sygn. III SAB/Wr 252/26 18 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Postanowienie - III SAB/Wr 252/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 18 czerwca 2026

Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: K.M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego V.M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 kwietnia 2026 r. K. M. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego V. M. (dalej jakOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: K.M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego V.M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 20 kwietnia 2026 r. K. M. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego V. M. (dalej jak
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy sprawa karna
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
przedstawiciel ustawowy dziecka prokurator apelujący / skarżący
Data orzeczenia 18 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący Magdalena Jankowska-Szostak
Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: K.M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego V.M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

UZASADNIENIE
Pismem z dnia 20 kwietnia 2026 r. K. M. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego V. M. (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.Skarga zawierała braki formalne oraz fiskalne. Pismem z dnia 15 maja 2026 r. (k-15) wezwano stronę skarżącą do złożenia przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego aktu urodzenia małoletniej strony skarżącej. Ponadto wezwano skarżącą do przedłożenia dowodu wniesienia ponaglenia w sprawie oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie Sądu zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 20 maja 2026 r. Termin na uzupełnienie braków upłyną z końcem dnia 27 maja 2026 r. Strona skarżąca nadała pismo uzupełniające braki w dniu 9 czerwca 2026 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.W art. 46 p.p.s.a. ustawodawca wymienia konieczne elementy pisma procesowego. I tak, § 1 pkt 1 stanowi, że pismo strony, między innymi, powinno zawierać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. W myśl art. 27 p.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu sądowym może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przedstawiciel ustawowy ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn (o których mowa w pkt. 1-5 tego przepisu) jest niedopuszczalne.Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć jej przesłanki zarówno przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu; wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich albo Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.Z powyższych regulacji wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy.Ponadto zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym pismem takim jest m.in. skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Wobec powyższego, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca mimo prawidłowego wezwania, do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakresie rzeczonych braków skargi w zakreślonym jej terminie.Stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi skarżąca otrzymała w dniu 20 maja 2026 r., a zatem braki te winny zostać uzupełnione we wskazanym przez Sąd terminie tj. do dnia 27 maja 2026 r.Strona uchybiła ww. terminowi i nadała pismo uzupełniające braki dopiero w dniu 9 czerwca 2026 r., co oznacza, że braki te zostały uzupełnione nieskutecznie. Sąd orzekający wyjaśnia w tym miejscu, że uzupełnienie braków po terminie jest równoznaczne z nieuzupełnieniem ich w ogóle i wywołuje takie same skutki procesowe jak brak uzupełnienia. Rygorem nieuzupełnienia braków jest odrzucenie skargi.Negatywne konsekwencje takiego stanu rzeczy może znieść ewentualny wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu, który zgłosić można w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu na warunkach wskazanych w art. 86 i 87 p.p.s.a.Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.. skargę odrzucił.