Wyrok - I SA/Po 482/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonego aktu. Dnia 17 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant : sekretarz sądowy Aleksandra Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi P. R. na akt Starosty z dnia 9 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu I. stwierdza, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem; II. zasądza od Starosty na rStwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonego aktu. Dnia 17 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant : sekretarz sądowy Aleksandra Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi P. R. na akt Starosty z dnia 9 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu I. stwierdza, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem; II. zasądza od Starosty na r
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Wolna-Kubicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonego aktu
UZASADNIENIE
Starosta aktem z 09 stycznia 2025 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm., dalej także jako P.r.d.) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r. poz. 784, dalej także jako Rozporządzenie), zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu w pasie drogowym drogi gminnej – ul. [...], K. .Na wskazany akt skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. R. (dalej także jako skarżący), zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, domagając się stwierdzenia, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów:1) art. 49 ust. 2 pkt 1 P.r.d. poprzez niewłaściwe usytuowanie miejsca postojowego naprzeciwko bramy wjazdowej zabudowanej domem mieszkalnym przy ul. [...], podczas gdy zgodnie z przepisami P.r.d. zakazany jest postój pojazdu w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy;2) § 3 ust. 1 pkt 3, § 5 ust. 1 pkt 5 oraz § 8 Rozporządzenia poprzez wprowadzenie przez Starostę ograniczeń utrudniających dojazd do nieruchomości stanowiącej własność skarżącego bez obligatoryjnego wskazania w sposób jasny i przekonujący jakimi podstawami kierował się, wprowadzając zmiany (ograniczenia);3) § 8 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia poprzez nieodrzucenie projektu stałej organizacji ruchu, w sytuacji gdy to wprowadzenie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego poprzez utrudniony dojazd do posesji skarżącego;4) § 8 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia w zw. z pkt. 3.1.1. dotyczącego reguł ustawienia znaków zakazu wynikających z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311 ze zm.) poprzez nieodrzucenie projektu organizacji ruchu, w sytuacji, gdy zastosowanie znaków zakazu nastąpiło bez wnikliwej analizy skutków, jakie powodują dla uczestników ruchu.Pełnomocnik wskazał, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...]. Starosta, zatwierdzając przedmiotową organizację ruchu naruszył interes prawny skarżącego poprzez wprowadzenie rozwiązań, które w istotny sposób utrudniają dojazd do własnej nieruchomości.Zastosowane rozwiązania, w szczególności oznakowanie wprowadzające ruch jednokierunkowy (znak D- 3) oraz znaki zakazu zatrzymywania i postoju, w szczególności posadowienie miejsc postojowych naprzeciwko wjazdu na posesję skarżącego, znacznie utrudniają skarżącemu bezpieczny i wygodny wjazd na nieruchomość samochodem osobowym typu SUV, busem, czy zespołem pojazdów typu samochód osobowy wraz z przyczepką. Takie rozwiązania wymuszają na skarżącym wykonywanie skomplikowanych i niebezpiecznych manewrów pomiędzy ogrodzeniem posesji a przeszkodami drogowymi, co znacząco utrudnia codzienny dojazd do nieruchomości, naraża skarżącego na ryzyko uszkodzenia pojazdu i stanowi istotne naruszenie jego prawa do korzystania z własnej nieruchomości w sposób dotychczas bezpieczny i funkcjonalny.Wyznaczenie miejsc parkingowych w bezpośrednim sąsiedztwie wjazdu na posesję skarżącego doprowadziło do sytuacji, w której legalne zaparkowanie pojazdu przez osoby trzecie uniemożliwia lub istotnie utrudnia wjazd na nieruchomość.Zgodnie z § 12 ust. 5 Rozporządzenia organ zarządzający ruchem jest zobowiązany do przeprowadzania obligatoryjnych kontroli okresowych. Z pisma Starosty z 17 lipca 2025 r. wynika jednoznacznie, że "w latach 2024 - 2025 nie przeprowadzono kontroli okresowej ul. [...] w m. K. ". Skarżący zarzucił, że Starosta, rezygnując z przeprowadzania półrocznych, obligatoryjnych kontroli na ulicy [...] w K. naruszył przepisy Rozporządzenia, pozbawiając się de facto możliwości zweryfikowania funkcjonowania ruchu drogowego na tej ulicy.Pełnomocnik ocenił, że w świetle przepisów § 8 ust. 5 Rozporządzenia na organie zarządzającym ruchem ciąży obowiązek rozważenia i wykazania, że nie zachodziły podstawy do odrzucenia projektu i dopiero po wykluczeniu okoliczności uzasadniających odrzucenie projektu starosta może zdecydować o zatwierdzeniu projektu. Tymczasem zatwierdzony projekt organizacji ruchu nie zawiera uzasadnienia wprowadzonych znaków zakazu (B-2 "zakaz wjazdu", B-36 "zakaz zatrzymywania się", B-21 "zakaz skręcania w lewo", B-22 "zakaz skręcania w prawo"). Projekt ogranicza się do części rysunkowej i lakonicznego opisu technicznego, który to opis pomija jednak charakterystykę ruchu na drodze, tj. wynikające z rozporządzenia kwestie dotyczące istniejącego natężenia ruchu drogowego (ruch pojazdów, ruch pieszy), struktury rodzajowej pojazdów korzystających z drogi (samochody osobowe, samochody osobowe z przyczepkami, samochody ciężarowe, motocykliści, rowerzyści), struktury kierunkowej pojazdów korzystających z drogi (najczęściej obierane kierunki ruchu, relacje pomiędzy generatorem ruchu i atraktorem ruchu itp.).W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Jako nieprawdziwe ocenił twierdzenie skarżącego, że naprzeciwko wjazdu na posesję zlokalizowane zostały miejsca postojowe. Po stronie drogi przeciwnej do zjazdu na posesję skarżącego zostały utworzone miejsca postojowe, przy czym na wprost tego zjazdu znajduje się wyłom w pasie postojowym.Zatwierdzona organizacja ruchu przewiduje 2,5-metrowej szerokości pas postojowy na jezdni o szerokości 6,5 m. Pozostawiono 4,0 m szerokości na czynny pas ruchu. Jednocześnie wprowadzono ruch jednokierunkowy. Co istotne, na wysokości wjazdu do nieruchomości skarżącego nie wyznaczono miejsca postojowego bezpośrednio naprzeciw bramy, a organizacja ruchu nie przewiduje sytuowania stanowiska postojowego w osi wjazdu.Zdaniem Starosty przy takich parametrach technicznych nie sposób przyjąć, że sama możliwość postoju pojazdów po przeciwnej stronie jezdni w wyznaczonych do tego miejscach prowadzi do powstania stanu sprzecznego z przepisami prawa. Szerokość 4,0 m pasa ruchu (a tutaj dodatkowo ponad 1 metr chodnika) przy organizacji jednokierunkowej przekracza minimalne standardy stosowane dla dróg tej klasy i zapewnia realną możliwość wykonania manewru skrętu w celu wjazdu na posesję, bez konieczności wjeżdżania na pas postojowy. Brak wysokich krawężników dodatkowo zwiększa manewrowość i dostępność. Również manewr wjazdu na nieruchomość pojazdem typu bus o deklarowanym promieniu skrętu 6,5-7,5 m jest technicznie wykonalny. Skarżący nie wykazał, aby zatwierdzona organizacja ruchu prowadziła do faktycznego pozbawienia go dostępu do drogi publicznej, ograniczając się jedynie do ogólnego twierdzenia o utrudnieniach manewrowych. Ewentualna konieczność wykonania manewru w sposób bardziej precyzyjny lub wieloetapowy - w szczególności przy korzystaniu z pojazdu z przyczepą - stanowi jedynie niedogodność.Celem wprowadzonej organizacji ruchu było uporządkowanie wcześniejszego stanu, w którym pojazdy parkowały po obu stronach jezdni bez wyznaczonego pasa postojowego, co prowadziło do realnych utrudnień przejazdu, w tym dla pojazdów o większych gabarytach, takich jak pojazdy komunalne. Wprowadzenie ruchu jednokierunkowego oraz koncentracja postoju po jednej stronie jezdni zwiększyły przejezdność drogi i przewidywalność zachowań uczestników ruchu, eliminując konflikt mijania pojazdów na zawężonym przekroju. Skutkiem jest poprawa warunków bezpieczeństwa względem stanu poprzedniego.Starosta powziął informację, że zarządca drogi - Wójt G. K. - zadeklarował rozważenie ewentualnych modyfikacji przyjętej organizacji ruchu. Zdaniem organu okoliczność ta potwierdza, że sprawa pozostaje przedmiotem bieżącej analizy z uwzględnieniem zgłaszanych postulatów mieszkańców. Ewentualne zmiany, o ile zostaną uznane za zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami oraz wymogami bezpieczeństwa ruchu drogowego, mogą jednak wywoływać skutki wyłącznie na przyszłość i wymagać będą przeprowadzenia odrębnej procedury zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu. Sama gotowość do ponownego rozważenia rozwiązań nie oznacza wadliwości aktualnie obowiązującej organizacji ruchu ani nie wpływa na ocenę legalności dotychczas podjętych rozstrzygnięć.Na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt zdjęcia ulicy [...] i oświadczył, że ze zdjęć tych wynika, że Starosta nie podał zgodnie z faktami że naprzeciwko wjazdu do posesji skarżącego nie ma miejsca postojowego. Jak wynika ze zdjęcia, jest miejsce postojowe. Ponadto użytkownicy drogi nie respektują zmiany organizacji ruchu, pojazdy jeżdżą pod prąd, co wynika również z tych złożonych zdjęć. Skarżący jest zawodowym kierowcą, zajmuje się sprowadzaniem samochodów niejezdnych na przyczepie, nowa organizacja ruchu znacznie utrudnia wjazd takim samochodem na posesję. W ocenie skarżącego zatwierdzenie stałej organizacji ruchu zaproponowanej przez Gminę nie zawiera wystarczającego uzasadnienia dla takiej zmiany.W ocenie skarżącego droga jako jednokierunkowa jest bardziej niebezpieczna, gdyż samochody osiągają tu szybkość nawet 70 km/h, istnieje obawa wypuszczania dzieci poza własne posesje. Gdy droga była dwukierunkowa i samochody stały po dwóch stronach drogi samochody jeździły wolniej, bo musiały omijać te stojące samochody. W trakcie spotkania przedstawicieli gminy z projektantem i mieszkańcami nie było mowy o wybudowaniu spowalniaczy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5); akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem które nie ma znaczenia w tej sprawie.Dokonując oceny zaskarżonego aktu w tak określonych ramach Sąd uznał, że zostało naruszone prawo.Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego zatwierdzenia organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4-6 P.r.d., a więc także przez starostę (ust. 5), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, to wskazać należy, że zagadnienie to zostało rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów w dniu 26 czerwca 2014 r. I OPS 14/13 (ONSAiWSA 2015/1/2). NSA stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, ust. 5, ust. 6 P.r.d., na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, gdyż ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, przez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Nadto wskazano, że prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika, między innymi, z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, zaś przepis ten upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty.W myśl art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684, dalej jako u.s.p.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.Tak więc warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ww. akt jest wykazanie przesłanki naruszenia interesu prawnego. Skarga taka nie jest skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę (zarządzenie) organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Natomiast naruszenie tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne.Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę skarżącą, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie jego uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa, w sytuacji bowiem stwierdzenia braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.Sąd jest zatem zobligowany do zbadania w pierwszej kolejności legitymacji procesowej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy akt będący podmiotem skargi (uchwała, zarządzenie) narusza prawem chroniony interes lub uprawnienia w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym chodzi tu o interes prawny podmiotu wnoszącego skargę.Skarżący wykazał, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ulicy na której zaskarżonym aktem zmieniono na stałe organizację ruchu, przy czym dojazd do nieruchomości skarżącego odbywa się z tej właśnie ulicy. Tym samym należało przyjąć, że skarżący wykazał, że zaskarżony akt narusza jego indywidualny, konkretny i realny interes prawny.Dokonując kontroli zaskarżonego aktu Sąd ocenił, że wydając ów akt organ naruszył przepis § 5 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, w sposób mający wpływ na wynik sprawy.W przepisach § 5 ust. 1 Rozporządzenia zostały wymienione elementy składowe projektu organizacji ruchu. Takim elementem składowym jest – także - opis techniczny, zawierający charakterystykę drogi i ruchu na drodze (pkt 5). Stwierdzić należy, że zatwierdzony zaskarżonym aktem projekt stałej organizacji ruchu (k. [...]-[...] akt dołączonych do skargi) nie zawiera charakterystyki ruchu na drodze.Opis techniczny tego projektu składa się wyłącznie z przedmiotu i celu opracowania, podstaw opracowania, danych inwestora, stanu istniejącego, opisania projektowanej organizacji ruchu, wykazów oznakowania: pionowego i poziomego, terminu wprowadzenia stałej organizacji ruchu i uwag końcowych, dotyczących wymogu zawiadomienia organu zarządzającego ruchem oraz zarządcy drogi o terminie wprowadzenia organizacji ruchu.Sąd przyjmuje, że brak charakterystyki ruchu na drodze w projekcie nowej organizacji ruchu oznacza, że takiej charakterystyki nie przeprowadzono, mimo że obowiązek wprost wynika z przepisu prawa. Innymi słowy brak dowodu, że sporządzenie projektu stałej organizacji ruchu zostało poprzedzone rozeznaniem co do istniejącego dotąd ruchu na drodze. Skutkiem takiego rozeznania byłaby bowiem charakterystyka ruchu na drodze, stanowiąca punkt odniesienia dla projektanta, przy projektowaniu nowej organizacji ruchu.Sąd zaznacza, że za charakterystykę ruchu na drodze nie da się przy tym uznać wskazania w protokole z posiedzenia powiatowej Komisji Bezpieczeństwa opiniującej organizację ruchu drogowego w dniu 05 lipca 2024 r. (k. [...]), że G. K. poprosiła o możliwość rozważenia utworzenia miejsc parkingowych przy posesjach nr [...] i [...], zaś Komisja Bezpieczeństwa po wizji lokalnej w terenie przychyliła się do tego pomysłu, brakuje bowiem jakiejkolwiek informacji co do istniejącego ruchu na drodze.W konsekwencji nie można wykluczyć, że rację ma skarżący podnosząc w skardze i na rozprawie wątpliwości co do tego, czy zmiany są bezpieczne dla użytkowników drogi, że droga jako jednokierunkowa jest bardziej niebezpieczna, gdyż samochody osiągają tu szybkość nawet 70 km/h i istnieje obawa wypuszczania dzieci poza własne posesje. Gdy droga była dwukierunkowa i samochody stały po dwóch stronach drogi samochody jeździły wolniej, bo musiały omijać te stojące samochody, że w trakcie spotkania przedstawicieli gminy z projektantem i mieszkańcami nie było mowy o wybudowaniu spowalniaczy.W ocenie Sądu brak charakterystyki ruchu na drodze w projekcie nowej organizacji ruchu nie pozwala pozostawić zatwierdzonego aktu w obrocie prawnym.Dalej Sąd wskazuje, że podziela zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu § 12 ust. 5 Rozporządzenia, skoro w aktach sprawy nie zostało udokumentowane, że organ zarządzający ruchem przeprowadzał co najmniej raz na 6 miesięcy kontrolę prawidłowości zastosowania, wykonania, funkcjonowania i utrzymania wszystkich znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego umieszczonych na drogach jemu podległych [tutaj: Starosta w ciągu drogi gminnej ul. [...] w miejscowości K.]. W odpowiedzi na skargę zaznaczono wyłącznie, że 04 lipca 2025 r. została przeprowadzona kontrola w trybie § 12 ust. 3 Rozporządzenia, który to przepis nakłada obowiązek przeprowadzenia kontroli wykonania zadań technicznych wynikających z realizacji projektu, jeżeli organizacja ruchu ma charakter stały, w terminie do 14 dni od dnia wprowadzenia organizacji ruchu.Zdaniem Sądu analizowane uchybienie dodatkowo uzasadnienia uwzględnienie skargi.Zarzuty skargi dotyczące utrudnienia bezpiecznego i wygodnego wjazdu na nieruchomość skarżącego, stanowiące istotną część skargi, Sąd uznaje za bezzasadne, skoro nie zostało wykazane, że zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu narusza przepisy prawa dotyczące szerokości pasa ruchu. Sąd powtarza, że kontrola sądowo-administracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, nie zaś pod względem celowości wprowadzonych rozwiązań.Jest poza sporem i wynika z akt sprawy, że przedmiotowa ulica jest drogą gminną składającą się z jezdni o szerokości 6,4-6,5 m oraz chodnika betonowego o szerokości ok. 1,1 m po obu stronach (s. [...] odp. na skargę, projekt stałej organizacji ruchu, zdjęcia załączone przez skarżącego). Zmieniona organizacja ruchu obejmuje wprowadzenie ruchu jednokierunkowego (w szczególności na wysokości nieruchomości należącej do skarżącego), wyznaczenie pasa postojowego o szerokości 2,5 m dla samochodów osobowych, po stronie lewej dla kierunku jazdy, pozostawienie 4,0 metra szerokości na czynny pas ruchu i dodatkowo ponad metr chodnika (s. [...] odpowiedzi na skargę).Zgodnie z przepisem § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518 z późn. zm.) szerokość pasa ruchu na jezdni z jednym pasem ruchu powinna być mniejsza niż suma szerokości dwóch pasów ruchu, ale nie mniejsza niż 3,50 m. Z kolei, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311) załącznik nr 2 przepis lp. 5.2.5, znak poziomy P-19 (linia przerywana wyznaczająca pas postojowy) stosuje się na drogach w obszarze zabudowanym w celu: (i) wskazania pasa przeznaczonego do postoju pojazdów przy krawędzi jezdni lub zatoki postojowej, (ii) wyznaczenia miejsc postojowych częściowo na jezdni, częściowo na chodniku. Co istotne, szerokość pasa postojowego powinna być nie mniejsza niż 2,0 m [w niniejszej sprawie jest to 2,5 metra, przy czym na wprost zjazdu na posesję skarżącego zastosowano wyłom, oznaczający w realiach sprawy początek pasa postojowego na jezdni w połowie szerokości bramy (zdjęcie na k. [...] akt sądowych)].Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 Rozporządzenia, organ zarządzający ruchem opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu oraz zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu. Co istotne, na organie sprawującym nadzór nad zarządzaniem ruchem spoczywa obowiązek dokonania oceny organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego (§ 3 ust. 2 pkt 1 lit. b. Rozporządzenia), jak i rozstrzygania w sprawach spornych dotyczących istniejącej lub projektowanej organizacji ruchu, biorąc pod uwagę interes ogólnospołeczny oraz konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego (§ 3 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia). Ponadto na organie zarządzającym ruchem ciąży obowiązek kontroli prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ich zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu (§ 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia).Sąd zaznacza, że ocen należy dokonywać w miarę możliwości z uwzględnieniem indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości sąsiadujących z drogą publiczną, uczestniczących w ruchu drogowym. Zatwierdzenie projektu ruchu nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną, dokonaną rutynowo.Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.Stosownie do art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 79 ust. 4 u.s.p.).W myśl art. 82 ust. 1 i ust. 2 u.s.p. nie stwierdza się nieważności uchwały organu powiatu po upływie 1 roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o niezgodności uchwały z prawem. Uchwała taka traci moc prawną z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.W ocenie Sądu, w sprawie doszło do istotnego naruszenia przez organ wskazanych wyżej przepisów Rozporządzenia.Zaskarżony akt został wydany 09 stycznia 2025 r. zatem Sąd, na podstawie art. 147 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając wpis 300 zł (k. [...]), wynagrodzenie pełnomocnika w w wysokości 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (k. [...]), razem 797 zł.., uwzględniając wpis 300 zł (k. [...]), wynagrodzenie pełnomocnika w w wysokości 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (k. [...]), razem 797 zł.