Wyrok - III SA/Po 386/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi S. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości. UZASADNIENIE DOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi S. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości. UZASADNIENIE D
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 19 stycznia 2026 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 1 grudnia 2025 r. (znak: [...]) nakładającą na S. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie w roku 2023 obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:Pismem z dnia 12 sierpnia 2025 r. Burmistrz miasta [...] (dalej również: Burmistrz) zawiadomił S. O. prowadzącego działalność pod firmą [...] (dalej: skarżący) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie w roku 2023 obowiązku osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Do akt postępowania Burmistrz załączył sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2023 rok.Kolejno, decyzją z dnia 11 września 2025 r. Burmistrz nałożył na skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie w roku 2023 obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w wyniku którego decyzją z dnia 28 października 2025 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: SKO lub Kolegium) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, że analiza akt sprawy oraz lektura uzasadnienia decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że w sprawie nie była badana okoliczność zawarcia przez odwołującego (skarżącego) umów o odbiór odpadów komunalnych z właścicielami nieruchomości. Organ I instancji w ogóle nie odniósł się do tej przesłanki, a w aktach sprawy brak było dowodu na to, że odwołujący podpisał umowy z podmiotami, od których odbierał odpady.Ponownie rozpatrując sprawę, Burmistrz załączył do akt sprawy wykaz zawartych umów na wywóz nieczystości stałych na terenie miasta [...] za 2023 rok. Następnie decyzją z dnia 1 grudnia 2025 r. (znak: [...]) ponownie nałożył na skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie w roku 2023 obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.W uzasadnieniu decyzji z dnia 1 grudnia 2025 r. Burmistrz wskazał, że zgodnie ze złożonym przez system BDO (Baza danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami) rocznym sprawozdaniem podmiotu odbierającego odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości, skarżący odebrał łącznie 691,37 Mg odpadów, spośród których procesom recyklingu poddano odpady o łącznej masie 40,90 Mg. Osiągnięty przez skarżącego poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wyniósł 5,92 %, co świadczy o niewywiązaniu się z obowiązku określonego w art. 3b ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2025 r. poz. 733 z późn. zm., dalej: u.c.p.g.) osiągnięcia poziomu 35 %. Nieosiągnięcie wymaganych przez przedsiębiorcę określonych prawem poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych jest deliktem administracyjnym zagrożonym karą, o którym mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Zgodnie z art. 9x ust. 3 u.c.p.g., karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.Burmistrz wskazał także, że nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: K.p.a.), zgodnie z którym organ może w drodze decyzji odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. W tym przypadku, w ocenie organu I instancji, waga stwierdzonego naruszenia nie jest znikoma, a skarżący nie może zaprzestać naruszania prawa. Naruszenie nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, jakiego dopuścił się skarżący bezsprzecznie wynika z danych w sprawozdaniu podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi za rok 2023, i nie może zostać uznany za znikome naruszenie prawa, bowiem przy wymaganym poziomie 35% recyklingu, skarżący uzyskał zaledwie 5,92%. Chronionym dobrem jest dobro wspólne, jakim jest środowisko, a celem – ograniczenie negatywnego oddziaływania na jego elementy przyrodnicze, poprzez wprowadzenie obowiązku osiągnięcia określonych limitów recyklingu. Skarżący nie ma możliwości zaprzestać naruszania prawa, ponieważ w zakończonym roku kalendarzowym nie osiągnął wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i poddania recyklingu odpadów komunalnych i jest ono nieusuwalne w skutkach. Istnienie w sprawie potrzeby rozważenia zaistnienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary określonych w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., w ocenie organu I instancji wykluczyło zastosowanie art. 189f § 2 i 3 K.p.a., ponieważ te przepisy mają zastosowanie w innych przypadkach niż określone w art. 189f § 1 K.p.a. Zdaniem Burmistrza w sprawie nie może mieć zastosowanie przepis art. 189d K.p.a., ponieważ kara pieniężna przewidziana w art. 9x ust. 3 u.c.p.g. należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy od brakującej masy odpadów komunalnych, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami.Z powyższą decyzją Burmistrza nie zgodził się skarżący, który wniósł odwołanie wskazując, że ze względu na możliwości finansowe nie miał zdolności, aby sprostać warunkom zamówienia na odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych na terenie gminy [...]. Skarżący odbierał odpady komunalne wyłącznie z terenów niezamieszkałych, na podstawie podpisanych umów. Udział odbieranych odpadów selektywnych w porównaniu z frakcją odpadów zmieszanych był niewielki. Inaczej przedstawia się sytuacja w przypadku odbioru odpadów komunalnych w ramach systemu gminnego, gdzie mieszkańcy przekazują odpady nie tylko zmieszane, ale również segregowane, co pozwala na osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia. W działalności skarżącego dominują natomiast odpady zmieszane, na których strukturę i skład skarżący nie ma żadnego wpływu. Przedsiębiorca odbierający odpady z nieruchomości niezamieszkałych nie otrzymuje od gminy żadnych instrumentów pozwalających na realne oddziaływanie na sposób segregacji odpadów przez właścicieli nieruchomości.Ponadto, w ocenie skarżącego przesłanka "znikomości naruszenia" z art. 189f ust. 1 pkt 1 K.p.a. została spełniona, ponieważ nie wystąpiły żadne negatywne skutki środowiskowe. Dlatego też skarżący wniósł o zastosowanie powyższego przepisu i odstąpienie od wymierzenia kary, ewentualnie – o zastosowanie zasady proporcjonalności i miarkowanie nałożonej kary.Wymienioną we wstępie decyzją z dnia 19 stycznia 2026 r. (znak: [...]) Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 1 grudnia 2025 r. W ocenie SKO organ I instancji prawidłowo obliczył wysokość kary pieniężnej, biorąc pod uwagę dane wynikające ze sprawozdania przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z realizacji zadań z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi za rok 2023, które zostało zatwierdzone i zaakceptowane w systemie BDO. Kolegium wskazało także, że deliktu administracyjnego z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. może dopuścić się tylko taki przedsiębiorca, który odbiera odpady komunalne od właściciela nieruchomości na podstawie zawartej z tym właścicielem umowy. Załączone do akt sprawy sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za 2023 rok oraz wykaz zawartych i rozwiązanych umów na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, potwierdzają okoliczność zawarcia przedmiotowych umów.Jednocześnie zdaniem SKO w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 189d K.p.a., który określa ogólne dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Przepis art. 9x ust. 3 u.c.p.g. statuuje odmienne dyrektywy wymiaru kary i stanowi lex specialis wobec art. 189d K.p.a. Wskazano także, że organ I instancji prawidłowo zbadał przesłanki z art. 189f K.p.a. W ocenie Kolegium nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, gdyż skarżący nie usunął naruszenia, a waga naruszenia prawa jest znaczna. Kara dotyczy bowiem nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, a zatem kwestii ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Nieosiągnięcie poziomu recyklingu przez skarżącego rzutuje na poziom recyklingu osiągany przez gminę, a w konsekwencji na wszystkich mieszkańców. Ponadto, Kolegium wskazało, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. ma charakter związany. Oznacza to, że w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku z art. 9g pkt 1 w związku z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. organ co do zasady zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w tym przepisie.Kolejno, skarżący reprezentowany przez ad K., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem SKO, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi naruszenie:- art. 9x oraz art. 9z u.c.p.g. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że odpowiedzialność skarżącego ma charakter absolutny, niezależny od rzeczywistego zakresu jego wpływu na sposób zagospodarowania strumienia odpadów komunalnych oraz niezależny od dostępności instalacji przetwarzania, a także poprzez przyjęcie, że sam fakt posługiwania się kodem odpadu "20 03 01" przesądza o objęciu skarżącego reżimem odpowiedzialności właściwym dla podmiotów realizujących zadania gmin w systemie gospodarowania odpadami komunalnymi, mimo braku ustalenia, że skarżący działał w tym systemie jako podmiot zobowiązany;- art. 189f § 1 K.p.a. poprzez jego faktyczne pominięcie i zaniechanie realnej analizy przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na dochowanie przez skarżącego należytej staranności, w szczególności poprzez nieuwzględnienie obiektywnych, niezależnych od skarżącego barier systemowych w dostępie do instalacji zapewniających recykling odpadów komunalnych oraz braku realnego wpływu skarżącego na końcowy sposób zagospodarowania strumienia odpadów;- art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności zaniechanie ustalenia, czy Skarżący w ogóle posiadał status podmiotu zobowiązanego do osiągania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych;- art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego w szczególności poprzez pominięcie dowodów dotyczących odmów przyjmowania odpadów przez instalacje przetwarzania, braku indywidualnego raportowania poziomów recyklingu oraz sprzecznych stanowisk organów i podmiotów systemu gospodarki odpadami co do dopuszczalnych sposobów postępowania z odpadami komunalnymi;- art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na bezkrytycznym przyjęciu danych zbiorczych instalacji jako podstawy przypisania skarżącemu poziomu recyklingu, bez wykazania związku pomiędzy indywidualnym strumieniem odpadów skarżącego a osiągniętym poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu;- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odnosi się merytorycznie do kluczowych argumentów skarżącego i nie wyjaśnia, dlaczego przedstawione dowody zostały pominięte lub uznane za irrelewantne, a także poprzez brak wyjaśnienia przyczyn odmowy zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. oraz brak odniesienia się do podnoszonego przez skarżącego braku realnego wpływu na sposób zagospodarowania odpadów.Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Skarga była niezasadna.Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 stycznia 2026 r. (znak: [...]) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 1 grudnia 2025 r. (znak: [...]) nakładającą na skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewykonanie w roku 2023 obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.Materialnoprawną podstawę podjętych w sprawie decyzji stanowią przepisy u.c.p.g. W szczególności wskazać należy na przepis art. 9g pkt 1 u.c.p.g, zgodnie z którym podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1 u.c.p.g. Zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 35% wagowo – za rok 2023.Z kolei w myśl art. 9x ust. 2 u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania; 3) składowania. Stosownie do treści art. 9x ust. 3 u.c.p.g. karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania.W ocenie Sądu brak jest zasadnych przesłanek do twierdzenia, że organ nieprawidłowo naliczył karę pieniężną. Zarówno poziom recyklingu zakładany do osiągnięcia jak i rzeczywiście osiągnięty oraz wysokość wyliczonej kary pieniężnej, są wskazane prawidłowo.Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że skarżący nie uzyskał w 2023 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.Skarżący wskazywał, że jego odpowiedzialność nie powinna mieć charakteru absolutnego, niezależnego od rzeczywistego zakresu jego wpływu na sposób zagospodarowania strumienia odpadów komunalnych oraz niezależnego od dostępności instalacji przetwarzania. Podkreślenia zatem wymaga, że adresatem obowiązków określonych w przepisach u.c.p.g. jest podmiot zawodowo zajmujący się odbieraniem odpadów komunalnych na podstawie umów z właścicielami nieruchomości. Skarżący – jako profesjonalista (przedsiębiorca) – powinien być świadomy konsekwencji wynikających z przepisów u.c.p.g. za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu. Obowiązki wynikające z u.c.p.g. mają na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym wypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3015/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 500/25, wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl).Przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność musi zatem liczyć się z ustawowymi wymaganiami. Do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć odpowiedniej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z przepisów prawa. W szczególności może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 500/25).Podmiot który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności co skarżący w niniejszej sprawie – chcąc uniknąć kary – musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 69/22). Podmiot taki – co do zasady – zawierając umowy w zakresie odbioru odpadów komunalnych miał możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych, w tym dotyczących poziomów odzysku, czy osiągnie w danym roku, przy określonej ilości podmiotów, wymagany poziom recyklingu. Wymierzenie kary pieniężnej jest następstwem naruszenia prawa, a przy ustalaniu jej wysokości nie uwzględnia się indywidualnych okoliczności, gdyż jej wysokość wprost wynika z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Powyższe oznacza, że ustawodawca w tym względzie nie pozostawił organowi swobody oceny, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 249/23).Skarżący w swoich zarzutach sformułowanych w skardze wskazywał, że sam fakt posługiwania się przez niego kodem odpadu "20 03 01" nie przesądza jeszcze o objęciu go reżimem odpowiedzialności właściwym dla podmiotów realizujących zadania gmin w systemie gospodarowania odpadami komunalnymi. Na marginesie podnieść należy, że skarżący sam w odwołaniu wskazał na szeroki zakres kodów, pozwalających na odbiór odpadów z terenu Gminy Miejskiej w [...]. Wśród nich znajduje się kod 20 03 01 – niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne (k. 72-74 akt administracyjnych). W aktach administracyjnych znajduje się także wykaz zawartych przez skarżącego umów na wywóz nieczystości stałych na terenie miasta [...] za 2023 r. (k. 44-55 akt administracyjnych). Zgodnie z jego treścią takich umów skarżący zawarł ponad 130, z czego cztery z nich zostały rozwiązane w 2023 r. Skarżący wskazywał także, że nie ma żadnych podstaw do "wymuszenia" segregacji odpadów od podmiotów przekazujących. Nadmienił również, że odbierał odpady komunalne wyłącznie z terenów niezamieszkałych.Wobec powyższego wpierw podkreślić trzeba, że zgodnie z brzmieniem przepisów u.c.p.g. w ramach systemu gospodarowania odpadami zorganizowanego rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). W przypadku gdy rada gminy w drodze uchwały, o której mowa w ust. 2, postanowi o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany udzielić zamówienia publicznego w trybie przetargu zorganizowanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 oraz z 2025 r. poz. 620) na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości (art. 6c ust. 2a u.c.p.g.).Jak to już wyżej wskazano, zgodnie z art. 9g, w takiej sytuacji, a więc zawierania indywidualnych umów przez przedsiębiorcę, to ten przedsiębiorca, a nie gmina, jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 i art. 3c ust. 2. Jest to rozwiązanie oczywiste z tego względu, że to on indywidualnie zawiera umowy z właścicielami, a wszystko dzieje się poza systemem zorganizowanym przez gminę. Trudno zatem, aby w sytuacji, gdy to nie gmina jest odbiorcą odpadów i nie ona organizuje ich odbiór, była ona obciążona osiąganiem odpowiednich poziomów recyklingu.Jednocześnie odpowiadając na zarzut skarżącego dotyczący braku statusu podmiotu zobowiązanego do osiągania poziomów recyklingu z uwagi na brak w aktach sprawy umowy zawartej przez skarżącego z gminą wskazać należy, że na etapie postępowania administracyjnego skarżący nie podnosił takiego zarzutu. Już z tego względu należało uznać go za bezzasadny. Ponadto, w myśl art. 9b ust. 1 u.c.p.g. działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222, 621 i 622). Uzyskanie wpisu do rejestru jest warunkiem koniecznym i jednocześnie niezbędnym do prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie danej gminy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 248/19). Skarżący nie kwestionuje, że zawarł ponad 130 umów na wywóz nieczystości stałych na terenie gminy miejskiej [...]. Nie kwestionuje także, że uzyskał wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (art. 9b ust. 2 u.c.p.g.). Dlatego już z powyższych powodów uznać należało, że skarżący jest podmiotem zobowiązanych do osiągania poziomów recyklingu. Jak wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym adresatem obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. jest podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Przedsiębiorca działający poza gminnym systemem gospodarowania odpadami jest zobowiązany do osiągnięcia tych samych wskaźników jak gmina. Taka regulacja wynika stąd, że na gminie spoczywa obowiązek osiągania określonych poziomów, natomiast w zakresie określonym w art. 9g nie jest ona odbiorcą odpadów i nie ona organizuje ich odbiór (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1350/16).Kolejno wskazać trzeba, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie ma racji zatem skarżący, zarzucając organom liczne naruszenia przepisów K.p.a. Organy obu instancji w szczególności prawidłowo ustaliły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, kierując się zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., jak również – stosownie do art. 80 K.p.a. – wnikliwie oceniły dowody zgromadzone w sprawie, a sporządzone uzasadnienia wypełniają kryteria sformułowane w art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekające w sprawie nie były zatem zobowiązane do przeprowadzenia innych dowodów w celu ustalenia czy skarżący uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia art. 9g u.c.p.g. nie doszło.Nie doszło także do naruszenia art. 189d K.p.a. oraz art. 189f K.p.a. Jeśli chodzi o zastosowanie art. 189d K.p.a., to przepis ten określa ogólne dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Jednakże art. 9x ust. 3 u.c.p.g. statuuje odmienne dyrektywy wymiaru kary i stanowi lex specialis wobec art. 189d K.p.a. W judykaturze podkreśla się, że kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2849/21).Odnosząc się natomiast do kwestii zastosowania art. art. 189f K.p.a., to przepis ten mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, zgodnie z którą do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości stosuje się art. 189f K.p.a.). Celem art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. jest niedopuszczenie do wymierzenia kary, która byłaby rażąco nieproporcjonalna do wagi naruszenia. Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt III SA/Po 576/23). W celu odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 i 3 K.p.a. niewystarczające jest ustalenie, że podmiot, na który kara miała zostać nałożona, usunął naruszenie prawa lub powiadomił właściwe podmioty o stwierdzonym naruszeniu prawa, co może nastąpić w ramach postępowania w przedmiocie przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 189f § 2 K.p.a. wymaga bowiem wprost ustalenia przez organ nakładający karę, że odstąpienie od jej nałożenia pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona. Dopiero stwierdzenie tej okoliczności umożliwia organowi skierowanie do strony postępowania postanowienia, w którym wyznaczy stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt I OSK 957/22).W niniejszej sprawie organu obu instancji zbadały przesłanki z art. 189f K.p.a., ale doszły do wniosku, że nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, gdyż skarżący nie usunął naruszania, a waga naruszenia prawa jest znaczna. Sąd stanowisko organów podziela. Kara dotyczy bowiem nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, a zatem kwestii ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Nadto rację ma Kolegium, że nieosiągnięcie poziomu recyklingu przez skarżącą rzutuje na poziom recyklingu osiągany przez gminę, a w konsekwencji na wszystkich mieszkańców. Trafnie organy wskazały, że waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. musi być oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji tego celu, jakim jest w niniejszej sprawie zapewnienie efektywnego i skutecznego systemu gospodarowania odpadami opartego o selektywną zbiórkę odpadów. W przedmiotowej sprawnie organy słusznie uznały, że nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz to, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.., orzekł jak w sentencji wyroku.