Wyrok - I GSK 750/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok, stwierdzono,że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Wiesława Kulig-Wyporska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2026 r. sygn. akt I SA/Po 166/26 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w P. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...]Uchylono zaskarżony wyrok, stwierdzono,że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Wiesława Kulig-Wyporska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2026 r. sygn. akt I SA/Po 166/26 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w P. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...]
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Przedmiot
protest wyborczy / ważność wyboru Prezydenta RP
Typ sprawy
sprawa wyborcza / protest wyborczy
Etap
postępowanie w sprawie protestu wyborczego
Tryb
rozprawa
Tematy
ważność wyboru Prezydenta RP
protest wyborczy
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok, stwierdzono,że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 5 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Po 166/26 oddalił skargę E. Sp. z o.o. w P. (dalej "strona", "skarżący", "wnioskodawca") na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawyKomisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej FEW (dalej: organ, KO) po rozpatrzeniu 24 listopada 2025 roku w Poznaniu sprawy na skutek wniesionego protestu E. sp. z o.o. w P. od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "[...]", dokonanej przez Departament Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu, działając na podstawie art. 69 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. 2022 poz. 1079 ze zm.) orzekła o oddaleniu protestu.W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonał ponownego sprawdzenia złożonego Projektu w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów, z oceną których Wnioskodawca się nie zgadza. KO zapoznaje się z dokumentacją aplikacyjną Projektu, kartami oceny wniosku o dofinansowanie Projektu, korespondencją pomiędzy Instytucją organizującą nabór a wnioskodawcą. KO stwierdziła, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Protest złożony przez wnioskodawcę uznał za zasadny w odniesieniu do Kryterium nr 19 i bezzasadny w odniesieniu do kryteriów nr 1,14,15 i 18. W wyniku rozpatrzenia protestu projekt otrzymał łącznie 13 punktów, jednak nie spełnił wszystkich dotyczących tego projektu kryteriów dopuszczających.Organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia Kryterium nr 1, wskazując, że liczne zidentyfikowane braki - w doświadczeniu operacyjnym i B+R, w stabilności i strukturze finansowania, w dywersyfikacji działalności, w wiarygodności założeń rynkowych, w potencjale kadrowym oraz w posiadanych zasobach technicznych. Zdaniem organu wnioskodawca nie dysponuje wystarczającą zdolnością organizacyjną, techniczną i finansową do realizacji projektu, zgodnie z zakresem Kryterium nr 1 - w szczególności w odniesieniu do okresu trwałości rezultatów projektu.Analizując wypełnienie przez wnioskodawcę Kryterium nr 14 organ stwierdził, że wnioskodawca w sposób poprawny i dość szczegółowy wykazał potrzebę realizacji projektu i przyznał 3 punkty na 6 możliwych do uzyskania. Podkreślił, że planowany zakres rzeczowy, w tym inwestycje w infrastrukturę B+R oraz zaplanowane prace badawczo-rozwojowe, jest zasadny i adekwatny do celów projektu. W dokumentacji przedstawiono również rzetelną analizę popytu, opartą na aktualnych raportach branżowych oraz danych rynkowych. Zidentyfikowane potrzeby rynkowe (między innymi bezpieczeństwo przetwarzania danych, wnioskowanie logiczne, eliminacja halucynacji) zostały spójnie powiązane z zakresem planowanych działań B+R. Wnioskodawca wykazał, iż obecnie nie dysponuje infrastrukturą umożliwiającą realizację planowanych prac B+R i wskazał konkretne braki, które mają zostać uzupełnione w ramach projektu (serwer wysokiej mocy, sprzęt komputerowy), co jest uzasadnione. Jednocześnie należy jednak wskazać na istotne słabości w zakresie oceny realności wdrożenia efektów prac B+R w działalności Wnioskodawcy. W dokumentacji projektowej brak jest przekonujących i szczegółowych mechanizmów pozyskania rynku oraz jasno zdefiniowanej strategii komercjalizacji planowanego rozwiązania. Nie przedstawiono konkretnych kanałów dystrybucji, partnerstw strategicznych, ani działań marketingowych, które mogłyby zapewnić skuteczne wejście na rynek zdominowany przez globalnych liderów branży Al. Prognozy finansowe oraz założenia dotyczące szybkiego i intensywnego wzrostu przychodów po zakończeniu fazy B+R organ ocenił jako nadmiernie optymistyczne i niewystarczająco udokumentowane. Biorąc powyższe pod uwagę, uzasadnienie potrzeby realizacji projektu jest spójne i logiczne w zakresie technicznym i merytorycznym, jednakże wykazuje istotne braki w zakresie wiarygodności i realności przyjętego modelu komercjalizacji.Zdaniem organu żądanie wnioskodawcy do przyznania 3 punktów w Kryterium nr 15 nie zostało poparte w sposób pozwalający uznać fakt poprawnego zawarcia przywoływanej umowy dokumentującej planowaną współpracę z jednostką nauki dlatego też punktacja w tym zakresie została utrzymana.Dokonując oceny Kryterium nr 18 organ uznał opis za nie w pełni dokumentujący maksymalny wpływ projektu na rozwój gospodarczy województwa wielkopolskiego, dlatego tez nie przychylił się do żądania wnioskodawcy co do przyznania maksymalnej oceny w niniejszym Kryterium. Pierwotna punktacja została utrzymana.Dokonując oceny Kryterium nr 19 organ przychylił się do stanowiska wnioskodawcy, uznając wymóg wskazany przez KOP za nieuzasadniony z punktu widzenia kryteriów oceny. Wobec ujęcia w dokumentacji wniosku (w szczególności 5.11. Studium Wykonalności) elementów potwierdzających realizację działań na rzecz np. redukcji gazów cieplarnianych i wdrażania GOZ (nawet w sposób pośredni), przyznano z tego tytułu 1 punkt w Kryterium 19.Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 5 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Po 166/26 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o ustawę z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022r., poz. 1079), dalej "ustawa, ustawa wdrożeniowa". Podkreślił, że przeprowadzona procedura naboru oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają zasad określonych w art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Organ zapewnił wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Dokonując oceny uwzględniono wszystkie informacje zawarte w dokumentacji konkursowej oraz uzasadniono rozstrzygniecie w którym dokonano oceny projektu. Zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności zostały zdefiniowane w Rozdziale 3 - Zasady wyboru projektów "Wytycznych dotyczących wyboru projektów na lata 2021-2027", za pomocą których na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy wdrożeniowej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określa ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych. Organ w sposób prawidłowy i zgodny z wzorcami, w oparciu o dokumentację przedłożoną przez stronę, stwierdził, że zarzuty zawarte w proteście są niezasadne. Nie doszło także do naruszenia przez organ zasad procedury konkursowej. Sąd stwierdził, po dokonaniu analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy sądowej, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone przez organ zgodnie z wzorcami w tym zakresie określonymi w ustawie wdrożeniowej oraz w Regulaminie wyboru projektów, rozdział IV - Procedura wyboru projektów. Organ w trakcie procedury odwoławczej zainicjowanej protestem strony dokonał analizy zarówno dokumentacji konkursowej m.in. informacji KOP (z której wynika, że wnioskodawca nie spełnił kryteriów merytorycznych dopuszczających, a w zakresie kryteriów merytorycznych punktowych nie uzyskał minimum punktowego tj. 60% wszystkich możliwych do uzyskania punktów, uzyskując negatywny wynik oceny merytorycznej).Następnie skarżący, na podstawie art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 w zw. z art. 173 § 1 i art. 174 p.p.s.a., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2026 r., sygn. I SA/Po 166/26, zaskarżając go w całości. Orzeczeniu zarzucił:1. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na oddaleniu skargi bez zbadania zasadniczego zarzutu skargi dotyczącego pominięcia przez Komisję Odwoławczą konkretnych informacji zawartych w pkt 3 Studium wykonalności - Analiza zdolności finansowo-organizacyjnej Wnioskodawcy, przytoczonych na str. 7-10 skargi, mimo że informacje te odnosiły się bezpośrednio do jedynej podstawy utrzymania negatywnej oceny Kryterium nr 1.Naruszenie to polegało w szczególności na tym, że WSA przyjął za prawidłowe stanowisko Komisji Odwoławczej, zgodnie z którym skarżąca nie wykazała personelu odpowiedzialnego za zarządzanie projektem w okresie trwałości, nie wykazała ciągłości zarządzania podmiotem gospodarczym po fazie B+R oraz nie odniosła się do utrzymania adekwatnych zasobów kadrowych po 30 czerwca 2027 r., chociaż skarżąca w skardze wskazała konkretne fragmenty Studium wykonalności dotyczące żądanych kwestii. WSA nie skonfrontował powyższych fragmentów dokumentacji aplikacyjnej z twierdzeniem Komisji Odwoławczej o braku takich informacji i nie zbadał, czy rozstrzygnięcie protestu w zakresie Kryterium nr 1 było oparte na pełnej dokumentacji aplikacyjnej i czy pozostawało w granicach logicznego rozumowania, rzetelności i przejrzystości wymaganych przez art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej.Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ po rozpoznaniu protestu projekt uzyskał wymagane minimum punktowe, a jedyną podstawą odmowy dofinansowania pozostawała negatywna ocena Kryterium nr 1. Gdyby WSA zbadał wskazane w skardze fragmenty Studium wykonalności i uznał, że informacje, których brak zarzuciła Komisja Odwoławcza, znajdowały się w dokumentacji aplikacyjnej, powinien był stwierdzić, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny i przekazać sprawę właściwej instytucji do ponownego rozpatrzenia.2. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 46 oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez WSA, że w ramach oceny Kryterium nr 1 dopuszczalne było wymaganie od skarżącej wykazania kadry zarządzającej przedsiębiorstwem po zakończeniu fazy B+R, ciągłości zarządzania podmiotem gospodarczym oraz struktury organizacyjnej odpowiedzialnej za zarządzanie przedsiębiorstwem w okresie trwałości, w zakresie wykraczającym poza realizację projektu i utrzymanie jego efektów, mimo że prawidłowa wykładnia tych przepisów wymaga, aby kryteria wyboru projektów oraz wynikające z nich wymogi eliminacyjne były określone w dokumentacji konkursowej w sposób jednoznaczny i przewidywalny dla wnioskodawcy.Opublikowana treść Kryterium nr 1 pozwalała badać zdolność organizacyjną, techniczną i finansową skarżącej do realizacji projektu, potencjał niezbędny do utrzymania efektów projektu oraz podmioty odpowiedzialne za trwałość projektu, natomiast nie przewidywała dodatkowego wymogu przedstawienia całościowego modelu zarządzania przedsiębiorstwem po zakończeniu projektu jako samodzielnej przesłanki negatywnej oceny. W konsekwencji WSA zaakceptował ocenę projektu według wymogu niewynikającego z opublikowanych kryteriów wyboru projektów, czym naruszył zasady przejrzystości, rzetelności, równego dostępu do informacji o warunkach wyboru projektów oraz zakaz wymagania od wnioskodawcy informacji niewynikających z dokumentacji konkursowej i niekoniecznych do oceny projektu w granicach Kryterium nr 1. Uchybienie to miało istotne znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ po rozpoznaniu protestu negatywna ocena Kryterium nr 1 była jedyną podstawą odmowy dofinansowania.3. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027, przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez WSA, że ocena projektu w ramach Kryterium nr 14 została przeprowadzona w sposób przejrzysty i rzetelny, mimo że Komisja utrzymała punktację 3 z 6 punktów bez wyjaśnienia, dlaczego przy pozytywnej ocenie zasadniczej części elementów tego Kryterium zastrzeżenia dotyczące głównie realności wdrożenia efektów prac B+R uzasadniały obniżenie punktacji aż o połowę.W szczególności WSA zaakceptował stanowisko, że niesparametryzowany charakter Kryterium nr 14 pozwalał Komisji na taką ocenę, podczas gdy brak określenia wag poszczególnych aspektów Kryterium nie zwalniał Komisji z obowiązku jasnego i weryfikowalnego uzasadnienia przyznanej punktacji. Uchybienie to ma znaczenie dla punktacji rankingowej projektu w razie ponownej oceny i ograniczonej alokacji środków.Uzasadniając stawiane zarzuty skarżący wniósł o:1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2026 r., sygn. I SA/Po 166/26 oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania,2) ewentualnie, na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zachodzą podstawy do zastosowania art. 188 p.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, oraz przekazanie sprawy właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obie instancje, według norm przepisanych.3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty okazały się usprawiedliwione.Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku zgodnie z którym uznał za nieskuteczny zarzut skargi kasacyjnej oparty na naruszeniu przepisów postępowania w zakresie naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. (cześć pierwsza zarzutu 1 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. (sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie mógł w rozpoznawanej sprawie zostać naruszony, ponieważ Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, które miał obowiązek - zgodnie z art. 73 ust. 2 i 3 ustawy wdrożeniowej - wraz ze skargą przedłożyć sam skarżący. Niewątpliwie również zaskarżony wyrok zapadł po zamknięciu rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut zawarty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, w części zarzucającej naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 73 ust. 8 pkt. 1 lit. a i art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej jest trafny.W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W orzecznictwie podnosi się bowiem, że "Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wykazać, że sąd pierwszej instancji (...) powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale również wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku" (wyrok NSA z 6 czerwca 2025 r. III FSK 351/24, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). "O jego naruszeniu (art. 134 § 1 p.p.s.a.) można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji (...) mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu" (wyrok NSA z 6 sierpnia 2025 r. II GSK 326/25, tamże).NSA wskazuje, że chociaż w części orzeczeń sądów administracyjnych przyjmuje się że regulacja zawarta w art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej ma procesowy charakter, skład orzekający za przeważającą linią orzeczniczą przyjmuje jej mieszany charakter. Co oznacza, że może być podniesiona zarówno na podstawie pkt 1 jak i pkt 2 art. 174 p.p.s.a. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wówczas, gdy skarga kasacyjna opiera się na zarzucie błędnej wykładni postanowień systemu realizacji programu czy też na zarzucie wadliwego zastosowania tych postanowień - w sprzeczności z zasadami regulowanymi tym przepisem. Natomiast, jeżeli strona zmierza do zakwestionowania oceny projektu przez wadliwe - bo nieprzejrzyste, nierzetelne, stronnicze - ustalenia faktyczne, to zarzut naruszenia wskazanych zasad może być podniesiony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jest to również istotne, że skarżąca kasacyjnie w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy podnosi w zw. art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej , także inne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak wyżej wskazany przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 73 ust.8 pkt. 1 lit. a ustawy wdrożeniowej.Mając na uwadze powyższe uwagi, NSA za usprawiedliwione uznaje zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Również dalsza cześć stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi uzupełnienie argumentacji wskazującej na błędne stanowisko Sądu I instancji oraz organu rozstrzygające niniejszą sprawę.Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej zawartych w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku zgodnie z którym są one w pełni trafne i stanowisko zawarte zarówno w wyroku Sądu I instancji, jak i rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu Zarządu Województwa Wielkopolskiego nie znajduje swojego oparcia w obowiązujących przepisach.Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepis art. 1 ust. 1 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2021-2027, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i tej polityki oraz tryb współpracy między nimi. Natomiast, według art. 76 tej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. W tej sprawie zastosowania nie mają art. 146 p.p.s.a., jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. W ustawie wdrożeniowej ustawodawca inaczej niż w p.p.s.a. nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono system realizacji programu zawierający warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawanie, kontrolowanie, nakładanie korekt finansowych, odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Podstawę systemu realizacji programu mogą stanowić w szczególności przepisy prawa, wytyczne, szczegółowy opis priorytetów programu, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji (art. 6 ustawy wdrożeniowej).Artykuł 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom postępowania. W rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie jest naruszeniem przepisów postępowania zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie, kiedy Sąd stwierdzi naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej.Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że regulacja art. 45 ust. 1 i 2 i art. 46 ustawy wdrożeniowej jest zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Zgodnie z treścią objętego podstawami kasacyjnymi art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania o się o dofinansowanie projektów (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3252/17 i przywołane w nim orzecznictwo, tamże). Z treści powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów z poszanowaniem wymienionych tam zasad i nie ulega wątpliwości, że naruszenie tych zasad świadczy o przeprowadzeniu oceny projektu z naruszeniem prawa i to w sposób mający istotny wpływ na wynik oceny.W orzecznictwie i doktrynie trafnie wskazuje się na fundamentalne znaczenie zasady przejrzystości, dopełniającej zasadę równego traktowania, mającej na celu wyłączenie ryzyka faworyzowania i arbitralności ze strony instytucji przeprowadzającej nabór wniosków o dofinansowanie. Właśnie brak przejrzystości regulacji konkursowych i ich zbytnie skomplikowanie wskazuje się jako jeden z najczęstszych zarzutów zmierzających do podważenia prawidłowości wyboru projektów. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni przychyla się do poglądów orzecznictwa i doktryny, że - co do zasady - organy, aby ich działanie pozostawało w zgodzie z zasadą przejrzystości, muszą ustanowić jednoznaczne warunki i zasady postępowania w przedmiocie wyboru projektów. W szczególności kryteria wyboru projektów powinny być precyzyjne, aby wnioskodawcy mieli wszelkie niezbędne informacje potrzebne do prawidłowego zrozumienia wymogów uzyskania płatności. Umieszczenie w treści dokumentacji konkursowej niejednoznacznych postanowień uznaje się za naruszenie zasady przejrzystości. Jednoznaczne postanowienia zaś to takie, które dopuszczają jedną tylko możliwą interpretację (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2636/17, tamże i powołany tam Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanej w perspektywie finansowej 2014-2020 pod red. R. Goździka; Wyd. Sejmowe, 2016, komentarz do art. 37 i wskazane tam orzecznictwo). Trafnie przyjmuje się też, że obowiązek poszanowania wskazanych wyżej zasad dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie tego postępowania konkursowego - i zasady te mają charakter normatywny, stanowiąc gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości, a rzetelność wyboru projektów rozumieć należy jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami (por. wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r., II GSK 1549/17, z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1597/17 tamże). Nie powinno też ulegać wątpliwości, że w ramach kontroli legalności oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu mieści się badanie, czy oceny dokonano zgodnie z prawidłowo odczytaną treścią (wymogami) kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r., I GSK 2803/18, tamże).Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem nie do merytorycznej weryfikacji wniosku, ale do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. Zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości prezentując przesłanki wyboru dokonanej oceny i przyznanej punktacji. Sądową kontrolą objęte są również opinie ekspertów wydawane w toku postępowania w sprawie dofinansowania projektów w ramach programów operacyjnych. Podkreślenia natomiast wymaga, że treść merytoryczna oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, to oceniający jest bowiem ekspertem w danej dziedzinie (wyrok NSA z 19 października 2022 r., I GSK 1324/22, tamże).Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z autorem skargi kasacyjnej, który zarzucił Sądowi I instancji, że ten nieprawidłowo przyjął, iż organ w toku procedury konkursowej nie naruszył zasad określonych w art. 45 ustawy wdrożeniowej, w tym norm przejrzystości, rzetelności i bezstronności w aspekcie obligatoryjnego Kryterium 1 oraz Kryterium 14.Zgodnie z Kryterium 1 "wnioskodawca powinien wykazać, że jest odpowiednio przygotowany do utrzymania efektów realizacji projektu pod względem organizacyjnym, technicznym i finansowym. W ramach tego Kryterium wnioskodawca powinien wykazać, że jest odpowiednio przygotowany do utrzymania efektów realizacji projektu, w tym:- wskazać zagwarantowane źródła i mechanizmy finansowania zadań,- przedstawić opis zdolności finansowo-organizacyjnej, w szczególności w zakresie potencjału technicznego, kadrowego i finansowego niezbędnego do utrzymania efektów realizacji projektu w okresie trwałości, tak aby było możliwe zapewnienie w tym okresie świadczenia usług na poziomie nie niższym niż zrealizowany w projekcie,- wskazać podmioty odpowiedzialne za utrzymanie trwałości projektu (trwałość projektu musi być zachowana przez okres 5 lat (3 lat w przypadku MŚP – w odniesieniu do projektów, z którymi związany jest wymóg utrzymania inwestycji lub miejsc pracy) od daty płatności końcowej na rzecz beneficjenta. W przypadku, gdy przepisy regulujące udzielanie pomocy publicznej wprowadzają inne wymogi w tymzakresie, wówczas stosuje się okres ustalony zgodnie z tymi przepisami) oraz rolę, jaką pełnią w organizacjach.- w ramach Kryterium ocenie podlega wiarygodność prognozy analizy finansowej (jeśli dotyczy)".Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w pełni słusznie autor skargi kasacyjnej wskazał, że kryteria wyboru projektów nie formułują określonych wymogów, które następnie zostały wzięte pod uwagę jako podstawa dokonania negatywnej oceny przez organ w sprawie niniejszej.Wymaga podkreślić, że np. na stronie 10 Orzeczenia Komisji Odwoławczej wskazano, że:"KO zgadza się z argumentacją Wnioskodawcy, że Kryteria wyboru projektów nie formułują wprost wymogu posiadania na etapie oceny określonej długości okresu zatrudnienia personelu, czasu prowadzonej działalności operacyjnej itp. (por. p. 1.1.1.2. Pomimo przywołania tych słusznych argumentów, należy jednak wskazać, że zadaniem Wnioskodawcy jest uprawdopodobnić, a nawet wprost "zagwarantować", że "posiada zdolność organizacyjną, techniczną i finansową do realizacji projektu, gwarantującą stabilne zarządzanie projektem", co oznacza także wg ww. kryteriów zachowanie tej zdolności w okresie trwałości.".Zdaniem składu orzekającego, Sąd I instancji zaakceptował ocenę projektu według wymogu niewynikającego z opublikowanych kryteriów wyboru projektów, naruszającą zasady przejrzystości, rzetelności, równego dostępu do informacji o warunkach wyboru projektów oraz zakaz wymagania od wnioskodawcy informacji niewynikających z dokumentacji konkursowej i niekoniecznych do oceny projektu w granicach Kryterium nr 1. Komisja oparła negatywną ocenę Kryterium nr 1 na twierdzeniu o braku informacji, które w rzeczywistości znajdowały się w złożonej dokumentacji, np. w punkcie 3 Studium wykonalności, obejmującym analizę zdolności finansowo-organizacyjnej Wnioskodawcy. W szczególności autor skargi kasacyjnej wskazał, zarówno na etapie konkursowym, jak i w skardze do Sądu I instancji, na treść Studium wykonalności w którym przedstawiał zarówno potencjał kadrowy odpowiedzialny za zarządzanie projektem w okresie trwałości; wskazywał na zapewnienie ciągłości zarządzania podmiotem gospodarczym po fazie B+R oraz wskazywał na posiadanie adekwatnych zasobów kadrowych po 30 czerwca 2027 r. Komisja stwierdziła, że w dokumentacji aplikacyjnej nie przedstawiono informacji istotnych dla danego Kryterium. Natomiast z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika, czy zbadał on, że informacje te uznane przez Komisję za nieprzedstawione rzeczywiście nie znajdowały się w dokumentacji aby na tej podstawie dokonać oceny działań Komisji. Nie wynika również ze stanowiska zawartego w wyroku, czy przedstawione przez wnioskodawcę informacje rzeczywiście były, ale nie były one wystarczające dla spełnienia Kryterium 1.Co równie istotne, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że Kryterium to stawia przed wnioskodawcą wymóg przedstawienia opisu zdolności, jak również wymóg wskazania zagwarantowanych źródeł. Zatem w sposób precyzyjny określa i ukierunkowuje zadania stawiane przed wnioskodawcą. W żaden sposób, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym wyroku i zaakceptowanym w nim rozstrzygnięciu, Kryterium to nie zobowiązuje wnioskodawcy do uprawdopodobnienia, czy zagwarantowania posiadania zdolności organizacyjnych, technicznych i finansowych. Kryterium 1 określało konkretny zakres oceny i w jego ramach badaniu podlega to, czy wnioskodawca posiada zdolność organizacyjną, techniczną i finansową do realizacji projektu, gwarantującą stabilne zarządzanie projektem. Definicja Kryterium doprecyzowywała, że wnioskodawca powinien wskazać zagwarantowane źródła i mechanizmy finansowania zadań, przedstawić opis zdolności finansowo-organizacyjnej, w szczególności w zakresie potencjału technicznego, kadrowego i finansowego niezbędnego do utrzymania efektów realizacji projektu w okresie trwałości, wskazać podmioty odpowiedzialne za utrzymanie trwałości projektu oraz role, jakie pełnią. W ramach Kryterium nr 1 ocenie podlegała również wiarygodność prognozy analizy finansowej.Wbrew zaakceptowanemu przez Sąd I instancji stanowisku organu, Kryterium nr 1 nie przewidywało natomiast odrębnego wymogu wykazania kadry zarządzającej przedsiębiorstwem po zakończeniu fazy B+R, pełnej struktury zarządzania spółką w okresie trwałości ani ciągłości zarządzania podmiotem jako takim. Innymi słowy, Kryterium nr 1 pozwalało badać, czy skarżąca wykazała potencjał potrzebny do realizacji projektu i utrzymania jego efektów. Natomiast organ, a za nim Sąd I instancji bezpodstawnie uznały, że Kryterium to pozwala na badanie, czy skarżąca przedstawiła szczegółowy model zarządzania całym przedsiębiorstwem po zakończeniu projektu. Taki wymóg nie został wskazany ani w nazwie Kryterium nr 1, ani w jego definicji, a więc nie mógł stanowić podstawy negatywnej oceny projektu. Komisja mogła badać, czy skarżąca wskazała potencjał kadrowy, techniczny i finansowy potrzebny do utrzymania efektów projektu oraz podmioty odpowiedzialne za trwałość. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że Kryterium 1 określało konkretny zakres oceny. Z jego nazwy wynikało, że badaniu podlega to, czy wnioskodawca posiada zdolność organizacyjną, techniczną i finansową do realizacji projektu, gwarantującą stabilne zarządzanie projektem. Wnioskodawca powinien przedstawić opis zdolności finansowo-organizacyjnej, w szczególności w zakresie. potencjału technicznego, kadrowego i finansowego niezbędnego do utrzymania efektów realizacji projektu w okresie trwałości, wskazać podmioty odpowiedzialne za utrzymanie trwałości projektu oraz role, jakie pełnią. W ramach Kryterium nr 1 ocenie podlegała również wiarygodność prognozy analizy finansowej. Skarżący w sposób zgodny ze stanem faktycznym wskazał, że Sąd I instancji nie wywiązał się podobnie jak organ z rzetelnej oceny przedstawionego materiału dowodowego obejmującym analizę zdolności finansowo-organizacyjnej wnioskodawcy.Co również istotne, skarżący przytoczył obszerne fragmenty Studium wykonalności zawierające analizę zdolności finansowo-organizacyjną i wskazał, że wynikały z nich informacje odnoszące się dokładnie do tych kwestii, których brak zarzuciła Komisja Odwoławcza. Sąd I instancji poprzestał na lakonicznym zaakceptowaniu stanowiska Komisji, powtarzając że takich informacji nie przedstawiono, w żaden sposób nie odnosząc tego stwierdzenia do zarzutu skargi i konkretnych fragmentów dokumentacji wskazanych w skardze. Oznacza to, że Sąd I instancji nie przeprowadził w sposób właściwy kontroli rozstrzygnięcia z punktu widzenia wyeliminowania dowolności działania organu, nie ocenił jego logicznego rozumowania, spójności, kompletności rozstrzygnięcia oraz tego czy pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. W ramach kontroli legalności oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu Sąd I instancji nie poddał działań w kierunku zbadania, czy ocenę dokonano zgodnie z prawidłowo odczytaną treścią (wymogami) kryteriów, jak również nie oddał ocenie, czy stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu znajduje swoje oparcie w materiale dowodowym. Reasumując, w ocenie składu orzekającego, w sprawie doszło do przesunięcia przedmiotu oceny poza treść Kryterium 1. Organ ocenił projekt biorąc pod uwagę wymogi, które nie zostały wyrażone ani w nazwie Kryterium, ani w jego definicji, tworząc dodatkowy warunek dopiero na etapie oceny. Umieszczenie zaś w treści dokumentacji konkursowej niejednoznacznych postanowień uznaje się za naruszenie zasady przejrzystości.Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadny jest zarzut naruszenia art. 46 ustawy wdrożeniowej. Właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawców wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny projektu i nie może uzależniać wyniku oceny od informacji, które nie wynikają z opublikowanego Kryterium. art. 45 ust. 2 tej ustawy, nakazuje równy dostęp do informacji o warunkach wyboru projektów, by miał informację o przed złożeniem wniosku o rzeczywistym mierniku oceny a nie dopiero z uzasadnienia negatywnej decyzji. Należy podkreślić znaczenie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym regulamin wyboru projektów określa kryteria wyboru. Kryteria te nie mogą być realnie uzupełniane dopiero w uzasadnieniu negatywnej oceny albo w rozstrzygnięciu protestu. W przeciwnym razie wnioskodawca dowiaduje się o dodatkowym wymogu dopiero po otrzymaniu negatywnego rozstrzygnięcia.W orzecznictwie i doktrynie trafnie wskazuje się na fundamentalne znaczenie zasady przejrzystości, dopełniającej zasadę równego traktowania, mającej na celu wyłączenie ryzyka faworyzowania i arbitralności ze strony instytucji przeprowadzającej nabór wniosków o dofinansowanie. Właśnie brak przejrzystości regulacji konkursowych i ich zbytnie skomplikowanie wskazuje się jako jeden z najczęstszych zarzutów zmierzających do podważenia prawidłowości wyboru projektów. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni przychyla się do poglądów orzecznictwa i doktryny, że - co do zasady - organy, aby ich działanie pozostawało w zgodzie z zasadą przejrzystości, muszą ustanowić jednoznaczne warunki i zasady postępowania w przedmiocie wyboru projektów. W szczególności kryteria wyboru projektów powinny być precyzyjne, aby wnioskodawcy mieli wszelkie niezbędne informacje potrzebne do prawidłowego zrozumienia wymogów uzyskania płatności. Umieszczenie w treści dokumentacji konkursowej niejednoznacznych postanowień uznaje się za naruszenie zasady przejrzystości.Podkreślić należy, że niejasności w regulacjach konkursowych dotyczących dofinansowania nie powinno się interpretować na niekorzyść wnioskodawcy, chociażby ze względu na zasadę rzetelności i przejrzystości. Jak wskazuje się w orzecznictwie, reguły wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Standardom takim nie odpowiada system realizacji programu w kontrolowanej sprawie, który stwarza zbyt szerokie pole do interpretacji dla organów go stosujących przez co prowadzi do naruszenia zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności w kontrolowanym postępowaniu. Wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie dofinansowania, jeżeli na podstawie oceny ich realizacji miałyby być wyciągane negatywne konsekwencje, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny. Zdefiniowanie kryteriów oceny powinno jednoznacznie przesądzać, jakie informacje muszą być przedstawione przez wnioskodawcę w celu uzyskania dofinansowania. Tylko precyzyjne określenie kryteriów umożliwia bowiem instytucji właściwej do rozpoznania wniosku, przeprowadzenie prawidłowej oceny. Każde odejście od zasady przejrzystości stanowi jednocześnie naruszenie zasady równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów.Za zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzut 3 petitum skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podkreśla błędna ocenę Kryterium nr 14.Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w ramach Kryterium 14 wnioskodawca powinien wykazać, że planowany zakres rzeczowy jest niezbędny do kompleksowej realizacji projektu. Z przeprowadzonej analizy powinno wynikać, że wnioskodawca nie posiada lub posiada zasoby infrastrukturalne umożliwiające realizację projektu. Wnioskodawca powinien wykazać, że przeprowadził rzetelną analizę popytu dla projektu i wskazać w jaki sposób wnioski przełożyły się na zakres projektu. Ocenie podlega realność wdrożenia efektów prac B+R w działalności wnioskodawcy.Co istotne w ramach tego Kryterium, Komisja pozytywnie oceniła zasadniczą część (4 z 5) elementów składających się na Kryterium nr 14. Zastrzeżenia Komisji dotyczyły tylko jednego elementu, tj. realności wdrożenia efektów prac B+R w działalności wnioskodawcy. Zgodnie z uzasadnieniem Komisji Odwoławczej powodem nieprzyznania punktów za ocenę realności wdrożenia efektów prac B+R było jedynie "uznanie opisu za nie w pełni doskonały". Mimo pozytywnej oceny zasadniczej części (4 z 5) aspektów wskazanych w treści Kryterium nr 14, projekt otrzymał jedynie 3 z 6 punktów.Rację ma autor skargi kasacyjnej, który wskazał, że taki sposób punktowania wymagał uzasadnienia, którego w sprawie niniejszej nie zawarto. Nie wyjaśniono, dlaczego uzyskanie jednej negatywnej oceny przy badaniu pięciu aspektów powoduje utratę połowy punktów przyznanych w ramach tego Kryterium. Co istotne, dokumentacja konkursowa nie określała wag poszczególnych elementów tego Kryterium. Nie wynikało z niej w szczególności, że zastrzeżenia dotyczące jednego z kilku aspektów oceny, mogą samodzielnie uzasadniać obniżenie punktacji aż o połowę, mimo pozytywnej oceny pozostałych zasadniczych elementów Kryterium. Zdaniem składu orzekającego, Sąd I instancji zaakceptował ten sposób oceny bez kontroli jej przejrzystości. Sąd przyjął, że skoro Kryterium nr 14 nie miało określonych parametrów, to organ dysponował przestrzenią do oceny projektu. Sąd I instancji nie wziął jednak pod uwagę, że przypadku tego rodzaju kryteriów istotne jest przejrzyste uzasadnienie przyznanej punktacji. Jeżeli dokumentacja konkursowa nie określała wag poszczególnych elementów Kryterium 14, to organ powinien wyjaśnić, dlaczego stwierdzone zastrzeżenia uzasadniały przyznanie połowy punktów, a nie proporcjonalnej do ilości badanych aspektów w ramach tego Kryterium.Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niejednoznaczność sformułowań dotyczących sposobu przedstawienia, czy też wykazania spełnienia danego Kryterium i możliwość różnej interpretacji spornego Kryterium wskazuje na brak precyzji w jego sformułowaniu, którą należy w ponownym postępowaniu uwzględnić tak, aby wnioskodawca nie poniósł szkody z tego tytułu. Zadaniem organu będzie również precyzyjne wskazanie i wyjaśnienie motywów przyjętej punktacji w odniesieniu do poszczególnych elementów składowych danego Kryterium. W ponownym postępowaniu organ, dokonując powtórnej oceny zobowiązany będzie do uwzględnienia przedstawionej argumentacji i dokonana oceny projektu przez pryzmat Kryterium nr 1 i 14 z uwzględnieniem wskazań NSA w zakresie zakwestionowanych kryteriów.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 pkt c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. nr 1804 ze zm.). Na kwotę 880 zł składają się: wpis od skargi (200 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), (opłata kancelaryjna (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł – za II instancję).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 pkt c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. nr 1804 ze zm.). Na kwotę 880 zł składają się: wpis od skargi (200 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), (opłata kancelaryjna (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł – za II instancję).