Wyrok - IV SAB/Wr 28/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Jeleniej Góry w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 grudnia 2025 r. I. stwierdza, że Prezydent Miasta Jeleniej Góry dopuściłStwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Jeleniej Góry w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 grudnia 2025 r. I. stwierdza, że Prezydent Miasta Jeleniej Góry dopuścił
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa karna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Aneta Brzezińska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
UZASADNIENIE
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, J. P. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) zarzucił Prezydentowi Miasta Jeleniej Góry (dalej: Prezydent Miasta, organ, podmiot zobowiązany) bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 22 grudnia 2025 r.Jak wynika z treści skargi oraz dołączonego do niej załącznika, wnioskiem z dnia 22 grudnia 2025 r. strona zwróciła się do Prezydenta Miasta o udzielenie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji związanych "ze śmiercią (zabójstwem) [...]-letniej D. (D.) z J., która była przedmiotem oficjalnych komunikatów organów publicznych oraz szerokiego zainteresowania opinii publicznej".Zainteresowanie wnioskodawcy dotyczyło następujących kwestii:1) Czy Urząd Miasta Jelenia Góra posiada wiedzę lub informacje przekazane przez właściwe organy (np. Policję, Prokuraturę) dotyczące obywatelstwa i narodowości osoby małoletniej podejrzewanej o popełnienie tego czynu i zatrzymanej w tej sprawie.2) Czy Urząd Miasta Jelenia Góra ma wiedzę lub informacje przekazane przez właściwe organy dotyczące obywatelstwa i narodowości rodziców lub opiekunów prawnych tej osoby.W treści wniosku strona zaakcentowała, że:- nie wnosi o udostępnienie danych osobowych umożliwiających identyfikację osób fizycznych;- wniosek dotyczy wyłącznie informacji ogólnych;- wnioskodawca dopuszcza udzielenie odpowiedzi w zakresie zgodnym z przepisami o ochronie danych osobowych, w tym RODO oraz przepisami dotyczącymi ochrony małoletnich;- w przypadku braku możliwości udostępnienia żądanych informacji wnioskodawca domaga się wskazania podstawy prawnej odmowy lub informacji o braku kompetencji Urzędu w tym zakresie.Formułując w skardze, skierowane do Sądu, żądanie w zakresie:- stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta;- zobowiązanie Prezydenta Miasta do udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 grudnia 2025 r.;- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów według norm przepisanychskarżący podniósł, że organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej w terminie 14 dni od wpływu wniosku. W sprawie termin ten bezskutecznie upłynął w dniu 5 stycznia 2026 r. W tym terminie Prezydent Miasta nie udzielił stronie żądanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co czyni skargę uzasadnioną.W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi oraz o nieobciążanie go kosztami postępowania.Wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek strony została przygotowana i podpisana już w dniu 5 stycznia 2026 r., jednakże wysłana została do strony elektronicznie w dniu 7 stycznia 2026 r., tj. w pierwszym dniu roboczym przypadającym po dniu wolnym od pracy przypadającym na dzień 6 stycznia 2026 r.Wskazując na powyższe Prezydent Miasta podniósł, że nie pozostawał w bezczynności w sprawie.Podmiot zobowiązany stwierdził, że udzielenie informacji publicznej nastąpiło zgodnie z żądaniem wniosku. Jak dodatkowo argumentował: "Z uwagi na fakt, iż skarżący nie wnosił o udostępnienie danych osobowych, a zgodnie z art. 4 RODO informacja o narodowości stanowi dane osobowe, dlatego też nie została mu udostępniona żadna informacja pozwalająca na identyfikację osób, o które wnioskował. Jednocześnie, zgodnie z wnioskiem organ potwierdził, że posiada dostęp do rejestrów państwowych w których gromadzone są dane do rejestrów państwowych (m.in. PESEL, Rejestr Dowodów Osobistych, Rejestr Stanu Cywilnego), w których gromadzone są informacje o obywatelstwie i narodowości wszystkich osób zameldowanych i przebywających na pobyt stały lub czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a także o wszystkich obywatelach RP".Z urzędu należy wskazać, że pismo z dnia 5 stycznia 2026 r., na które organ powołuje się w odpowiedzi na skargę zostało wysłane do strony na adres e-PUAP skarżącego w dniu 7 stycznia 2026 r. i miało treść następującą:"Odpowiadając na Pana wniosek z dnia 22 grudnia 2025 r złożony w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2022 r. poz. 902) informuję, że Urząd Miasta Jelenia Góra z racji realizowanych zadań posiada dostęp do rejestrów państwowych (m. in. PESEL, Rejestr Dowodów Osobistych, Rejestr Stanu Cywilnego), w których gromadzone są informacje o obywatelstwie i narodowości Wszystkich osób zameldowanych i przebywających na pobyt stały lub czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a także o wszystkich obywatelach RP."Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Skarga co do zasady zasługiwała na uwzględnienie.Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji, lub też, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej.Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Z niespornych ustaleń faktycznych sprawy wynika, że w dniu wskazanym w skardze, tj. 22 grudnia 2025 r., strona wystąpiła – w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej – z wnioskiem do Prezydenta Miasta o udzielenie jej informacji sprecyzowanej w dwóch punktach wniosku i opisanej w tzw. części historycznej uzasadnienia.Z informacji udzielonej przez organ w odpowiedzi na skargę (która znajduje potwierdzenie w aktach sprawy) wynika, że pismem z dnia 5 stycznia 2026 r., wysłanym na adres e-PUAP wnioskodawcy organ w nawiązaniu do wniosku z dnia 22 grudnia 2025 r. poinformował stronę, że: "[...] Urząd Miasta Jelenia Góra z racji realizowanych zadań posiada dostęp do rejestrów państwowych (m. in. PESEL, Rejestr Dowodów Osobistych, Rejestr Stanu Cywilnego), w których gromadzone są informacje o obywatelstwie i narodowości wszystkich osób zameldowanych i przebywających na pobyt stały lub czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a także o wszystkich obywatelach RP."W tym stanie faktycznym, sprawie rozstrzygnięcia wymagały dwie kwestie.Po pierwsze, czy udzielając stronie odpowiedzi na wniosek organ dochował terminu ustawowego, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Po drugie, czy udzielona stronie w piśmie z dnia 5 stycznia 2026 r. odpowiedź wyczerpuje żądanie informacyjne przedstawione przez stronę we wniosku z dnia 22 grudnia 2025 r.Odnosząc się do pierwszej kwestii wypada przypomnieć, że zasadniczo, termin udostępnienia informacji publicznej reguluje art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniami nie mającymi znaczenia w sprawie).Zestawienie daty złożonego przez stronę wniosku z treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. prowadzi do niewątpliwego wniosku, że 14-dniowy termin na udostępnienie stronie informacji publicznej upływał w dniu 5 stycznia 2026 r. Organ wprawdzie w tym dniu zredagował skierowaną do strony odpowiedź na wniosek, jednak wysłał ją przez e-PUP dopiero dwa dni później, tj. 7 stycznia 2026 r. Tego rodzaju działanie organu doprowadziło do uchybienia terminowi z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co w sumie uzasadniało zarzut bezczynności organu w sprawie. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia organu, że dzień 6 stycznia 2006 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy należy stwierdzić, że tego rodzaju wyjaśnienia organu należy uznać za niemające istotnego znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia Sądu.Skoro bowiem organ zredagował odpowiedź na wniosek strony w dniu 5 stycznia 2026 r., mając zapewne świadomość że był to ostatni dzień terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to niezrozumiałe jest, z jakich powodów nie mógł wysłać tej odpowiedzi do strony jeszcze tego samego dnia, tym bardziej, że w treści wniosku strona zawarła żądanie aby odpowiedź na wniosek przesłać jej na adres e-PUPAP, co niewątpliwie stanowiło dla organu dogodny sposób komunikowania się ze stroną. Organ w swoich wyjaśnieniach nie wskazuje na trudności z wysłaniem odpowiedzi do strony w dniu 5 stycznia 2026 r., a jedynie tłumaczy się tym, że dzień następny, tj. 6 stycznia 2026 r. był dniem ustawowo wolnym id pracy (święto Trzech Króli – przypis Sądu).Odnosząc się do drugiej ze wspomnianych kwestii, tj. czy sama treść pisma z dnia 5 stycznia 2026 r. wyczerpuje obowiązek informacyjny organu w sprawie, to zdaniem Sądu na tak postawione pytania należ udzielić odpowiedzi twierdzącej.Należy zauważyć, że wyrażone w treści wniosku żądanie informacyjne odnosi się do informacji o wiedzy organu (której źródłem mogą być także informacje przekazane przez inne organy, jak np. Policja czy Prokuratora) dotyczącej:- obywatelstwa i narodowości osoby małoletniej podejrzewanej o popełnienie czynu opisanego we wniosku oraz w tej sprawie zatrzymanej;, a nadto,- obywatelstwa i narodowości rodziców lub opiekunów prawnych tej osoby.Zdaniem Sądu, zredagowana przez organ w piśmie z dnia 5 stycznia 2026 r. odpowiedź odpowiada treści wniosku z dnia 22 grudnia 2025 r. Wynika z niej, że organ ma z urzędu dostęp do rejestrów państwowych, w których gromadzone są dane o obywatelstwie i narodowości wszystkich osób zameldowanych i przebywających na pobyt stały lub czasowy na terytorium RP, a także o wszystkich obywatelach RP.Zasadnie zwraca uwagę organ w odpowiedzi na skargę na to, że w treści wniosku strona nie sformułowała żądania udzielenia jej informacji na temat obywatelstwa i narodowości osoby małoletniej oraz jej rodziców (opiekunów prawnych), a jedynie pytała o wiedzę organu w tym zakresie.Na marginesie należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę odnośnie do tego, że informacja o narodowości danej osoby zawiera się w pojęciu danych osobowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U.UE.L.2016.119.1). Zgodnie z tym przepisem, na użytek rozporządzenia "dane osobowe" -oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej.Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd w punkcie I wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu wniosku z dnia 22 grudnia 2025 r., która to bezczynność wynika z faktu udzielenia stronie odpowiedzi na wniosek już po upływie terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.W tym samym punkcie wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Dokonując takiej kwalifikacji opieszałości organu Sąd kierował się ugruntowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, że sam upływ terminu nie daje podstaw do orzekania o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez organ. Przy kwalifikacji bezczynności jako noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa winno się bowiem brać pod uwagę także ogólną postawę organu, w szczególności to, czy celowo unikał podejmowania czynności w sprawie. W sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Organ odpowiedział na wniosek strony, a uchybienie terminowi z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. było niewielkie, w sumie dwudniowe.Mając na uwadze to, że organ wprawdzie z uchybieniem terminu z art. 13 ust.1u.d.i.p. ale odpowiedział na wniosek strony i to w sposób zakreślony we wniosku (za pośrednictwem e-PUAP), Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, o czym orzekł jak w punkcie II wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się kwota 100 zł odpowiadająca wartości wpisu sądowego, jaki uiścił skarżący inicjując postępowanie przed Sądem. Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się kwota 100 zł odpowiadająca wartości wpisu sądowego, jaki uiścił skarżący inicjując postępowanie przed Sądem