Wyrok - II SA/Gl 380/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono postanowienie I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 stycznia 2026 r. nr SKO.II/426/161/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoneUchylono postanowienie I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 stycznia 2026 r. nr SKO.II/426/161/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżone
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Aneta Majowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Uchylono postanowienie I i II instancji
UZASADNIENIE
Pismem nadanym dnia 21 lutego 2026 r. P. H. (dalej: Skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 stycznia 2026 r. nr SKO.II/426/161/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania.Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.Postanowieniem z dnia 4 września 2025 r. nr [...] Burmistrz Miasta U. (dalej: organ pierwszej instancji), działając w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu, na terenie działki nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj. do dnia 27 lutego 2027 r.W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek w sprawie wpłynął 27 sierpnia 2025 r. Motywując zawieszenie postępowania organ wyjaśnił, że w dniu 20 sierpnia 2025 r. opublikowany został projekt planu ogólnego dla Miasta U., zgodnie z którym działka nr [...] obr. [...] położona jest w ok 80% w strefie otwartej 56SO - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej oraz w ok 20% w strefie wielofunkcyjnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną 241SJ. Uchwalenie planu miejscowego obejmującego m.in. działkę nr [...] może nastąpić przed upływem terminu zawieszenia postępowania. W powołaniu na wyrok tut. Sądu z dnia 4 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1389/24 oraz powołany w nim wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15, zaznaczył, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje postawę fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Postanowienie doręczono 18 września 2025 r.W złożonym w ustawowym terminie zażaleniu (24 września 2025 r.), Skarżący akcentował, że dla zawieszenia postępowania istotny pozostaje stopień zaawansowania prac nad planem miejscowym, a prace nad projektem planu miejscowego aktualnie się nie toczą, i nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania w powołaniu na projekt planu ogólnego, również z uwagi na przepisy przejściowe. Zarzucił wybiórcze zawieszenie postępowań w sprawach o ustalenie warunków zabudowy stanowiące naruszenie zasady równego traktowania inwestorów, potwierdzone uzyskanym w trybie dostępu do informacji publicznej rejestrem decyzji o warunkach zabudowy za okres od 24 lipca do 9 września 2025 r., nadmiernie dolegliwe ograniczenie prawa własności, a także niedokonanie oceny relacji planowanej inwestycji w stosunku do projektowanego planu miejscowego. Wskazał też na przebieg postępowania oceniając prowadzenie czynności jako niebudzących zaufania do władzy publicznej, z pominięciem zasady szybkości postępowania. Zwrócił uwagę na nieprawidłowości w sporządzonym uzasadnieniu oraz wniósł o przeprowadzenie dowodów przedłożonych do zażalenia.Po rozpoznaniu zażalenia, organ odwoławczy przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 7 stycznia 2026 r. nr SKO.II/426/161/2025, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.) i art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia, po przywołaniu stanu sprawy oraz przepisów znajdujących w niej zastosowanie, w powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że z treści art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie wynikają konkretne przesłanki zawieszenia, co nie oznacza, że zawieszenie postępowania na tej podstawie może być dowolne. Skorzystanie przez organ z tego uprawnienia uzależnione jest od wystąpienia obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania, jedną z nich jest wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że inwestycja objęta wnioskiem o warunki zabudowy będzie sprzeczna z ustaleniami procedowanego planu. Przypomniał, że w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów, natomiast w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U., a projekt planu ogólnego teren inwestycyjny lokalizuje w strefie planistycznej 56SO – strefa otwarta (80% powierzchni terenu inwestycyjnego) oraz 241SJ (20% tego terenu), zachodzi zatem sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, który będzie ustalany na podstawie planu ogólnego, przekazanego do uzgodnień i opiniowania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że plan miejscowy dla tego terenu może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania. Podkreślił, że plan ogólny stanowi akt prawa miejscowego, ponadto zaznaczył, że ustawowe granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Końcowo wskazał, że nie może odnieść się do innych spraw dotyczących warunków zabudowy, na które wskazuje Skarżący. Postanowienie zostało doręczone w dniu 22 stycznia 2026 r.W wywiedzionej skardze Skarżący sformułował zarzuty naruszenia:1. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu motywów postanowienia, sprzeczność twierdzeń, co skutkowało trudnością ustalenia przyczyn rozstrzygnięcia, tj. przywołaniem sprzecznych fragmentów orzeczeń, brakiem własnych wniosków co do znaczenia projektu planu ogólnego, pominięciem przepisów przejściowych, trudności z ustaleniem stanowiska organu odwoławczego co do wykładni art. 62 ust. 1 u.p.z.p.,2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tj. zaniechanie ustaleń dotyczących harmonogramu prac nad planem miejscowym objętym uchwałą nr [...] z dnia [...] r.,3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, tj. niewyjaśnienie w jaki sposób ustalono proporcje podziału terenu na dwie strefy 56SO i 241SJ, oraz niestwierdzenie, że w ok 20% brak jest sprzeczności projektowanej inwestycji z projektem planu ogólnego,4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez ustalenie, że plan miejscowy będzie ustalany na podstawie procedowanego planu ogólnego, w sytuacji, gdy brak jest wymogu, aby projekt miejscowego planu zgodny był z planem ogólnym, zgodność z planem ogólnym wymagana jest dopiero na etapie uchwalania planu miejscowego,5. art. 136 § 1 w zw. z art. 12 k.p.a. przez bezzasadne zlecenie przez organ odwoławczy przesłania wypisu i wyrysu z planu ogólnego, gdy projekt planu ogólnego nie ma znaczenia dla sprawy,6. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 124 § 2, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz pominięcie lub niedostateczne rozpatrzenie zarzutów zażalenia,7. art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności ze względu na nieodniesienie się do wielu zarzutów zażalenia, pominięcie istotnych argumentów,8. art. 62 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji przez wydanie zaskarżonego postanowienia, co skutkuje wprowadzeniem nadmiernie dolegliwej formy ograniczenia prawa własności nieruchomości przez uniemożliwienie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy,9. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten nie stanowi żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, w tym stopnia zaawansowania prac czy przewidywanego terminu uchwalenia planu miejscowego,10. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że okoliczność prowadzenia prac nad planem ogólnym i przeznaczenie nieruchomości w projekcie planu ogólnego ma znaczenie dla możliwości zawieszenia postępowania, w związku z uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, podczas gdy przepis ten jest związany z procedurą uchwalania planu miejscowego, w zażaleniu opisano przebieg procesu legislacyjnego nad ustawą nowelizującą, przepisy przejściowe określają prowadzenie postępowań w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na podstawie przepisów w dotychczasowym brzmieniu, a procedura uchwalania planu miejscowego powinna być realizowana zgodnie z dotychczasowymi regulacjami,11. art. 59 ust. 2 i 3 w zw. z art. 65 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 7 lipca 2023 r. przez niezastosowanie i błędne ustalenie wymogu zgodności decyzji o warunkach zabudowy z planem ogólnym, gdy sprawy wszczęte przed 1 lipca 2026 r. lub przed uchwaleniem planu ogólnego rozstrzygane są na dotychczasowych zasadach,12. art. 65 ust. 1 w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 1, 2 i 4, ust. 4 pkt 1, ust. 5 ustawy zmieniającej z 7 lipca 2023 r. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez niezastosowanie i przyjęcie, że skoro zachodzi sprzeczność inwestycji z planem ogólnym, to sprzeczność ta zachodzi też z ustaleniami planu miejscowego, gdy plan miejscowy nie może w obecnym stanie prawnym zostać uchwalony zgodnie z planem ogólnym, skoro plan ogólny nie istnieje i jest obecnie na etapie przekazania do uzgodnień i opiniowania,13. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez jego zastosowanie, gdy zgodnie z wypowiedzią Burmistrza Miasta U. i Przewodniczącego Komisji Infrastruktury Rady Miasta U., żadne prace nad planem miejscowym się nie toczą co oznacza, że nie została spełniona żadna z przesłanek zawieszenia, tj. nie zachodzi sprzeczność inwestycji z planem miejscowym, nie uprawdopodobniono, że jest możliwe uchwalenie planu miejscowego w okresie zawieszenia,14. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji przez nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie, że organ odwoławczy nie może odnieść się do innych spraw dotyczących warunków zabudowy, podczas gdy organ odwoławczy powinien stwierdzić, że w świetle zasady równego traktowania inwestorów oraz nieodstępowania od utrwalonej praktyki, niedopuszczalne jest wykorzystywanie projektu planu ogólnego jako podstawy do dowolnego i arbitralnego zawieszania jedynie niektórych postępowań, co potwierdza rejestr decyzji o warunkach zabudowy przedłożony do zażalenia od 24.07.2025 do 09.09.2025 r. oraz za dalszy okres od 10.09.2025 do 02.12.2025 r. - przedłożony do skargi,15. art. 8 § 1 k.p.a. przez odstąpienie przez organ odwoławczy bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym przez przyjęcie językowej wykładni art. 62 ust. 1 u.p.z.p.,16. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i niekierowanie się zasadami proporcjonalności, w związku z okolicznościami szczegółowo wskazanymi w zarzucie,17. art. 12 k.p.a. przez naruszenie obowiązku działania wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy,18. art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przez wydanie zaskarżonego postanowienia, gdy organ odwoławczy powinien uchylić postanowienie organu pierwszej instancji.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także przeprowadzenie dowodu z dokumentów: rejestru decyzji o warunkach zabudowy od 10 września do 2 grudnia 2025 r., wydruku map i informacji dotyczących wskazanych decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu Skarżący rozwinął zarzuty skargi przedstawiając argumentację na ich poparcie. Zwrócił również uwagę na przedstawione stanowisko w treści wniesionego zażalenia. Podkreślił, że na dzień złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy prace nad projektem planu miejscowego nie toczyły się. Podkreślił, że organ nie poczynił żadnych ustaleń co do rozpoczęcia prac nad planem miejscowym, nie uprawdopodobnił, że przed upływem okresu zawieszenia może dojść do jego uchwalenia, a uchybienie to nie zostało stwierdzone przez organ odwoławczy. Skarżący ocenił, że stan prac nad projektem planu miejscowego nie wskazuje również na prawdopodobieństwo wyłożenia projektu planu miejscowego w okresie zawieszenia, co mogłoby uzasadniać dodatkowe przedłużenie zawieszenia na kolejne 6 miesięcy. Zwrócił również uwagę na naruszenie szybkości postępowania. Podkreślił, że ze względu na brak jakichkolwiek prac nad planem miejscowym zawieszenie postępowania jest bezzasadne, tak też zdaniem Skarżącego powinien stwierdzić organ odwoławczy. Skarżący wymienił również szczegółowo zarzuty oraz stanowisko zażalenia, które zostało pominięte przez organ odwoławczy, a także wydane w innych postępowaniach decyzje o warunkach zabudowy dla terenów w strefie otwartej z zakazem zabudowy.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.W oparciu o wymienione kryterium legalności, kontroli sądowoadministracyjnej zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 stycznia 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta U. z dnia 4 września 2025 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz zagospodarowaniem terenu, na terenie działki nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...], do dnia 27 lutego 2027 r. Wniosek inicjujący postępowanie wpłynął do organu w dniu 27 sierpnia 2025 r. (karta nr 105 akt administracyjnych).Analizując argumentację przestawioną w zaskarżonym postanowieniu oraz przedłożone do sprawy akta administracyjne Sąd uznał, że rozstrzygnięcia obarczone są uchybieniami uzasadniającymi ich uchylenie.Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na wstępie wskazać trzeba, iż stosownie do brzmienia tej regulacji, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Użyte w przywołanej normie sformułowanie "można zawiesić" oznacza fakultatywność zawieszenia postępowania o warunkach zabudowy, nie określając żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego.Niewątpliwie wskazany przepis jest konsekwencją obowiązującej zasady pierwszeństwa planowanego gospodarowania przestrzenią publiczną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z treścią art. 4 u.p.z.p. stanowi główny instrument planowania i zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o warunkach zabudowy w sytuacji braku planu ma jedynie charakter zastępczy. O takiej roli decyzji o warunkach zabudowy świadczy niewątpliwie rozwiązanie wynikające z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nakładające na organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, obowiązek stwierdzenia jej wygaśnięcia w sytuacji, gdy dla tego terenu uchwalono plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Treść powyższych przepisów wskazuje na decydującą rolę planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu.Wskazana fakultatywność nie oznacza jednak dowolności działania organu. W doktrynie i orzecznictwie przedmiotu zwraca się uwagę, że przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego. W przypadku, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, iż prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie, to skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego (por. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, str. 600; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2705/24; podobnie: zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 1039/24, z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 1038/24).Na gruncie rozpoznawanej sprawy, w ocenie orzekających organów, zawieszenie jest uzasadnione dostrzeżonymi rozbieżnościami pomiędzy planowaną inwestycją - wskazaną we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycji, a zapisami projektem planu ogólnego, z którym musi być zgodny plan miejscowy.Jak wskazano w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć, działka nr [...] U., obręb [...], położona jest na obszarze objętym uchwałą Nr [...] Rady Miasta U. z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U., a część przedmiotowej działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z załącznikiem graficznym do projektu planu ogólnego w części (ok 80%) znajduje się w strefie planistycznej oznaczonej 56SO (strefa otwarta - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej).Teren inwestycji objęty jest również, wydaną później, uchwałą Nr [...] Rady Miasta U. z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów.W uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia organ odwoławczy argumentował, że zawieszenie postępowania, choć pozostawione zostało uznaniu organu, to nie może mieć charakteru dowolnego. Wyklucza też automatyzm w stosowaniu tej instytucji.Jednocześnie organ odwoławczy nie dostrzegł, że wymóg zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z postanowieniami planu ogólnego zachodzi dopiero po uchwaleniu planu ogólnego, który na dzień wydania zaskarżonego postanowienia znajdował się dopiero w fazie projektu. Nie sposób zatem uzasadniać "braku dowolności" zapadłego rozstrzygnięcia sprzecznością planowanej inwestycji z przeznaczeniem jednostki 56SO zakładającej zakaz zabudowy, w sytuacji, gdy plan ogólny przewidujący ten zakaz, nie został jeszcze uchwalony.Pamiętać należy, że plan ogólny stanowi nowy instrument planistyczny o zasięgu obejmującym całą gminę i służyć ma zwiększeniu władztwa planistycznego gminy w zakresie kreowanej polityki przestrzennej (zob. T. Filipowicz w: T. Filipowicz (red.), A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. IV, WKP 2024). Stosownie do art. 13a ust. 7 u.p.z.p. plan ogólny to akt prawa miejscowego, z którym zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, badana będzie zgodność miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ale także decyzji o warunkach zabudowy. Przez zgodność planu miejscowego z planem ogólnym rozumie się ustalenie w planie miejscowym m.in. przeznaczenia terenu mieszczącego się w profilu funkcjonalnym strefy planistycznej obejmującej teren (art. 20 ust. 3 pkt 1 lit. a). Przyjęte w planie ogólnym przeznaczenie terenu wiąże zatem organ stanowiący gminy przy sporządzeniu planu miejscowego. Związanie to dotyczy jednak sytuacji, gdy plan ogólny został już uchwalony i funkcjonuje w obrocie prawnym.Dopiero postanowienia planu ogólnego mającego moc obowiązującą rzutują w sposób wiążący na kształt projektowanego planu miejscowego i determinują jego przyszłe zapisy dotyczące przeznaczenia poszczególnych, objętych nim terenów. Z danych opublikowanych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U. wynika, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia widniała Informacja Burmistrza Miasta U. z dnia 20 sierpnia 2025 r. o przekazaniu projektu planu ogólnego do uzgodnień i opiniowania do podmiotów wskazanych w art. 13a ust. 3 pkt 5 u.p.z.p., aktualnie widnieje Obwieszczenie Burmistrza Miasta U. z dnia 16 kwietnia 2026 r. o wydłużeniu terminu konsultacji społecznych projektu planu ogólnego dla Miasta U. do dnia 15 maja 2026 r., podanych uprzednio w Obwieszczeniu z dnia 12 marca 2026 r. o rozpoczęciu konsultacji społecznych. W odniesieniu do planu miejscowego, poza uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych obszarów, nie zamieszczono żadnych danych o dalszych czynnościach planistycznych, nie wynikają one również z akt sprawy. Z urzędu znana jest natomiast sekwencja koniecznych w tej procedurze czynności i ich czasochłonność.Argumentacja organów opierała się również o orzecznictwo, m.in. wyrok tut. Sądu z dnia 4 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1389/24 oraz powołany w jego treści wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15. Zaznaczyć jednak przyjdzie, że w stanie faktycznym sprawy sygn. akt II SA/Gl 1389/24, brak dowolności zapadłego w tamtej sprawie postanowienia o zawieszeniu postępowania wykazywany był poprzez odwołanie się do treści "obowiązującego" wówczas studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 2685/15 zaznaczył natomiast, że w dacie złożenia wniosku prace planistyczne dla terenu "były już zaawansowane", organ "miał zatem podstawy do zawieszenia" bowiem "istniało prawdopodobieństwo sprzeczności" postanowień decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami projektowanego planu. Nie są to zatem sytuacje tożsame do rozpoznawanej.Niezależnie od powyższego dostrzec należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie odniósł się do podniesionych w zażaleniu zarzutów w przedmiocie różnicowania sytuacji prawnej wnioskodawców w sprawach o ustalenie warunków zabudowy przez wybiórcze zawieszanie postępowań, w sytuacji, gdy w innych sprawach zostały wydane decyzje w sprawie warunków zabudowy. W kontekście tego zarzutu nie rozważył, czy w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy, wszczętych po przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenów inwestycji objętych jednostkami planistycznymi projektu planu ogólnego z zakazem zabudowy, stosowano instytucję zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Nie wyjaśnił zatem czy w sprawie doszło do naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. przez odstąpienie przez organ pierwszej instancji bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.Odnotowania wymaga w tym miejscu w pełni trafne stanowisko, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania administracyjnego i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy ze względu na długotrwałe przerwanie tego postępowania (por. Z. Niewiadomskiego (re.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, str. 640-641).W okolicznościach niniejszej sprawy z punktu widzenia legalności zawieszenia postępowania o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy, wskazane uchybienia mają istotne znaczenie. Są to doniosłe okoliczności, jeżeli uwzględni się, że przepisy obowiązującego prawa umożliwiają uzyskanie prawa do zabudowy nieruchomości, dla której nie uchwalono planu miejscowego.Uwzględniając te rozważania, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wobec niewykazania zasadności jego zastosowania, a także naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.Ponownie rozpoznając sprawę organy winny uwzględnić, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia.Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zważając, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało dotknięte tymi samymi uchybieniami co rozstrzygnięcie organu odwoławczego.O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w wysokości 100 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się uiszczony wpis sądowy.Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.