Wyrok - I SA/Po 453/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zwrotu świadczeń otrzymanych na rzecz ochrony miejsc pracy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzjęUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zwrotu świadczeń otrzymanych na rzecz ochrony miejsc pracy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna
28 062,03 zł · kwota żądania
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
zamawiający / strona powodowa
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Katarzyna Wolna-Kubicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
1. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 grudnia 2025 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z dnia 13 listopada 2024 r., nr WUP [...], w części dotyczącej punktu 2 i orzekło o obowiązku zwrotu przez P. Sp. z o.o. z w N. (dalej jako: "strona", "spółka" lub "skarżąca") świadczenia w kwocie 28 062,03 zł tytułem środków pobranych w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 29 lipca 2024 r. do dnia zapłaty włącznie, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.1.1. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 15 grudnia 2020 r. strona zwróciła się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej jako: "FGŚP") na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie [...]. Wniosek obejmował dofinansowanie FGŚP do wynagrodzenia dla 19 pracowników oraz środki na pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne na okres 3 miesięcy, tj. grudzień 2020 r. oraz styczeń i luty 2021 r. w łącznej kwocie 84 186,09 zł, które to środki wypłacono w trzech równych transzach po 28 062,03 zł każda. Wypłaty nastąpiły w dniach: 8 stycznia 2021 r. pierwsza i druga transza oraz 8 lutego 2021 r. trzecia transza. Pomimo ciążącego obowiązku polegającego na złożeniu rozliczenia otrzymanych środków i zwrotu środków niewykorzystanych lub wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, zdaniem organów obu instancji, spółka nie rozliczyła środków w terminie.Pismem z dnia 16 marca 2021 r. Powiatowy Urząd Pracy w K. poinformował Wojewódzki Urząd Pracy w P., że strona uzyskała wypłatę dofinansowania na podstawie art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2024, poz. 340 ze zm. - dalej w skrócie: "ustawa Covid-19"). Spółka wyjaśniła, że otrzymane z WUP dofinansowanie zostało już rozliczone, a niewykorzystane środki zwrócone do urzędu. Jednocześnie wskazała, że toczy się postępowanie wyjaśniające w sprawie częściowego przyznania środków na tych samych pracowników w Powiatowym Urzędzie Pracy. Organ I instancji ustalił, że sprawa dotyczyła wniosku złożonego przez stronę do Powiatowego Urzędu Pracy w lutym 2021 r. o dofinansowanie do wynagrodzeń za luty 2021 r., na który strona uzyskała odmowę wypłaty świadczeń, a nie w sprawie wniosku dotyczącego dofinansowania za listopad i grudzień 2020 r.Zdaniem organu I instancji, złożone przez stronę oświadczenie było niezgodne ze stanem faktycznym, dlatego pismem z dnia 27 sierpnia 2021 r. wezwano spółkę do zwrotu całości otrzymanej pomocy, na podstawie art. 15gg ust. 23 w zw. z art. 15gg ust. 9 pkt 7 ustawy Covid-19. W odpowiedzi strona ponownie poinformowała, że rozliczyła już otrzymane z WUP dofinansowanie, a niewykorzystane środki zostały zwrócone do urzędu. Spółka wyjaśniła, że nadal oczekuje na decyzję z Powiatowego Urzędu Pracy i nie zwróciła środków objętych wezwaniem.Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. wszczął postępowanie, w toku którego dokonując ponownej analizy dokumentów ustalił, że środki pobrane przez stronę zostały częściowo wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i częściowo pobrane nienależnie. Ustalono, że spółka otrzymała wsparcie na podstawie art. 15zzb ustawy Covid-19 na okres dwóch miesięcy (listopad i grudzień 2020 r.) dla 19 pracowników. Wypłaty tych środków dokonał Powiatowy Urząd Pracy w dniach 9 grudnia 2020 r. za listopad 2020 r. oraz 11 grudnia 2020 r. za grudzień 2020 r. Po weryfikacji zgromadzonych dokumentów stwierdzono, że wszyscy pracownicy, objęci dofinansowaniem z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P., są tożsami z pracownikami objętymi wsparciem z Powiatowego Urzędu Pracy w K..1.2. Decyzją z dnia 13 listopada 2024 r. organ I instancji orzekł wobec spółki o:1) obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 25 486,90 zł tytułem pozostałej części środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od 30 marca 2021 r. do dnia wpłaty włącznie;2) obowiązku zwrotu świadczeń w kwocie 56 124,06 zł tytułem środków nienależnie pobranych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych licznymi od 29 lipca 2024 r. do dnia wpłaty włącznie;3) obowiązku zwrotu kwoty 279,74 zł tytułem naliczonych odsetek do 29 marca 2021 r.W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na przepis art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy Covid-19 wskazał, że świadczenia z FGŚP przysługują przez okres trzech miesięcy i nie mogą być przyznane na tych samych pracowników oraz na te same tytuły wypłat, jeśli wcześniej udzielono już pomocy publicznej. W ocenie organu otrzymanie przez spółkę dofinansowania z Powiatowego Urzędu Pracy za 2 miesiące wykluczało przyznanie kolejnych świadczeń za ten sam okres i tytuł, wobec czego strona mogła uzyskać wsparcie jedynie za 1 miesiąc. Organ I instancji uznał, że ustawodawca ograniczył zakres pomocy co do okresu - tylko za 3 miesiące oraz co do tytułu z jakiego pomoc jest udzielana, a forma udzielonego wsparcia (na podstawie art. 15 zzb, czy art. 15 gg ustawy Covid-19) pozostaje bez znaczenia, gdyż jest ono udzielane ze środków publicznych. Przyjęto, że skoro strona uzyskała pomoc z tego samego tytułu za okres 2 miesięcy, to brak jest podstaw, by z takiego samego tytułu uzyskała kolejną pomoc w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników oraz na opłacenie składek za kolejne 3 miesiące. Zdaniem organu I instancji, powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych i pośrednio konstrukcja przepisu art. 15gga ustawy Covid-19. Dlatego możliwe było uzyskanie przez spółkę dofinansowania w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w P., dla pracowników jedynie za okres 1 miesiąca, tj. za luty 2021 r.Organ I instancji podkreślił, że strona dwukrotnie (15 grudnia 2020 r. i 23 marca 2021 r.) złożyła nieprawdziwe oświadczenie wskazując, że nie ubiegała się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy. Ponadto rozliczyła otrzymane z PUP dofinansowanie za miesiące listopad i grudzień 2020 r. oraz styczeń 2021 r. Beneficjent złożył wniosek 15 grudnia 2020 r., dlatego dofinansowanie na podstawie art. 15gg ustawy Covid-19 zostało przyznane na miesiące grudzień 2020 r. oraz styczeń i luty 2021 r. W samym wniosku także wskazano na wypłatę świadczeń począwszy od 1 grudnia 2020 r. Brak kalkulatora rozliczeniowego oraz pozostałych dokumentów rozliczeniowych (potwierdzenia: wypłaty wynagrodzeń, opłaty składek ZUS oraz opłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych) za prawidłowy okres uniemożliwił weryfikację prawidłowości wydatkowania środków otrzymanych za luty 2021 r. Z tych powodów przyjęto, że całość trzeciej transzy dofinansowania w kwocie 28 062,03 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia otrzymania (czyli 8 lutego 2021 r.) do dnia zwrotu włącznie.1.3. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Spółka wyraziła pogląd, że nie uchybiła jakiemukolwiek obowiązkowi i zaprzeczyła, aby złożyła nieprawdziwe oświadczenia. Zarzuciła przy tym, iż organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, którzy konkretnie pracownicy mieliby zostać "zdublowani" we wnioskach.1.4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z dnia 18 grudnia 2025 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w części, tj. punkt 2 i orzekło o obowiązku zwrotu świadczenia w kwocie 28 062,03 zł tytułem środków pobranych w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 29 lipca 2024 r. do dnia zapłaty włącznie. W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. Argumentując rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że nie budzi wątpliwości, iż dofinansowanie w trybie art. 15gg ustawy Covid-19 (z Wojewódzkiego Urzędu Pracy) zostało przyznane stronie za grudzień 2020 r. oraz styczeń i luty 2021 r., natomiast w trybie art. 15zzb tej ustawy (z Powiatowego Urzędu Pracy w K. ) zostało przyznane na okres listopad i grudzień 2020 r. Okresy te pokrywają się więc w zakresie 1 miesiąca, tj. grudnia 2020 r. i w tej części zachodzą podstawy do zwrotu. Co do pozostałych świadczeń SKO zauważyło, że w ustawie Covid-19 brak jest przepisów zakazujących łączenie form wsparcia przewidzianych w art. 15gg oraz 15zzb ustawy Covid-19. Redakcja powyższych przepisów wskazuje, że stanowisko organu o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (łącznie 3 miesiące) nie jest prawidłowe. Przepisy tej ustawy odrębnie wskazują bowiem terminy, na które określone w nich świadczenia mogły zostać udzielone. Termin 3 miesięcy nie jest terminem wspólnym dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji w tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń. Prawidłowa zatem wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy Covid-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Zawarty w art. 15gg ust. 7 ustawy Covid-19 zwrot "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w ten sposób, iż obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot oraz okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. Zwrot ten oznacza, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ubezpieczeniowych tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. W konsekwencji regulacja z art. 15gg ust. 7 ustawy Covid-19 nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania świadczeń dla pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania tożsamych świadczeń dla tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu. Reasumując SKO uznało, że strona w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ustawy Covid-19 uzyskała pomoc (z WUP) w zakresie takich samych tytułów wypłat wyłącznie w zakresie miesiąca grudnia 2020 r., albowiem wsparcie uzyskane na podstawie art. 15zzb ustawy Covid-19 (z PUP) dotyczyło tożsamego okresu wyłącznie miesiąca grudnia 2020 r. Organ odwoławczy nie zaakceptował sformułowanej przez organ I instancji tezy o otrzymaniu przez stronę podwójnego dofinansowania również za miesiąc styczeń 2021 r. Dofinansowanie wynagrodzeń i związanych z nimi składek na ubezpieczenie społeczne, nawet dla tych samych pracowników zatrudnianych przez przedsiębiorcę, ale za różne okresy, może zostać sfinansowane w części na podstawie różnych przepisów ustawy Covid-19. W związku z powyższym, zdaniem SKO, zwrotowi powinna podlegać wyłącznie I transza świadczenia przyznanego z WUP tj. za grudzień 2020 r. w kwocie 28 062,03 zł, jako dotacja pobrana w nadmiernej wysokości.Ponadto SKO wskazało, że strona nie rozliczyła otrzymanego z WUP dofinansowania za miesiąc luty 2021 r. w kwocie 28 062,03 zł. Stąd też przyjęto, że dotacja lub jej cześć, która w określonym terminie nie została rozliczona przez jej beneficjenta jest dotacją "wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem", która podlega zwrotowi zgodnie z przepisami art. 15gg ust. 23c ustawy Covid-19 oraz art. 169 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 1483 - dalej w skrócie: "u.f.p.").2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając zaniechanie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, którzy konkretnie pracownicy mieliby zostać "zdublowani", a także nieustalenie w jakim zakresie spółka uchybiła jakiemukolwiek obowiązkowi, bądź złożyła błędne oświadczenia. Zdaniem skarżącej, organ wadliwie przyjął również, iż spółka celowo pozyskała dwa świadczenia za ten sam okres. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że organ nie zgromadził w sprawie pełnego materiału dowodowego, nie przeprowadził żadnych dowodów, ani też nie ustalił żadnych okoliczności poza tymi, które wynikały z przepisów ustawy Covid-19. Natomiast nie można wykluczyć sytuacji, że organ doszedłby do zgoła innych wniosków, a poprzednio wydane ostateczne decyzje mogłoby być wzruszalne, gdyby organ ustalił okoliczności, których ustalenia domagała się skarżąca w odwołaniu, a mianowicie ustalenia jakiemu konkretnie obowiązkowi uchybiła spółka, w jakim zakresie złożyła nieprawdziwe oświadczenia oraz jacy pracownicy konkretnie mieliby zostać "zdublowani". Skarżąca poddała w wątpliwość zachowanie zasady prawdy obiektywnej w sprawie i stwierdziła, że o ile decyzja organu II instancji poprawiła sytuację skarżącej w sprawie, gdyż uchylono pkt 2 decyzji organu I instancji, a co za tym idzie obowiązek zwrotu świadczeń uległ pomniejszeniu, to jednak sprawa nie została w pełni wyjaśniona.2.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko i motywy wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje:3. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko w części z powodów w niej wskazanych. Zdaniem Sądu, decyzje organów obu instancji podlegają uchyleniu, bowiem postępowanie dowodowe dotyczące świadczenia za luty 2021 r. przeprowadzono w sposób niepełny, co oznacza, że przy wydaniu powyższych rozstrzygnięć doszło do naruszenia prawa procesowego, w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego w całości. Natomiast poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość przyznania i rozliczenia z PUP dofinansowania za miesiące listopad 2020 r. oraz za bezsporne uznano świadczenia z WUP dotyczące stycznia 2021 r.Korzystając z kompetencji, które przyznaje sądowi administracyjnemu przepis art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") dopuszczający możliwość rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym na wniosek strony i wobec braku żądania pochodzącego od organu odwoławczego przeprowadzenia rozprawy, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Stosownie do przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź obrazy prawa materialnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (która to regulacja nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie).3.1. Spór w kontrolowanej sprawie dotyczy zgodności z prawem decyzji w przedmiocie zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP, wypłaconych skarżącej przez WUP, na podstawie art. 15gg ustawy Covid-19. W realiach niniejszej sprawy istotne jest, że spółka przed złożeniem wniosku o przyznanie powyższego wsparcia za okres grudzień 2020 r., styczeń i luty 2021 r., skorzystała uprzednio z dofinansowania wypłaconego przez PUP do wynagrodzeń pracowników za okres listopad i grudzień 2020 r., na podstawie art. 15zzb ustawy Covid-19. Wbrew sugestiom zawartym w skardze, zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że strona do dofinansowania części kosztów pracowniczych zgłosiła w obu wnioskach tych samych 19 pracowników zakładu, co wynika jednoznacznie z treści wniosków znajdujących się w aktach sprawy.Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji dotyczących miesiąca grudnia 2020 r. Sąd zauważa, że ustawa Covid-19 zawiera różne rodzaje pomocy i jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie Covid-19 za ten sam okres. Uwzględniając zatem chronologię wniosków składanych przez skarżącą oraz okoliczność, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest świadczenie przyznawane na podstawie art. 15gg ustawy Covid-19, kluczowe znaczenie w sprawie ma interpretacja przepisów art. 15gg ust. 6 i 7 tego aktu prawnego, które stanowią, że świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (ust. 6) i podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (ust. 7). Rzecz w tym, jak należy rozumieć zwrot pomoc z tego samego tytułu, czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc. W tym zakresie należy zatem odwołać się do orzecznictwa NSA, który w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2022 r., o sygn. akt I GSK 251/22; z dnia 18 stycznia 2023 r., o sygn. akt I GSK 105/22 i z dnia 7 kwietnia 2022 r., o sygn. akt I GSK 28/22 (treść powołanych orzeczeń sądów administracyjnych dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: publ. baza CBOSA), analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym (m.in. z art. 15gg i art. 15zzb ustawy Covid-19, czy z art. 15g i art. 15 zzb, art. 31 zo ustawy Covid-19), stwierdził po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, bo żaden z przepisów ustawy Covid-19 nie wskazuje, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Po drugie NSA podniósł, że analiza przepisów ustawy Covid-19 wskazuje na fakt, że stanowisko organów o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy Covid-19). W żadnym z przepisów tej ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12 ustawy Covid-19). Z powyższego wynika, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych za ten sam okres. Dokonując wykładni art. 15gg ust. 7 ustawy Covid-19 należy zauważyć, że posłużenie się w nim zwrotem "takich samych tytułów wypłat" wskazuje, że ustawodawca w tym wypadku nie ma na uwadze bezwzględnie tożsamych tytułów wypłat, ale wykazujących zbliżone cechy, co należy rozpatrywać w odniesieniu do form i okresów wsparcia, o których stanowi przepis art. 15gg ustawy Covid-19.Wobec powyższego Sąd w składzie orzekającym, podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca w zakresie takich samych tytułów wypłat w odniesieniu do tożsamych pracowników uzyskała w istocie podwójną pomoc z WUP co do miesiąca grudnia 2020 r., na podstawie art. 15gg ustawy Covid-19, a jednocześnie wsparcie z PUP, na podstawie art. 15zzb ustawy Covid-19. Tymczasem dofinansowanie wynagrodzeń i związanych z nimi składek na ubezpieczenie społeczne, nawet dla tych samych pracowników zatrudnianych przez przedsiębiorcę, mogłoby zostać sfinansowane w części na podstawie różnych przepisów ustawy Covid-19, gdyby dotyczyło różnych okresów. W związku z powyższym, trafnie SKO przyjęło, że zwrotowi powinna podlegać wyłącznie I transza świadczenia przyznanego z WUP tj. za miesiąc grudzień 2020 r. w kwocie 28 062,03 zł, jako dotacja pobrana w nadmiernej wysokości, czyli pobrana z dwóch źródeł z WUP i PUP. Przyznanie dofinansowania w oparciu o art. 15gg ustawy Covid-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na podstawie art. 15zzb ustawy Covid-19, jeśli dotyczy tych samych okresów, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji trafne jest stanowisko, że przyznanie dofinansowania za miesiąc grudzień 2020 r., na podstawie art. 15gg ustawy Covid-19 na tych samych pracowników eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, a mianowicie w oparciu o regulację z art. 15zzb ustawy Covid-19. Innymi słowy przyznanie świadczenia na podstawie jednej z powyższych regulacji nie eliminuje możliwości jego udzielenia na podstawie drugiej, ale nie może to dotyczyć tych samych okresów i tych samych tytułów, czyli doprowadzić jednocześnie do wypłaty świadczeń za ten sam okres z dwóch źródeł.3.2. Stosownie do przepisu art. 15gg ust. 19 ustawy Covid-19 strona winna rozliczyć otrzymane z WUP środki i świadczenia z FGŚP w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń, a zatem w przedmiotowej sprawie do 8 marca 2021 r., skoro wypłata ostatniej transzy miała miejsce w dniu 8 lutego 2021 r. Przepis art. 15gg ust. 23a stanowi, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. Powyższa regulacja została dodana do ustawy Covid-19 ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, z dniem 16 grudnia 2021 r., a zatem winna znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ I instancji zawiadomił bowiem skarżącą pismem z dnia 13 września 2024 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zwrotu świadczeń przyznanych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników oraz opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne ze środków FGŚP. Jednocześnie Sąd stwierdza, że wprawdzie w aktach sprawy brak jest postanowienia organu I instancji o wszczęciu postępowania, o którym zawiadomiono stronę, nie mniej brak jest podstaw do negowania tej czynności.Wobec powyższego organ I instancji winien, po włączeniu do akt brakującego postanowienia o wszczęciu postępowania, zastosować regulację proceduralną z art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19, obowiązującą w dniu wszczęcia postępowania i wezwać podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku rozliczenia w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami. Dopiero bowiem z chwilą niedochowania powyższego terminu do rozliczenia powstaje obowiązek zwrotu pobranych tytułem wsparcia środków. Innymi słowy to właśnie przepis art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19 stanowi podstawę do zobowiązania beneficjenta wsparcia do zwrotu spornych środków za miesiąc luty 2021 r. Tymczasem, jak wspomniano, w aktach sprawy brak jest stosownego wezwania, wydanego w oparciu o przepis art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19, skierowanego i doręczonego skarżącej.3.3. W odniesieniu do wsparcia wypłaconego skarżącej za miesiąc luty 2021 r., zgodnie z wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy Covid-19, zdaniem Sądu z akt sprawy nie wynika w sposób jednoznaczny, że spółka nie dokonała jego rozliczenia.Sąd zauważa, że w aktach sprawy na k. [...] znajduje się dokument zatytułowany "formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg", w którym ujęto w zestawieniu również świadczenie za miesiąc luty 2021 r. Z kolei na k. [...] akt znajduje się zapis, że powyższy "dokument został opatrzony potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP przez P. S." – ówczesnego prezesa zarządu spółki. Co więcej do akt sprawy włączono na k. [...]-[...] deklaracje rozliczeniowe ZUS P DRA, dotyczące miesiąca lutego 2021 r., w których ujęto 20 nazwisk osób ubezpieczonych. Dodatkowo Sąd zauważa, że prezes zarządu skarżącej w piśmie z dnia 17 maja 2021 r. podał, że "z urzędem wojewódzkim ww. wniosek mam rozliczony", a w piśmie z dnia 12 września 2021 r. wyjaśnił, że "jak Państwa informowałem wcześniej z WUP rozliczyłem się zgodnie z wymaganiami, przesłałem wniosek rozliczeniowy, a także zwróciłem niewykorzystane środki". Powyższe dokumenty stoją zatem w sprzeczności z twierdzeniem organów obu instancji, że spółka nie dokonała rozliczenia wsparcia wypłaconego skarżącej za miesiąc luty 2021 r. Organ I instancji wprawdzie przytoczył w znacznej części powyższe oświadczenia prezesa spółki z zaskarżonej decyzji, nie mniej już organ II instancji w ogóle się nie odniósł do powyższych oświadczeń strony skarżącej i bezkrytycznie w tym zakresie powielił stanowisko organu I instancji. Zdaniem Sądu kategoryczne twierdzenie organów orzekających w przedmiotowej sprawie, że skarżąca spółka nie rozliczyła otrzymanego świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków z miesiąc luty 2021 r. nie znajduje oparcia w okolicznościach sprawy. Opisane powyżej dokumenty i oświadczenia wymagają jednoznacznego wyjaśnienia oraz skonfrontowania, a następnie oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów w ich całokształcie. Reasumując, powyższe dokumenty i oświadczenia spółki poddają w wątpliwość stanowisko organów obu instancji, że skarżąca w ogóle nie rozliczyła dofinansowania z FGŚP za miesiąc luty 2021 r. w kwocie 28 062,03 zł i że istnieją podstawy do zwrotu wsparcia w całości, pomimo uprzedniego braku wezwania spółki do rozliczenia na podstawie art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19. W ocenie Sądu, dopiero w przypadku wykazania jednoznacznymi i spójnymi dowodami, że skarżąca nie dokonała stosownego rozliczenia i nie dokonała choćby w części zwrotu wsparcia za miesiąc luty 2021 r., rzeczą organu I instancji będzie zastosowanie regulacji przewidzianej w art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19, a następnie podjęcie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie.Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i uznaje, że zaskarżone decyzje zapadły przedwcześnie bez zgromadzenia, a następnie wszechstronnego rozpatrzenia spójnego materiału dowodowego, czym uchybiono zasadom z art. 7 i art. 77 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji winien kierować się wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do regulacji z art. 153 p.p.s.a.3.4. Wobec powyższego Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., jak w punkcie pierwszym wyroku, uchylając zaskarżone decyzje organów obu instancji. W przedmiocie zwrotu kosztów sądowych orzeczono w oparciu o regulację z art. 200 p.p.s.a..