Postanowienie - I FZ 55/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Sz 9/26 w przedmiocie odmówienia wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 22 października 2025 r. nr 3201-IEW.4253.21.2025.4 w przOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Sz 9/26 w przedmiocie odmówienia wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 22 października 2025 r. nr 3201-IEW.4253.21.2025.4 w prz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mariusz Golecki
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 24 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Sz 9/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił D. K. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej: "DIAS", "Organ podatkowy") z 22 października 2025 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Skarżąca, zaskarżyła do Sądu pierwszej instancji postanowienie DIAS z 22 października 2025 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 17 czerwca 2025 r. określającej Skarżącej w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2020 r. w wysokości 1.326 zł, za październik 2020 r. w wysokości 355 zł, za grudzień 2020 r. w wysokości 505 zł, a za listopad 2020 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 195 zł.Skarżąca wniosła w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), podnosząc, że brak takiego wstrzymania może doprowadzić do powstania po jej stronie niepowetowanej, poważnej szkody majątkowej, trwałych skutków finansowych oraz nieodwracalnych konsekwencji prawnych i gospodarczych, nawet w przypadku późniejszego uwzględnienia skargi.Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem odmówił Stronie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia DIAS z 22 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła w sposób pełny swojej sytuacji finansowej i majątkowej, skupiając się wyłącznie na własnych oświadczeniach o zagrożeniu utraty płynności finansowej i dalszego istnienia prowadzonego przez nią sklepiku osiedlowego, utraty jedynego źródła dochodu. Wobec tego Sąd pierwszej instancji uznał, że nie jest możliwa ocena przez sąd spełnienia przesłanek udzielenia wnioskowanej przez Skarżącą ochrony tymczasowej.W zażaleniu na powyższe postanowienie Strona, zaskarżając je w całości, zarzuciła naruszenie:1) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, mimo że z przedstawionych przez Skarżącą okoliczności wynika realne ryzyko poważnego zachwiania płynności finansowej prowadzonej działalności gospodarczej oraz jej faktycznej likwidacji.2) art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691).w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostateczne rozważenie okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia,3) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału przedstawionego przez Skarżącą, w szczególności danych dotyczących przychodów i dochodów prowadzonego sklepu.Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie wykonania postanowienia Organu podatkowego z 22 października 2025 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 17 czerwca 2025 r. ewentualnie o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.Podkreślenia wymaga ponadto fakt, że przesłanki materialne uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich, nadzwyczajnych ze swej istoty, okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (por. np. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 232/23; postanowienie NSA z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt II GZ 194/23; postanowienie NSA z 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 979/23). Restryktywna interpretacja powyższych przesłanek jest konsekwencją ustawodawczego założenia, że ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonywania ostatecznych aktów i czynności administracyjnych (art. 61 § 1 p.p.s.a.).Strona składając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powołała się okoliczności, które same w sobie mają zbyt ogólny (nieskonkretyzowany) charakter, aby można było na ich podstawie dokonać oceny prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na tle jej całościowej i aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej. Skarżąca powołała się we wniosku na utratę płynności finansowej, trwałe obciążenie jej budżetu, uniemożliwienie regulowania bieżących zobowiązań wobec kontrahentów, ZUS oraz dostawców, realne ryzyko utraty zdolności kredytowej. Nadto, wskazała na ryzyko zawieszenia lub likwidacji sklepu, utratę jedynego źródła dochodu skarżącej i jej gospodarstwa domowego, konieczność "zwolnienia osoby pomagającej w prowadzeniu sklepu", tj. męża J.. Skarżąca dołączyła do wniosku wydruk o nazwie: "Rozliczenie Podatnika. S. S. D. K." z wykazaną sprzedażą netto za okres od 1 do 31 października 2025 r. o wartości 175.658 zł, przychodem 175.658 zł, dochodem 5.142,74 zł oraz dochodem razem narastająco 25.377,88 zł.W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego Skarżąca nie przedstawiła w sposób pełny swojej sytuacji finansowej i majątkowej, skupiając się wyłącznie na własnych oświadczeniach o zagrożeniu utraty płynności finansowej i dalszego istnienia prowadzonego przez nią sklepiku osiedlowego, utraty jedynego źródła dochodu.Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 998/14).W kontekście powyższego zauważyć należy, że we wniosku nie podano wysokości osiąganych aktualnie dochodów, czy posiadanych przez Skarżącą nieruchomości i praw majątkowych, wobec czego, bez możliwości zestawienia kwoty zobowiązania określonej ww. decyzją organu podatkowego z 17 czerwca 2025 r. (zobowiązania podatkowe w podatku VAT za miesiąc wrzesień, październik, grudzień 2020 r. w łącznej kwocie 2.186 zł) z aktualną sytuacją finansową i majątkową Skarżącej, nie była możliwa ocena spełnienia przesłanek udzielenia wnioskowanej przez Skarżącą ochrony tymczasowej.Prawidłowo uznał zatem Sąd Wojewódzki, że Strona nie wykazała, że w sprawie, której dotyczy skarga, zaistniały okoliczności świadczące o realizacji przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.., orzekł jak w sentencji postanowienia.