Wyrok - I OSK 33/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.G., W.G., R.Z., Z.K., R.K., Ł.K. i S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1306/22 w sprawie ze skargi Miasta PoznaniaUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.G., W.G., R.Z., Z.K., R.K., Ł.K. i S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1306/22 w sprawie ze skargi Miasta Poznania
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
spadek
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Chaciński
Podstawa prawna
art. 156
kpa
art. 77
kpa
art. 30
kpa
art. 145
kpa
art. 28
kpa
art. 29
kpa
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1306/22, po rozpoznaniu skargi Miasta Poznania na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii, zwanego dalej "Ministrem", z dnia 16 marca 2022 r., nr DO-II.7612.549.2019.AB, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Ministra na rzecz Miasta Poznania kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 16 sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Poznańskiego z dnia 21 czerwca 2012 r. odmawiającą zwrotu M.Z., A.Z., T.Z., K.Z., B.G., W.G., E.L., R.Z., D.R., J.P., M.A., A.P., R.J., A.K., A.P1., nieruchomości stanowiących własność Miasta Poznania, położonych w Poznaniu w rejonie ulicy [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki: nr [...]; nr [...], stanowiąca obecnie działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]; nr [...] część, dla której obecnie prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz nr [...] część, wpisana do księgi wieczystej nr [...].Pismem z dnia 21 października 2019 r. K.Z. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 16 sierpnia 2012 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty z dnia 21 czerwca 2012 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", zarzucając decyzjom rażące naruszenie prawa, poprzez skierowanie ich do osoby zmarłej – E.L. Minister decyzją z dnia 14 kwietnia 2021 r., stwierdził nieważność opisanej wyżej ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 16 sierpnia 2012 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Starosty z dnia 21 czerwca 2012 r. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 16 marca 2022 r. Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia 14 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Starosty Poznańskiego oraz decyzja Wojewody Wielkopolskiego zostały skierowane między innymi do E.L. jako następczyni prawnej byłego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości F.J. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy kopii odpisu skróconego aktu zgonu z dnia 4 maja 2012 r. wynika, że E.L. zmarła w dniu [...] 2012 r. W ocenie Ministra, skierowanie decyzji do osoby zmarłej stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.W skardze do Sądu I instancji na opisaną decyzję Ministra z dnia 16 marca 2022 r. Miasto Poznań zarzuciło naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez niezebranie całego materiału dowodowego i brak wyjaśnienia wszelkich okoliczności w sprawie oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.Uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną decyzję Ministra Sąd I instancji stwierdził, że istota sporu w sprawie sprowadza się do tego, czy śmierć jednego ze współuczestników postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, w trakcie postępowania administracyjnego, skutkuje nieważnością decyzji wydanych w tym postępowaniu z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).Sąd I instancji uznał za daleko idące stwierdzenie Ministra, że zdarzenie w postaci śmierci strony skutkuje zawsze, niejako automatycznie, nieważnością decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu, należy tu dokonywać zawsze zindywidualizowanych ocen, a związanych między innymi z charakterem prowadzonego postępowania, tj. czy dotyczy ono ukształtowania sytuacji osobistej strony, czy też dotyczy regulacji stanu prawnego rzeczy. W konsekwencji Sąd ten uznał, że w sprawach decyzji dotyczących prawa do rzeczy określenie jako strony osoby zmarłej, która zmarła w toku postępowania administracyjnego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Uznano, że z punktu widzenia oceny stopnia wadliwości decyzji wydanej w stosunku do osoby zmarłej istotne znaczenie ma podział decyzji na kształtujące osobiste uprawnienia lub obowiązki administracyjne oraz na decyzje dotyczące praw lub obowiązków względem rzeczy. W przypadku tej drugiej kategorii spraw w razie śmierci strony w toku postępowania w miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni (art. 30 § 4 K.p.a.). Rozróżnienie tych dwóch rodzajów spraw administracyjnych i w konsekwencji decyzji administracyjnych jest o tyle istotne, że w pierwszym przypadku śmierć strony uniemożliwia nawiązanie stosunku administracyjnoprawnego albo go unicestwia (zagadnienie materialnoprawne), zaś w drugim przypadku śmierć strony powoduje konsekwencje prawnoprocesowe, związane z prawem strony do udziału w postępowaniu. W przypadku zaskarżonej decyzji Ministra chodzi o prawo do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Prawo to przechodzi na następców prawnych osoby zmarłej. Zatem sprawa dotyczy aktu o charakterze rzeczowym (tj. kształtującym sytuację prawną podmiotów do rzeczy).W konsekwencji Sąd I instancji wywiódł, że w realiach rozpoznawanej sprawy śmierć E.L. w dniu [...] 2012 r. nie miała wpływu na istotę rozstrzygnięcia w sprawie, jeśli chodzi o jej przedmiot, czyli odmowę zwrotu wywłaszczonego gruntu. Wskazanie wśród stron postępowania osoby zmarłej w decyzji odmawiającej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tego rodzaju wada może być ewentualnie rozważana w kategorii przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.Od wyroku Sądu I instancji skargę kasacyjną wnieśli: B.G., W.G., R.Z., Z.K., R.K., Ł.K. i S.K. Zaskarżając wyrok w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest:1. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w sprawach dotyczących prawa do rzeczy określenie jako strony osoby zmarłej, która zmarła w toku postępowania administracyjnego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu tego przepisu;2. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wskazanie wśród stron postępowania osoby zmarłej w decyzji odmawiającej zwrotu nieruchomości może stanowić przesłankę wznowieniową w postaci pozbawienia następców prawnych tej osoby prawa do czynnego udziału w postępowaniu.Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi Miasta Poznań i uchylenie decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 16 marca 2022 r., DO-II.7612.549.2019.AB, w przedmiocie utrzymania w mocy poprzedzającej ją decyzji Ministra z dnia 14 kwietnia 2021 r. pomimo faktu, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przez ten organ;2. naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez zaniechanie oddalenia skargi Miasta Poznań, pomimo jej bezzasadności.Skarżący kasacyjnie w oparciu o powołane zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od Miasta Poznań na ich rzecz solidarnie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie postawionych zarzutów.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto Poznań wniosło o jej oddalenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).Jeżeli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości.W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, jednak treść podniesionych zarzutów dowodzi, że zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy śmierć jednego ze współuczestników postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, w trakcie postępowania administracyjnego, skutkuje nieważnością decyzji wydanych w tym postępowaniu z uwagi na rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Czy stanowi to aspekt podmiotowy ciężkiej, kwalifikowanej wadliwości decyzji administracyjnej rozumiany jako brak podmiotu zdolnego do nawiązania relacji materialnoprawnej z organem administracji publicznej.Podmiotowy aspekt rażącego naruszenia prawa pozostaje w związku z nawiązaniem relacji materialnoprawnej organu administracji publicznej z jednostką, która spełnia warunki zdolności wejścia w tę relację. Warunki wejścia w relację materialnoprawną jednostki kształtowaną w formie decyzji administracyjnej – warunki uzyskania statusu strony w postępowaniu administracyjnym - wyznaczają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie rozwiązań przyjętych w przepisach K.p.a. w nauce prawa wyróżnia się ogólne i szczególne warunki uzyskania statusu strony. Warunki ogólne to posiadanie zdolności administracyjnoprawnej do nawiązywania relacji materialnoprawnej z organem administracji publicznej (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, s. 310-311.). Warunki szczególne wyznacza regulacja w art. 28 K.p.a., wskazując na posiadanie przez jednostkę interesu lub/i obowiązku prawnego. Zakres podmiotowy zdolności administracyjnoprawnej reguluje art. 29 K.p.a., stanowiąc, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. W zakresie oceny zdolności prawnej strony art. 30 § 1 K.p.a. generalnie (z zastrzeżeniem regulacji szczególnej) odsyła do przepisów prawa cywilnego. Zdolność administracyjnoprawną mają zatem podmioty, które posiadają zdolność prawną. Stosownie do treści art. 8 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej "K.c.", każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. Przepis ten reguluje początek nabycia przez osobę fizyczną zdolności prawnej, nie wyznacza jednak granicy czasowej tej zdolności prawnej. W nauce prawa cywilnego przyjmuje się, że zdolność prawna człowieka kończy się wraz z jego śmiercią (M. Pilich [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część 1, red. J. Gudowski, Warszawa 2021, s. 244). Tak wyznaczone granice zdolności prawnej osoby fizycznej mają znaczenie dla spełnienia przesłanki zdolności do wejścia w relację materialnoprawną z organem administracji publicznej. Utrata zdolności prawnej przez jednostkę wyklucza kształtowanie jakichkolwiek materialnoprawnych uprawnień lub obowiązków.Dla wyznaczenia skutku prawnego utraty zdolności prawnej jednostki jako rażącego naruszenia prawa obwarowanego sankcją nieważności decyzji istotne jest powiązanie z aspektem przedmiotowym relacji materialnoprawnej (B. Adamiak, Brak zdolności prawnej strony przesłanka rażącego naruszenia prawa. Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2025 r., IIOSK 647/24, OSP z 2025 r. nr 4). Aspekt przedmiotowy jest zasadniczym elementem nawiązania relacji materialnoprawnej. Treść kształtowania praw lub obowiązków jednostki w formie decyzji administracyjnej (lub milcząco) następuje na podstawie przepisów prawa materialnego. W regulacji przepisów prawa materialnego przyjęte jest unormowanie, które nie jest jednolite, stanowi bowiem o podstawach prawnych do kształtowania praw lub obowiązków jednostki oraz o podstawach prawnych do obrony w procesie kształtowania tych praw lub obowiązków innych jednostek, których interes prawny może być naruszony. Dało to podstawy do wypracowania koncepcji "prawa refleksowego" (A. Matan, Ochrona praw refleksowych w postępowaniu administracyjnym ogólnym [w:] Pozycja Samorządowych Kolegiów Odwoławczych w postępowaniu administracyjnym, red. Cz. Martysz, A. Matan, Warszawa 2005, s. 271), która - ogólnie rzecz ujmując – wskazuje na różnice w naturze prawnej interesu prawnego. W konsekwencji kwestia wpływu śmierci strony postępowania administracyjnego na ewentualne wady decyzji administracyjnej zależy od tego, czy chodzi o stronę w ścisłym tego słowa znaczeniu, czyli podmiot, któremu w osnowie decyzji mają być przyznane określone uprawnienia albo na którą mają być nałożone określone obowiązki, czy też o uczestnika postępowania, który legitymuje się w tym postępowaniu zwykle tzw. prawem refleksowym, wywodzonym np. z prawa własności sąsiedniej nieruchomości. W przypadku strony w ścisłym tego słowa znaczeniu, czyli adresata praw lub obowiązków określonych w osnowie decyzji administracyjnej, wydanie decyzji wobec osoby nieżyjącej stanowi przejaw rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 30 § 1 K.p.a.). W takim przypadku nie jest bowiem możliwe nawiązanie stosunku administracyjnoprawnego uregulowanego w relewantnych normach prawa materialnego. Jest to wada tkwiąca w samej decyzji, która jako adresata uprawnień lub obowiązków ukształtowanych w jej rozstrzygnięciu wskazuje podmiot nieistniejący. Natomiast w przypadku uczestnika postępowania (strony posiadającej interes prawny w ujęciu refleksowym), któremu sporna decyzja nie przyznaje w osnowie żadnych uprawnień ani nie nakłada na niego żadnych obowiązków, skutki jego śmierci w toku postępowania należy rozpatrywać w kategoriach przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego pozbawienia spadkobierców takiego uczestnika prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.).W rozpoznawanej sprawie wniosek K.Z. zainicjował postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 16 sierpnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Poznańskiego z dnia 21 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości stanowiących własność Miasta Poznania. Granice podmiotowe sprawy administracyjnej materialnej – sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wyznacza przepis art. 136 ust. 3 zdanie 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. [obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.]), zwanej dalej "u.g.n.". Stosownie do treści tego przepisu, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Rolą Starosty Poznańskiego – jako organu orzekającego w pierwszej instancji w przedmiocie zwrotu lub odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w trybie art. 136 ust. 3 u.g.n., jak również rolą Wojewody Wielkopolskiego – jako organu orzekającego w tej sprawie w drugiej instancji, było prawidłowe ustalenie posiadania zdolności prawnej przez wszystkich poprzednich właścicieli wywłaszczonej nieruchomości lub ich spadkobierców. E.L. - jako spadkobierczyni poprzedniego właściciela wywłaszczonej nieruchomości (F.J.) objętej wnioskiem o zwrot – byłaby potencjalną adresatką zwrotu nieruchomości (przyznania uprawnienia) lub adresatką odmowy jej zwrotu (odmowy przyznania uprawnienia). Okoliczność, że już w momencie wydania decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej) przez organ pierwszej instancji E.L. nie żyła, oznacza, że niemożliwe było w aspekcie podmiotowym nawiązanie prawidłowego stosunku administracyjnoprawnego uregulowanego w art. 136 ust. 3 u.g.n., a jednak decyzja została do niej skierowana. Jest to wada materialnoprawna tkwiąca zarówno w decyzji Starosty Poznańskiego z dnia 21 czerwca 2012 r., jak i w utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 16 sierpnia 2012 r., gdyż jako adresata odmowy przyznania uprawnienia (odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości) wskazano w nich podmiot nieistniejący. Wbrew zatem stanowisku wyrażonemu przez Sąd I instancji śmierć E.L. miała wpływ na istotę rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem stosunek prawny został ukształtowany nieprawidłowo w aspekcie podmiotowym. Dlatego – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Minister zasadnie stwierdził nieważność obu opisanych wyżej decyzji, uznając, że zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.W konsekwencji sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania należało uznać za zasadne.Uznając, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a., zaskarżony wyrok uchylił, a uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając o jej oddaleniu.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).