Postanowienie - I OZ 232/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 200/26 o odrzuceniu skargi M. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 31 grudnia 2025 r. nr 010070/680/37038/2025 w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: uchylić zaskarUchylono zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 200/26 o odrzuceniu skargi M. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 31 grudnia 2025 r. nr 010070/680/37038/2025 w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: uchylić zaskar
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Niczyporuk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "Sąd I instancji"), postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 200/26, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę M. S. (dalej: "Skarżący") na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 31 grudnia 2025 r. nr 010070/680/37038/2025 w przedmiocie świadczenia wychowawczego.W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 6 marca 2026 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 12 marca 2026 r. (k. 67 akt sądowych), jednakże pozostało ono bez jakiejkolwiek odpowiedzi, w związku z czym skarga podlegała odrzuceniu.Dodano również, że w Sądzie została zarejestrowana inna skarga Skarżącego na inną decyzję pod sygn. akt II SA/Gd 199/26 i w sprawie tej analogicznie pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednakże w tej drugiej sprawie pełnomocnik Skarżącego wykonał w terminie wezwanie Sądu i nadesłał do sprawy pełnomocnictwo z 13 marca 2026 r., wskazując w piśmie przewodnim jedynie sygn. akt II SA/Gd 199/26.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Skarżący nie usunął braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, podczas gdy w rzeczywistości Sąd I instancji w ogóle nie doręczył pełnomocnikowi Skarżącego wezwania do usunięcia braków formalnych w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 200/26.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w nim podniesionych.Zgodnie z dyspozycją art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 in principio p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny. Pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu (art. 36 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Obowiązek dołączenia pełnomocnictwa wynika także z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., który stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który ustanawia rygor odrzucenia skargi, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została złożona przez profesjonalnego pełnomocnika Skarżącego – radcę prawnego M, K., która jak wynika z akt sądowych sprawy dołączyła do skargi z 2 lutego 2026 r. poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa z 3 marca 2025 r. (k.6 akt sądowych), czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Dodać też trzeba, że powyższe pełnomocnictwo upoważniało m.in. radcę prawnego M. K. do reprezentowania Skarżącego przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym brak było podstaw do wzywania pełnomocnika Skarżącego do uzupełniania braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, gdyż złożona skarga nie była obarczona powyższym brakiem formalnym. Skoro zatem pełnomocnictwo do działania w imieniu Skarżącego obejmujące reprezentowanie Skarżącego m.in. przed sądami administracyjnymi znajdowało się w aktach sądowych sprawy, to Sąd I instancji niezasadnie odrzucił skargę, naruszając tym samym przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Odnosząc się natomiast do zarzutów zażalenia wskazać należy, że pełnomocnik Skarżącego nie ma racji. Z akt sądowych sprawy bezsprzecznie wynika, że Sąd I instancji doręczył skutecznie 12 marca 2026 r. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi (k. 67 akt sądowych). Z opisu znajdującego się na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłka sądowa zawierała wezwanie do uzupełnienia braków skargi, informację o wyznaczeniu sędziego sprawozdawcy oraz informację o trybie uproszczonym. Znajdowała się też na nim prawidłowa sygn. sprawy, tj. - II SA/Gd 200/26, a odbiór pokwitował upoważniony pracownik – A. Z.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.. orzekł jak w postanowieniu.