zwracaniu kosztów, o których mowa w ust. 10, w statucie, o którym mowa w ust. 11, określa się zasady zwrotu tych kosztów, w tym ich maksymalną wysokość podlegającą zwrotowi. 13. Podmioty, o których mowa w ust. 2 lub 3, mogą przedstawiać opinie w zakresie projektu statutu, o którym mowa w ust. 11. 14. Obsługę administracyjno-biurową wojewódzkiej rady seniorów zapewnia urząd marszałkowski. Koszty obsługi wojewódzkiej rady seniorów pokrywa urząd marszałkowski.Z powołanego przepisu – zdaniem skarżącego wynikają dwie istotne normy, mające znaczenie dla oceny naruszenia interesu prawnego skarżącego przez zaskarżone zarządzenie.Ustawa o samorządzie województwa w art. 10c ust. 11 pkt 1 stanowi, że sejmik województwa, w statucie nadanym wojewódzkiej radzie seniorów określa tryb i kryteria wyboru jej członków, co oznacza, że zgodnie z ustawą - członkowie wojewódzkiej rady seniorów mają być wybierani, a nie wskazywani, czy mianowani przez organ wykonawczy, czy – jak w przypadku zaskarżonej uchwały – przez marszałka województwa. Jak zasadnie wskazał skarżący, uchwała regulująca statut wojewódzkiej rady seniorów w ogóle nie przewiduje trybu wyboru członków wojewódzkiej rady seniorów, a jedynie ich powołanie (mianowanie) przez marszałka województwa. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane bez dokonania wyboru członków wojewódzkiej rady seniorów, lecz ich wskazania przez Marszałka Województwa Małopolskiego.Należy podkreślić, że rację ma skarżący, że przyjęcie zaskarżonego zarządzenia narusza prawo skarżącego do bycia wybieranym. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego, wybór oznacza akcję mającą na celu powołanie odpowiednich kandydatów do określonych funkcji przez głosowanie, a nie poprzez wskazanie przez przewodniczącego zarządu (organu wykonawczego).Z unormowań zawartych w Kodeksie wyborczym wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wybór organu oznacza jego wyłonienie przez głosowanie, a nie wskazanie np. przez marszałka województwa (por. art. 1-3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy, tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 365).Kolejną normą istotną dla oceny naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, jest art. 10c ust. 9 u.s.w., który stanowi, że wojewódzka rada seniorów składa się z przedstawicieli osób starszych oraz przedstawicieli podmiotów działających na rzecz osób starszych, w szczególności przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz podmiotów prowadzących uniwersytety trzeciego wieku.Ustawodawca zatem przesądził, że w skład wojewódzkich rad seniorów mają wchodzić przedstawiciele osób starszych. Tym samym, kwestia ta nie została pozostawiona organom stanowiącym województwa, lecz określona przez ustawodawcę, a w konsekwencji za niedopuszczalne należy uznać odrębne uregulowanie składu rady (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 listopada 2005 r., III SA/Kr 818/05).Zwrócić należy uwagę, że na gruncie przepisów ustaw samorządowych określających skład komisji rewizyjnej, ukształtowało się orzecznictwo, zgodnie z którym prawo klubu radnych do posiadania przedstawiciela w komisji rewizyjnej ma charakter publicznego prawa podmiotowego (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., II OSK 325/13).Tym samym, w ocenie Sądu zaskarżone zarządzenie narusza uprawnienie skarżącego – w postaci prawa do posiadania przedstawiciela osób starszych w wojewódzkiej radzie seniorów oraz prawa powołania rady seniorów w trybie wyborów. Natomiast powołana zaskarżonym zarządzeniem rada seniorów, nie posiada w swoim składzie osób wybranych w trybie wyborów.W ocenie Sądu okoliczność, że skarżący jest członkiem rady seniorów nie powoduje, że zaskarżone zarządzenie nie narusza interesu prawnego, ani uprawnienia skarżącego. Okoliczność, że skarżący jest członkiem rady seniorów, nie na podstawie wyborów, lecz wskazania przez Marszałka Województwa Małopolskiego – a zatem niezgodnie z prawem, potwierdza naruszenie uprawnienia skarżącego.Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia należy wskazać, że zgodnie z art. 10c ust. 11 u.s.w. sejmik województwa, tworząc wojewódzką radę seniorów, nadaje jej statut określający w szczególności: 1) tryb i kryteria wyboru jej członków, 2) zasady i tryb jej działania, 3) długość jej kadencji, z tym że kadencja nie może trwać dłużej niż kadencja sejmiku województwa, na terenie którego funkcjonuje ta rada, 4) zasady wygaśnięcia mandatu i odwołania jej członków - dążąc do wykorzystania potencjału podmiotów działających na rzecz osób starszych, a także zapewnienia sprawnego sposobu wyboru członków wojewódzkiej rady seniorów. Jak stanowi ust. 12, jeżeli sejmik województwa zadecydował o zwracaniu kosztów, o których mowa w ust. 10, w statucie, o którym mowa w ust. 11, określa się zasady zwrotu tych kosztów, w tym ich maksymalną wysokość podlegającą zwrotowi. Podmioty, o których mowa w ust. 2 lub 3, mogą przedstawiać opinie w zakresie projektu statutu, o którym mowa w ust. 11. Dodatkowo, zgodnie z powoływanym już art. 10c ust. 9 u.s.w., wojewódzka rada seniorów składa się z przedstawicieli osób starszych oraz przedstawicieli podmiotów działających na rzecz osób starszych, w szczególności przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz podmiotów prowadzących uniwersytety trzeciego wieku.Zgodnie natomiast z art. 5 ustawy zmieniającej, rady gmin, rady powiatów oraz sejmiki województw w gminach, powiatach oraz województwach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy utworzono gminne rady seniorów, powiatowe rady seniorów oraz wojewódzkie rady seniorów, dostosują statuty rad seniorów do wymagań ustawy w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej, kadencja gminnych rad seniorów, powiatowych rad seniorów oraz wojewódzkich rad seniorów utworzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kończy się z upływem okresu określonego w przepisach o ich utworzeniu. W przypadku, gdy przepisy o utworzeniu rad, o których mowa w ust. 1, nie określały ich kadencji, rady te działają do dnia ustalenia ich składu zgodnie z przepisami ustaw zmienianych w art. 1–3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie (ust. 2).Sejmik Województwa Małopolskiego nadał wojewódzkiej radzie seniorów statut, który w szczególności reguluje sposób powołania członków tej rady (uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia z 25 września 2023 r. w sprawie nadania statutu Małopolskiej Radzie ds. Polityki Senioralnej). Sąd stwierdził nieważność części postanowień statutu – regulujących powoływanie członków wojewódzkiej rady seniorów (§ 3) oraz odwoływanie jej członków (§ 5 ust.2, ust. 3 i ust. 5) z uwagi na sprzeczność z art. 10c u.s.w. W ocenie Sądu również zaskarżone zarządzenie – wydane na podstawie zakwestionowanych postanowień statutu – narusza art. 10c ust. 9 i ust. 11 u.s.w.Zgodnie z ustawą, w statucie rady seniorów, sejmik województwa powinien określić tryb i kryteria wyboru członków rady seniorów. Jak wskazano powyżej, zgodnie ze słownikiem języka polskiego, wybór oznacza akcję mającą na celu powołanie odpowiednich kandydatów do określonych funkcji przez głosowanie, a nie poprzez wskazanie przez przewodniczącego zarządu (organu wykonawczego).Zaznaczyć także należy, że Kodeks wyborczy, ani ustawa o samorządzie województwa nie zawierają definicji pojęcia "tryb wyborów". Zgodnie natomiast ze słownikiem języka polskiego "tryb" oznacza procedurę (sjp.pwn.pl) lub określony sposób działania lub przeprowadzenia (WSJP) (wyborów). Zdaniem Sądu w pojęciu trybu mieszczą się wszystkie elementy formalne procedury wyboru, których niewątpliwie zaskarżona uchwała nie zawiera. Nie można bowiem uznać za określenie trybu wyborów, wskazania że marszałek województwa podejmuje decyzję o składzie rady seniorów, obowiązku tego nie wypełnia również wskazanie, że część członków rady jest powoływana spośród kandydatur, które wpłynęły w ramach ogłoszenia o naborze, w sytuacji, gdy uchwała w ogóle procedury ogłoszenia nie uregulowała.Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 1698/23 – dotyczącym powołania gminnej rady seniorów): "W świetle przepisów Statutu Miejska Rada Seniorów składa się ze wspomnianych "osób reprezentujących podmioty działające na rzecz osób starszych", osób wskazanych przez Prezydenta Miasta Szczecin i osób wskazanych przez Przewodniczącego Rady Miasta Szczecin. Osoby starsze nie mają w Miejskiej Radzie Seniorów swoich przedstawicieli pochodzących z wyboru. Przyjęte w Statucie rozwiązanie - jak słusznie wskazuje skarżący kasacyjnie - pozostaje w sprzeczności z art. 5c ust. 4 i 5 u.s.g. Skarżący kasacyjnie trafnie powołuje się też na wyrok z dnia 29 września 2021 r., III OSK 413/21, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "jeśli rada gminy zdecyduje się na powołanie gminnej Rady Seniorów, to musi godzić się z faktem, iż Rada ta nie będzie składać się z przedstawicieli wskazanych przez organ wykonawczy i organ stanowiący gminy, a z przedstawicieli właśnie osób starszych".Podkreślić również należy, na co zasadnie zwraca się uwagę w doktrynie, że z art. 10c ust. 11 u.s.w. wynika, że wojewódzka rada seniorów jest organem obsadzanym w drodze wyborów. W rezultacie, zgodnie z powołanym przepisem sejmik województwa, tworząc wojewódzką radę seniorów, nadaje jej statut określający tryb i kryteria wyboru jej członków. A contrario niedopuszczalne będzie wprowadzenie do statutu tego organu rozwiązań pozwalających zarządowi, czy innym podmiotom, desygnować do niej wybranych przez siebie członków. W doktrynie zaznacza się, że jakkolwiek art. 10c ust. 11 pkt 1u.s.w. nie przewiduje, że wybory mają mieć charakter powszechny, wydaje się, że w istocie w ten sposób powinny być one przeprowadzane, co w praktyce również uniemożliwia obsadzenie jego członków w drodze wyboru dokonanego przez sejmik województwa (por. B. Dolnicki, Samorząd Województwa, Komentarz, WKP 2023 r., LEX).Tym samym, zmiana składu wojewódzkiej rady seniorów z naruszeniem przepisów art. 10c ust. 9 i 11 u.s.w. – poprzez ich wskazanie przez Marszałka Województwa Małopolskiego - skutkowała koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia.Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 14, dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 88 ust. 1 u.s.w. orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w punkcie III wyroku.Zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Powyższa regulacja wprowadza zasadę niewywoływania przez uchylony akt lub czynność skutków prawnych, dopuszczając jednocześnie odstępstwo od jej zastosowania, gdy sąd postanowi inaczej. W punkcie II wyroku Sąd orzekł, że zaskarżone zarządzenie wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku, uznając, że jest to niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Małopolskiej Rady ds. Polityki Senioralnej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.. w punkcie III wyroku.Zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Powyższa regulacja wprowadza zasadę niewywoływania przez uchylony akt lub czynność skutków prawnych, dopuszczając jednocześnie odstępstwo od jej zastosowania, gdy sąd postanowi inaczej. W punkcie II wyroku Sąd orzekł, że zaskarżone zarządzenie wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku, uznając, że jest to niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Małopolskiej Rady ds. Polityki Senioralnej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.