Postanowienie - I OZ 236/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 120/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 2 stycznia 2026 r. znak: SKO.4011.LE/853/25/26 w przedmiocie określenia zadań z zakresuOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 120/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 2 stycznia 2026 r. znak: SKO.4011.LE/853/25/26 w przedmiocie określenia zadań z zakresu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Niczyporuk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 120/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "Sąd I instancji"), na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę B. W. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z 2 stycznia 2026 r. znak: SKO.4011.LE/853/25/26 w przedmiocie określenia zadań z zakresu gospodarki leśnej.W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi Skarżącej 12 stycznia 2026 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał dla Skarżącej 11 lutego 2026 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez pełnomocnika Skarżącej 12 lutego 2026 r., a więc z uchybieniem terminu.Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w całości.Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarga została wniesiona po terminie, podczas gdy uchybienie terminu nie nastąpiło z winy Skarżącej, co stanowi przesłankę do przywrócenia terminu.Jednocześnie oddzielnym pismem z 26 marca 2026 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu, a zażalenie Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi.W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona przez Skarżącą z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżona decyzja z 2 stycznia 2026 r., została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi Skarżącej 12 stycznia 2026 r. Bezspornym jest zatem, że ustawowy termin do zaskarżenia ww. decyzji upływał 11 lutego 2026 r. Skarga została wniesiona 12 lutego 2026 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminu. Wskazane ustalenia stanowiły zatem przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.Końcowo wskazać należy, że argumentacja Skarżącej zawarta w rozpoznawanym zażaleniu odnosi się do kwestii braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Okoliczności te staną się natomiast przedmiotem oceny Sądu I instancji w odrębnym postępowaniu incydentalnym w związku ze złożeniem przez Skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należało zapatrywanie Sądu I instancji w kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi za prawidłowe, a zatem zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a..