Wyrok - II SAB/Ke 54/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawaumorzono postępowanie w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku; Oddalo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązaniStwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawaumorzono postępowanie w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku; Oddalo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązani
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Agnieszka Banach
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawaumorzono postępowanie w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku; Oddalono skargę w pozostałej części; Zasądzono zwrot kosztów postępowania
UZASADNIENIE
Pismem z 5 marca 2026 r. A Spółka Akcyjna we [...] (dalej "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego oraz niezałatwienie sprawy w terminie (przewlekłość) w zakresie wydania zezwolenia na pracę typu "A" dla B. Z. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawyw postępowaniu administracyjnym i wniosła o:1. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnegow terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;2. przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", od organu sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł;3. zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarga nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, gdyż zgodnie z ustawą o rynku pracy i służbach zatrudnienia przepisów art. 37 k.p.a. nie stosuje się m.in. w sprawach wydawania zezwoleń na pracę. Spółka w dniu 2 lutego 2026 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typu A dla B. S.. Co prawda wniosek ten nie zawierał wszystkich dokumentów koniecznych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jednak wszczęcie postępowania następuje także w wyniku złożenia wniosku niekompletnego. Skierowanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych dopiero po upływie czasu, w którym organ – przy zachowaniu standardu sprawności i zasady szybkości postępowania – powinien był taką czynność podjąć, stanowi przejaw opieszałości w prowadzeniu sprawy. W toku postępowania organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił stron o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku w ustawowym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wystąpiła także przewlekłość postępowania, gdyż podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. Skarżąca – biorąc pod uwagę, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając również uchybienia organu – podniosła, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skala zaniedbań, sposób prowadzenia postępowania oraz całkowite zignorowanie obowiązków wynikających z art. 35 i 36 k.p.a. świadczą o braku jakiejkolwiek staranności w realizacji ustawowego obowiązku wydania decyzji w rozsądnym terminie. Takie zachowanie organu nie mieści się w granicach dopuszczalnej zwłoki, ale stanowi oczywistą i niebudzącą wątpliwości sprzeczność z zasadami praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.).W zakresie przyznania sumy pieniężnej skarżąca podkreśliła m.in. kompensacyjny charakter tego środka, powołując się na doniosłe i wymierne skutki opieszałości organu. Brak żądanego zezwolenia na pracę uniemożliwia rozpoczęcie realizacji zawartych kontraktów handlowych – co naraża przedsiębiorcę na utratę przychodów, ryzyko naliczania kar umownych oraz utratę wiarygodności wśród kontrahentów. Spółka pozostaje w stanie długotrwałej niepewności operacyjnej, musi utrzymywać rezerwy kadrowe i kapitałowe, ponosi koszty zamrożenia zasobów i przesuwania harmonogramów. Zaistniała przewlekłość generuje ryzyko rezygnacji przez kandydata, co może spowodować zaprzepaszczenie kosztów rekrutacji i poniesionych kosztów, a w rezultacie konieczność przeprowadzenia ponownego naboru w warunkach rynkowej presji płacowej i ograniczonej dostępności specjalistów. Dodatkowo skarżąca wskazała na całokształt okoliczności sprawy, tj. znaczne przekroczenie ustawowych terminów i rażący oraz powtarzalny charakter naruszeń, konkretny, gospodarczy wymiar doznanych dolegliwości, w tym niemożliwość uruchomienia kontraktów i ryzyko utraty kluczowego kandydata.Z daleko idącej ostrożności procesowej, na wypadek zgłoszenia przez organ w odpowiedzi na skargę wniosku o miarkowanie kosztów postępowania, skarżąca wniosła o nieuwzględnienie takiego wniosku. Na zakres kosztów podlegających zasądzeniu składa się nie tylko samo sporządzenie skargi, lecz również inne niezbędne czynności procesowe i organizacyjne, w tym przygotowanie pism, analiza stanowisk organu, prowadzenie korespondencji z sądem oraz opracowanie wniosków i konkluzji procesowych. Pełnomocnik spółki jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a ciężar podatku VAT od wynagrodzenia pełnomocnika obciąża skarżącą. W konsekwencji koszty zastępstwa procesowego powinny zostać zasądzone według stawek minimalnych przewidzianych w przepisach wykonawczych, z doliczeniem należnego podatku VAT oraz niezbędnych opłat, tak aby rozstrzygnięcie o kosztach realnie kompensowało wydatki poniesione przez stronę na profesjonalną pomoc prawną.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddaleniew całości jako bezzasadnej, względnie z uwagi na nadużycie przez skarżącą prawa do sądu. W uzasadnieniu organ przyznał, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla B. S., złożony przez Spółkę, wpłynął 2 lutego 2026 r. Skarżąca w dniu 5 marca 2026 r. przesłała do organu skargę na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie. Wniosek zawierał braki formalne, które wnioskodawca częściowo uzupełnił bez wezwania organu w dniu 6 marca 2026 r. Z uwagi na fakt, że pracownik organu prowadzący postępowanie napotkał jednak problem formalny, który uniemożliwił wydanie decyzji, polegający na tym, że oświadczenie podmiotu powierzającego pracę zostało nieprawidłowo podpisane, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających sporządzono wezwanie w dniu 11 marca 2026 r. Skarżący składając korektę wniosku uzupełnił braki formalne w dniu 13 marca 2026 r. Z uwagi na problemy kadrowe organu procedowanie wniosku zostało przydzielone kolejnemu pracownikowi w dniu 1 kwietnia 2026 r. W dniu 2 kwietnia 2026 r. postępowanie w sprawie wniosku skarżącego znajdowało się na końcowym etapie i organ był gotowy do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem, jednak na jaw wyszły nowe fakty uniemożliwiające wydanie decyzji. W dniu 2 kwietnia 2026 r. zostało sporządzone wezwanie, a postępowanie przedłużono do dnia 4 maja 2026 r.W ocenie organu na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do bezczynności ani też przewlekłości postępowania. Organ był gotowy do wydania decyzji w przewidzianym ustawą terminie, a jej wydanie nie było możliwe wyłącznie z przyczyn formalnych.W kwestii dochodzonej przez skarżącego sumy pieniężnej, żądanie to nie jest zdaniem organu zasadne. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na orzeczenie jej we wskazanej wysokości. Wymaga podkreślenia, że nie doszło do zaniechania rozpoznania wniosku w terminie z uwagi na wadliwe działanie pracownika organu, lecz z uwagi na problem formalny, który należało najpierw rozwiązać. Z tej przyczyny nie jest zasadne wymierzenie organowi grzywny, bowiem w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie wyraża się słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy.W odniesieniu do wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości organ zwrócił uwagę, że skarga na bezczynność jest pismem procesowym nie wymagającym od profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza określającego samego siebie jako specjalistę z zakresu szeroko pojętego prawa cudzoziemców, szczególnego nakładu pracy. Jak wynika z wiedzy organu pełnomocnik skarżącego składa w całej Polsce w imieniu swoich klientów dziesiątki takich skarg na gotowym szablonie (w tym za pośrednictwem Wojewody Świętokrzyskiego), o czym świadczy również treść niniejszej skargi, brak uzasadnienia do tej konkretnej sprawy a jedynie sztampowe odniesienie się do przepisów ogólnie obowiązujących oraz orzecznictwa, tudzież innych spraw - o czym świadczy błędne określenie przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie jako wielokrotny upływ ustawowych terminów, podczas gdy wniosek o jej wydanie wpłynął do organu 2 lutego 2026 r., skarga zaś wpłynęła 5 marca 2026 r., mimo iż pełnomocnik skarżącego bez wątpienia miał świadomość o brakach formalnych. Nadto na sztampowy charakter skargi wskazuje również fakt, że pełnomocnik skarżącego powołuje się na art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która to ustawa utraciła moc i została zastąpiona częściowo przez ustawę z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Natomiast art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został zastąpiony art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co profesjonalny pełnomocnik powinien był dostrzec przed złożeniem niniejszej skargi, zwłaszcza domagając się zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Powyższe nieścisłości w treści skargi nie świadczą o zwiększonym nakładzie pracy pełnomocnika, ale raczej o braku starannego działania. W zaistniałych okolicznościach, w sytuacji uwzględnienia przez sąd skargi, brak jest podstaw do przyznania podwójnej wysokości kosztów zastępstwa procesowego, a bardziej do jej miarkowania w odpowiedni sposób.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., zakres przedmiotowy skarg na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy.Zaskarżenie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.Wyjaśnić trzeba, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie wymagało wcześniejszego złożenia ponaglenia zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., bowiem przepis szczególny obowiązującej od 1 czerwca 2025 r. ustawy z 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom (Dz.U. z 2025 r. poz. 621 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom", tj. art. 7 ust. 4 stanowi, że przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 26, art. 35, art. 40 i art. 45. Ustawodawca przesądził zatem, że wcześniejsze złożenie ponaglenia nie jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wniosek Spółki z 2 lutego 2026 r. rozstrzygany był na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom.Sąd ustalił, że skarga została wniesiona 5 marca 2026 r., tj. przed wydaniem decyzji przez Wojewodę Świętokrzyskiego, co miało miejsce w dniu 4 maja 2026 r. (pismo z dnia 15 czerwca 2026 r. – k. 94), kończącej postępowanie w I instancji. Jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na treść uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (dostępnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA), wedle których skarga na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego), poprzedzona ponagleniem, wniesiona po jego zakończeniu, w przypadku bezczynności - stanowi przeszkodęw merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała z 22 czerwca 2020 r.), zaś w razie przewlekłości - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (uchwała z 7 marca 2022 r.).Na podstawie przesłanych akt sprawy Sąd ustalił, że:– 2 lutego 2026 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca B. S. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;– 4 maja 2025 r. Wojewoda Świętokrzyski wydał zezwolenie na pracę dla ww. cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nr 227/2026.W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom nie określają terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zezwolenia na pracę wydawanego na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi – wobec czego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.Wskazane przepisy są konsekwencją przyjęcia w Kodeksie postępowania administracyjnego szeregu zasad, w tym zasady szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a.Nie ulega zatem wątpliwości, że sprawa z wniosku Spółki, datowanego na 2 lutego 2026 r., o zezwolenie na pracę ww. cudzoziemca powinna zostać załatwiona przez Wojewodę Świętokrzyskiego niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 1 miesiąca od wpływu wniosku. Nie można bowiem sprawy tej uznać za szczególnie skomplikowaną. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2-3a k.p.a.), o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania. Braki formalne podania mają istotny wpływ na dalsze prowadzenie postępowania, jednakże nie można uznać, że niekompletny wniosek nie powoduje zawisłości sprawy przed organem administracji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 20 maja 2026 r., sygn. II SAB/Po 50/26). Wpływ wniosku nakłada na organ obowiązek jego weryfikacji i ustalenia, czy zawiera on wszystkie niezbędne dane, w szczególności takie, których obowiązek przedłożenia wynika z przepisów prawa. Weryfikacja ta powinna nastąpić niezwłocznie i organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia w czasie, który nie spowoduje popadania w zwłokę w załatwieniu sprawy (wyrok WSA w Gdańsku z 31 lipca 2025 r., sygn. III SAB/Gd 235/25).W niniejszym przypadku organ po raz pierwszy wezwał pełnomocnika Spółki do uzupełnienia braku formalnego wniosku (nieprawidłowo podpisane oświadczenie podmiotu powierzającego pracę) w dniu 11 marca 2026 r., a zatem po upływie miesiąca od wszczęcia postępowania. To już oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy. Co więcej, Spółka uzupełniła ów brak formalny 13 marca 2026 r., jednak w dniu 2 kwietnia 2026r. organ wezwał do uzupełnienia kolejnego braku, tj. złożenia dokumentu potwierdzającego wykonywanie pracy przez cudzoziemca w okresie 2 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. Poinformowano jednocześnie o tym, że decyzja w sprawie zostanie wydana do dnia 4 maja 2026 r. "w związku z koniecznością przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego (...)". Należy jednak zauważyć, że wezwanie do uzupełnienia tego braku mogło zostać wystosowane już po złożeniu wniosku, a w każdym razie na pewno wraz z poprzednim wezwaniem. Przedłużenie zatem czasu trwania postępowania do 4 maja 2026 r. nie znajduje uzasadnienia. Tym samym wydanie decyzji o zezwoleniu na pracę dopiero w tej dacie należy uznać za uchybiające terminowi na rozpoznanie sprawy – nie tylko jedno-, ale i dwumiesięcznemu, o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Oczywistym jest zatem, że Wojewoda dopuścił się opisanej bezczynności w załatwieniu wniosku.Ustawową definicję bezczynności zawiera art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodniez którym polega ona na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Z koleiz przewlekłością mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawnie wyznaczonych terminach, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, mamy do czynienia z bezczynnością organu. Natomiast pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację działania przez organ w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynnościw dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że tylko formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69 - 70). Jednocześnie z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że bezczynność i przewlekłość są pojęciami rozłącznymi, co oznacza, że w tej samej sprawie nie może występować zarówno bezczynność, jak i przewlekłość. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany ustalić rzeczywistą postać zwłoki organu administracji (bezczynność albo przewlekłość), bez względu na to, jak została sformułowana skarga dotycząca niezałatwienia sprawy przez organ administracji (wyrok NSA z 7 września 2022 r., sygn. II OSK 871/22).W rozpatrywanej sprawie Sąd przyjął, że doszło do bezczynności organu, który w ciągu pierwszego miesiąca od wpływu wniosku nie podjął żadnych czynności, następnie zaś dwukrotnie wzywał do uzupełnienia braków formalnych w sytuacji gdy mógł uczynić to w terminie i w sposób jednorazowy, w efekcie czego decyzja została wydana po ponad 3 miesiącach licząc od wpływu wniosku. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do oddalenia skargi w całości, o co wnosił organ.Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).Okoliczność wydania – już po wniesieniu skargi (5 marca 2026 r.) – decyzji z 4 maja 2026 r., kończącej postępowanie przed organem I instancji, któremu słusznie zarzucono bezczynność, ma ten skutek, że bezprzedmiotowe stało się orzeczenie, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu, o czym orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I wyroku).W ocenie Sądu, zaistniała bezczynność nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14, CBOSA). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15, CBOSA).W przypadku stwierdzonej bezczynności z oczywistym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy brak czynności lub przedłużanie postępowania ponad ustawowe terminy stanowi wyraz oczywistego lekceważenia wniosku stronyi jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, taka szczególna sytuacja nie zaistniała w sprawie. Jak już to wyżej wskazano, co prawda Wojewoda Świętokrzyski uchybił terminowi miesięcznemu, lecz ostatecznie załatwił sprawę Spółki, w międzyczasie wystosował zawiadomienie w trybie art. 36 § 1 k.p.a., wzywając do uzupełnienia braków formalnych, a ostatecznie zwłoka w załatwieniu sprawy trwała ok. 2 miesięcy. Jakkolwiek organ nie załatwił sprawy w terminie, stwierdzona bezczynność nie cechuje się szczególnymi przymiotami, o jakich była mowa powyżej, pozwalającymi uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Nie można bowiem powiedzieć, że niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. było wyrazem lekceważenia strony czy przejawem oczywistego braku woli organu do jej rozstrzygnięcia.Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w pkt II wyroku – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1a p.p.s.a.Oddalenie skargi w pkt III wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., obejmuje nieuwzględnienie przez Sąd zarzutu co do przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ oraz wniosku o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej.Jeśli chodzi o kwestię związaną z przyznaniem sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, to została ona przez ustawodawcę pozostawiona do uznania sądu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywnyw wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że zawarty w skardze wnioseko przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący wskaże na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością organu. Ponadto, suma pieniężna powinna być przyznawana wówczas, gdy jest to potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność lub przewlekłość, tj. zwalczenia bezczynności lub przewlekłości organu oraz jego zdyscyplinowania (por. np. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1506/16, CBOSA).Zaprezentowane wyżej stanowisko Sąd orzekający w tej sprawie podzielai przyjmuje jako własne.Podstaw do przyznania sumy pieniężnej nie można upatrywać w uzasadnieniu wniosku zawartego w skardze. W tym zakresie nie sposób podzielić stanowiska Spółki co do tego, że zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenia oraz przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy, miały charakter znaczny i rażący oraz powtarzalny, a ich wymiar gospodarczy istotnie rzutował na możliwość uruchomienia kontraktów i ryzyko utraty kluczowego kandydata, zwłaszcza że strona nie przedstawiła na te okoliczności żadnego dowodu, w szczególności zawartych umów z harmonogramami prac. Ponadto, skoro Wojewoda załatwił sprawę i wydał decyzję kończącą postępowanie, zdyscyplinowanie organu – poprzez przyznanie sumy pieniężnej - stało się bezprzedmiotowe.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zwanego dalej "rozporządzeniem", w pkt IV sentencji wyroku. Na koszty te, w łącznej wysokości 357 zł, złożyły się: wpis od skargi - 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 240 zł, przyznane w wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia określonego w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przyznanie połowy wynagrodzenia było spowodowane nie tylko częściowym oddaleniem skargi (pkt III wyroku), ale również zaistnieniem okoliczności szczególnych, co uzasadniało zastosowanie art. 206 p.p.s.a., który stanowi, że sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie tej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszym przypadku Sąd wziął pod uwagę, że pełnomocnik wniósł w imieniu Spółki więcej skarg o zbliżonej treści, podlegających rozpoznaniu w zbliżonym czasie, tj. w sprawie niniejszej oraz w sprawach II SAB/Ke 51/26, II SAB/Ke 52/26, II SAB/Ke 53/26, a uprzednio także w innych sprawach (sygn. II SAB/Ke 89/25, II SAB/Ke 90/25, II SAB/Ke 91/25, II SAB/Ke 92/25, II SAB/Ke 115/25), na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Tym samym czynności pełnomocnika miały charakter powtarzalny, co odpowiednio pomniejszyło jego nakład pracy. Z tego względu w tym przypadku zasądzone zostało wynagrodzenie równe połowie wysokości wynagrodzenia określonego w ww. rozporządzeniu. W tym kontekście brak było podstaw do przychylenia się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia, wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego może zawierać oświadczenie o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. W braku takiego oświadczenia, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej, chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej ustaleniem. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi natomiast, że opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;2) wartość przedmiotu sprawy;3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.Niezależnie od poczynionych wyżej rozważań dotyczących zasądzenia połowy minimalnego wynagrodzenia, nie ulega również wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej nie zawarł we wniosku o zasądzenie kosztów oświadczenia o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. Sąd nie znalazł również podstaw do zakwalifikowania podjętych przez pełnomocnika czynności jako tych, które zostały wymienione w § 15 ust. 3 rozporządzenia. W tym zakresie Sąd wziął pod uwagę, że sprawa została rozstrzygniętaw postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, co nie wymagało osobistego stawiennictwa pełnomocnika i nie była też szczególnie skomplikowana. Sąd orzekał na podstawie akt administracyjnych złożonych przez organ, a strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika, nie składała żadnych dodatkowych dokumentów. Ponadto, jak już to wskazano, skarga została uwzględniona jedynie częściowo.., który stanowi, że sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie tej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszym przypadku Sąd wziął pod uwagę, że pełnomocnik wniósł w imieniu Spółki więcej skarg o zbliżonej treści, podlegających rozpoznaniu w zbliżonym czasie, tj. w sprawie niniejszej oraz w sprawach II SAB/Ke 51/26, II SAB/Ke 52/26, II SAB/Ke 53/26, a uprzednio także w innych sprawach (sygn. II SAB/Ke 89/25, II SAB/Ke 90/25, II SAB/Ke 91/25, II SAB/Ke 92/25, II SAB/Ke 115/25), na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Tym samym czynności pełnomocnika miały charakter powtarzalny, co odpowiednio pomniejszyło jego nakład pracy. Z tego względu w tym przypadku zasądzone zostało wynagrodzenie równe połowie wysokości wynagrodzenia określonego w ww. rozporządzeniu. W tym kontekście brak było podstaw do przychylenia się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia, wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego może zawierać oświadczenie o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. W braku takiego oświadczenia, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej, chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej ustaleniem. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi natomiast, że opłatę ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;2) wartość przedmiotu sprawy;3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.Niezależnie od poczynionych wyżej rozważań dotyczących zasądzenia połowy minimalnego wynagrodzenia, nie ulega również wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej nie zawarł we wniosku o zasądzenie kosztów oświadczenia o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. Sąd nie znalazł również podstaw do zakwalifikowania podjętych przez pełnomocnika czynności jako tych, które zostały wymienione w § 15 ust. 3 rozporządzenia. W tym zakresie Sąd wziął pod uwagę, że sprawa została rozstrzygniętaw postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, co nie wymagało osobistego stawiennictwa pełnomocnika i nie była też szczególnie skomplikowana. Sąd orzekał na podstawie akt administracyjnych złożonych przez organ, a strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika, nie składała żadnych dodatkowych dokumentów. Ponadto, jak już to wskazano, skarga została uwzględniona jedynie częściowo.