Wyrok - III OSK 396/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Artur Kuś sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 9907/25 w sprawie ze skargi Gminy Racibórz na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 31 liUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Artur Kuś sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 9907/25 w sprawie ze skargi Gminy Racibórz na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 31 li
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Artur Kuś
Podstawa prawna
art. 229
kpa
art. 238
kpa
art. 8
kpa
art. 239
kpa
art. 174
ppsa
art. 148
ppsa
art. 151
ppsa
art. 188
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (12)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 października 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 907/25 po rozpoznaniu skargi Gminy Racibórz (dalej: "skarżąca") na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ") z dnia 31 lipca 2025 r. nr NPII.4131.1.466.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Racibórz z dnia 25 czerwca 2025 r. nr XVI/221/2025, uznającej skargę na działalność Dyrektorki Przedszkola Nr [...] w Raciborzu za bezzasadną: uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.W pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pierwszoplanową rolę w ocenie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego ma charakter tej instytucji wynikający z przepisów art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, dalej jako "u.s.g."). Przepisy te służą realizacji konstytucyjnej zasady samodzielności gminy, wskazanej w art. 165 ust. 2 Konstytucji oraz przywołanej w art. 2 ust. 3 u.s.g. W myśl tej zasady ingerencja nadzorcza ze strony wojewody w samodzielność gminy przez stwierdzenie nieważności uchwał jej organów została ograniczona do sytuacji, w której uchwała ta narusza prawo w sposób istotny.Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarzut Wojewody wobec Rady Miasta dotyczy naruszenia uchwałą przepisu art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako "K.p.a."), regulującego elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi.Zdaniem Sądu pierwszej instancji uchwała Rady Miasta Racibórz nie narusza tego przepisu w sposób istotny. Wskazuje organ, od którego pochodzi, sposób załatwienia skargi, została podpisana przez osobę reprezentującą organ i informuje o sposobie załatwienia skargi. Jako zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi zawiera uzasadnienie faktyczne - wskazuje zatem, że jest rozpatrzeniem skargi obywatelki, która wpłynęła do organu 30 kwietnia 2025 r., a także kogo i czego skarga dotyczy, zawiera ponadto informacje o podjętych czynnościach wyjaśniających zarzuty stawiane dyrektorce przedszkola. Z uzasadnienia zawiadomienia wynika, że skargę przekazano do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta, która przedstawiła swój pogląd. Zwrócono się do kadry pedagogicznej przedszkola oraz przedstawiciela Rady Rodziców i uznano, że zarzuty postawione dyrektorce przedszkola nie znalazły potwierdzenia, stąd odmowne załatwienie skargi. Uchwała odwołuje się do przepisów art. 227 (co może być przedmiotem skargi) oraz art. 229 pkt 3 K.p.a. (organ właściwy do rozpatrzenia skargi).Zdaniem Sądu zwięzły sposób napisania uchwały nie czyni jej sprzecznej z prawem w sposób istotny. Sąd wyjaśnił też, że postępowanie nadzorcze nie jest postępowaniem międzyinstancyjnym prowadzonym według zasad wynikających z K.p.a. Nieprzypadkowo zostało uregulowane w odrębnej ustawie dotyczącej ustroju samorządu gminnego z podkreśleniem zasady samodzielności gminy i jej sądowej ochrony . Przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji w postępowaniu prowadzonym w trybie instancyjnym w myśl przepisów K.p.a. mogą nie być wystarczające do zastosowania wobec uchwały gminy rozstrzygnięcia nadzorczego, ponieważ mogą być mniej istotne, mniej doniosłe niż te, które stanowią o istotnym naruszeniu prawa z art. 91 ust. 4 u.s.g.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda, zaskarżając go w całości.Działając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:1) art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. w zw. z art. 238 § 1 i art. 239 § 1 oraz w zw. z art. 229 pkt 3 K.p.a., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że brak przedstawienia stanu faktycznego i prawnego w zawiadomieniu o odmownym załatwieniu skargi nie stanowi o istotnym naruszeniu prawa, w sytuacji gdy uchwała Rady Miasta Racibórz z dnia 25 czerwca 2025 r. narusza prawo w sposób istotny;2) art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. w zw. z art. 238 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię przepisów, a w konsekwencji nieprawidłowe zrealizowanie prawa do składania skarg, gdyż organ nie wyjaśnił skarżącej motywów uznania skargi za bezzasadną - zgodnie z wymogami zawartymi w art. 238 § 1 K.p.a., wobec czego skarżąca nie została w sposób prawidłowy zawiadomiona o przesłankach, które legły u podstaw odmownego załatwienia jej skargi, a zatem sąd niewłaściwie zastosował te przepisy, przez co uchwała naruszyła prawo w sposób istotny;3) art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 238 § 1 K.p.a. w zw. z art. 171 ust. 1 i ust. 2 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię przepisów, a w konsekwencji uznanie, ze brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zawiadomieniu wnoszącego skargę o odmownym załatwieniu jego skargi nie stanowi o istotnym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy tego rodzaju akt wydany przez Radę Miasta winien w pełni przedstawiać wszystkie przesłanki, które doprowadziły do jego powzięcia. Organ musi zawsze w sposób niebudzący wątpliwości wykazać bezzasadność skargi, wyjaśniając stronie składającej skargę prawne podstawy tego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zawiadomienia o załatwieniu skargi odgrywa bowiem doniosłą rolę, ponieważ warunkuje kontrolę organów nadzoru i kontrolę sprawowaną przez sądy administracyjne. Brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwia w istocie kontrolę legalności takiego aktu czy to nadzorczą, czy też sądowąNa podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 148 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g .w zw. z art. 238 § 1 i art. 239 § 1 K.p.a. przez uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego, w sytuacji gdy skargę należało oddalić, bowiem spełnione zostały przesłanki, by uchwałę uznać za nieważną z uwagi na istotne naruszenie prawa, gdyż Rada Miasta Racibórz nie zawarła w uzasadnieniu do uchwały ustaleń faktycznych, których dokonała w sprawie, a także nie zawarła uzasadnienia prawnego. Zdaniem Wojewody Śląskiego rozpatrzenie skargi ma charakter pozorny i nie wyjaśnia skarżącej motywów uznania skargi za bezzasadną - zgodnie z wymogami zawartymi w art. 238 § 1 K.p.a. Wobec czego skarżąca nie została w sposób prawidłowy zawiadomiona o przesłankach, które legły u podstaw odmownego załatwienia jej skargi, a zatem sąd niewłaściwie zastosował te przepisy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uchyleniem rozstrzygnięcia nadzorczego zamiast oddaleniem skargi.W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez oddalenie skargi w trybie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach na zasadzie art. 185 P.p.s.a., o zasądzenie na rzecz Wojewody Śląskiego od Gminy Racibórz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Działając na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, o zasądzenie od Wojewody Śląskiego na rzecz Gminy Racibórz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy - na podstawie przepisu art. 182 § 2 P.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.Skarga kasacyjna jest zasadna.Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i na zarzutach naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13). Warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest stwierdzenie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy. W analizowanej sprawie zarzut naruszenia prawa procesowego jest konsekwencją zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie co powoduje, że w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzuty naruszenia prawa materialnego.Trafnie strona skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. w związku z art. 238 § 1 i art. 239 § 1 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że brak przedstawienia stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy w zawiadomieniu o odmownym załatwieniu skargi nie stanowi o istotnym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy uchwała Rady Miasta Racibórz z dnia 25 czerwca 2025 r. nr XVI/221/2025 w istotny sposób narusza prawo.Zgodnie z art. 238 § 1 K.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 K.p.a.Nie budzi żadnej wątpliwości, że Rada Miasta Racibórz uchwałą z dnia 25 czerwca 2025 r. nr XVI/221/2025 rozpoznała skargę na działalność Dyrektorki Przedszkola nr [...] w Raciborzu i uznała ją za bezzasadną. Tym samym zawiadamiając o sposobie załatwienia skargi na działalność kierowniczki gminnej jednostki organizacyjnej należało wskazać zarówno organ załatwiający tę skargę, wskazanie sposobu jej załatwienia, podpis uprawnionej osoby oraz w sytuacji, gdy skargę załatwiono odmownie obligatoryjnie należało zamieścić uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne.Uchwała nr XVI/221/2025 nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego, ani też uzasadnienia prawnego. Nie można uznać za takie treść uzasadnienia tej uchwały. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że z uzasadnienia tej uchwały nie wiadomo nawet, jakiej treści była skarga albo też jakie zawierała zarzuty. Nic z niej nie wynika, jakimi argumentami posłużyła się Rada Miasta Racibórz uznając tę skargę za bezzasadną. Nie zawiera żadnego uzasadnienia prawnego mającego potwierdzać bezzasadność samej skargi. Budzi uzasadnione wątpliwości nawet to, czy rzeczywiście Rada Miasta Racibórz rozpoznała skargę stosownie do treści art. 229 pkt 3 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem zadań zleconych z zakresu administracji rządowej - jest rada gminy. Całość uzasadnienia ww. uchwały nr XVI/221/2025 wskazuje, że to nie Rada Miasta Racibórz rozpoznawała skargę, ale jej komisja – Komisja Skarg, Wniosków i Petycji i to ta Komisja zdecydowała o sposobie jej rozpatrzenia.Rada Miasta Racibórz nie mogła przekazać załatwienia skargi swojej Komisji Skarg, Wniosków i Petycji. W przypadku, gdy ta Komisja jest zobowiązana do wyrażenia opinii co do sposobu załatwienia skargi, to jest to tylko opinia nie wiążącą organu stanowiącego. Rada Miasta mogła podzielić stanowisko wypracowane w Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, ale warunkiem uznania tego stanowiska za zasadne byłoby zaaprobowanie argumentacji przyjętej przez samą Komisję. Skoro takiej argumentacji nie zawiera uzasadnienie ww. uchwały nr XVI/221/2025, to należy przyjąć, że Rada Miasta Racibórz nie dysponowała żadną wiedzą na temat zasadności lub bezzasadności skargi, a tym samym w istocie przekazując merytorycznie załatwienie tej skargi swojej Komisji, naruszyła także art. 229 pkt 3 K.p.a.Formalna zgodność uchwały nr XVI/221/2025 z art. 229 pkt 3 K.p.a. nie oznacza respektowania kryterium praworządności, które nakazuje, aby poza zgodnością formalną także przestrzegać zgodności materialnej opartej na przestrzeganiu zasad i wartości tworzących prawo. W tej sprawie, nie podając żadnych argumentów uzasadniających odmowne załatwienie skargi, w istocie pozbawiono stronę wnoszącą skargę możliwości zapoznania się z argumentacją przemawiającą za uznaniem jej skargi za bezzasadną.To naruszenie prawa trafnie zostało uznane przez stronę skarżącą kasacyjnie za istotne i tym samym powinno na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. uzasadniać stwierdzenie nieważności uchwały nr XVI/221/2025. Nie było to nieistotne naruszenie prawa, a więc takie, które pozwala na pozostawienie w obrocie prawnym uchwały.Trafnie strona skarżącą kasacyjnie podniosła zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Przeniesienie rozpoznania skargi w tej sprawie przez Radę Miasta Racibórz na jej Komisję Skarg, Wniosków i Petycji naruszyło zasadę działania na podstawie i w granicach prawa. Żaden przepis nie pozwala radzie miasta na przeniesienie swoich uprawnień organowi wewnętrznemu jakim jest jej komisja.Trafnie też podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że art. 63 Konstytucji RP gwarantuje każdemu prawo do składania petycji, wniosków i skarg w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą do organów władzy publicznej oraz do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Przepis ten gwarantuje nie tylko prawo do przyjęcia przez właściwy organ publiczny petycji, skargi lub wniosku, ale i ich rozpatrzenia oraz udzielenia na nie odpowiedzi. Udzielenie odpowiedzi powinno zawierać merytoryczne uzasadnienie braku podstaw do uwzględnienia skargi, wniosku lub petycji. Narusza ten przepis udzielenie takiej odpowiedzi na wniesioną skargę, z której nie wynikają żadne argumenty lub powody odmowy jej uwzględnienia. Taka zaś sytuacja ma miejsce w tej sprawie.Także zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Radę Miasta Raciborza art. 8 § 1 K.p.a. jest w tej sprawie zasadny. Przepis ten zawierają jedną z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą każdy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Stanowi naruszenie tej zasady zawiadomienie osoby wnoszącej skargę o sposobie jej odmownego załatwienia bez uzasadnienia zawierającego przesłanki uznania jej za bezzasadną.Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 171 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 184 Konstytucji RP. Zgodnie z ostatnim z przywołanych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta obejmuje także orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, a tym samym nie naruszył art. 184 Konstytucji RP. Przepis ten nie pozwala na kontrolę wyroku sądu administracyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami prawa mającymi zastosowanie w danej sprawie.Art. 171 ust. 1 Konstytucji RP wskazuje jako legalność kryterium nadzoru nad działalnością samorządu. Także ten przepis nie został w tej sprawie naruszony, ponieważ Sąd pierwszej instancji kontrolował zaskarżony akt nadzoru przy wykorzystaniu kryterium legalności. Jego naruszenie miałoby miejsce wtedy, gdyby sąd administracyjny zastosował inne kryterium kontroli niż legalność, co w tej sprawie nie zaistniało. Zgodnie z art. 171 ust. 2 Konstytucji RP organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są Prezes Rady Ministrów i wojewodowie, a w zakresie spraw finansowych regionalne izby obrachunkowe. Także i ten przepis nie został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, a sama strona skarżąca kasacyjnie nie zawarła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej żadnej argumentacji wspierającej ten zarzut.Mając powyższe należy jednak stwierdzić, że zakres naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji obejmujący dokonanie błędnej wykładni art. 91 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 238 § 1 K.p.a. i art. 7 oraz art. 63 Konstytucji RP uzasadnia uznanie, że także zarzut naruszenia przepisów postępowania jest w pełni zasadny.Także w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w przypadku, gdy organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uznaje skargę za bezzasadną bez odpowiedniego uzasadnienia, to stanowi to przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały przez organ nadzoru (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2025 r. sygn. akt II GSK 980/22; wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2909/19; wyrok NSA z 8 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 2372/25). Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje w tej sprawie ten kierunek wykładni prawa.Trafnie podnosi strona skarżącą kasacyjne, że w tej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 148 P.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego aktu nadzoru. Akt ten obejmujący rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 31 lipca 2025 r. nr NPII.4131.1.466.2025 nie zawierał wad uzasadniających jego uchylenie. Tym samym zamiast art. 148 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji powinien zastosować art. 151 P.p.s.a. i oddalić skargę co także trafnie podniosła strona skarżącą kasacyjnie.Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Gminy Racibórz na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 31 lipca 2025 r. nr NPII.4131.1.466.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Racibórz z 25 czerwca 2025 r. nr XVI/221/2025. Kontrolując zaskarżoną uchwałę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna i powinna być ona oddalona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie zawiera naruszenia prawa skutkującego jego uchyleniem i trafnie wskazuje na istotne naruszenie przez Radę Miasta Racibórz w zakresie podjęcia uchwały załatwiającej odmownie skargę z istotnym naruszeniem art. 238 § 1 K.p.a.Mając powyższe na uwadze skoro skarga Gminy Racibórz na rozstrzygnięcie nadzorcze nr NPII.4131.1.466.2025 nie zasługiwała na uwzględnienie, to skarga ta została w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a. oddalona.W punkcie drugim wyroku orzeczono o kosztach na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od Gminy Racibórz zasądzić na rzecz Wojewody Śląskiego kwotę 360 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od Gminy Racibórz zasądzić na rzecz Wojewody Śląskiego kwotę 360 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).