Wyrok - II SA/Go 171/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi I. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r., nr XIX/324/2025 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty oddala skargęOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi I. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r., nr XIX/324/2025 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty oddala skargę
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Grażyna Staniszewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
W dniu [...] czerwca 2025 r. Rada Miasta [...] (dalej: organ) - na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465, dalej: u.s.g.) oraz art. 6j ust. 1 i 2, ust. 3e pkt 1, ust. 3f, art. 6k ust. 1, ust. 2, ust. 2a pkt 1, 2 i 5, ust. 3 i ust. 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2024 r., poz. 399 ze zm., dalej: u.c.p.g., ustawa) - podjęła uchwałę nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (dalej: uchwała).Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały dokonuje się wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: w przypadku nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi wielolokalowymi, na których zamieszkują mieszkańcy, miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi będzie ustalona jako iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty ustalonej w § 2 ust. 4. Przepis § 2 ust. 1 uchwały stanowi, że ustala się miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 w wysokości 38 zł miesięcznie od każdego mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość. Ustala się podwyższoną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 w wysokości 76 zł miesięcznie od każdego mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów w sposób selektywny (ust. 2). Ustala się miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 w wysokości 12 zł za 1m3 zużytej wody z danej nieruchomości (ust. 4). Ustala się podwyższoną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 w wysokości 24 zł miesięcznie za 1m3 zużytej wody z danej nieruchomości, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów w sposób selektywny. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 uchwały użycie wody dla metody określonej w § 1 ust. 1 pkt 2 ustala się na podstawie: 1) dla nieruchomości, która zabudowana jest budynkiem wielolokalowym lub budynkami wielolokalowymi, przez ilość zużytej wody rozumie się średniomiesięczne zużycie wody obliczone za okres 6 kolejnych miesięcy przypadających w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstał obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; 2) dla nieruchomości niewyposażonej w wodomierze lub niepodłączonej do miejskiej sieci wodociągowej, podstawą wyliczenia opłaty jest ilość zużytej wody przyjętej do wyliczeń opłaty za wodę przez zarządcę nieruchomości na lokal lub w przypadku braku takich zasad podstawą wyliczenia opłaty jest ilość zużytej wody ustalona jako iloczyn 3m3 wody oraz liczby osób zamieszkujących w danej nieruchomości w okresie przyjętym do naliczenia opłaty. Okresem rozliczeniowym jest 6 miesięcy, a zmiany ilości wody występujące w trakcie okresu rozliczeniowego nie wpływają na wysokość opłaty, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 (ust. 2). W przypadku posiadania podlicznika do wody bezpowrotnie zużytej w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r., poz. 757) bierze się pod uwagę ilość zużytej wody do celów bytowych, z wyłączeniem wody bezpowrotnie zużytej, ujętej na fakturach lub rozliczeniach wystawionych przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne (ust. 3). W przypadku nieruchomości w zabudowie wielolokalowej, w której zasiedlanie budynku następuje etapami, podstawą naliczenia opłaty w każdym z 12 miesięcy, następujących po miesiącu, w którym w budynku zamieszkał pierwszy mieszkaniec, jest iloczyn 3m3 wody oraz liczby mieszkańców zamieszkujących w nieruchomości w danym miesiącu; po upływie tego okresu ilość zużytej wody ustala się zgodnie z zasadami określonymi w ust. od 1 do 3. Nową deklarację należy składać każdorazowo, gdy nastąpi zmiana liczby osób zamieszkujących w zasiedlanych lokalach, a tym samym zmiana zużycia wody. W przypadku okresu zasiedlenia dłuższego niż 12 miesięcy zastosowanie będą miały zapisy ust. 1 pkt 1 (ust. 4). W przypadku nieruchomości w zabudowie wielolokalowej, w której następuje wysiedlanie mieszkańców, podstawą naliczenia opłaty jest każdorazowo rzeczywista ilość zużytej wody ustalona na podstawie każdej faktury otrzymanej w okresie od rozpoczęcia wysiedlania budynku aż do momentu całkowitego wysiedlenia budynku (ust. 5). W przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, podstawą naliczenia opłaty dla części mieszkalnej jest ilość zużytej wody wg wskazań licznika głównego pomniejszona o ilość wody zużytą w części niezamieszkałej (ust. 6).Skargę na ww. uchwałę złożyła I.S. (dalej: skarżąca), zarzucając jej naruszenie:1. art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., poprzez przyjęcie w § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w oparciu o ilość zużytej wody, mimo że metoda ta – w realiach sprawy – prowadzi do ustalenia opłaty oderwanej od ilości faktycznie wytwarzanych odpadów komunalnych, w tym samym do zastosowania dopuszczalnej ustawowo metody w sposób sprzeczny z celem regulacji,2. art. 6j ust. 2 w zw. z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., poprzez zróżnicowanie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jedynie w oparciu o kryterium "rodzaju zabudowy", pomijając inne kryteria mające wpływ na ilość wytwarzanych odpadów komunalnych,3. art. 6k ust. 2 w zw. z art. 6r ust. 1 u.c.p.g., poprzez ustalenie w § 2 ust. 1 i 2 uchwały stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi bez wykazania ich powiązania z rzeczywistymi kosztami funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, co prowadzi do nieproporcjonalnego obciążania właścicieli nieruchomości w budynkach wielolokalowych w stosunku do właścicieli budynków jednorodzinnych,4. art. 6j ust. 3e oraz art. 6j ust. 3f u.c.p.g., poprzez takie ukształtowanie w § 3 uchwały zasad ustalania ilości zużytej wody, które nie zapewnia realizacji ustawowego obowiązku określenia sposobu ustalania zużycie wody na potrzeby wymiaru opłaty (w szczególności w zakresie odliczeń i korekt), a nadto nie gwarantuje skutecznego stosowania ustawowego limitu maksymalnej wysokości opłaty ustalanej "metodą wodną".5. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wprowadzenie regulacji skutkujących nierównym traktowaniem właścicieli nieruchomości znajdujących się w porównywalnej sytuacji w zakresie wytwarzania odpadów komunalnych, wyłącznie ze względu na poziom zużycia wody.6. art. 217 Konstytucji RP, poprzez ukształtowanie w akcie prawa miejscowego elementów konstrukcyjnych świadczenia o charakterze daniny publicznej z przekroczeniem granic delegacji ustawowej.Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie – w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – stwierdzenie nieważności § 1 ust. 1 pkt 2, § 2 pkt 1 i 2 oraz § 3 uchwały.Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, akcentując prawną możliwość podjęcia zaskarżonej uchwały tak w zakresie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jak i ustalenia wysokości stawki tej opłaty oraz określenia zużycia wody dla metody określonej w § 1 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wszczęta została na skutek skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego może każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Co do zasady, jak to wynika z odpowiednio stosowanego art. 94 ust. 1 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia.Skarga na podstawie przepisu art. 101 u.s.g. może być zatem wniesiona "w sprawie z zakresu administracji publicznej", przez każdego, "czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą". Zaskarżyć do sądu administracyjnego uchwałę rady gminy stanowiącą akt prawa miejscowego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może więc podmiot, jeżeli twierdzi, że przepisy uchwały godzą w jego sferę prawną, wywołują dla niego negatywne konsekwencje prawne w postaci np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. W ocenie Sądu, skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Bezspornym jest bowiem, że skarżąca - jako właścicielka lokalu mieszkalnego - jest obowiązana do uiszczania na rzecz Miasta [...] opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości. Niewątpliwie więc postanowienia zaskarżonej uchwały dotyczą jej obowiązków prawnych.W myśl art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się należy do przepisów u.s.g., w której mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA: z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie prawa, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.Przechodząc do kwestii merytorycznych, wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.c.p.g., utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. W myśl ust. 2 pkt 3 tego przepisu, gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności: obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Przez właścicieli nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy). W myśl art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Stosownie zaś do art. 6c ust. 2 ustawy, rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.Z powyższego wynika, że obowiązkiem gminy w omawianym zakresie jest zapewnienie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Oczywistym jest przy tym, że w związku z takim odbieraniem powstają dodatkowe zobowiązania, jak zagospodarowanie i utylizacja odpadów, zorganizowanie infrastruktury służącej odbiorowi i magazynowaniu odpadów oraz właściwego transportu, opracowanie harmonogramu takich czynności, itp. Koszty tych działań winny być pokrywane z opłaty mieszkańców na ten cel.Z art. 6h u.c.p.g. wynika, że opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić: 1) właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, 2) osoby wymienione w art. 1 pkt 1 lit. b, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 2a ust. 1, 3) właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 6c ust. 2 - na rzecz gminy, na terenie której są położone nieruchomości lub lokale. Zgodnie z kolei z art. 6i ust. 1 u.c.p.g., obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec; 2) w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne; 3) w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe - za rok bez względu na długość okresu korzystania z nieruchomości. Z art. 6j ust. 1 u.c.p.g. wynika z kolei, że w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.) oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1.Jak stanowi art. 6k ust. 1 u.c.p.g., rada gminy, w drodze uchwały: 1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy; 2) ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości; 3) ustali stawkę opłaty za m3 zużytej wody - w przypadku wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 3a. Z ust. 2 art. 6k wynika, że rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę: 1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę; 2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych; 3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d; 4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo. Przy czym stosownie do ust. 2a pkt 1 tego artykułu, rada gminy ustala stawki opłat w wysokości nie wyższej niż maksymalne stawki opłat, które za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny wynoszą za miesiąc w przypadku metody, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 1 - 2% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem - za mieszkańca.Z art. 6r u.c.p.g. wynika z kolei, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi dochód gminy (ust. 1). Środki z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mogą być wykorzystane na cele niezwiązane z pokrywaniem kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi (ust. 1aa). Środki pochodzące z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi odpowiednio gmina lub związek międzygminny gromadzą na wyodrębnionym rachunku bankowym (ust. 1ab). Z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina pokrywa koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, które obejmują koszty: 1) odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych; 2) tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych; 3) obsługi administracyjnej tego systemu; 4) edukacji ekologicznej w zakresie prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi (ust. 2). Z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina może pokryć koszty wyposażenia nieruchomości w pojemniki lub worki do zbierania odpadów komunalnych oraz koszty utrzymywania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym (ust. 2a). Z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina może pokryć koszty utworzenia i utrzymania punktów napraw i ponownego użycia produktów lub części produktów niebędących odpadami (ust. 2aa). Z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina może pokryć koszty usunięcia odpadów komunalnych z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania i magazynowania w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (ust. 2b). Środki pochodzące z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które nie zostały wykorzystane w poprzednim roku budżetowym, gmina wykorzystuje na pokrycie kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, w tym kosztów, o których mowa w ust. 2a, 2aa i 2b, a także kosztów wyposażenia terenów przeznaczonych do użytku publicznego w pojemniki lub worki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, ich opróżnianie oraz utrzymywanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz organizacji i utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów (ust. 2c). W zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewnia właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, przy czym rozumie się przez to odbieranie odpadów z terenu nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 i 2, przyjmowanie odpadów, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 6, przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób (ust. 2c).Rada gminy - podejmując uchwałę dotyczącą opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi - musi dokonać wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g. oraz ustalić stawki opłat przy uwzględnieniu kryteriów, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach (art. 6k ust. 2 u.c.p.g.).Wskazać należy, że w § 1 ust. 1 pkt 2 uchwały organ dokonał wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawiając, że w przypadku nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi wielolokalowymi, na których zamieszkują mieszkańcy, miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi będzie ustalona jako iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty ustalonej w § 2 ust. 4. Powyższe pozostaje w zgodzie z dyspozycją art. 6k ust. 1 u.c.p.g. i art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Zatem w świetle powyższego nie sposób uznać, że uchwała w tym zakresie narusza prawo, i to tym bardziej w sposób istotny, a przypomnieć należy że tylko takie naruszenie, w świetle u.s.g., może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności uchwały organu stanowiącego gminy.Skarżąca stawia zarzut naruszenia art. 6j ust. 2 w zw. z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., poprzez zróżnicowanie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jedynie w oparciu o kryterium "rodzaju zabudowy", pomijając inne kryteria mające wpływ na ilość wytwarzanych odpadów komunalnych. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., rada gminy może zróżnicować stawki opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, w zależności od powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, ilości zużytej wody z danej nieruchomości lub lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, liczby osób lub ilości zużytej wody w gospodarstwie domowym, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy lub od faktu objęcia nieruchomości uchwałą, o której mowa w art. 2a ust. 1. Rada gminy może stosować łącznie różne kryteria różnicujące stawki opłat. Ustawodawca w zakresie zróżnicowania stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, kwestę tę pozostawił zatem uznaniu organu stanowiącego gminy. Oznacza to, że organ może dokonać zróżnicowania stawek opłat lecz nie jest do tego zobligowany. Dokonując zróżnicowania stawek opłat, organ dokonuje tego w zależności od wyliczonych w art. 6j ust. 2a ustawy kryteriów, w tym kryterium "rodzaju zabudowy". Organ musi się jednak poruszać w ramach katalogu paramentów mogących różnicować wysokość opłaty. Należy też wskazać, że opowiedzenie się za jednym z nich (lub jak wskazała skarżąca – tylko jednym z nich) jest przejawem realizacji zasady samodzielności gminy, będącej przecież cechą samorządu terytorialnego. Skoro zatem w zaskarżonej uchwale dla zróżnicowania stawki opłat przyjęto kryterium "rodzaju zabudowy", to zarzut naruszenia art. 6j ust. 2 w zw. z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., uznać należało za nieuzasadniony.Kolejny zarzut skargi, to zarzut naruszenia art. 6k ust. 2 w zw. z art. 6r ust. 1 u.c.p.g. poprzez ustalenie w § 2 pkt 1 i 2 uchwały stawek opłaty bez wykazania ich powiązania z rzeczywistymi kosztami funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, co prowadzi do nieproporcjonalnego obciążenia właścicieli nieruchomości w budynkach wielolokalowych w stosunku do właścicieli budynków jednorodzinnych. Zarzut ten związany jest zatem z uzasadnieniem uchwały. Należy podkreślić, że przepisy prawa nie nakładają na organ stanowiący gminy obowiązku uzasadnienia uchwały. Podnosi się jednak - w orzecznictwie i doktrynie - że taki obowiązek, szczególnie w odniesieniu do aktów prawa miejscowego (a z takim aktem mamy do czynienia w niniejszej sprawie), należy wywieść z art. 7 Konstytucji RP oraz z zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji. Przyjmuje się, że sam brak uzasadnienia uchwały lub jego lakoniczność, nie warunkuje stwierdzenia nieważności uchwały, o ile z materiału dowodowego przedstawionego w sprawie wynikają motywy, jakimi kierował się dany organ jednostki samorządu terytorialnego. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że rada gminy, podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami, jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewniać sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy. Rzetelna kalkulacja wysokości opłat powinna w szczególności uwzględniać liczbę mieszkańców gminy, ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych oraz koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami, na który składają się koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2017 r., I SA/Gd 1363/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2019 r., I SA/Bk 46/19; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2019 r., I SA/Ol 334/19, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, nie tyle z uzasadnienia uchwały lecz z całego materiału dowodowego zgromadzonego przez organ, wynikają motywy jakimi organ się kierował, wprowadzając stawki opłat za gospodarowanie odpadami. Przedstawiając projekt uchwały pod obrady Rady Miejskiej przekazano stosowną dokumentację, pozwalającą dokonać sprawdzenia poprawności wyliczonej stawki, jak też zasadności wyboru metody rozliczania opłaty. Są to dane wynikające z opracowania w zakresie "Szacowanych kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w [...] w 2026 r.", potwierdzające ilość mieszkańców, ilość odpadów wytwarzanych na terenie gminy, oraz wskazujące na podstawę do różnicowania pomiędzy zabudową jedno i wielorodzinną, potwierdzające wzrost lub spadek tej ilości, wskazujące na koszt funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami, w tym dotyczące aktualnych stawek wynikających z umowy z odbiorcą odpadów, działania Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych (PSZOK), obsługi administracyjnej systemu, itp. Przy czym zaznaczyć należy, że jakkolwiek katalog kryteriów wynikających z art. 6k ust. 2 u.c.p.g. ma charakter zamknięty (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r., III FSK 99/25, publ. CBOSA), to jednak nie oznacza to, że każdorazowo gmina ma obowiązek sporządzania pełnego zakresu kalkulacji, obejmujących powyższe informacje. Jest tak w szczególności wówczas, gdy nowa uchwała odnosi się do danych pierwotnych, w oparciu o które w poprzednim roku lub latach ustalono stawki opłat i wobec których stwierdzono, że są one niewspółmierne do zobowiązań, jakie powstaną w roku bieżącym (z uwagi na wzrost kosztów w poszczególnych kategoriach wydatków składających się na funkcjonowanie systemu odbioru odpadów). Wówczas to gmina jest zobowiązana przede wszystkim do wykazania, że stawki objęte dotychczasową uchwałą są zbyt niskie, tj. nie pokrywają rzeczywistych wydatków na wskazany cel i poziomu ich niezbędnego wzrostu, przy uwzględnieniu wszystkich zmiennych oddziałujących na ten wzrost.Nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia art. 6j ust. 3e oraz art. 6j ust. 3f u.c.p.g. Zgodnie z art. 6j ust. 3e ustawy, w przypadku: 1) wyboru przez radę gminy metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w ust. 1 pkt 2, 2) wyboru przez radę gminy metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w ust. 2, i zróżnicowania stawki opłaty ze względu na ilość zużytej wody w gospodarstwie domowym, 3) ustalenia opłaty na podstawie ust. 3a - rada gminy w uchwale, o której mowa w art. 6k ust. 1, określa sposób ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności sposób ustalania ilości zużytej wody w przypadku braku wodomierza lub w przypadku nieruchomości, dla których brak jest odpowiednich danych dotyczących ilości zużytej wody, lub odliczania wody zużytej na określone cele. Należy zaznaczyć, że ustawa w powyższym zakresie pozostawia organowi stanowiącemu gminy pewną swobodę ograniczoną przepisami i celem ustawy. Rada w § 3 uchwały określiła sposób ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie można zatem przyjąć, że organ naruszył przepisy czy też cel ustawy. Ustawa nie nakłada na organ obowiązku wprowadzenia takich rozwiązań, które by ograniczały "nieprawidłowości metody wodnej". Zresztą sama skarżąca nie podaje przykładów konkretnych mechanizmów, czy też rozwiązań, które by ograniczały nieprawidłowości tej metody.W konsekwencji powyższego, nie można przyjąć, że przepisy zaskarżonej uchwały w sposób istotny naruszają prawo, przeciwnie organ działał w granicach umocowania, a co za tym idzie nie nastąpiło przekroczenie ustawowej delegacji w zakresie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g. oraz ustalenia stawki opłat przy uwzględnieniu kryteriów, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach. Z powyższych względów Sąd uznał także za niezasadny zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP co do naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa.Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..