Wyrok - I SA/Gd 261/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2026 r., sygn. akt SKO Gd 1591/25 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lutego 2026 r. SaOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2026 r., sygn. akt SKO Gd 1591/25 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lutego 2026 r. Sa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Krzysztof Przasnyski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 6 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.z 2025 r. poz. 111) - dalej jako "O.p." w zw. z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151) oraz art. 1a ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 70) po rozpatrzeniu odwołania A.C. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") od decyzji Wójta Gminy S. (dalej: "Wójt Gminy" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 3 lutego 2025 r.w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2025, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:Decyzją z dnia 3 lutego 2025 r. organ pierwszej instancji ustalił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2025 w kwocie 910 zł.Skarżąca od powyżej wskazanej decyzji złożyła odwołanie zarzucając nieprawidłowe opodatkowanie lokalu.W wyniku rozpatrzenia powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławczew Gdańsku decyzją z dnia 6 lutego 2026 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminyz dnia 3 lutego 2025 r.W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotem opodatkowania były dwie nieruchomości oznaczone księgami wieczystymi: [...] oraz [...].Grunty w ewidencji gruntów posiadają oznaczenie symbolem Bi. Opodatkowaniu podlegała także powierzchnia lokalowa o pow. użytkowej 76,92 m2. Powierzchnia ta została oznaczona w ewidencji budynków jako "niemieszkalna". Organ podatkowy opodatkował ją stawką dla budynków niemieszkalnych (pozostałych). Skarżąca zadeklarowała ją do opodatkowania stawką pozostałą. Zadeklarowana wielkość zawiera powierzchnię lokalu, a także hali garażowej i części wspólnych budynku przypadających na udział w prawie.Zdaniem organu odwoławczego, stanowisko Skarżącej, w którym zarzuca ona organowi pierwszej instancji zastosowanie błędnej stawki podatkowej nie jest uzasadnione.Przepisem prawa, który zasadniczo wpływa na rozstrzygnięcie w sprawie jest art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (p.g.k.), zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatkówi świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.Przepis ten przesądza, że o kwalifikacji (dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości) konkretnego obiektu, decyduje treść ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe ustalając zobowiązania podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji oraz nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze.Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki (por. też np. wyroki NSA:z 5 listopada 2009 r. II FSK 836/08, z 15 kwietnia 2008 r. II FSK 372/07, z 12 marca 2009 r. II FSK 49/08, z 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2632/10 CBOSA). Inaczej mówiąc, dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego (por. wyroki NSA: z dnia 12 października 2017 r. II FSK 1438/17; wyrok z dnia 16 lutego 2018 r., II FSK 1711/17; wyrok z dnia 24 stycznia 2018 r., II FSK 3097/17, wyrok z dnia 18 listopada 2020 r.,II FSK 1245/20, wyrok z dnia 29 maja 2020 r., II FSK 2876/19, wyrok z dnia 4 czerwca 2019 r., II FSK 2707/19; WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 lutego 2023 r., I SA/Gd 1225/22, CBOSA).Podsumowując powyższe Kolegium wypowiedziało się, iż dane zawartew ewidencji mają charakter wiążący dla organu podatkowego w zakresie ujawnionychw niej danych, w szczególności w odniesieniu do funkcji, przeznaczenia budynku bądź lokalu w takim budynku. Organ odwoławczy wskazał więc, że skoro lokal będący przedmiotem opodatkowania nie był zgodnie z ewidencją lokalem mieszkalnym, musiał zostać opodatkowany, jako niemieszkalny.Stawki podatkowe określa z mocy art. 5 u.p.o.l. rada gminy w uchwale podatkowej. W niniejszej sprawie była to z uchwała Rady Gminy S. nr [...]z dnia 27 listopada 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pom. z [...] r. poz. [...]).Kolegium wskazało, iż odnosząc stan faktyczny do treści uchwały najbardziej odpowiednią stawką dla budynku skarżącej jest stawka pozostała. Zgodnie z uchwałą stawka ta określona została w § 1 pkt 2 lit. e). W stawce tej mieszczą się budynki pozostałe, w tym ich części zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Stawka podatkowa wynosi dla nich 11,25 zł/m2. Pozostałe stawki podatkowe przewidziano dla budynków i ich części (lokali) mieszkalnych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, a także budynków gospodarczych. W związkuz tym, budynki oraz lokale niemieszczące się w żadnej z tych kategorii podlegają opodatkowaniu stawką podatkową, co, jak ocenił organ odwoławczy, miało miejscew niniejszej sprawie i było w pełni prawidłowe.Na wydaną przez SKO w Gdańsku decyzję z dnia 6 lutego 2026 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożyła Skarżąca. Wnosząco uwzględnienie skargi, zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła niezgodność z prawem.W uzasadnieniu skargi Strona podała, iż przytoczone przez SKO w Gdańskuw uzasadnieniu decyzji liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzają się do jednego, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowanew ramach postępowania podatkowego.Zapis w ewidencji gruntów i budynków ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Ewidencja potwierdza stan faktyczny lub prawny ale go nie tworzy. Jeżeli ewidencja zawiera błędny zapis, a decyzja opiera się na tym błędzie naruszając prawo budowlane to decyzja jest wadliwa.Skarżąca wskazała, iż Sądy podkreślają, że ewidencja gruntów i budynków musi odzwierciedlać stan faktyczny i prawny, a nie tylko oświadczenia dewelopera, czy błędne projekty budowlane i tak:- wyrok II SA/472/25 we Wrocławiu zakłada możliwość aktualizacji danychw ewidencji w zakresie rodzajów budynku i wyeliminowania błędnych informacji dotyczących przeznaczenia nieruchomości,- wyrok II SA/Po 210/16 podkreśla, że zmiana wpisu w ewidencji jest konieczna gdy faktycznie sposób użytkowania budynku jest inny niż ten wpisany do ewidencji,- wyrok NSA z 21 .X 2024r. sygn. III F PS /24 uchwała 7 sędziów NSA potwierdza, że jeżeli lokal jest faktycznie wykorzystywany na cele mieszkalne, powinien być opodatkowany niższa stawką, nawet jeżeli w ewidencji widnieje inaczej, a właściciel może walczyć o sprostowanie danych w ewidencji gruntów i budynków.Zdaniem Skarżącej, błędna kwalifikacja lokalu mieszkalnego jako niemieszkalnego jest oczywistym błędem, który podlega korekcie. Przerzucanie na nabywcę ciężaru udowodnienia, że lokal jest lokalem mieszkalnym a nie niemieszkalnym w sytuacji, gdy w ewidencji gruntowi budynków jest podane, że jest to lokal niemieszkalny w praktyce okazuje się "walką z wiatrakami" i do tego trwającą długie lata a nawet dekady, gdyż jest to skomplikowana procedura. Wymaga ona zgłoszenia w starostwie, sprawdzenia czy na danym terenie dopuszczalna jest funkcja mieszkaniowa, ocena techniczna, czy lokal spełnia wymogi prawne dla lokali, uzyskania ekspertyzy technicznej. Taka procedura nie pasuje jednak do lokalu wykupionego w apartamentowcu, w którym znajdują się lokale mieszkalne o podwyższonym standardzie. Lokal niemieszkalny wg ustawy o własności lokali z dnia 26.06.1994r. to jest samodzielny lokal wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalny, to pomieszczenie bądź zespół pomieszczeń, które służą do innych celów niż zaspokojenie potrzeb mieszkalnych.Tak więc, zdaniem Skarżącej, nabycie przez nią lokalu, jak i też pozostałych lokali w apartamentowcu, jako lokalu niemieszkalnego narusza przepisy ww. ustawya w szczególności rozdziału 1.Końcowo Skarżąca podała, że sprzedaż lokali użytkowych (niemieszkalnych), jako apartamentów niemieszkalnych położonych nad morzem to częsta praktyka stosowana w celu ominięcia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które zakazują zabudowy mieszkaniowej na danym terenie. Jako nabywca nie miała ona świadomości, iż za zapisem "lokal niemieszkalny" kryją się rozwiązania służące wyłącznie developerowi np. odliczenie przez developera i inwestora 23% podatku VAT co jest niemożliwe przy sprzedaży lokali mieszkalnych. A ją, jako nabywcę lokalu niemieszkalnego obciąża wyższy podatek i brak możliwości zameldowania się w tym lokalu, co narusza jej prawa obywatelskie. W ocenie Skarżącej działanie takie narusza prawo.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.Z kolei, pismem z dnia 23 kwietnia 2026 r. Skarżąca złożyła wnioseko rozpoznanie sprawy w trybie postępowania uproszczonego, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., którego odpis zostały przesłany SKO w Gdańsku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części zgodnie z art. 151 p.p.s.a.Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostałw skardze podniesiony.Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 oraz art. 120 p.p.s.a. Zgodniez art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym,a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyła Strona skarżąca. Na zawiadomienie o powyższym organ odwoławczy nie sprzeciwił się temu wnioskowi i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, w związku z tym uzasadnionym było przeprowadzenie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnymw podanym wyżej trybie.Kierując się z kolei opisanymi wyżej kryteriami, dokonując badania legalności decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie tut. Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.Na wstępnie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użytew ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą,z zastrzeżeniem ust. 2a.Zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 1-3 ustawy, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:- budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;- gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;- budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: - grunty;- budynki lub ich części; - budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 cytowanej ustawy, podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy, podstawę opodatkowania stanowi:- dla gruntów - powierzchnia;- dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;- dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne,a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.Z kolei, zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l, rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w przepisach u.p.o.l. nie ma legalnej definicji pojęcia "budynek mieszkalny". W poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czy dany budynek może być uznany za mieszkalny, doktryna wskazuje na art. 21 ust. 1 u.p.g.k., który stanowi, że podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikającez ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym, jeżeli dany budynek figurujew ewidencji budynków, to ona powinna wskazywać na jego rodzaj. Organ podatkowy nie może w takim przypadku klasyfikować samodzielnie budynku. Tylko w sytuacji, gdy w ewidencji gruntów i budynków nie ma informacji dotyczących danego budynku, organ podatkowy powinien ustalić charakter tego budynku na podstawie innych dowodów(np. dokumentacji budowlanej danego budynku, decyzji o warunkach zabudowyi zagospodarowania terenu, projektu budowlanego, pozwolenia na budowę, decyzjio dopuszczeniu budynku do użytkowania itp.). Jeżeli w trakcie wszczętego postępowania podatkowego okaże się, że takiej dokumentacji budowlanej nie ma, organ podatkowy powinien wystąpić do rzeczoznawcy budowlanego o opinię, czy dany obiekt budowlany jest budynkiem mieszkalnym (zob. szerzej: R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Phal, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021).Podobnie w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz winien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntówi budynków (por.m.in. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu lub budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła w pewnych przypadkach może zostać podważona. Może to mieć miejsce, w sytuacji gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.).Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia oraz funkcji użytkowych. W drugiej grupie znajdą się z kolei: po pierwsze, dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie w odniesieniu do których przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, po drugie zaś - dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją lub których faktyczna powierzchnia podlegająca opodatkowaniu różni się od wskazanej w ewidencji. Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (por. np. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2023 r., III FSK 2008/21, z dnia 6 listopada 2024 r., III FSK 1079/24, z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt 772/25, czy z dnia 3 marca 2026, sygn. akt III FSK 50/25,).Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazania wymaga, iż zapisw ewidencji gruntów i budynków jest zapisem aktualnym (na badany rok podatkowy 2025), w związku z czym stanowi podstawę do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, jako niemieszkalnej i nie może być on skutecznie zakwestionowany.W związku z tym, podnoszona przez Skarżącą w podanym kierunku argumentacja nie może zostać uwzględniona.Na tym tle, zdaniem Sądu, nie mogły też odnieść skutku twierdzenia Skarżącej, że procedura zmiany wpisu w ewidencji jest długotrwała, a niesprawiedliwe jest, aby apartament służący celom mieszkalnym był obciążony podatkiem, jak za budynek niemieszkalny i uniemożliwiał zameldowanie w nim.Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.