Wyrok - II SA/Ke 356/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargęPrzyznano od Skarbu Państwa wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 28 maja 2025 r. znak: SKO.PZ-71/1601/198/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu PańsOddalono skargęPrzyznano od Skarbu Państwa wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 28 maja 2025 r. znak: SKO.PZ-71/1601/198/2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Pańs
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Agnieszka Banach
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargęPrzyznano od Skarbu Państwa wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz adwokata
UZASADNIENIE
Decyzją z 28 maja 2025 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (SKO lub Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania W. B. i J. B., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy F. (dalej Wójt) z 24 lutego 2025 r., znak: BZP.6730.10.2024, którą ustalono, na wniosek P. W. (dalej "Spółka"), warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...] w obrębie S., gmina F., sprostowaną z urzędu postanowieniem Wójta z 14 marca 2025 r. o oczywistej omyłce.W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że 22 marca 2024 r. Spółka złożyła do Wójta wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budowy ww. farmy fotowoltaicznej, który w ocenie organu odwoławczego spełniaw wystarczającym zakresie wymogi określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) zwanej dalej "u.p.z.p.".Sprawa była już przedmiotem postępowania odwoławczego. Kolegium decyzją z 10 października 2024 r. uchyliło w całości poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Wójta z 6 sierpnia 2024 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.Po zwrocie akt Wójt przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, pozyskał skorygowany wniosek z 7 listopada 2024 r. (zmieniony 29 listopada 2024 r.) oraz uwzględnił postanowienie z 4 kwietnia 2024 r. wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., prostujące oczywistą omyłkę w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniachz 29 lutego 2024 r. polegającą na poprawnym wpisaniu "inwertery (falowniki) w ilości do 80 szt." zamiast "inwertery (falowniki) w ilości do 8 szt." Następnie sporządzono nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy, wykonano analizę funkcji i cech zabudowy oraz uzyskano wymagane uzgodnienia. Postępowanie zakończyło się wydaniem nowej decyzji, od której wniesiono odwołanie.Kolegium wskazało, że planowana elektrownia fotowoltaiczna stanowi instalację odnawialnego źródła energii, a nie infrastrukturę (zabudowę) przemysłową. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do takich inwestycji nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w tym zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Inwestycja wymaga wprawdzie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p., lecz nie musi spełniać warunku kontynuacji funkcji zabudowy.Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie pozwala uzależniać stosowania tego przepisu od mocy lub innych parametrów instalacji odnawialnych źródeł energii.SKO uznało, że projektowana farma fotowoltaiczna spełnia definicję instalacji odnawialnego źródła energii określoną w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1361 ze zm., dalej u.o.z.e.), wykorzystującej odnawialne źródło energii w rozumieniu art. 2 pkt 22 u.o.z.e. w postaci urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej.Jak wskazało Kolegium, organ I instancji zgodnie z art. 60 u.p.z.p. zlecił sporządzenie projektu decyzji osobie uprawnionej oraz przeprowadził wymagane uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p., w tym w trybie tzw. milczącej zgody.Dla planowanej inwestycji organ określił następujące parametry, stosownie do ustaleń uzupełnionego wniosku:- forma architektoniczna - nie dotyczy. Montaż gotowych elementów typowych dostarczonych przez producenta. Łączna wysokość elektrowni fotowoltaicznej (konstrukcji wsporczej pod panele fotowoltaiczne) nie przekroczy 4,0 m n.p.t.;- wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - do 0,7 (teren objęty wnioskiem do 10400 m2);- szerokość elewacji frontowej - nie dotyczy;- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku) - nie dotyczy;- geometria dachów zabudowy - nie dotyczy;- projektowana farma fotowoltaiczna pozyskiwać będzie energię elektryczną ze źródła odnawialnego;- inwestycja będzie realizowana poza konturem użytku gruntowego oznaczonego w ewidencji gruntów symbolem "Ls". Teren inwestycji położony jest na gruntach ornych RVI.W skład farmy fotowoltaicznej wchodzą następujące urządzenia i obiekty budowlane:- konstrukcja wsporcza pod panele fotowoltaiczne - stelaże połączone gruntem umożliwiające montaż paneli stanowiących jednostkę wytwórczą;- panele fotowoltaiczne ilości do 5000 szt. o łącznej mocy do 2 MW, kąt nachylenia od 15 do 45 stopni;- powierzchnia pojedynczego panelu: do 3,75 m2;- inwertery - do 80 szt.;- kontenerowa stacja (transformatorowo-kontrolna) - do 2 szt., wymiary stacji: szerokość elewacji frontowej od 3,0 m do 6,0 m, powierzchnia zabudowy od 6,0 m2 do 20,0 m2, wysokość od 2,0 m do 4,0 m n.p.t., dach płaski lub jedno- bądź dwuspadowy o kącie nachylenia do 12 stopni;- wysokość ogrodzenia do 3,0 m, ogrodzenie z siatki bez podmurówki;- powierzchnia miejsc postojowych - do 25 m2;- powierzchnia drogi wewnętrznej - do 175 m2.Decyzja została dodatkowo sprostowana postanowieniem z 14 marca 2025 r. poprzez usunięcie omyłki dotyczącej zamieszczenia w opisie inwestycji magazynu energii. Kolegium uznało, że po sprostowaniu zakres inwestycji odpowiada treści wniosku inwestora.Zdaniem Kolegium decyzja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 54 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zawiera rodzaj inwestycji, warunki zagospodarowania terenu oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Określono również wszystkie niezbędne parametry przedsięwzięcia, a postępowanie przeprowadzono z udziałem stron, zapewniając im możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym.Organ II instancji podkreślił również, że dla przedsięwzięcia wcześniej wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 28 lutego 2024 r., sprostowanąpostanowieniem z 4 kwietnia 2024 r. o oczywistej omyłce, a zakres inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy jest z nią zgodny.W konsekwencji Kolegium uznało, że decyzja Wójta jest zasadna i nie narusza prawa w sposób wymagający jej uchylenia w całości lub w części bądź zmiany.Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego. Jeżeli inwestycja spełnia wymagania ustawowe organ jest zobowiązany wydać decyzję pozytywną. Decyzja ta nie tworzy praw do nieruchomości, nie narusza praw właścicieli gruntów sąsiednich i nie uprawnia do rozpoczęcia budowy. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę następuje szczegółowa ocena zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi oraz ochrona interesów osób trzecich (art. 5 Prawa budowlanego).Kolegium uznało, że organ I instancji zapewnił ochronę interesów osób trzecich w zakresie wymaganym przez u.p.z.p., a zarzuty odwołania w tym zakresie są niezasadne.Końcowo stwierdzono, że organ przeprowadził postępowanie zgodnie z art.7 k.p.a., podejmując wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia sprawy, prawidłowo gromadząc i oceniając materiał dowodowy oraz stosując właściwe przepisy prawa materialnego.W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze W. B. i J. B. wniosły o:1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości;2. uchylenie w całości ewentualnie stwierdzenie nieważności w całości postanowienia Wójta Gminy F. z 4 kwietnia 2024 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji z 29 lutego 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji ww. przedsięwzięcia;3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Zaskarżonej decyzji skarżące zarzuciły naruszenie:1. art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacjio środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1112, dalej "ustawa środowiskowa") - poprzez niespełnienie w treści decyzji o warunkach zabudowy wymogu zgodności z parametrami inwestycji wynikającymi z decyzjio środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla przedmiotowej farmy fotowoltaicznej (decyzja Wójta [...] z 29 lutego 2024 r.) - w zakresie liczby inwerterów (powinno być 8, a nie 80 sztuk);2. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez podciągnięcie pod tryb sprostowania jako "oczywistej omyłki pisarskiej" merytorycznej zmiany treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia - zmiana co do liczby inwerterówz "co najmniej 8 szt." na "co najmniej 80 szt.", co jest niedopuszczalną ingerencją w treść ostatecznej decyzji Wójta Gminy F. z 29 lutego 2024 r.;3. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez uznanie, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, nie wymagaw postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa);4. dowolne ustalenie, naruszające zasady z art. 7 k.p.a. odnośnie tego, że spełnione są "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich", gdzie mowa o hałasie, wibracjach, zakłóceniach elektrycznych i promieniowaniuw kontekście uciążliwości dla działek sąsiednich - nie wiadomo, na czym organ opierał się czyniąc takie ustalenie w niniejszej sprawie.W uzasadnieniu skarżące podniosły w szczególności, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa oraz nie zapewnia należytej ochrony interesów osób trzecich. Skarżące zakwestionowały przyjętą przez organy wykładnię art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którą lokalizacja farmy fotowoltaicznej nie wymaga spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. W ich ocenie prowadzi to do możliwości sytuowania tego rodzaju inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkanioweji rekreacyjnej, bez uwzględnienia charakteru otoczenia oraz praw właścicieli nieruchomości sąsiednich.Skarżące wskazały nadto, że organy nie wykazały, w jaki sposób zostały spełnione wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, w szczególnościw zakresie oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Dla wnoszących skargę oczywistym jest, że lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych będzie miała znaczący negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt tam żyjących, co zaskarżona decyzja całkowicie pomija. Zarzucono, że kwestie związane z hałasem, wibracjami czy oddziaływaniem elektromagnetycznym zostały w istocie pozostawione do oceny na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.Na rozprawie sądowej 17 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę i sprecyzował zarzut oznaczony [...] w ten sposób, że dotyczy on naruszenia art. 86 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej. Ponadto złożył zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i nieuwzględnienie interesu osób trzecich,a konkretnie tych, które zamieszkują w jurtach znajdujących się na działce nr [...]. Złożył wydruk z geoportalu przedstawiający działkę nr [...], która odpowiada działce nr [...], uwidocznionej na mapie stanowiącej załącznik do decyzji organuI instancji. Podał, że nie zna okoliczności dotyczących zmiany numeracji tej działki, natomiast skarżące są jej właścicielkami. Wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w żadnej części.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p.Stosownie do art. 59 ust. 1 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenuw przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio.Realizacja inwestycji będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego jest niewątpliwie związana ze zmianą zagospodarowania terenu, dlatego prawidłowo organy rozpatrzyły złożony wniosek w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p.Słusznie przyjęło przy tym Kolegium, że wniosek ten, po uzupełnieniach, odpowiadał wymogom formalnym określonym w art. 52 ust. 2 pkt 1-2, ust. 2a w zw.z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zawierał on bowiem mapę ewidencyjną w postaci papierowej, pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującą teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1000, określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą:a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczeniai gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.Do wniosku dołączona została także decyzja Wójta Gminy F. z 29 lutego 2024 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części dz. Nr [...] w obrębie S., gmina F.". Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organI instancji, wskutek wydania przez SKO decyzji kasacyjnej z 10 października 2024 r. (stwierdzającej m.in. niezgodność opisu planowanej inwestycji z decyzją środowiskową w zakresie ilości inwerterów (falowników): do 80 sztuk we wnioskuo wydanie decyzji o warunkach zabudowy, do 8 sztuk w decyzji środowiskowej), inwestor złożył postanowienie Wójta z 4 kwietnia 2024 r. prostujące oczywistą omyłkę w decyzji środowiskowej z 29 lutego 2024 r. w zakresie określenia ilości inwerterów: z "do 8 szt." na "do 80 szt."Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej dla inwestycji objętej wnioskiem oraz złożenia jej wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wynikał z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy środowiskowej, gdyż planowane przedsięwzięcia należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.Jak słusznie podkreśliło Kolegium, projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę uprawnioną, o jakiej mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., który przedstawiono dwukrotnie do uzgodnienia organom opiniującym wymienionym w art. 53 ust. 4 pkt 2a, 6, 8 i 11 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., tj.:- Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych,- Staroście Koneckiemu i Lasom Państwowym – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami,- Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. – z uwagi na położenie inwestycji na terenie Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu,- Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody [...] Zarząd Zlewniw P. T. - w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.Powtórne uzgodnienia, dokonane pismem Wójta z 29 maja 2024 r., związane były ze zmianami i uzupełnieniami wniosku oraz uchyleniem przez SKO pierwszej wydanej w sprawie decyzji z 6 sierpnia 2024 r.Za wyjątkiem Starosty [...], który uzgodnił pozytywnie projekt decyzjio warunkach zabudowy postanowieniem z 5 czerwca 2024 r. oraz Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł., który umorzył postępowaniew sprawie uzgodnienia projektu decyzji postanowieniem z 11 czerwca 2024 r., pozostałe organy uzgodniły projekt decyzji o warunkach zabudowy w formie milczącej zgody, o jakiej mowa w art. 53 ust. 5 i 5c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.Prawidłowo także organy orzekające w tej sprawie uznały, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;2) teren ma dostęp do drogi publicznej;3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1199), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie wszystkie wymienione wyżej przesłanki były przedmiotem analizy i badania przez organ właściwy w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.Jak stanowi bowiem art. 61 ust. 3 pkt 3 ustawy, przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii. Planowana inwestycja do takich właśnie instalacji należy. Definicja odnawialnego źródła energii znajduje się w art. 2 pkt 22 u.o.z.e. stanowiąc, że odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywanąz biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 13 ww. ustawy przez instalację odnawialnego źródła energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lubb) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego;Nie może być wątpliwości co do tego, że planowane przedsięwzięcie spełnia ustawową definicję instalacji odnawialnego źródła energii, gdyż do produkcji energii elektrycznej wykorzystywać będzie energię odnawialną (z promieniowania słonecznego), a zatem zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przy ustalaniu warunków zabudowy organ nie bada, czy teren lokalizacji takiej inwestycji spełnia warunki zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1), czy jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy i czy ma dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 1a i 2 u.p.z.p.).Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiuw wyroku z 17 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 222/24 (dostępnym na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA), instalacje odnawialnych źródeł energiiw rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. mają wyjątkowy i priorytetowy charakter, o czym świadczą szczególne regulacje związane z ich realizacją. Potwierdza to chociażby wspomniane już w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie konieczności spełnienia wymogu zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Należy przy tym zauważyć, że zmieniając treść tego przepisu w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz.U.2019.1524) z dniem 29 sierpnia 2019 r, ustawodawca potwierdził, że instalacje odnawialnych źródeł energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy stanowią szczególne inwestycje, podobnie jak wskazane w art. 61 ust. 3 - w brzmieniu przed nowelizacją - linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w wyroku NSA z 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21 (dostępny j.w.), w którym wskazano, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.Urz.UE.L z 2018 r. Nr 328, poz. 82). Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczeniew transformacji polityki energetycznej i zmniejszeniu uzależnienia od tradycyjnej energii, jak i w ochronie klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słoneczneji energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelomi przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji funkcji i zasady dobrego sąsiedztwa.Przedstawione wyżej stanowisko, dotyczące wyłączenia stosowania zasady dobrego sąsiedztwa w stosunku do instalacji odnawialnych źródeł energiiw rozumieniu art. 2 pkt 13 i 22 u.o.z.e., znajduje bezpośrednie oparcie w przepisie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 5 września 2023 r. II OSK 2030/22 oraz wyroki WSA: w Krakowie z 28 maja 2024 r. II SA/Kr 436/24, w Gdańsku: z 27 marca 2024 r. II SA/Gd 957/23, z 4 października 2023 r. II SA/Gd 200/23 i z 9 sierpnia 2023 r. II SA/Gd 546/23 oraz w Gliwicach z 8 maja 2023 r. II SA/Gl 517/23; dostępnew CBOSA). Sąd w pełni je podziela i przyjmuje jako własne.Dlatego nie jest zasady zarzut skargi oznaczony nr 3.Przeszkody do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji nie stanowią także przepisy § 4 ust. 1 uchwały Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego nr XLIX/885/14 z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie Przedborskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz.Woj.Św. z 2014 r., poz.3159), ustanawiające zakazy obowiązujące na obszarze chronionym. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 3 tej uchwały, zakazy, o których mowa w ust. 1 nie dotyczą realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których procedura dotycząca oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 29 lutego 2024 r. stwierdzono brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu i potwierdzono, że zastosowanie ma odstępstwo przewidziane w § 4 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały (str. 14-16 decyzji środowiskowej).Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13a ust. 5 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2023 r., podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi – co do zasady - plan ogólny, o jakim mowa w art. 13a ust. 1 ww. ustawy. Z kolei wedle art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych:a) na użytkach rolnych klasy I-III i gruntach leśnych,b) na użytkach rolnych klasy IV, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej,c) na gruntach innych niż wskazane w lit. a i b, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW- następuje na podstawie planu miejscowego.W tym przypadku planowana instalacja wypełnia warunki określone w art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c) u.p.z.p.W sprawie jest bezsporne, że na terenie objętym wnioskiem nie ma obowiązującego planu miejscowego, uchwalonego na zasadach określonychw u.p.z.p. przed 24 września 2023 r., co wyłączałoby możliwość ustalenia warunków zabudowy. Gmina nie uchwaliła także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o jakim mowa w powołanym wyżej art. 14 ust. 6a pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 aktualnie obowiązujących przepisów u.p.z.p. (z informacji zawartych w BiP dostępnych na stronie podmiotowej Gminy F. wynika, że nie uchwalono jeszcze na terenie tej gminy planu ogólnego).Zgodnie jednak z art. 58 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawyo planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. poz. 1688 z późn. zm., dalej "ustawa nowelizująca"), do dnia utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie, zmiana zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 14 ust. 6a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 (czyli u.p.z.p.), może nastąpić również na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują natomiast moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2026 r. (art. 65 ust. 1 ustawy nowelizującej).Powyższe przepisy oznaczają, że mimo braku uchwalenia planu miejscowego, o jakim mowa w art. 14 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji było dopuszczalne na podstawie art. 58 ustawy nowelizującej.Kontrolując sprawę z urzędu, w granicach określonych w art. 134 § 1 ustawyz dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób określonyw art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.Odnosząc się do zarzutów skargi oznaczonych jako nr 1, 2 i 4 (zarzut nr 3 został omówiony wyżej) podkreślić należy, że są one niezasadne z następujących powodów.Ad. 1 i 2.Postanowienie Wójta Gminy F. z 14 kwietnia 2024 r. prostujące oczywistą omyłkę w decyzji środowiskowej tego organu z 29 lutego 2024 r.w zakresie ilości inwerterów, nie zostało podjęte w granicach kontrolowanego obecnie postępowania i pozostaje poza kontrolą sądową w tej sprawie. Przepisy art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. zakreślają granice kontroli sądowej i możliwość stosowania środków przewidzianych w p.p.s.a. do sprawy, zakończonej decyzją będącą przedmiotem skargi. W tym przypadku jest to decyzja o warunkach zabudowy, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana dla planowanej inwestycji farmy fotowoltaicznej i postanowienie o jej sprostowaniu. Obie decyzje oraz kwestionowane w skardze postanowienie podejmowane są w różnych postępowaniach i mogą być przedmiotem odrębnej kontroli sądowej. Granice sprawy, o jakich mowa w przywołanych wyżej przepisach, wyznaczane są przedmiotem postępowania i podstawami materialnoprawnymi decyzji kończącej to postępowanie. W tym przypadku jest to postępowanie zakończone decyzjąo warunkach zabudowy. Postanowienie Wójta z 14 kwietnia 2024 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki mogłoby zatem zostać skontrolowane przez sąd administracyjnyw sprawie dotyczącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ewentualniew sprawie, której przedmiotem byłoby to konkretne postanowienie. Ponieważ przysługiwało na nie zażalenie, po jego wniesieniu przedmiotem odrębnej skargi mogłoby być wówczas postanowienie organu II instancji wydane w następstwie złożonego zażalenia. Jak jednak wynika z adnotacji na tym postanowieniu, stało się ono prawomocne 26 kwietnia 2024 r., co faktycznie oznacza, że z tym dniem stało się też ostateczne wskutek braku zaskarżenia.Organy orzekające w sprawie warunków zabudowy nie naruszyły art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, w tym także decyzję o warunkach zabudowy. W tym przypadku decyzjao środowiskowych uwarunkowaniach z 29 lutego 2024 r. wiązała organy ustalające warunki zabudowy z uwzględnieniem postanowienia o jej sprostowaniu. Podważenie ostatecznego postanowienia z 14 kwietnia 2024 r. może nastąpić wyłącznie w trybie nadzwyczajnym, przy czym dokumentacja sprawy nie wskazuje na to, aby takie postępowanie zostało wszczęte, a tym bardziej zakończone. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy był więc związany zarówno decyzjąo środowiskowych uwarunkowaniach, jak i jej sprostowaniem.Niezależnie od tego podkreślić należy, że w uzasadnieniu postanowienia z 14 kwietnia 2024 r. organ wskazał, że "(...) poprawne zapisy, będące przedmiotem sprostowania, znajdowały się we wniosku z dnia 8.11.2023 r. (wraz z jego uzupełnieniem) o wydanie przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym ich treść była rozpatrywana podczas prowadzonego postępowania administracyjnego." Do akt kontrolowanej sprawy dołączony został wniosek z 8 listopada 2023 r., o jakim mowa wyżej, wraz z Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia (KIP), stanowiącą załącznik do wniosku. W KIP na str. 6 znajduje się tabela przedstawiająca opis i charakterystykę przedsięwzięcia, w której w rubryce "Materiały oraz urządzenia wchodzące w skład przedmiotowej inwestycji" wskazano – inwertery DC/AC o łącznej mocy nominalnej do 4 MWp w ilości do 80 szt. Z akt wynika także, że strony postępowania w sprawie dotyczącej decyzji środowiskowej, zostały zawiadomione o wydaniu postanowienia z 4 kwietnia 2024 r., wrazz pouczeniem o prawie wniesienia na nie zażalenia do SKO w K., przez obwieszczenia zamieszczone na okres 14 dni na tablicach ogłoszeń miejscowości G. i U. G. w F. oraz na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy w F. .Ad. 4.Jeśli chodzi o zawarcie w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), warto przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z 8 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1212/11 (dostępnym w CBOSA), dotyczące wprawdzie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale mające pełne zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. W wyroku tym NSA stwierdził, że "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. Inwestor przed rozpoczęciem budowy musi uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i ocenia, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, w tym przepisów techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji – także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniuo ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający taką decyzję nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę".Pogląd przedstawiony w tym wyroku Sąd orzekający w tej sprawie podzielai przyjmuje jako własny. W konsekwencji uznać należy, że wymagania ujęte w pkt. 3 sentencji decyzji organu I instancji, dotyczące ochrony interesów osób trzecich, mające z racji rzeczy charakter ogólny, wypełniają dyspozycję art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.Nie został także naruszony art. 7 k.p.a., gdyż na etapie postępowaniaw przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organy nie przeprowadzają postępowania dowodowego wyjaśniającego szczegółowo, jakie interesy i których osób mogą zostać naruszone w razie realizacji inwestycji. Jak powiedziano wyżej, takie ustalenia są czynione na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie ustalał, czy warunki brzegowe w zakresie określonych w decyzji o warunkach zabudowy ochrony interesów osób trzecich są zachowane czy też nie.Tym samym omawiany zarzut, oznaczony w petitum skargi numerem 4i uzupełniony na rozprawie 17 czerwca 2026 r., należało uznać za niezasadny.Ponieważ zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, a Sąd nie znalazł z urzędu podstaw do uwzględnienia skargi z innych powodów, niepodniesionych przez skarżące, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.W punkcie II wyroku Sąd przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu w niniejszej sprawie z urzędu na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. Wynagrodzenie ustalone zostało zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U.z 2026 r. poz. 87).. Wynagrodzenie ustalone zostało zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U.z 2026 r. poz. 87).