Wyrok - III OSK 2833/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Artur Kuś sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1684/22 w sprawie ze skargi E. L. na czynność Przewodniczącego Komisji MieszkanOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Artur Kuś sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1684/22 w sprawie ze skargi E. L. na czynność Przewodniczącego Komisji Mieszkan
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono wniosek
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
znęcanie / przemoc domowa
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Artur Kuś
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1684/22 oddalił skargę E. L. na czynność Przewodniczącego Komisji Mieszkaniowej Rady Miasta Żyrardowa z dnia 28 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy wstępu na posiedzenie komisji.W pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uprawnienie obywatela do udziału w sesji rady gminy, jak też posiedzeniach jej komisji, stanowi realizację konstytucyjnej zasady jawności działania organów publicznych, wyrażonej przede wszystkim w art. 61 Konstytucji RP. Prawo do uczestnictwa obywatela w posiedzeniach rad gmin jest bowiem jednym z ważniejszych elementów budowy demokracji lokalnej. Uprawnienie to, jak trafnie wskazał skarżący, zostało wprost przewidziane w przywoływanym przez niego art. 11b ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40) dalej "u.s.g.". Stąd odmowa jednostce możliwości jego realizacji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, a co za tym idzie podlega ona kognicji sądów administracyjnych, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej P.p.s.a.Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie każdy przypadek odmowy realizacji ww. uprawnienia oznacza naruszenie prawa, a tym bardziej naruszenie go w takim stopniu, że istnieje konieczność uznania tego aktu za bezskuteczny. Sąd zauważył, że już na gruncie ustawy o samorządzie gminnym przewidziano możliwość ograniczenia jawności, z tym zastrzeżeniem że - jak stanowi jej art. 11 ust. 1 zd. drugie u.s.g. - ograniczenie to może wynikać wyłącznie z ustaw. Sama konkretyzacja uprawnień wynikających z zasady jawności i tryb ich realizacji ujęte zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) dalej "u.d.i.p.", tj. art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Co przy tym istotne, ustawa ta dopuszcza możliwość ograniczenia prawa do informacji m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), zastrzegając jednak, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.Sąd dodał, że prawo do prywatności jest jednym z praw człowieka gwarantowanych zarówno na gruncie Konstytucji RP (art. 47, art. 51) jak i konwencji międzynarodowych (Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych). Najbardziej charakterystycznym i istotnym elementem owego prawa jest uprawnienie jednostki do kształtowania własnej sfery prywatnej życia, aby była ona wolna od ingerencji i niedostępna dla innych.W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie doszło do kolizji dwóch konstytucyjnie chronionych praw: prawa do prywatności oraz prawa do informacji publicznej.Sąd pierwszej instancji podkreślił, że jak wynika z treści znajdującego się w aktach protokołu z tego posiedzenia, czego nie kwestionuje skarżący, przedmiotem obrad Komisji było opiniowanie wniosków osób fizycznych o przydział lokali mieszkalnych. Uzasadnienia tych wniosków obejmowały natomiast informacje dotyczące w znacznej mierze osobistych aspektów życia osób ubiegających się o lokal, takich jak sytuacja zdrowotna, czy występujące w środowisku rodzinnym dysfunkcje w postaci uzależnień czy przemocy. Tego rodzaju informacje, pozyskiwane w związku z realizacją zadań samorządu terytorialnego, winny być, zdaniem Sądu, szczególnie chronione. Nie ma żadnej obiektywnie uzasadnionej przyczyny, by udostępniać je osobom postronnym, zwłaszcza w sytuacji, gdy finalny efekt prac Komisji, a więc imienna lista osób rekomendowanych do zawarcia umowy najmu, jest podawana do publicznej wiadomości (vide § 27 uchwały Nr XXIX Rady Miasta Żyrardowa z dnia 29 września 2020 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Żyrardowa – Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2020 r., poz. 10690), co z kolei umożliwia społeczną kontrolę procesu decyzyjnego w zakresie gospodarowania gminnym zasobem lokalowym. Temu zaś w istocie służy dostęp do informacji publicznej realizowany w formie udziału jednostki w posiedzeniach gminnej komisji mieszkaniowej.Z tego względu Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi, że z uwagi na konieczność ochrony prywatności osób fizycznych ubiegających się o lokal mieszkalny Przewodnicząca Komisji Mieszkaniowej mogła odmówić skarżącemu udziału w posiedzeniu Komisji, co oznacza, że zrealizowana w tym przedmiocie przez nią czynność nie naruszała prawa, w tym wskazanego w skardze art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 11 ust. 2 u.s.g. To natomiast, że nie zdecydowała się ona - w ramach posiadanych kompetencji - na prowadzenie w dniu 28 lutego 2022 r. obrad z wyłączeniem jawności (choć może jawić się jako decyzja błędna), nie powoduje, że samo uniemożliwienie skarżącemu wzięcia udziału w tym dniu w posiedzeniu Komisji, ze względu na potrzebę ochrony prywatności osób niebędących funkcjonariuszami publicznymi, których sytuacja rodzinna i życiowa były na nim omawiana, nie miało oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Nie jest bowiem tak, że w razie kolizji prawa do informacji publicznej oraz prawa do prywatności bezwzględnie należy przyznać priorytet temu pierwszemu.Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że czym innym jest prawo do uzyskania informacji o osobach, które rekomendowano do wynajmu lokalu, a dokładniej: o ich nazwiskach i imionach (do czego odnosił się Sąd Najwyższy w przywoływanym w skardze wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013/5/67), których w tym przypadku ochrona nie mogła objąć, a czym innym udostępnianie informacji dotyczących ich życiowej sytuacji, chorób, czy problemów rodzinnych, których poznanie przez osoby postronne (a taką jest skarżący) nie jest uzasadnione ani pilną potrzebą społeczną, ani nie mogłoby być uznane za proporcjonalne do uzasadnionego prawnie celu, który miałby być przez to zrealizowany.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: prawa materialnego, a to: art. 11b ust. 1 i ust. 2 u.s.g., art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, art. 21 ust. 3 pkt 1-6b ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz § 1 ust. 4 pkt 7-13 i 15-18, § 2, § 3, § 5 ust. 1, § 6, § 9, § 14, § 15, §§ 17-21, §§ 24-28 i § 34 Załącznika nr 1 a także Załącznika nr 2 do Uchwały Nr XXIX/247/20 Rady Miasta Żyrardowa z dnia 29 września 2020 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Żyrardowa (dalej jako Uchwała nr XXIX/247/20) - przez ich błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż dane osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobu komunalnego są chronione ze względu na prywatność osób fizycznych, a co za tym idzie uzasadnia to odmowę skarżącemu wstępu na posiedzenie Komisji Mieszkaniowej Rady Miasta Żyrardowa.W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez uznanie bezskuteczności czynności organu, uznania prawa skarżącego do udziału w posiedzeniach Komisji Mieszkaniowej Rady Miasta Żyrardowa i orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, o przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.Skarga kasacyjna nie jest zasadna i to z kilku powodów.Przede wszystkim strona skarżącą kasacyjnie formułując zarzut tego środka zaskarżenia ani razu nie powołała się na przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna, stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 P.p..a. i art. 174 P.p.s.a., powinna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Tym samym koniecznym jest wykazanie, który przepis postępowania przed Sądem pierwszej instancji został naruszony (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt I OSK 2452/23). W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie powołała ani art. 151 P.p.s.a., który był podstawą orzekania przez Sąd pierwszej instancji, ani jakiejkolwiek innej normy wynikowej zawartej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Tym niemniej mimo tej wady, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej tylko z tego powodu, że pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nie wskazał naruszenia normy wynikowej zawartej w P.p.s.a. Byłoby to formalistyczne podejście do rozpoznania tej sprawy. Analizując treść samej skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnienia można dojść do przekonania, że w istocie strona skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów materialnoprawnych zawartych w zarzucie tej skargi. O ile jednak w tym zakresie konstytucyjne prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) uzasadnia przyjęcie do rozpoznania samej skargi kasacyjnej, o tyle istotne wątpliwości budzi sformułowanie zarzutu tej skargi.Strona skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie obejmującym art. 11b ust. 1 i ust. 2 u.s.g., art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, art. 21 ust. 3 pkt 1-6b ustawy o ochronie praw lokatorów, § 1 ust. 4 pkt 7-13 i 15-18, § 2, § 3, § 5 ust. 1, § 6, § 9, § 14, § 15, §§ 17-21, §§ 24-28 i § 34 Załącznika nr 1 do Uchwały nr XXIX/247/20 przez ich błędna wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż dane osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobu komunalnego są chronione ze względu na prywatność osób fizycznych, a co za tym idzie uzasadnia to odmowę skarżącemu wstępu na posiedzenie Komisji Mieszkaniowej Rady Miasta Żyrardowa.Już sama różnorodność ww. przepisów prawa materialnego znacząco utrudnia na ich podstawie przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Obowiązek ten oznacza, że należy połączyć poszczególne zarzuty z argumentami uzasadnienia. Celem uzasadnienia skargi kasacyjnej jest wyjaśnienie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, na czym polegało naruszenie prawa w zaskarżonym orzeczeniu Sądu pierwszej instancji i przekonanie, że naruszenie to powinno skutkować uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że między zarzutami podniesionymi w podstawach kasacyjnych, a ich uzasadnieniem musi istnieć ścisły związek funkcjonalny i logiczny (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 2134/23). Oceniając w tym kontekście skargę kasacyjną należy stwierdzić, że została ona sporządzona w sposób niekonsekwentny. Jak zostało to już wskazane, skarżący kasacyjnie konstruuje rozbudowany zarzut naruszenia szeregu przepisów przez Sąd pierwszej instancji, ale uzasadnia, i to tylko częściowo, naruszenie art. 11b ust. 1 zdanie drugie u.s.g., art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz § 25 ust. 3 pkt 2 Załącznika nr 1 do Uchwały nr XXIX/247/20. Zarzut skargi kasacyjnej pozbawiony jakiegokolwiek uzasadnienia wymyka się spod kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny i w tym zakresie skarga ta jest niezasadna (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II FSK 1481/25; wyrok NSA z 18 lutego 2026 r. sygn. akt III FSK 923/25). Dotyczy to w tej sprawie zarzutu obejmującego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, art. 21 ust. 3 pkt 1-6b ustawy o ochronie praw lokatorów, § 1 ust. 4 pkt 7-13 i 15-18, § 2, § 3, § 5 ust. 1, § 6, § 9, § 14, § 15, §§ 17-21, § 24, § 25 ust. 1-2, ust. 3 pkt 1, ust. 4-5, §§ 26-28 i § 34 Załącznika nr 1 a także Załącznika nr 2 do Uchwały Nr XXIX/247/20.W tym zakresie nie tylko skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia, ale też przepisy te nie obejmują dostępu do posiedzenia właściwej komisji Rady Miasta Żyrardowa lub dostępu do informacji publicznej. Są to przepisy regulujące zasady wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Żyrardowa, a przedmiotem tej sprawy nie jest zaskarżenie samej uchwały regulującej zasady wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Żyrardowa.Przystępując do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu naruszenia art. 11b ust. 1 zdanie 2 u.s.g. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny.Zgodnie z art. 11b ust. 1 zd. 2 u.s.g. ograniczenia jawności działalności organów gminy mogą wynikać wyłącznie z ustaw. Jedną z takich ustaw jest ustawa z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z jej art. 5 ust. 2 (powołanym w skardze kasacyjnej) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.Należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że rozpatrywane w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu Komisji Mieszkaniowej Rady Miasta Żyrardowa dane osobowe dotyczyły prywatności osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych. Dotyczyły informacji wskazujących na choroby osób składających wnioski o przydział lokalu mieszkaniowego z zasobów Miasta Żyrardowa, ich sytuacji rodzinnej, przemocy domowej, relacji rodzinnych i stanu majątkowego. Są to dane objęte ochroną prywatności takich osób. Tym samym art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyłączał takie informacje spod publicznego ich udostępniania.Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że zasada jawności działania organów wykonujących władzę publiczną nie jest absolutna i dotyczy to także kolegialnych organów samorządu terytorialnego oraz ich organów wewnętrznych takich jak komisja rady gminy. Tym samym skoro ustawodawca w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, to jest to jedno z ograniczeń jawności, do których odwołuje się art. 11b ust. 1 zd. 2 u.s.g.Okoliczność, że zasady najmu lokali mieszkalnych pochodzących z zasobu mieszkaniowego gminy określiła wraz z załącznikami Uchwała Nr XXIX/247/20 Rady Miasta Żyrardowa nie oznacza, że osoba ubiegająca się o przydział lokalu mieszkaniowego nie korzysta z ochrony swojej prywatności w zakresie objętym art. 5 ust. 2 u.d.i.p.W skardze kasacyjnej został powołany jeszcze § 25 ust. 3 pkt 2 Załącznika nr 1 do Uchwały nr XXXIX/247/20 jako naruszony poprzez jego błędną wykładnię przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z jego treścią niezbędnym elementem wniosku jest złożenie przez wnioskodawcę oraz wszystkie pełnoletnie osoby objęte wnioskiem oświadczenia o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych oraz przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w celu pozyskania informacji i dokumentów niezbędnych dla przeprowadzenia postępowania przez Wydział Gospodarki Mieszkaniowej Urzędu Miasta Żyrardowa. Obejmuje to w szczególności informacje z Policji, Straży Miejskiej i Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o zachowaniach niezgodnych z zasadami współżycia społecznego wnioskodawcy i pozostałych osób objętych wnioskiem, jak również informacje o sytuacji rodzinnej i socjalnej wnioskodawcy.Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie zgoda wyrażana na podstawie ww. przepisu dotyczy tylko postępowania w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkaniowego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Żyrardowa. Bez takiej zgody informacje dotyczące prywatności osób składających wnioski w procedurze kwalifikowania do zawarcia umów najmu lokali komunalnych nie mogłyby być wykorzystywane. Celem takiej zgody jest to, aby te dane osobowe mogły być przetwarzane tylko w zakresie tej procedury, a nie wykorzystywane do innych celów. Tym samym nawet pracownicy zajmujący się przetwarzaniem tych danych nie mogą je wykorzystywać do innych celów.Oznacza to, że na podstawie § 25 ust. 3 pkt 2 Załącznika nr 1 do Uchwały nr XXIX/247/20 strony nie wyrażają automatycznie zgody na udostępnienie ich danych osobowych wszystkim zainteresowanym, a więc także mieszkańcom Miasta Żyrardowa. Taka zaś sytuacja miałaby miejsce, gdyby dopuścić do udostępnienia tych danych wszystkim osobom, które będą chciały uczestniczyć w posiedzeniu komisji na którym dane te będą przedstawiane w sposób pozwalający na zapoznanie się z nimi przez wszystkich uczestników.Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie wniosek złożony na podstawie § 25 ust. 3 pkt 2 Załącznika nr 1 do Uchwały nr XXIX/247/20 nie stanowił rezygnacji z prawa do prywatności w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W tym zakresie wymagane byłoby odrębne oświadczenie dysponenta takim prawem o rezygnacji z prawa do prywatności w z zakresie udostępnienia swoich danych osobowych osobom nie uczestniczącym w procedurze kwalifikacji do zawarcia umów najmu lokali komunalnych. Taką osobą nieuczestniczącą w takiej procedurze jest mieszkaniec zamierzający przysłuchiwać się obradom posiedzenia komisji rady gminy.Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro żaden z zarzutów skarg kasacyjnej nie okazał się zasadny, a sam zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to skarga kasacyjna podlega na podstaw art. 184 P.p.s.a. oddaleniu.Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie drugim wyroku oddalił wniosek strony przeciwnej do strony skarżącej kasacyjnie o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Natomiast do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Ponieważ wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Miasta Żyrardowa nie został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego, a sama strona składająca ten wniosek nie wskazała na poniesienie przez nią kosztów stosownie do art. 205 § 1 P.p.s.a., to nie ma podstaw do zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 1768/25; wyrok NSA z 6 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 7046/21).., to nie ma podstaw do zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 1768/25; wyrok NSA z 6 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 7046/21).