Wyrok - III SA/Wr 54/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 17 czerwca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 13 listopada 2025 r. nr SKO/RD-421/157/2025 w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie w celu ustalenia istnieniaUchylono decyzję I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 13 listopada 2025 r. nr SKO/RD-421/157/2025 w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
podejrzany
prokurator
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
17 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Anetta Chołuj
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 13 listopada 2025 r. (nr SKO/RD-421/157/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Starosty Jaworskiego (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 16 września 2025 r. (nr PJP.5430.252.2025) w przedmiocie skierowania B.P. (dalej: skarżący, strona) na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jaworze zwrócił się do Starosty Jaworskiego z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji o skierowaniu skarżącego, legitymującego się prawem jazdy kategorii A, B i T na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu wskazał, że w toku prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dotyczącego czynu z art. 278 § 1 kodeksu karnego, stwierdzono okoliczności mogące stanowić przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Prokurator podkreślił, że skarżący leczy się [...], występuje u niego [...], [...] i [...], które potwierdzili w badaniu biegli lekarze psychiatrzy. Do wniosku Prokurator dołączył uwierzytelniony odpis opinii sądowo - psychiatrycznej, sporządzonej z dnia 13 listopada 2024 r. przez biegłych sądowych - lekarzy psychiatrów.Decyzją z dnia 16 września 2025 r. Starosta - działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1226 ze zm., dalej: u.k.p.) - orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.W uzasadnieniu decyzji Starosta podał, że przytoczone we wniosku Prokuratora okoliczności uzasadniają konieczność poddania skarżącego badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na podstawie uzyskanego materiału dowodowego tj. orzeczenia sądowo - psychiatrycznego Starosta podkreślił, że stwierdził u skarżącego jedynie [...] - aktualnie [...] oraz [...]. Biegli lekarze psychiatrzy nie wskazali w powyższym orzeczeniu [...]. Zdaniem organu I instancji, w interesie społecznym pozostaje, by wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów, w taki sposób, aby nie stwarzali zagrożenia dla siebie, jak i pozostałych uczestników ruchu drogowego. Starosta dodał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2022 r., poz. 2503, dalej: rozporządzenie), w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W konsekwencji Starosta uznał za zasadne i konieczne skierowanie skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że opierając decyzję na art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., organ I instancji nie sprawdził, czy faktycznie istniały uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, gdyż rozstrzygnięcie zostało podjęte wyłącznie w oparciu o wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jaworze.Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 13 listopada 2025 r. SKO utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu badaniem lekarskim podlega min. osoba posiadająca prawo jazdy (...), jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Stosownie z kolei do art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.k.p. decyzja starosty o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie w takim przypadku podejmowana jest z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. SKO podkreśliło, że podstawę wydania przez starostę decyzji o skierowaniu na badania lekarskie mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności do kierowania pojazdami przez osobę posiadającą do tego uprawnienia. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do dawania wiary każdej informacji, prowadzącej do wszczęcia procedury kierowania na badania lekarskie w trybie przewidzianym przywołanymi przepisami. Dalej SKO wskazało, że Starosta, jako organ właściwy w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, zobligowany jest do zebrania materiału dowodowego pozwalającego na stwierdzenie istnienia okoliczności skutkujących powstaniem zastrzeżeń, co do stanu zdrowia kierowcy i wydania skierowania na badania lekarskie.Kolegium zauważyło, że w sprawie informację o zastrzeżeniach o stanie zdrowia strony, organ I instancji powziął na podstawie wniosku Prokuratora o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Do wniosku tego załączone zostało orzeczenie sądowo- psychiatryczne z dnia 13 listopada 2024 r., sporządzone przez biegłych lekarzy psychiatrów w toku prowadzonego przez Prokuratora postępowania przygotowawczego. Wnioski odnośnie stanu zdrowia skarżącego, przywołane w przedmiotowej opinii, dawały – zdaniem SKO – uzasadnione podstawy do przyjęcia, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, jako osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami. W ocenie Kolegium, niewątpliwie informacją o stanie zdrowia są opinie lekarzy będących biegłymi sądowymi. Zakres ich specjalności i wiedzy w pełni pozwala na przyjęcie, że stwierdzone przez nich u skarżącego [...] (aktualnie [...]) oraz [...] i [...], [...], [...], mogą nasuwać zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, jako osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Tym samym uzasadniają skierowanie na badania lekarskie, do upoważnionej do ich dokonania jednostki, celem zweryfikowania tych zastrzeżeń. SKO dodało, że informacja pochodząca od Prokuratora, a więc organu stojącego na straży porządku prawnego, poparta orzeczeniem sądowo - psychiatrycznym wskazującym na istnienie zastrzeżeń w stanie zdrowia, stanowi informację wiarygodną, sporządzoną przez specjalistów z danej dziedziny, zatem uzasadnione jest wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. o skierowaniu na badania lekarskie. SKO podkreśliło ponadto, że z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest obojętne, czy kierowca, u którego stwierdzono istnienie określonej jednostki chorobowej, potrafi poradzić sobie ze wszystkimi zdarzeniami, z którymi będzie stykał się na drodze. Dlatego też stan zdrowia kierującego pojazdem, u którego stwierdzono [...] oraz [...] i [...] nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.W skardze do Sądu skarżący zarzucił:1) naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.k.p., polegające na tym, że decyzja o skierowaniu skarżącego na przymusowe badanie zapadła w sytuacji braku informacji, wskazanych w art. 99 ust. 2 u.k.p.;2) naruszenie art. 7 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na insynuacjach, sugerujących że skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu oraz że w przeszłości leczył się psychiatrycznie, mimo braku jakichkolwiek dowodów, które by to potwierdzały jak również przy braku jakichkolwiek faktów czy zdarzeń, które by na to wskazywały.3) naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa, a także określonej w art. 75 k.p.a. zasady legalności w gromadzeniu dowodów, poprzez wykorzystanie informacji uzyskanych w toku badania psychiatrycznego skarżącego przeprowadzonych w toczącej się i niezakończonej sprawie karnej, niemającej żadnego związku z prowadzeniem pojazdów, a w dodatku z wykorzystaniem tych informacji w sposób niezgodny z ich rzeczywistą treścią.Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.W uzasadnieniu skargi podkreślił, że jest osobą w wieku [...] lat, prowadzącą gospodarstwo rolne w miejscowości N. Posiada prawo jazdy od wielu lat i nigdy nie spowodował żadnego wypadku drogowego ani incydentu związanego z ruchem drogowym. Prowadzi pojazdy bezkolizyjnie, co potwierdza brak jakichkolwiek negatywnych wpisów w jego historii jako kierowcy. Wskazał, że podstawą wydanych w sprawie decyzji było przypisanie mu [...] oraz uwzględnienie faktu leczenia [...] w przeszłości, w tym przyjmowania określonych leków psychiatrycznych. Informacje te pochodzą z badania psychiatrycznego przeprowadzonego w ramach toczącej się i niezakończonej sprawy karnej, która nie dotyczy w żaden sposób prowadzenia pojazdów (zarzut dotyczy przestępstwa przeciwko mieniu). Badanie to nie wykazało u skarżącego choroby psychicznej ani niepoczytalności. Skarżący przyznał w badaniu psychiatrycznym na potrzeby sprawy karnej, że przyjmował [...], co arbitralnie zostało zakwalifikowane jako [...], bez jakiejkolwiek próby wyjaśnienie gdzie się leczył, jaki był przebieg leczenia i jakie były jego wyniki. Dodał, że interpretowanie leczenia psychiatrycznego, jako automatycznej przesłanki kierowania na badanie dotyczące prawa jazdy jest w istocie stygmatyzowaniem osób leczących się psychiatrycznie i skutkiem takiej praktyki może być unikanie pomocy psychiatrycznej, skoro może się ona stać wstępem do procedury odebrania prawa jazdy.W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Skarga zasługiwała na uwzględnienie.Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. W myśl art. 99 ust. 2 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1: 1) z urzędu - na podstawie: a) informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1, b) zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2; 2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Natomiast badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia (art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p.).Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami dla zapewnienia bezpieczeństwa ruchu musi czuwać nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność także w okresie, gdy z tych uprawnień korzystają, a dla realizacji tego celu służy regulacja zawarta w przywołanym powyżej art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Należy jednak mieć równolegle na uwadze, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy, a jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo wypadkach, i z tego też powodu ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia stanu zdrowia kierującego jest ograniczona. Organ nie może zatem dokonywać tej czynności w sposób dowolny, lecz tylko wtedy, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia - w myśl przywołanego przepisu - jest bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się "uzasadnione" a jednocześnie także "poważne" zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. W omawianym przepisie nie chodzi bowiem o każde zastrzeżenie co do stanu zdrowia kierowcy, tylko o takie zastrzeżenie, które jest uzasadnione ustalonymi okolicznościami faktycznymi, a przy tym jest poważne, a więc rodzi uzasadnioną obawę o stwarzanie przez kierującego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie istnieje jeden, generalny miernik zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy pozwalający na automatyczne zakwalifikowanie go do kategorii "uzasadnionego i poważnego zastrzeżenia". Oceny tej należy dokonywać każdorazowo w odniesieniu do konkretnej sprawy i indywidualnie ustalonych w niej okoliczności. Innymi słowy, korzystanie przez organ z tego rodzaju uprawnienia (tj. kierowania na badania lekarskie) powinno być ograniczone tylko do tych przypadków, gdy zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy przekraczają "zwykłą miarę", co oznacza, że nie wystarczy w tym przypadku samo stwierdzenie stanu chorobowego u kierowcy. Przeciwnie, konieczne jest uprawdopodobnienie, że zdiagnozowana dysfunkcja jest na tyle poważna, iż może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Podkreślenia przy tym wymaga, że przesłanką skierowania na badania są zastrzeżenia organu decyzyjnego a nie wyłącznie podmiotu wnioskującego (np. prokuratora), a zatem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winien stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania. Z tego należy wywieść, że ustalenia w tym zakresie nie mogą opierać się wyłącznie na wniosku właściwego podmiotu lecz organ decyzyjny winien sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy faktycznie istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy zagrażające bezpiecznemu prowadzeniu przez niego pojazdów. Organ decyzyjny powinien podjąć we własnym zakresie działania zmierzające do uzyskania pewności odnośnie do konieczności skierowania kierowcy na badania lekarskie (por. wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 29025 r., sygn. akt II SA/Ol 86/25; w Krakowie z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 225/24 czy w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 509/23).W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie skierowania skarżącego (kierowcy) na badania lekarskie w celu ustalenia u niego istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami zostało wszczęte z urzędu przez Starostę, na podstawie sygnalizacji Prokuratora i jego wniosku o wszczęcie przez organ omawianego postępowania w stosunku do skarżącego z uwagi na to, że w orzeczeniu sądowo – psychiatrycznym z dnia 13 listopada 2024 r. wydanym wskutek przeprowadzonego jednorazowego badania sądowo-psychiatrycznego skarżącego (jako osoby podejrzanej w postępowaniu karnym o czyn z art. 278 § 1 kodeksu karnego), stwierdzone zostało, że cierpi on na [...] - aktualnie [...] oraz [...] i [...]. Podkreślić jednak należy, że w opinii tej u skarżącego nie stwierdzono upośledzenia umysłowego, stan psychiczny określono, jako stabilny. Wskazano, że badany zna i rozumie podstawowe zasady współżycia społecznego, prawidłowo ocenia proste sytuacje społeczne. Z ww. opinii wynika, że skarżący może uczestniczyć w czynnościach procesowych, a jego stan zdrowia psychicznego pozwala mu na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny. Z opinii tej nie wynika bezpośrednio zaburzenie predyspozycji do prowadzenia pojazdów i uczestniczenia w ruchu drogowym w charakterze kierowcy. Nie wskazano również na [...].Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 16 września 2025 r., a więc po upływie prawie roku od daty wydania opinii, stanowiącej dowód, na podstawie którego skierowano stronę na badania lekarskie. Starosta nie poczynił przy tym żadnych własnych ustaleń dotyczących istnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego i oparł się wyłącznie na wniosku Prokuratora i dołączonego do niego orzeczenia.SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji i podejmując próbę analizy okoliczności mogących nasuwać uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego, jako kierowcy, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie Starosty takiej analizy nie zawierało, naruszyło wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności. Podkreślić należy, że w postępowaniu odwoławczym organ II instancji zobowiązany jest nie tylko do odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu ale także do całościowego ponownego rozpatrzenia danej sprawy administracyjnej w aspekcie merytorycznym. W dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpatrzeniu przez organy obu instancji. W sprawie takiego dwukrotnego rozpatrzenia zabrakło, bowiem Starosta nie dokonał analizy ustawowych przesłanek skierowania skarżącego na badania lekarskie.Podkreślić także należy, że w przedmiotowej sprawie organy poza wskazaną opinią z 13 listopada 2024 r. nie zgromadziły żadnych innych dowodów dotyczących okoliczności, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu ww. opinia sądowo-psychiatryczna, a tym bardziej informacja Prokuratora sugerująca na tej podstawie przeprowadzenie przez organ administracji postępowania w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie i wskazująca na [...], którego to uzależnienia w opinii nie stwierdzono, nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do wydania zaskarżonych decyzji. Przesłanką skierowania na badania lekarskie nie może być również sam fakt [...], bez przeprowadzenia głębszej analizy okoliczności związanych z takim [...]. Podkreślić przy tym trzeba, że przedmiotowe orzeczenie sądowo-psychiatryczne zostało sporządzone w postępowaniu karnym niedotyczącym w żaden sposób deliktu wskazującego na jakikolwiek związek z utratą przez skarżącego predyspozycji do kierowania pojazdami, np. w związku ze sprowadzeniem zagrożenia w ruchu drogowym. Nie stwierdzono ponadto w tej opinii u skarżącego uzależnienia od substancji psychoaktywnych (np. narkotyków czy alkoholu).Zauważenia wymaga, iż ustanowiona w k.p.a. zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 73). Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu (J. Wegner (w:) Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 77). Zgodnie z k.p.a. organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Organy administracji publicznej powinny też prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.).W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem ww. przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. SKO naruszyło także wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności.Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z zawartych w uzasadnieniu rozważań. Organy rozpoznając ponownie niniejszą sprawę zobowiązane będą ją rozpoznać w całokształcie, mając na uwadze powyższe uwagi Sądu.Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty, o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. W pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a