Postanowienie - II FZ 30/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. sp. z o. o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Bk 51/26 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocieOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. sp. z o. o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Bk 51/26 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
organ podatkowy
podatek dochodowy od osób fizycznych
kontrola administracyjna
sprawa podatkowa
Role w sprawie
wnioskodawca
organ podatkowy
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Maciej Jaśniewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
1.1. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Bk 51/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 61 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: ,,p.p.s.a.") odmówił J. Spółce z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia 17 grudnia 2025 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika i określenia wysokości należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów z dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych za sierpień 2020 r.1.2. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca w skardze na ww. decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, ze względu na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej majątkowej szkody u Skarżącej oraz wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu treści wniosku Skarżącej stwierdził, że nie uprawdopodobniła ona okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Według Sądu wniosek Skarżącej sprowadzał się jedynie do żądania wstrzymania aktu bez podania szczegółowych informacji o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. W ocenie Sądu Skarżąca lakonicznie uzasadniła swój wniosek. Co więcej, nie przedstawiła żadnych danych, które potwierdzałyby, że rzeczywiście w sprawie zachodzą przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważył, że Spółka powołała się tylko na wybrane dane dotyczące III kwartału 2025 r., co nie pozwala na dokładne zbadanie aktualnego stanu finansowego Skarżącej i jednoznaczne stwierdzenie czy zaskarżona decyzja rzeczywiście powinna podlegać wstrzymaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że na rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma wpływu treść decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozłożeniu zaległości podatkowej na 12 rat. Według Sądu instytucje rozłożenia na raty zapłaty zaległości oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji są odrębne i cechują się przez to innymi przesłankami zastosowania, a oprócz tego samo rozłożenie na raty zapłaty zobowiązania podatkowego świadczy o tym, że Skarżącej ułatwiono sposób spłaty zaległości, co jednocześnie przeczy wystąpieniu potencjalnych trudności w wykonaniu decyzji mogących skutkować jej wstrzymaniem. Sąd podkreślił również, że skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury odwracalne. Wobec tego, według Sądu wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.2.1. Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżąca złożyła zażalenie zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia 17 grudnia 2025 r., w sytuacji gdy przytoczone we wniosku okoliczności faktyczne, poparte dowodem z dokumentu urzędowego (decyzji o rozłożeniu należności na raty), jednoznacznie wskazują na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody oraz wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w tym doprowadzenia do upadłości Spółki i utraty miejsc pracy przez wielu pracowników. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:3.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.3.2. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji lub postanowienia. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Nie może budzić wątpliwości, że art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość wstrzymania wykonania decyzji wyłącznie w sytuacji, w której obiektywnie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności istotnych w sprawie, właśnie z powodu wykonania decyzji może dojść do zaistnienia zdarzeń w nim opisanych. Użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji lub muszą wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Także sama wysokość kwoty zaległości podatkowej wynikająca z decyzji nie przesądza automatycznie o wystąpieniu którejkolwiek z ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. to skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie. Przedstawiony powyżej sposób wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. jest ugruntowany w orzecznictwie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10; z dnia 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12; z dnia 11 października 2012 r., II OZ 877/12; z dnia 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12; z dnia 15 stycznia 2013 r.: II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, II GSK 2086/12; z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12; z dnia 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12; z dnia 15 marca 2013 r., II FSK 410/13; publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej zwana: "CBOSA"). Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r., II OZ 65/08, z dnia 15 lutego 2008 r., II OZ 110/08; publ. CBOSA). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy (por. postanowieniu NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09; publ. CBOSA). Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.3.3. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że Skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji argumentacja zawarta we wniosku sprowadzała się do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej majątkowej szkody u Skarżącej. Poza ogólnymi stwierdzeniami w tym zakresie Skarżąca nie przywołała jednak danych, które potwierdzałyby w sposób wiarygodny, że takie niebezpieczeństwo rzeczywiście istnieje. Ogólnikowego przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej nie można bowiem uznać za wystarczające potwierdzenie wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarówno w skardze, jak i zażaleniu przedstawiając swój aktualny stan finansowy ograniczyła się tak naprawdę do podania kilku generalnych informacji, na podstawie których trudno jest jednoznacznie określić jak ewentualny brak wstrzymania decyzji wpłynie na działanie Spółki. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie posiadały wystarczających danych pozwalających na przeprowadzenie dokładnej analizy i wysnucie na jej podstawie wniosku, że wykonanie decyzji doprowadzi Skarżącą do znacznych strat finansowych. Przede wszystkim nie została przedstawiona struktura wpływów i wydatków Spółki, w szczególności w dłuższym zakresie czasowym. Na podstawie danych przedstawionych przez Skarżącą niemożliwym zatem było jednoznaczne określenie jak wykonanie decyzji wpłynie na funkcjonowanie Spółki. Nie sposób zatem również określić czy ewentualna strata wywołana wykonaniem decyzji rzeczywiście będzie na tyle znacząca, aby uznać ją za spełniającą wymogi określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że składająca zażalenie ograniczyła się jedynie do przedstawienia danych z niewielkiej przestrzeni czasowej, obejmującej tylko jeden kwartał w 2025 r. Nie pozwala to w żaden sposób na ustalenie jaka jest rzeczywista kondycja finansowa Spółki. Wpływy i wydatki w tak krótkim okresie mogą się bowiem znacząco różnić w zależności od okoliczności, w porównaniu z innymi okresami. Tak niewielki przedział czasu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niewystarczający, aby określić jednoznacznie jaka jest sytuacja finansowa Skarżącej. Informacje podane przy okazji składania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz późniejszego zażalenia były zatem niewystarczające do uwzględnienia żądania Spółki. Jak już wyżej wskazano natomiast, na Sądzie nie ciąży natomiast obowiązek przeprowadzania dalszych czynności w zakresie wyjaśniania okoliczności odnoszących się do kwestii konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji. To Skarżąca jest zobowiązana przedstawić wszystkie konieczne informacje celem wykazania, że rzeczywiście może ona ponieść straty uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Ewentualnie negatywne skutki procesowe w przypadku niewykonania przez Skarżącą tego obowiązku, z oddaleniem wniosku włącznie w niniejszym przypadku obciążają zatem Spółkę. Skarżąca podając niewiele informacji nie dała Sądowi realnej możliwości do zbadania czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Spółka opierała się bowiem w znacznej mierze na własnych twierdzeniach, które na podstawie złożonej dokumentacji nie mogły być w pełni zweryfikowane. Oznacza to, że Sąd wydając postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji musiałby się opierać głównie na twierdzeniach Skarżącej nie mających żadnego konkretnego uzasadnienia. Sąd natomiast w rozstrzyganiu sporów zobowiązany jest do kierowania się obiektywnymi przesłankami, nie zaś subiektywnymi odczuciami jednej ze stron postępowania. Samo przekonanie strony Skarżącej co do tego, że poniesiona strata będzie znaczna, nie może stać się podstawą dla rozstrzygnięcia Sądu. Składane oświadczenia Skarżącej w ramach uzasadnienia wniosku o wstrzymanie decyzji nie stanowiły powodu dla uwzględnienia wniosku.3.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób również uznać za zasadną argumentacji, według której Sąd rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie uwzględnił faktu, że decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego rozłożono Skarżącej płatność zaległości podatkowej na 12 rat. W ocenie Skarżącej tego rodzaju decyzja potwierdzała jednoznacznie, ze Spółka znajduje się w złej kondycji finansowej i niewstrzymanie wykonania decyzji mogłoby doprowadzić do znaczących strat finansowych po jej stronie. Co więcej, spółka podnosiła, że tego rodzaju dowód ma niepodważalny charakter, gdyż decyzja o rozłożeniu na raty zaległości została wydana przez organ podatkowy, zatem potwierdza obiektywnie przywoływane przez Skarżącą okoliczności, co przeczyłoby oparciu wniosku na samych subiektywnych twierdzeniach strony. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny również nie podzielił stanowiska Skarżącej. W ślad za Sądem I instancji należy przede wszystkim zauważyć, że instytucja rozłożenia na raty zaległości podatkowej oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzją cechują się odrębnością i mają zastosowanie w przypadkach, których nie można uznać za tożsame. Rozłożenie na raty ma służyć ułatwieniu wykonania zobowiązania podatkowego, natomiast wstrzymanie wykonania decyzji nastąpić może jedynie wtedy, gdy prowadziłoby ono do daleko idących skutków niemożliwych do późniejszego odwrócenia lub naprawienia. Już pobieżny przegląd obu instytucji wskazuje, że mają one inne zastosowanie i nie sposób dojść do wniosku, że użycie jednej z nich prowadzić powinno automatycznie do skorzystania z drugiej. Trafnie zauważył więc Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przesłanki zastosowania obu tych instytucji są różne, w związku z czym niekoniecznie wydanie decyzji o rozłożeniu na raty świadczy o zaistnieniu podstaw do także do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że rzeczywiście do rozłożenia na raty zaległości podatkowej może dojść w przypadku trudności finansowych podatnika, jednakże niekoniecznie muszą one przybierać formę tak znacznych trudności, aby koniecznym było zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. To właśnie na Skarżącej jako składającej wniosek ciąży obowiązek wykazania, ze trudności finansowe nie tylko istnieją, ale że są na tyle znaczne, że zachodzi konieczność wstrzymania wykonania decyzji. Temu obowiązkowi Spółka jednak nie podołała, gdyż samo powołanie się na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nie może zostać uznane za wystarczające dla dowiedzenia, że wykonanie decyzji doprowadziłoby do niemożliwych do odwrócenia skutków. Oprócz tego zaznaczenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zauważył, iż rozłożenie na raty zaległości podatkowej Spółki w rzeczywistości ułatwi jej ochronę własnych interesów finansowych i przez to wręcz przeczy, aby koniecznym było zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie należało dostrzec, że każdorazowo rozłożenie na raty jakiejkolwiek kwoty ułatwia zarządzanie środkami finansowymi, gdyż pozwala na uniknięcie zablokowania znacznych zasobów pieniężnych. Przy zastosowaniu takiego mechanizmu Skarżąca po spłacie określonej części zaległości nadal pozostaje w posiadaniu środków, którymi może obracać, co niemożliwe byłoby bez wcześniejszego zastosowania rozłożenia na raty. Uznać zatem należy, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego tak naprawdę polepsza sytuację Spółki. Tym trudniej zatem przychylić się do stanowiska, że zachodzą przesłanki do zastosowania wstrzymania zaskarżonej decyzji, gdyż środek ten może zostać użyty jedynie w skrajnych przypadkach, gdy trudności finansowe strony są na tyle daleko idące, że ich skutki byłyby później potencjalnie nieodwracalne. Przyznać w tym miejscu należy zatem rację Sądowi I instancji, że zastosowanie mechanizmu rozłożenia na raty zaległości Skarżącej świadczy tak naprawdę o poprawie sytuacji Spółki, a nie jej drastycznym pogorszeniu.3.5. Nie sposób zgodzić się także z argumentacją Skarżącej, według której zobowiązanie Spółki do wykonania decyzji, tj. uiszczenia całości podatku doprowadziłoby ją do bankructwa i w konsekwencji zwolnienia znacznej ilości pracowników. Tego rodzaju skutek rzeczywiście mógłby zostać uznany za trudny do odwrócenia, jednak Spółka nie wykazała w wystarczającym stopniu, aby mogło do niego realnie dojść. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że informacje przekazane przez Skarżącą nie są wystarczające, aby stwierdzić czy tego rodzaju zagrożenie jest rzeczywiste. Jak już wyżej wskazano dane przekazane przez Spółkę nie pozwalają na dokładną ocenę w jakiej kondycji finansowej znajduje się ona realnie, co też nie pozwala na stwierdzenie, że zagraża jej bankructwo i konieczność zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Obowiązek wykazania tego faktu spoczywał natomiast na Skarżącej. Ponadto wspomniane rozłożenie na raty w ocenie Sądu ma właśnie na celu ochronę Spółki przed nadmiernymi negatywnymi skutkami konieczności uiszczenia zaległości podatkowej i Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że tego rodzaju pomoc jest niewystarczająca. W tym zakresie poprzestała jedynie na własnych twierdzeniach, które nie mogą być podstawą do wstrzymania wykonają zaskarżonej decyzji. Subiektywne odczucia Strony postępowania nie mogą bowiem stanowić podstawy rozstrzygnięcia Sądu, który jest zobligowany do opierania się jedynie na obiektywnych przesłankach. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadna jest argumentacja, według której Spółka na skutek pogorszenia sytuacji finansowej będzie zmuszona zwolnić szereg pracowników, co stanowiłoby trudny do odwrócenia skutek. Z podobnych względów na aprobatę nie zasługiwała argumentacja dotycząca strat wizerunkowych oraz utraty kontrahentów ze względu na konieczność ograniczenia działalności gospodarczej ze względu na trudności finansowe spowodowane koniecznością wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie Spółka również poprzestała na własnych twierdzeniach, co nie pozwalało na zweryfikowanie czy wspomniane zagrożenie rzeczywiście istnieje.3.6. W ślad za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym należało zatem stwierdzić, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Podkreślić także należy, że realizacja zobowiązań publicznoprawnych poprzez uiszczanie wynikających z decyzji organów podatkowych zobowiązań, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednak takie wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją i samo w sobie nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Wobec treści zażalenia trzeba podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Uwzględniając zatem całość rozważań opisanych powyżej należało dojść do konkluzji, że argumentacja Skarżącej była niewystarczająca do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co skutkowało oddaleniem zażalenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.