Wyrok - II SA/Gl 239/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono postanowienie I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 grudnia 2025 r. nr SKO.II/426/200/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżone postanowieUchylono postanowienie I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 grudnia 2025 r. nr SKO.II/426/200/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżone postanowie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Aneta Majowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Uchylono postanowienie I i II instancji
UZASADNIENIE
Pismem nadanym dnia 15 stycznia 2026 r. J. W. (dalej: Skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 grudnia 2025 r. nr SKO.II/426/200/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania.Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.Postanowieniem z dnia 13 listopada 2025 r. nr [...] Burmistrz Miasta U. (dalej: organ pierwszej instancji), działając w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., tj. do dnia 2 lutego 2027 r., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie części działki nr [...], położonej przy ul. [...] w U., obręb [...].W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek w sprawie wpłynął 2 sierpnia 2025 r., w dniu 20 sierpnia 2025 r. nastąpiło wyłożenie projektu planu ogólnego do publicznego wglądu, oraz projekt został przekazany do uzgodnień i opiniowania do podmiotów wskazanych w art. 13i ust. 3 pkt 5 u.p.z.p. W ww. projekcie planu ogólnego część działki nr [...] (obręb [...]) znajduje się w strefie planistycznej oznaczonej 13SO (strefa otwarta - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej). Zachodzi zatem sprzeczność planowanej inwestycji z projektem planu ogólnego, a tym samym sprzeczność z ustaleniami przyszłego planu miejscowego, który będzie ustalany na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego. W dniu [...] r. Rada Miasta U., podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów. Uchwalenie planu miejscowego obejmującego m.in. działkę nr [...] może nastąpić przed upływem terminu zawieszenia postępowania. W powołaniu na wyrok tut. Sądu z dnia 4 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1389/24 oraz powołany w nim wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15, zaznaczył, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje postawę fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu.W złożonym zażaleniu Skarżący akcentował, że organ oparł się na projekcie planu ogólnego, który nie ma mocy prawa miejscowego, nie został wyłożony do publicznego wglądu, nie można było wnosić do niego uwag, również powołał ww. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15 zaznaczając, że zawieszenie wymaga indywidualnej oceny sprawy z poszanowaniem interesu obywatela. Dodał, że inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co służy zaspokojeniu podstawowych potrzeb społecznych, nadto brak pewności, że plan miejscowy zostanie uchwalony w terminie 18 miesięcy, a jednocześnie w innych sprawach organ wydawał decyzje o warunkach zabudowy już po dacie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Zawieszenie postępowania prowadzi w ocenie Skarżącego do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności.Po rozpoznaniu zażalenia, organ odwoławczy przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2025 r. nr SKO.II/426/200/2025, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.) i art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia, po zwięzłym przywołaniu stanu sprawy oraz przepisów znajdujących w niej zastosowanie, w powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że z treści art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie wynikają konkretne przesłanki zawieszenia, co nie oznacza, że zawieszenie postępowania na tej podstawie może być dowolne. Skorzystanie przez organ z tego uprawnienia uzależnione jest od wystąpienia obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania, jedną z nich jest wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że inwestycja objęta wnioskiem o warunki zabudowy będzie sprzeczna z ustaleniami procedowanego planu. Przypomniał, że w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U., a projekt planu ogólnego lokalizuje teren inwestycyjny w strefie planistycznej 13SO – strefa otwarta, zachodzi zatem sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, który będzie ustalany na podstawie planu ogólnego, przekazanego do uzgodnień i opiniowania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że plan miejscowy dla tego terenu może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania. Dodał, że zgodnie z ogłoszeniem z 3 października 2025 r. do dnia 7 listopada 2025 r. była możliwość składania wniosków do projektu planu ogólnego, z kolei składanie uwag będzie realizowane na etapie konsultacji społecznych. Nadto ustawodawca wprowadził wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy z planem ogólnym stanowiącym akt prawa miejscowego. W kwestii terminowości rozpatrzenia wniosków, zaznaczył, że po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znacząco zwiększyła się liczba składanych wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, powodując tym problemy organizacyjne i kadrowe jednostek samorządu terytorialnego, które w tym samym czasie obciążone są obowiązkiem sporządzania planu ogólnego. Postanowienie zostało doręczone w dniu 29 grudnia 2025 r.W wywiedzionej skardze Skarżący sformułował zarzuty naruszenia:- art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zachodzą realne i obiektywne przesłanki zawieszenia postępowania, mimo że organ nie wykazał sprzeczności inwestycji z ustaleniami projektu planu ogólnego, w tym strefy SO, który nie posada mocy prawnej i nie jest aktem miejscowym,- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i ocenę materiału dowodowego, brak należytego wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony, w szczególności nieuwzględnienie wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy,- art. 35 § 1 i 3 k.p.a. przez zaakceptowanie nieuzasadnionego przedłużania postępowania, wprowadzenia stanu niepewności prawnej i utrudnienia w rozporządzaniu majątkiem Skarżącego,- art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nieuzasadnione ograniczenie prawa Skarżącego do zagospodarowania nieruchomości, mimo braku wykazania realnego zagrożenia dla interesu publicznego lub ładu przestrzennego,- art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie Skarżącego w porównaniu do innych inwestorów, którym w analogicznym okresie - po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu - wydawano decyzje o warunkach zabudowy bez przeszkód proceduralnych,- art. 140 k.c. w zw. z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP poprzez nieproporcjonalne i nieuzasadnione ograniczenie prawa własności Skarżącego, wynikające z długotrwałego zawieszenia postępowania, bez wykazania rzeczywistej kolizji planowanej inwestycji z planowanym aktem prawa miejscowego,- art. 6 ust. 2 u.p.z.p., art. 35 k.p.a., art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 140 k.c., art. 32 Konstytucji RP przez sprzeczność stanowiska Kolegium, ponieważ stwierdzono, że "w przypadku, gdy inwestycja nie narusza postanowień planu brak jest podstaw do zawieszenia postępowania", podczas gdy decyzja o zawieszeniu została podjęta, mimo że inwestycja Skarżącego nie narusza istniejącego stanu prawnego,- art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, brak realnego wpływu strony na ustalenia projektu planu ogólnego,- art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 k.p.a. przez niedotrzymanie ustawowych terminów załatwienia sprawy i niepoinformowanie o przyczynach zwłoki,- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które ma charakter ogólnikowy, abstrakcyjny i nie odnosi się w sposób indywidualny do planowanej inwestycji oraz jej faktycznej kolizji z projektowanymi aktami planistycznymi.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący rozwinął zarzuty skargi, akcentował, że projekt planu ogólnego nie ma charakteru aktu prawa miejscowego, nie został uchwalony ani ogłoszony, nie był wyłożony do publicznego wglądu, nie umożliwiał składania uwag, jego treść może ulec zmianie lub w ogóle nie zostać uchwalona. Ponadto organ nie przeprowadził analizy urbanistycznej wykazującej rzeczywistą kolizję inwestycji z ładem przestrzennym, by zagrażała środowisku bądź naruszała interes osób trzecich. Zakwestionował ogłoszenie obwieszczenia z dnia 3 października 2025 r., na które powołał się organ. Zwrócił też uwagę na naruszenie zasady równości, zaznaczając, że w innych postępowaniach organ wydał decyzje o warunkach zabudowy, a także nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia do akt informacji obejmującej liczbę wydanych decyzji o warunkach zabudowy wraz z datami wydania w okresie od 27 czerwca 2024 r. do dnia wydania zaskarżonego postanowienia. Podkreślił, że zawieszenie w każdym przypadku musi zostać uzasadnione konkretnymi przesłankami. Uzasadnił także stanowisko w zakresie niedotrzymania przez organ terminów załatwienia sprawy oraz zakwestionował prawidłowość sporządzenia uzasadnienia.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.W oparciu o wymienione kryterium legalności, kontroli sądowoadministracyjnej zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 grudnia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta U. z dnia 13 listopada 2025 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie części działki nr [...], położonej przy ul. [...] w U., obręb [...], do dnia 2 lutego 2027 r. Wniosek inicjujący postępowanie wpłynął do organu w dniu 2 sierpnia 2025 r. (karta nr 1-9 akt administracyjnych).Analizując argumentację przestawioną w zaskarżonym postanowieniu oraz przedłożone do sprawy akta administracyjne Sąd uznał, że rozstrzygnięcia obarczone są uchybieniami uzasadniającymi ich uchylenie.Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na wstępie wskazać trzeba, iż stosownie do brzmienia tej regulacji, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Użyte w przywołanej normie sformułowanie "można zawiesić" oznacza fakultatywność zawieszenia postępowania o warunkach zabudowy, nie określając żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego.Niewątpliwie wskazany przepis jest konsekwencją obowiązującej zasady pierwszeństwa planowanego gospodarowania przestrzenią publiczną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z treścią art. 4 u.p.z.p. stanowi główny instrument planowania i zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o warunkach zabudowy w sytuacji braku planu ma jedynie charakter zastępczy. O takiej roli decyzji o warunkach zabudowy świadczy niewątpliwie rozwiązanie wynikające z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nakładające na organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, obowiązek stwierdzenia jej wygaśnięcia w sytuacji, gdy dla tego terenu uchwalono plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Treść powyższych przepisów wskazuje na decydującą rolę planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu.Wskazana fakultatywność nie oznacza jednak dowolności działania organu. W doktrynie i orzecznictwie przedmiotu zwraca się uwagę, że przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego. W przypadku, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, iż prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie, to skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego (por. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, str. 600; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2705/24; podobnie: zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 1039/24, z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 1038/24).Na gruncie rozpoznawanej sprawy, w ocenie orzekających organów, zawieszenie jest uzasadnione dostrzeżonymi rozbieżnościami pomiędzy planowaną inwestycją - wskazaną we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycji, a zapisami projektu planu ogólnego, z którym musi być zgodny plan miejscowy.Jak wskazano w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć, działka nr [...] U., obręb [...], położona jest na obszarze objętym uchwałą Nr [...] Rady Miasta U. z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U., a ta część przedmiotowej działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z załącznikiem graficznym do projektu planu ogólnego znajduje się w strefie planistycznej oznaczonej 13SO (strefa otwarta - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej).Teren inwestycji objęty jest również, wydaną później, uchwałą Nr [...] Rady Miasta U. z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów.W uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia organ odwoławczy argumentował, że zawieszenie postępowania, choć pozostawione zostało uznaniu organu, to nie może mieć charakteru dowolnego. Wyklucza też automatyzm w stosowaniu tej instytucji.Jednocześnie organ odwoławczy nie dostrzegł, że wymóg zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z postanowieniami planu ogólnego zachodzi dopiero po uchwaleniu planu ogólnego, który na dzień wydania zaskarżonego postanowienia znajdował się dopiero w fazie projektu. Nie sposób zatem uzasadniać "braku dowolności" zapadłego rozstrzygnięcia sprzecznością planowanej inwestycji z przeznaczeniem jednostki 13SO zakładającej zakaz zabudowy, w sytuacji, gdy plan ogólny przewidujący ten zakaz, nie został jeszcze uchwalony.Pamiętać należy, że plan ogólny stanowi nowy instrument planistyczny o zasięgu obejmującym całą gminę i służyć ma zwiększeniu władztwa planistycznego gminy w zakresie kreowanej polityki przestrzennej (zob. T. Filipowicz w: T. Filipowicz (red.), A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. IV, WKP 2024). Stosownie do art. 13a ust. 7 u.p.z.p. plan ogólny to akt prawa miejscowego, z którym zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, badana będzie zgodność miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ale także decyzji o warunkach zabudowy. Przez zgodność planu miejscowego z planem ogólnym rozumie się ustalenie w planie miejscowym m.in. przeznaczenia terenu mieszczącego się w profilu funkcjonalnym strefy planistycznej obejmującej teren (art. 20 ust. 3 pkt 1 lit. a). Przyjęte w planie ogólnym przeznaczenie terenu wiąże zatem organ stanowiący gminy przy sporządzeniu planu miejscowego. Związanie to dotyczy jednak sytuacji, gdy plan ogólny został już uchwalony i funkcjonuje w obrocie prawnym.Dopiero postanowienia planu ogólnego mającego moc obowiązującą rzutują w sposób wiążący na kształt projektowanego planu miejscowego i determinują jego przyszłe zapisy dotyczące przeznaczenia poszczególnych, objętych nim terenów. Z danych opublikowanych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U. wynika, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia widniała Informacja Burmistrza Miasta U. z dnia 20 sierpnia 2025 r. o przekazaniu projektu planu ogólnego do uzgodnień i opiniowania do podmiotów wskazanych w art. 13a ust. 3 pkt 5 u.p.z.p., aktualnie widnieje Obwieszczenie Burmistrza Miasta U. z dnia 16 kwietnia 2026 r. o wydłużeniu terminu konsultacji społecznych projektu planu ogólnego dla Miasta U. do dnia 15 maja 2026 r., podanych uprzednio w Obwieszczeniu z dnia 12 marca 2026 r. o rozpoczęciu konsultacji społecznych. W odniesieniu do planu miejscowego, poza uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych obszarów, nie zamieszczono żadnych danych o dalszych czynnościach planistycznych, nie wynikają one również z akt sprawy. Z urzędu znana jest natomiast sekwencja koniecznych w tej procedurze czynności i ich czasochłonność.Argumentacja organów opierała się również o orzecznictwo, m.in. wyrok tut. Sądu z dnia 4 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1389/24 oraz powołany w jego treści wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15. Zaznaczyć jednak przyjdzie, że w stanie faktycznym sprawy sygn. akt II SA/Gl 1389/24, brak dowolności zapadłego w tamtej sprawie postanowienia o zawieszeniu postępowania wykazywany był poprzez odwołanie się do treści "obowiązującego" wówczas studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 2685/15 zaznaczył natomiast, że w dacie złożenia wniosku prace planistyczne dla terenu "były już zaawansowane", organ "miał zatem podstawy do zawieszenia" bowiem "istniało prawdopodobieństwo sprzeczności" postanowień decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami projektowanego planu. Nie są to zatem sytuacje tożsame do rozpoznawanej.Niezależnie od powyższego dostrzec należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie odniósł się do podniesionych w zażaleniu zarzutów w przedmiocie różnicowania sytuacji prawnej wnioskodawców w sprawach o ustalenie warunków zabudowy przez wybiórcze zawieszanie postępowań, w sytuacji, gdy w innych sprawach zostały wydane decyzje w sprawie warunków zabudowy. W kontekście tego zarzutu nie rozważył, czy w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy, wszczętych po przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenów inwestycji objętych jednostkami planistycznymi projektu planu ogólnego z zakazem zabudowy, stosowano instytucję zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Nie wyjaśnił zatem czy w sprawie doszło do naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. przez odstąpienie przez organ pierwszej instancji bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Odnotowania wymaga w tym miejscu w pełni trafne stanowisko, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy ze względu na długotrwałe przerwanie tego postępowania (por. Z. Niewiadomskiego (re.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, str. 640-641).Sąd zwraca również uwagę organu, że dołączone do skargi akta sprawy administracyjnej nie zawierają dokumentacji planistycznej, na którą powołują się organy. W aktach znajduje się jedynie mapka z zaznaczonym terenem inwestycyjnym i strefą 13SO opisaną jako wyrys z projektu planu ogólnego (karta nr 41 akt administracyjnych) oraz wydruk fragmentu mapy w skali 1:1000 (karta nr 16 akt administracyjnych). Tymczasem organ powinien czynić ustalenia na podstawie dokumentów zgromadzonych i przeanalizowanych w konkretnym postępowaniu i ewentualnie dołączyć do akt sprawy kopie (odpisy) innych dokumentów z odrębnych postępowań. Jak zauważał już tut. Sąd, powoływanie się na dokumenty i okoliczności, które nie wynikają z akt postępowania oznacza dowolność ustaleń oraz brak możliwości dokonania rzetelnej kontroli sądowoadministracyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 49/26).Pobocznie, w kwestii dalszej argumentacji skargi, wyjaśnić należy, że organ nie miał obowiązku prowadzenia analizy urbanistycznej wskazującej na kolizję z ładem przestrzennym, wykazania, że inwestycja zagraża środowisku czy narusza interes osób trzecich. Zgodnie z informacją zamieszczoną w Biuletynie Informacji Publicznej podano termin na składanie wniosków do projektu planu od 3 października do 7 listopada 2024 r., następnie Obwieszczeniem z dnia 12 marca 2026 r. zawiadomiono o rozpoczęciu konsultacji społecznych oraz prawie do składania uwag do projektu planu do 30 kwietnia 2026 r., wydłużonego Obwieszczeniem z dnia 16 kwietnia 2026 r. do dnia 15 maja 2026 r. W kwestii wniosków dowodowych skargi, wyjaśnienia wymaga, iż sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Możliwości dowodowe Sądu są ograniczone, stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Stąd też wniosek o zobowiązanie organu do przedłożenia informacji o liczbie wydanych decyzji o warunkach zabudowy nie został uwzględniony. Z kolei zarzuty odnoszące się do terminowości załatwienia sprawy nie są objęte niniejszym postępowaniem, Skarżącemu służy skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania rozstrzygana w odrębnym postępowaniu.W okolicznościach niniejszej sprawy z punktu widzenia legalności zawieszenia postępowania o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy, wskazane uchybienia mają istotne znaczenie. Są to doniosłe okoliczności, jeżeli uwzględni się, że przepisy obowiązującego prawa umożliwiają uzyskanie prawa do zabudowy nieruchomości, dla której nie uchwalono planu miejscowego.Uwzględniając te rozważania, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wobec niewykazania zasadności jego zastosowania, a także naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 § 2 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.Ponownie rozpoznając sprawę organy winny uwzględnić, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia.Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zważając, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało dotknięte tymi samymi uchybieniami co rozstrzygnięcie organu odwoławczego.O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w wysokości 100 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się uiszczony wpis sądowy.Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.