sygn. II SA/Gd 585/24 17 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

Postanowienie - II SA/Gd 585/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 17 czerwca 2026

Teza
Umorzono postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Gdynia z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr LV/1678/23 w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architUmorzono postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Gdynia z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr LV/1678/23 w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej archit
Data orzeczenia 17 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący Dariusz Kurkiewicz
Rozstrzygnięcie

Umorzono postępowanie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Gdynia z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr LV/1678/23 w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

UZASADNIENIE
"B." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca"), na podstawie art. 101 ust. 1 ustawyz dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm.) - dalej: "u.s.g.", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr LV/1678/23 Rady Miasta Gdyni (dalej: "Rada", "Organ") z dnia 30 sierpnia2023 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane(Dz. Urz. Woj. Pom. z 27 września 2023 r., poz. 4324) - dalej: "Uchwała LV/1678/23", "Uchwała Krajobrazowa Gdyni", zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:1. art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977) - dalej: "u.p.z.p.", w zw. z postanowieniami§ 35 Uchwały LV/1678/23, w sytuacji w której Trybunał Konstytucyjny (dalej: "TK")w dniu 12 grudnia 2023 r. wydał wyrok, w którym orzeczono, że art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowaw art. 37a ust. 1 tej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowychi urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w zw. z art. 2 Konstytucji RP,a co za tym idzie - uchwały te bez ww. regulacji, czy też z ich pominięciem nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym;2. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, określającego zasadę proporcjonalności, oraz art. 3 ust. 1 u.p.z.p. poprzez obciążenie Spółki jako najemcy nieruchomości, na której eksponowane są reklamy istniejące w dniu wejścia w życie Uchwały LV/1678/23, nieproporcjonalnymi obowiązkami wynikającymi z przepisów jej § 6, które dotyczą poniesienia kosztów realizacji nakazów uchwały związanych z dostosowaniem do zasad i warunków określonych uchwałą, istniejących w dniu jej wejścia w życie i niezgodnych z jej przepisami, a posadowionych uprzednio zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.Mając powyższe na uwadze wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności w części, tj. w zakresie§ 35, oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.W uzasadnieniu skargi wskazano, że interes prawny Spółki wynika z faktu, iż jest ona najemcą nieruchomości przy ul. [...] w G. (mural - dla realizacji inwestycji niej jest wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie), przy [...] w G. (Skarżąca jest następcą prawnym "B1" Sp. z o.o. Sp.k. - legalizacja w oparciu o skuteczne zgłoszenie - decyzja Wojewody Pomorskiego z 27 stycznia 2021 r. uchylająca sprzeciw i umarzająca postępowanie), przy ul. [...] w G. (umowa najmu z 22 lutego 2024 r.), przy ul. [...]w G. (umowa najmu z 15 maja 2012 r. wraz z pozwoleniem na budowę - decyzjaz 22 sierpnia 2012 r.; Spółka jest następcą prawnym "B1" Sp. z o.o. Sp.k.), gdzie reklamy zalegalizowano przed wejściem w życie Uchwały LV/1678/23.Ponadto wskazano, że w niniejszej sprawie, w której istotą jest również zarzut naruszenia swobody działalności gospodarczej przysługującej Spółce jako przedsiębiorcy w przepisach Konstytucji RP, źródeł interesu prawnego należy poszukiwać równieżw publicznym prawie podmiotowym, określonym w art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.Dalej wskazano, że w wyroku z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt P 20/19 TK orzekł,iż art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 tej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejącychw dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W ocenie Skarżącej, z uwagi na ten wyrok, Uchwała LV/1678/23 nie może być stosowana, co więcej - musi być wyeliminowana z obrotu prawnego. Zwrócono uwagę,że wydając ww. wyrok TK wskazał, iż w sprawie mamy do czynienia z pominięciem prawodawczym, ustawodawca nie przewidział możliwości samodzielnego wprowadzania przez organy gminy przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu szkody legalnej w aktach prawa miejscowego. W niniejszej sprawie istotą jest brak możliwości uzyskania odszkodowania z tytułu szkody legalnej wyrządzonej uchwaleniem przez organy gminy uchwały krajobrazowej. TK wskazał, że regulacja zawarta w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. wywołuje skutek w postaci ograniczenia praw majątkowych jednostek w celu realizacji interesu publicznego, co wypełnia przesłanki konstytucyjnego pojęcia wywłaszczenia. Na ustawodawcy ciążył więc w tym wypadku obowiązek zapewnienia mechanizmu kompensacyjnego. Brak określenia tego mechanizmu powoduje, że tak sformułowana uchwała nie może funkcjonować w polskim systemie prawnym. Zdaniem Spółki w obecnym stanie prawnym uchwały, które weszły w życie powinny być uchylone, lub powinna być stwierdzona ich nieważność w toku postępowań przed sądami administracyjnymi, zaś do czasu wprowadzenia mechanizmu odszkodowawczego przez ustawodawcę gminy powinny zaniechać stosowania dotychczas wprowadzonych aktów prawa miejscowego.Podkreślono, że art. 37a ust. 9 u.p.z.p. określa essentialia negotti uchwały reklamowej, w konsekwencji powyższego uchwały bez tych regulacji, czy też z ich pominięciem, nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym.Powyższe, w ocenie Skarżącej, uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Gdyby jednak Sąd nie podzielił tego stanowiska, zasadne jest stwierdzenie nieważności § 35 Uchwały LV/1678/23, tj. paragrafu, w którym określone są terminy dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały tablic reklamowychi urządzeń reklamowych do zasad i warunków w niej określonych.W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie, a w przypadku przyjęcia skargi do merytorycznego rozpoznania o jej oddalenie.W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazano na brak legitymacji skargowej po stronie Spółki. W tym zakresie zwrócono uwagę, że przyjęta w art. 101 ust. 1 u.s.g. konstrukcja określa legitymację strony skarżącej inaczej niż w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie. Podkreślono, że uprawnionym do wniesienia skargiz art. 101 u.s.g. może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Organ podniósł, że do wniesienia skargi nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. Wskazano, że w judykaturze i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego.Mając powyższe na uwadze Rada podniosła, że sam fakt bycia najemcą nieruchomości w G. nie legitymuje Skarżącej do wniesienia skargi na Uchwałę LV/1678/23. Wywodzony przez Spółkę interes prawny nie ma bowiem umocowaniaw przepisach prawa materialnego administracyjnego, tylko w prawie cywilnym. Tym samym łączące Skarżącą z podmiotami trzecimi stosunki obligacyjne nie stanowią podstawy dla uznania jej legitymowanym do wniesienia skargi na Uchwałę LV/1678/23.Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi w pierwszej kolejności Organ wskazał na trwający od 2015 r. kryzys wokół działalności TK, którego jednym z elementów jest dopuszczenie do orzekania osób nieuprawnionych. Wskazano, że w składzie Trybunału rozstrzygającym w przedmiocie konstytucyjności art. 37a u.p.z.p. orzekał Stanisław Piotrowicz, który w dacie wyboru na stanowisko sędziego TK miał przekroczony wiek 65 lat. Tym samym nie był już zdolny do objęcia urzędu sędziego Sądu Najwyższego, a w konsekwencji nie mógł również w sposób skuteczny objąć stanowiska sędziego TK. Mając to na uwadze Rada wywiodła, że wyrok w sprawie P 20/19 został wydanyw składzie, którego nie wszyscy członkowie mogą być uznani za sędziów TK, co czyni go w sposób nieusuwalny wadliwym i nie może być brany pod uwagę przy ocenie konstytucyjności art. 37a u.p.z.p.Gdyby jednak przyjąć, że ww. wyrok Trybunału nie jest obarczony powyższą wadąi wywołuje przewidziane w Konstytucji RP skutki (art. 190) to i tak doszukiwanie się w nim przez Skarżącą podstawy dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub części Organ uznał za całkowicie chybione. Zwrócono uwagę, że wyrok nie stwierdza niekonstytucyjności delegacji do przyjęcia uchwały, jak również sam w sobie nie uzasadnia stwierdzenia jej nieważności, a jedynie stwierdza niekonstytucyjność pominięcia prawodawczego w wąskim zakresie, tj. w jakim prawodawca nie przewidział mechanizmu ustalania odszkodowania za realizację obowiązku dostosowawczego wobec nośników posadowionych na podstawie zgody budowlanej. Wskazano również, że przyjmując uchwałę krajobrazową gmina jest zobligowana ukształtować jej treść wyłącznie w takim zakresie, w jakim upoważnia lub obliguje ją do tego ustawa. Tym samym Organ, zgodniez art. 37a ust. 9 u.p.z.p. (przed opublikowaniem sentencji wyroku TK) obligatoryjnie musiał określić m.in. warunki i termin dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały krajobrazowej tablic i urządzeń reklamowych do wymogów uchwały krajobrazowej. Rada nie naruszyła tym samym granic delegacji ustawowej. Nie miała bowiem możliwości uchwalenia mechanizmu kompensacyjnego bez wyraźnego upoważnienia ustawowego,a z drugiej strony nie mogła samowolnie zrezygnować z obowiązku dostosowawczego, gdyż zgodnie z art. 37a ust. 9 u.p.z.p. obowiązek ten miał stanowić element obligatoryjny uchwały krajobrazowej.Zdaniem Organu brak mechanizmu kompensacyjnego w ustawie nie podważa konstytucyjności art. 37a u.p.z.p., który stanowi upoważnienie samorządu do przyjęcia uchwały porządkującej krajobraz miejski, jak również nie świadczy o jej przyjęciu w sposób niezgodny z prawem. Stwierdzenie przez TK pominięcia prawodawczego ustawodawcyw art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie mechanizmu kompensacyjnego nie rzutuje w żaden sposób na konstytucyjność pozostałych przepisów ustawy, dających podstawę do przyjęcia uchwały, jak i samych przepisów uchwały.Na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "P.p.s.a.", zawiesił postępowanie sądowe ze względu na występującą w sprawie kwestię prejudycjalną, albowiem wyrokiem z 6 listopada 2024 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 431/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność § 35 ust. 1 Uchwały Krajobrazowej Gdyni.W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z uwagi na to, iż w złożonej w niniejszej sprawie skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności Uchwały LV/1678/23 w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności w części, tj. w zakresie § 35, którego zgodność z prawem była już badana przez sąd administracyjny, celowe jest zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 431/24. Rozstrzygnięcie w tej sprawie determinuje bowiem rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, gdyż prawomocne wyeliminowanie zaskarżonego zapisu Uchwały Krajobrazowej Gdyniz obrotu prawnego spowoduje, że postępowanie zainicjowane skargą Spółki stanie się bezprzedmiotowe.Postanowieniem z 28 kwietnia 2026 r. Sąd, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., podjął postępowanie w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi.W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza,że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, zatem doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnegow tym względzie następuje w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie podstawę orzekania stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 r., poz. 538).W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że złożona w niniejszej sprawie skarga spełnia warunki formalne.Skarga "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r., poz. 662), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Należy wskazać, że skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Jak wskazuje się w orzecznictwie skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok TK z 7 marca 2003 r.sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). W judykaturze ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikaćz normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1290/18, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikającychz przysługującego jej prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.W rozpoznawanej sprawie stroną skarżącą jest spółka prawa handlowego prowadząca działalność gospodarczą w zakresie reklamy zewnętrznej, m.in. w G.W ramach tej działalności Spółka w ubiegłych latach wzniosła na terenie G. szereg tablic i urządzeń reklamowych wolnostojących na podstawie zgłoszeń robót budowlanych (w lokalizacjach wskazanych w skardze). Spółka eksploatuje te nośniki reklamowe legalnie i wynajmuje tereny pod nimi od właścicieli i użytkowników wieczystych terenów, na których się znajdują. Wejście w życie Uchwały Krajobrazowej Gdyni wprowadziło uregulowania dotyczące m.in. tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz związany z tym obowiązek dostosowania ich do tych wymogów, co dotyczyło zatem także tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, które zostały zrealizowane w sposób legalny przed wejściem w życie Uchwały LV/1678/23. Dostosowanie wskazanych wyżej urządzeń do postanowień Uchwały Krajobrazowej Gdyni spowodowałoby konieczność ich rozebrania,a w konsekwencji utratę przez Skarżącą praw nabytych, wynikających ze zgłoszenia robót budowlanych, utratę przychodów z tytułu reklam umieszczanych na tych nośnikach, czyli szkodę majątkową i uniemożliwienie działalności gospodarczej w tej formie.Zdaniem Sądu powyższe okoliczności przesądzają o posiadaniu przez Skarżącą interesu prawnego do zaskarżenia Uchwały LV/1678/23. Postanowienia tej uchwały,w zakresie w jakim odnoszą się do stanowiących własność Spółki tablic i urządzeń reklamowych, modyfikując jednocześnie ukształtowany decyzjami administracyjnymi indywidualny stosunek prawny w zakresie tych obiektów, istniejących przed jej wejściemw życie, naruszają interes prawny Skarżącej. W ocenie Sądu Spółka przedstawiła argumentację, z której wynika negatywny wpływ wprowadzonych zmian prawnych na jej sytuację prawną, ukształtowaną ww. zgłoszeniami, związany z koniecznością dostosowania do skarżonej regulacji.Zaskarżona uchwała narusza ponadto interes prawny, który Skarżąca wywodziz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie reklamy zewnętrznej na obszarze, na którym obowiązuje zaskarżony uchwała. Wprowadzając wobec istniejących tablic reklamowych i urządzeń reklamowych zakazy i ograniczenia w ich funkcjonowaniuw przestrzeni publicznej Uchwała LV/1678/23 niewątpliwie oddziałuje na sytuację prawną podmiotu, który czerpie zyski z działalności gospodarczej polegającej na sytuowaniui utrzymywaniu tych tablic i urządzeń. Oznacza to, że jest on uprawniony do zaskarżenia takiego aktu do sądu, a jego interes prawny wynika także z wolności działalności gospodarczej, wynikającej z art. 22 Konstytucji RP.Z powyższych powodów niezasadny był sformułowany w odpowiedzi na skargę wniosek Organu o odrzucenie skargi.W dalszej kolejności należy wskazać, że wyrokiem z 6 listopada 2024 r. w sprawieo sygn. akt II SA/Gd 431/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność § 35 ust. 1 Uchwały Krajobrazowej Gdyni.W wyniku skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Radę od ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2026 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 264/25 uchylił zaskarżony wyrok w całości i stwierdził nieważność § 35 ust. 1 zaskarżonej uchwaływ części dotyczącej tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dacie wejścia w życie tej uchwały wzniesionych na podstawie zgody budowlanej.Z uwagi na to, że w skardze złożonej w niniejszej sprawie wniesiono o stwierdzenie nieważności Uchwały LV/1678/23 w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważnościw części, tj. w zakresie § 35, który został wyeliminowany z obrotu prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny ww. wyrokiem (w części dotyczącej tablic reklamowychi urządzeń reklamowych istniejących w dacie wejścia w życie tej uchwały wzniesionych na podstawie zgody budowlanej), postępowanie zainicjowane skargą Spółki stało się bezprzedmiotowe.Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.W judykaturze wskazuje się, że pierwotny brak przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd do odrzucenia skargi, zaś wtórny do umorzenia postępowania (zob. postanowienie NSAz 23 października 2007 r. sygn. akt I GSK 2218/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie.[pic]., umorzył postępowanie w sprawie.[pic]